ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 230 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Νέες Ερωτήσεις


Χριστινα    30/10/2014 18:03
K.Κοτανιδη θα ηθελα να σας μιλησω για την αδερφη μου η οποια τον τελευταιο καιρο πιστευει οτι οι ανθρωποι στη δουλεια της δεν την συμπαθουν, θελουν να την διωξουν,την παρακολουθουν (αλλαξε κλειδαρια στο σπιτι) της εχουν βαλει κοριο κ.α. Μετα απο συζητηση λεει οτι καποια πραγματα ηταν παρατραβηγμενα κ οταισθανεται οτι ολα αυτα τελειωσαν γιατι οι συναδελφοι της της της εστειλαν \\\'μηνυματα\\\' πως την αποδεχονται...πως θα την πεισουμε οτι χειαζεται βοηθεια?? Ολα αυτα μπορουν να καταλαγιασουν απο μονα τους με τη δικη μας συμπαρασταση - στηριξη? Υποθετω πως οχι...Επομενως θα πρεπει να αρχισουμε να της μιλαμε για βοηθεια ειδικου?

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=3



Μαρια 115    30/10/2014 14:59
καλησπερα γιατρε πως ειναι δυνατόν οταν ειμαι με κοσμο να ειμαι μια χαρα και οταν ειμαι μονη μου στο σπιτι ή περπαταω στο δρομο ή οδηγαω να με πιανει εντονη κριση πανικου.που μπορει να οφειλετε αυτο?πριν απο 6 χρονια ειχα παλι κρισης εκανα θεραπεια μαζι με ψυχαναλυση και νομιζα οτι ολα ηταν ενταξει.το τελευταιο διαστημα περναω εντονη πιεση και πολυ αγχος ωσπου ξεκινησαν παλι η κρισης σε εντονο βαθμο ππερισσοτερο απο την αλλη φορα.δεν μπορω ν ανασανω καθολου και νομιζω οτι θα λυποθυμησω

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=1 και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=12



ευαγγελια    30/10/2014 12:43
ΓΙΑΤΡΕ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ.ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ 2 ΜΗΝΕΣ ΣΧΕΔΟΝ ΝΙΩΘΩ ΕΝΑ ΕΝΤΟΝΟ ΑΓΧΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ,ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΣΩΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΜΟΥ.ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ.ΟΤΑΝ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΓΙΝΕ ΚΑΛΑ ΤΟΤΕ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΟΛΑ.ΕΙΧΑ ΠΟΝΟΥΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΥΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΟΥ,ΜΟΥΔΙΑΣΜΑΤΑ,ΚΑΨΙΜΑΤΑ,ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΜΕ ΤΣΙΜΠΑΝΕ ΒΕΛΟΝΕΣ.ΠΗΓΑ ΣΕ 2 ΠΑΘΟΛΟΓΟΥΣ,ΣΕ ΕΝΔΟΚΡΙΝΟΛΟΓΟ,ΣΕ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟ(Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΔΙΕΓΝΩΣΕ ΚΑΜΑΤΟ ΜΥΩΝ).ΠΡΙΝ 6 ΜΗΝΕΣ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΕΣ.ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΑ.Ο ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ ΜΟΥ ΣΥΝΕΣΤΗΣΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΩ LEXOTANIL ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΥΝΑΣΩ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΜΟΥ.Ο ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΕ NORGESIC ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ.Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΝΙΩΘΩ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΕΧΩ ΜΕ ΚΥΡΙΕΥΕΙ.ΤΙ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ;ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17



ΘΕΟΔΩΡΑ    30/10/2014 12:23
για σας μετα απο μια εμπηρια ειμουν 26 εβδομαδων οταν μου ειπαν οτι το παιδι θα γεννιωταν με προβλημα αναγκαστηκα να το γεννησω και να τοπεαξουν μετα απο ασχημη καταθλυψη και ελαφρια φαρμακα απο ψυχολογο μου εχει μηνει φοβια οτι κατι θα παθω, πηγενω γυμναστηριο για να αποδιξω στον εαυτο μου οτι ειμαι καλα εχουν περεαση 6 μηνεσ και παρα τισ φοβιεσ κανω προσπαθια για παιδι οτι εξετασεισ εκανα ειναι καλεσ οι ψυχολογοι θα μου πουν αυτα που ξερω ευχαριστω

