ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 191 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Νέες Ερωτήσεις


ΔΗΜΗΤΡΑ    21/05/2015 16:00
καλησπερα, πιστευεται οτι μπορει να ξεπεραστει το κοινωνικο αγχος χωρις τη βοηθεια ειδικου? δηλαδη το ατομο απο μονο του να το αντιμετωπισει αποτελεσματικα?

Θεωρητικά μπορεί, αλλά εξαρτάται από το βαθμό επίγνωσης και κατοχής σχετικής γνωστικής βάσης, όπως και από το βαθμό των προσπαθειών και το αντίστοιχο χρόνο που είναι αναγκαίο για την υλοποίηση του στόχου. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση αυτόνομης εκμάθησης.



Σοφία    21/05/2015 00:32
Καλησπερα!Πριν απο 1,5 μηνα μου συνεβη κατι που μου προκαλεσε τρομερο στρεςς σε σημειο να φτασω σε απελπισια!Δεν μπορουσα να φαω,εκλαιγα επι 2 εβδομαδες σχεδον συνεχομενα (τις πρωτες μερες) και λογω ενοχων και αρνητικων σκεψεων δεν μπορουσα να κοιμηθω. Τις πρωτες μερες μου εδωσε η μητερα μου μισο lexotanil γιατι εκλαιγα και δεν με επαιρνε ο υπνος.Ειχα στιγμες που νομιζα πως θα σπασει το κεφαλι μου απο τις σκεψεις και απλα ηθελα ολο αυτο που μου συμβαινει να τελειωσει!στο 15νθημερο επισκεφθηκα τα εξωτερικα ιατρεια ενος δημοσιου νοσοκομειου οπου μετα απο εξεταση ενας ψυχιατρος μου εδωσε remeron 30mg 3 μερες μισο και στην συνεχεια ολοκληρο.Νομιζα πως θα το παρω μερικες μερες και μετα θα ειμαι καλα και θα το κοψω αλλα μετα απο μια εβδομαδα που ξαναπηγα στον ιδιο μου ειπε να συνεχισω ενω εγω αισθανομουν ηδη καλυτερα.Το παιρνω ενα μηνα τωρα στις 11 και 11.30 πεφτω ξερη.Το πρωι ξυπναω σαν κοτοπουλο και ολη μερα πειναω.Αισθανομαι καλα ,οχι υπερχαρουμενη-ποτε δεν υπηρξα υπερχαρουμενη- αλλα δεν μπορω να συνηθισω αυτη τη ζωη,δεν αισθανομαι λειτουργικη και αυθορμητη.Ειμαι ανθρωπος που λειτουργει γενικα καλυτερα το βραδυ και ερχεται εξεταστικη.Μου ειπαν πως αν θελω να τα κοψω να παιρνω μισο για μια εβδομαδα. Ισχυει;; Και αν τα κοψω μπορει να ξανερθουν εκεινες οι σκεψεις ή αφου εχω διαχειριστει και εκλογικευσει μεσα μου την κατασταση που με εφερε εδω θα ειμαι καλα; Σκοπευω να κανω ψυχοθεραπεια για να αποφυγω τετοιες καταστασεις . Ευχαριστω για τον χρονο σας!

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=18



ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ    20/05/2015 23:06
Καλησπερα γιατρε,θα ηθελα τη βοηθεια σας.Εχω ενα αγορακι 4,5 ετων ,το οποιο ειναι ζωηρο σε λογικα πλαισια,αλλα στη συναναστροφη του με τα αλλα παιδακια πολλες φορες γινεται επιθετικος χωρις λογο και τα σπρωχνει και τα χτυπαει.Αυτο εχει ως αποτελεσμσ να εισπραττω παραπονα απο μαμαδες,οι οποιες κυριως εχουν πιο ευαισθητα παιδια,αλλα αυτο που με ενοχλει περισσοτερο ειναι οτι μαλωνουν το παιδι ενωπιον μου,με την προφαση οτι εμενα δεν με ακουει.Με τον πατερα του προσπαθουμε με συζητηση να το αντιμετωπισουμε.Τι αλλο μπορουμε να κανουμε;

Είναι αμφίβολο κατά πόσο όντως ένα άτομο παρουσιάζει επιθετικότητα «χωρίς λόγο». Γενικά θα μπορούσε να ειπωθεί ότι τίποτα στον κόσμο αυτό δεν γίνεται χωρίς λόγο, ότι το κάθε τι έχει τις συγκεκριμένες αιτίες και τις συγκεκριμένες συνέπειες, τις οποίες συχνά δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε λόγω σχετικής έλλειψης της αναγκαίας γνωστικής βάσης ή λόγω επιφανειακής ενασχόλησης και τάσης εξαγωγής των πρόωρων και οριστικών συμπερασμάτων. Το κυριότερο ζήτημα στην κατανόηση της συμπεριφοράς των παιδιών σχετίζεται με την αποδοχή της αντιγραφής των σχημάτων συμπεριφοράς από τους γονείς τους, της επιρροής των ενδοοικογενειακών εντάσεων και φορτικών καταστάσεων, και τις μεταφοράς των ανασφαλειών των γονιών στα παιδιά τους.



ΦΑΝΗ    20/05/2015 21:13
Ευχαριστώ για την απάντησή σας. Είστε και νευρολόγος; Ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχουν προληπτικά μέτρα για το εγκεφαλικό, γιατί έχω βαρύ ιστορικό με την μητέρα μου και τη δική της κι ανησυχώ γιατί πλησιάζω στην ηλικία που τους συνέβη... και δεν ξέρω τι χρειάζεται να κάνω.

Η καλύτερη πρόληψη των σωματικών παθήσεων σχετίζεται με τον τρόπο ζωής και με την αποφυγή των στρεσογόνων καταστάσεων, διότι ο τρόπος ζωής (η διατροφή, η σωματική εξάσκηση, η αποφυγή της καθιστικής καθημερινότητας κ.λπ.) προσδιορίζει την ανθεκτικότητα των συστημάτων του οργανισμού, ενώ το στρες και το άγχος υπερφορτώνουν τις λειτουργίες του και προκαλούν την πρόωρη εξασθένηση των ζωτικών αποθεμάτων.



ΜΑΡΙΑΝΝΑ    20/05/2015 20:22
Καλησπέρα σας, συγχαρητήρια για τη στήλη σας, παρακολουθώ αρκετό καιρό και πήρα το θάρρος να καταθέσω τη δική μου ιστορία. Όλα ξεκίνησαν πριν 7 χρόνια με \\\"αφορμή\\\" μια ταινία θρίλερ, έμμονες ιδέες οτι θα κάνω κακό στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Σε όλα αυτά τα χρόνια υπήρχαν υφέσεις και εξάρσεις. Πέρυσι η ιδέα στράφηκε προς τα εμένα και αποφάσισα να δώ ψυχίατρο και να ξεκινήσω αγωγή με ζολοτρίν που ακόμα συνεχίζω και με ψυχοθεραπεία τώρα νοιώθω αρκετά καλά. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι ο γιός μου 5 ετών πέρυσι παλινδρόμισε με το θέμα της τουαλέτας, \\\"εγκοπρισμός\\\" πρίν \\\"μεταλλαχθούν\\\" οι έμμονες ιδέες προς εμένα, όπου σαφώς η όλη κατάσταση με άγχωσε αρκετά.Σκέφτόμουν ενοχικά, τύπου, έχω κάτι και το μεταφέρω στο παιδί? τί δε κάνω σωστά και τα χρεωνόμουν όλα εγώ. Θα ήθελα τη γνώμη σας, είναι το άγχος μεταδοτικό?κληρονομικό ή έχουμε κάποια δυσλειτουργία στο οικογένειακο περιβάλλον με το σύζυγο και συμβαίνουν όλα αυτά? Πως γίνεται και εγώ και το παιδί να έχουμε άγχος? Με το σύζυγο δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς απλά μερικές φορές έχει κάτι σαν παθητική επιθετικότητα είναι επικριτικός, σιωπηλός και χωρίς να εκφράζεται.Μπορεί η όλη συμπεριφορά του και φυσικά ο λάθος χειρισμός μου απέναντί του να έχει \\\"αντίκτυπο\\\" σε μας και να \\\"μεταφράζεται\\\" σαν άγχος ? Σας ευχαριστώ πολύ

Είναι πιθανά τα περισσότερα ενδεχόμενα που περιγράφονται στην επιστολή. Η αποσαφήνιση και κάποια τεκμηριωμένα συμπεράσματα μπορούν να προκύψουν μόνο κατά τη λεπτομερή και τακτική ενασχόληση με τη συγκεκριμένη κατάσταση. Οι λεπτομέρειες συνδράμουν στην αντικειμενικότητα της ανάλυσης, ενώ η τακτική εξέταση επιτρέπει τη διαχρονική επιβεβαίωση των αρχικών συμπερασμάτων και υποθέσεων. Και το βασικότερο που είναι αναγκαίο να λαμβάνεται υπόψη είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις, όταν προκύπτει η σχετική έλλειψη γνωστικής βάσης, απαιτείται ένα ανάλογο χρονικό διάστημα για την επιβεβαίωση κάποιου σκεπτικού, καθώς συσσωρευτούν αναγκαία στοιχεία και αποδείξεις.



αγνωστη    14/05/2015 03:00
Καλησπέρα. Δέχομαι πως όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και έχουν διαφορετικές ανάγκες. Όμως δεν παύει η οικειότητα και το να αισθάνεται κάποιος πολυ κοντά σε κάποιον άλλον άνθρωπο να είναι θεμιτό και να προκαλεί ενα συναίσθημα πληρότητας. Η μήπως όχι? Ο φίλος μου δεν επικοινωνεί, ποτε δεν επικοινωνούσε, δεν εκφράζεται, δεν ζητα ενώ όταν ζητώ εγώ θέλει, γίνεται κάτι μεταξύ μας και αφήνει να περάσει παααρα πολυς χρόνος για να ξαναεπικοινωνησουμε, που πάλι εγώ κάνω την κίνηση. Εγώ ξέρω γιατί είμαι μαζί του. Όμως δεν μπορείς να τα έχεις όλα ρόδινα και αυτο είναι ενα κομμάτι που δεν είναι ρόδινο, παρα μονο όσον αφορά τα αγκάθια.θα ήθελα αν μπορείτε μια συμβουλή όχι για να χειριστών αλλα για να πλησιάσω αυτο το απογοητευμενο ανθρωπο. Νιώθω σαν να έχω ενα σκυλάκι που θέλω να το ταισω, ξέρω ότι πεινά κι επειδή εχει φάει ξύλο δεν πλησιάζει. Δε θέλω να τον βλάψω. Αλλα ενώ με βασανίζει, αυτη η ευαισθησία-σκληρότητα ταυτόχρονα μ αγγίζει. Αυτο σημαίνει για μένα ανασφάλεια;

Σύμφωνα με την αρχή συναισθηματικής ρύθμισης της συμπεριφοράς όσο πιο ευχάριστο υποκειμενικά είναι ένα γεγονός ή φαινόμενο, τόσο πιο ισχυρή είναι η τάση για την επανάληψή του. Μήπως τελικά στις παρόμοιες καταστάσεις στην πραγματικότητα δεν είναι όλα τόσο ρόδινα, όσο τα παρουσιάζουν οι ροζ παρωπίδες που κουβαλάμε λόγω κάποιων ανεκπλήρωτων και απωθημένων αναγκών, οι οποίες συχνά μετατρέπονται στις ανασφάλειες; Μήπως οι ανάγκες αυτές μας ωθούν να παραβλέπουμε τα οφθαλμοφανείς δεδομένα και να δομούμε μια εικονική πραγματικότητα, η οποία ανταποκρίνεται περισσότερο σε αυτές, παρά στην πραγματική κατάσταση; Από την άλλη πλευρά, η γνωστική βάση που έχουμε υιοθετήσει κατά την αντιγραφή του παρόντος χειραγωγικού κοινωνικού συστήματος δε μας επιτρέπει να διακρίνουμε τις πραγματικές αιτίες και σε αρκετές περιπτώσεις μας ωθεί να λειτουργούμε χωρίς το γνώμονα των συνεπειών της δικής μας στάσης ή συμπεριφοράς, οι οποίες και προκαλούν τις αντίστοιχες αντιδράσεις. Όταν δηλαδή, επηρεασμένοι από τις δίκες μας ανάγκες ασυναίσθητα απαιτούμε, πιέζουμε, παρεμβαίνουμε και ελέγχουμε χωρίς να είμαστε σε θέση να δεχθούμε τη διαφορετικότητα των άλλων, προσδοκώντας την άμεση υλοποίηση των δικών μας επιθυμιών όπως ακριβώς συμπεριφερόμαστε προς τα δικά μας κατοικίδια.



ΝΙΝΑ     13/05/2015 17:29
Γιατρέ έχω απελπιστεί, Κάνω 7 χρόνια ψυχοθεραπεία ψυχαναλυτική αλλά για ακόμα μια φορά 7η ή 8η παθαίνω κατάθλιψη. Ξεκίνησα αντικαταθλιπτικά εδώ και τέσσερις εβδομάδες αλλά δεν βλέπω βελτίωση. Κάποιος ψυχίατρος μου είχε πει κάποτε να κάνω ψυχοπροφυλακτική με σταθεροποιητές της διάθεσης εφόσον έχω ξεπεράσει τις 5 υποτροπές. Αυτό όμως με φοβίζει πολύ. Τα επεισόδια κρατάνε περίπου τρεις μήνες , Ποια είναι η αποψή σας ?

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=2 http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=2 http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=18



ΦΑΝΗ    13/05/2015 17:06
Κ. Κοτανίδη, πώς συμπεριφέρεσαι σε κάποιον που σε προκαλεί για να νευριάζεις και που προσπαθεί να σε θυμώνει με το να επαναλαμβάνει συγκεκριμένες ενέργειες που ενοχλούν, ενώ ήρεμα και με επιχειρήματα, έχεις εξηγήσει ότι σου δημιουργούν πρόβλημα;... Επίσης, πώς τον αντιμετωπίζεις τη στιγμή που υποδαυλίζει ακόμα και προσπάθειες για λύσεις και θέλει μονίμως να διαιωνίζει ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ; Από πού πηγάζει μια τέτοιου είδους συμπεριφορά, όταν πρόκειται πλέον για ενήλικο άτομο; Ποιά χρειάζεται να είναι η δική μου στάση και πώς μπορώ τελικά να προστατευτώ, χωρίς να επηρεάζομαι και να χαλιέμαι συνέχεια; Το να υπομένω όπως μου έχουν πει δικοί μου άνθρωποι είναι λύση; Σας ευχαριστώ

Η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση μιας χειριστικής συμπεριφοράς σχετίζεται με την εξάλειψη των ανασφαλειών μας, καθώς οι χειρισμοί στοχεύουν στις ανασφάλειες και επιτυγχάνουν μόνο όταν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος με τη μορφή των ανασφαλειών. Η πραγματικές αιτίες χειριστικής συμπεριφοράς πηγάζουν από τις ανασφάλειες του ατόμου που δεν αισθάνεται ικανό να αντιμετωπίσει αυτόνομα κάποιες καταστάσεις της πραγματικότητας και προσπαθεί να τις λύσει μέσω εξαναγκασμού των άλλων, επηρεασμένο από τα σχήματα συμπεριφοράς που έχει υιοθετήσει κατά την ανατροφή του. Η κατανόηση και η έλλειψη του θύμου στις περιπτώσεις χειριστικής συμπεριφοράς δε σημαίνει όμως ότι είμαστε υποχρεωμένοι να υποχωρούμε και να μην υπερασπίσουμε τα δικά μας προσωπικά όρια είτε μέσω αντίδρασης, είτε μέσω αποφυγής, ανάλογα με το βαθμό οικειότητας με το συγκεκριμένο άτομο που προσπαθεί να μας χειριστεί.



Τακης    13/05/2015 14:45
Καλησπερα σε ολη την παρεα...θα ηθελα να πω και εγω τη δικη μου ιστορια γιατι ειλικρινα ψαχνω για μια συμβουλη για το τι ειναι καλυτερο να κανω...πριν 8 μηνες περιπου τα εφτιαξα με μια κοπελα...δεν τα ειχαμε καιρο..στην αρχη τα πηγαιναμε πολυ καλα...ειχε κατι που με εκανε να νιωθω πολυ καλα μαζι της...προσπαθουσα να κανω οτι περνουσε απο το χερι μου για να ειναι καλα και ευτυχισμενη ισως μερικες φορες σε υπερβολικο βαθμο αλλα ειλικρινα το εκανα οχι γιατι μου το ζητουσε απλα επειδη το ηθελα εγω...πριν ομως τα φτιαξουνε εγω ειχα κοψει την αναβολη για το στρατο...τα φτιαξαμε και επειτα της το εφερα με τροπο οτι πλησιαζε ο καιρος να φυγω για να δω τις αντιδρασεις της...στην αρχη ηταν λιγο διστακτικη αλλα μου ειπε οτι θα το παλεψουμε..τις επομενες μερες αρχισαν τα προβληματα ομως...μαλλων επειδη το συνηδητοποιουσε...μαλωναμε συχνα για χαζομαρες...αρχισε λοιπον να μου ριχνει σποντες για χωρισμο..εγω προσπαθουσα να της μιλησω γιατι δεν ηθελα να τη χασω..τελικα μου ελεγε οτι δεν παει αλλο..και χωρισαμε...οταν τη ρωτησα να μου πει το λογο τουλαχιστον να ξερω γιατι μου ειπε 1)οτι ειμουν πολυ καλος για εκεινη 2)οτι ηθελε να τη γραφω(αφου βεβαια σε συζητηση λιγο καιρο πριν μου ειπε οτι με τον πρωην της χωρισε γιατι την εγραφε) και 3)λογο του οτι εφευγα φανταρος και επειδη το ειχε ξαναπερασει δεν ηθελε...ετσι χωρισαμε..στην αρχη της εστειλα εγω ενω ειμουν αδεια γιατι μου ελειπε και ηθελα να τα ξαναβρισκαμε και μου απαντησε 3 μερες μετα τη μερα που εφευγα...μαλωσαμε και επειτα δεν ξαναμιλησαμε...οταν ξαφνικα πριν λιγο καιρο μου εστειλε να δει τι κανω..αλλα παρολο μου ηθελα να της μιλησω δεν της απαντησα...και ερχομαστε στο τωρα οπου εχω ακομα 2 μηνες θητειας και εμαθα οτι ο πραγματικος λογος που χωρισαμε απο εμπιστο ατομο ηταν λογο του στρατου και απο τοτε καθομαι σε αναμενα καρβουνα γιατι μου λειπει ακομα και τη θελω παρα πολυ...θελω να πιασω να της μιλησω αν θελει να ξαναειμαστε μαζι τωρα που απολυομαι αφου με την αδεια που εχω μου μενει ενας μηνας...αλλα με εχουν φαει οι σκεψεις τι ειναι σωστο να κανω...πρεπει να ριχνεις τον εγωισμο σου για καποιον που θες για δευτερη φορα;;να κανεις δηλ. τα παντα για τον αλλο χωρις να σε νοιαζει απλα επειδη θες να εισαι μαζι του..... και αυτη τωρα θα νιωθει τα ιδια με πριν μαθει οτι φευγω φανταρος;;;θα θελει να ειμαστε μαζι;;αξιζει να το προσπαθησω και αν οχι πως θα καταφερω να την ξεχασω αφου 8 μηνες τωρα δεν μπορεσα...αυτες οι σκεψεις με τρωνε συνεχεια....συγνωμη για το μεγεθος του μηνυματος αλλα ειλικρινα ηθελα να τα πω καπου ολα αυτα και δεν ειχα κανενα γιατι δεν μου αρεσει να τα συζηταω διοτι δεν νιωθω ανετα...ευχαριστω εκ των προτερων για την απαντηση οποιου μπει στον κοπο να απαντησει...καλη συνεχεια σε ολους...

Η απουσία του συντρόφου στο στρατό μάλλον είναι περισσότερο η αφορμή, παρά η αιτία της ανάγκης αποχωρισμού από τη σχέση, τα υπόλοιπα στην ενότητα http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=6



Γιανος    12/05/2015 23:52
Γεια σας κυριε κοτανιδη δεν μπορω να εκσπερματισω μεσα σε κολπο ενω με στοματικο σεχ κλπ μπορω. Μηπως μπορειτε να με βοηθησετε? Εχω αρχισει να στιγματιζομαι κ με τρελενει αυτο , ενω με την προηγουμενη συντροφο μου μπορουσα. Ευχαριστω!

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=14



Σελίδες:   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>