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17



ΒΑΣΙΛΗΣ    30/10/2014 07:50
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΓΙΑΤΡΕ. ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΕΡΙΠΟΥ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΒΙΩΣΑ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΙΣΧΥΡΗ ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΙΚΟΥ. ΕΚΑΝΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΕΛΗΞΑ ΣΕ ΝΕΘΡΟΛΟΓΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΑΓΩΓΗ ΜΕ LEXOTANIL ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΗΠΤΙΚΑ ΚΑΙ ΧΑΠΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΝΑΜΙΣΗ ΧΡΟΝΟ. Η ΑΙΤΙΑ ΗΤΑΝ ΣΥΣΩΡΕΥΜΕΝΟ ΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΞΕΚΙΝΟΥΣΑΝ 14 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΟΠΟΤΕ ΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΧΩ ΠΑΛΙ ΕΝΤΟΝΕΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕΙΣ ΤΑΧΥΠΑΛΜΙΑ ΔΥΣΠΝΟΙΑ ΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΜΕΤΟ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΦΟΒΙΑ ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΑΚΟΥΩ ΟΤΙ ΕΠΑΘΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΩ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΣΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΠΑΘΩ ΚΙ ΕΓΩ!ΕΦΟΣΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ ΑΠΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ.

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=1



ΧΡΗΣΤΟΣ     29/10/2014 15:12
Καλησπέρα σας. Είμαι 35 χρονών, παντρεμένος με ένα παιδάκι. Πέριπου την μιση μου ζωη τυραννιέμαι από την κατάθλιψη. Γύρω στα 23 μου χρόνια ξεκίνησα αγωγή καθημερινή με Ladose. Μπορώ να πω ότι είχα δει μια κάποια βελτίωση η οποία ήταν πάντα προσωρινή. Είχα μεγάλα σκαμπανεβάσματα διάθεσης αλλά έκανα το λάθος να σταματάω και να ξαναξεκινάω τα χάπια μόνος μου, χώρις να συνεχίσω να επισκέπτομαι τον γιατρό μου. Τον τελευταίο χρόνο η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο όποτε και πάλι αυτοβούλως ξεκίνησα τα χάπια καθημερινά. Παρατήρησα όμως ότι μετά από 7-8 εβδομάδες καθημερινής χρήσης, δεν έβλεπα κανένα αποτέλεσμα. Έφτασα σε σημείο να έχω καθημερινά dejavu, να νίωθω περίεργα, σαν να είμαι σε ταινία ώρες ώρες. Ήταν η στιγμή που αποφάσισα να ξαναεπισκεφτώ τον γιατρό. Όπως μου εξήγησε ο ίδιος, η χρήση που έκανα του Ladose σταμάτα-ξεκίνα, είχε ουσιαστικά \\\"κάψει\\\" το χάπι και πλέον δεν με έπιανε. Μου άλλαξε την αγωγή σε Escitalopram Actavis αρχικά σε 10mg και μετά απο 2 εβδομάδες σε 20mg ημερησίως. Μετά από ενάμιση περίπου μήνα χρήσης, δέν ήμουν σε θέση να πω οτι νιώθω καμία διαφορά. Στην τελευταία μου επίσκεψη στο ιατρείο,πριν δέκα μέρες και κατόπιν συζητήσεως, μου πρόσθεσε να παίρνω κάθε βράδυ και ένα Remeron 30mg. Οι 2 πρώτες μέρες ήταν σαν να έχω πάρει μέθη. Πολύ νύστα και σαν χαμένος. Σήμερα, 10 μέρες μετά, εξακολουθώ να νιώθω βαρύς, να μην έχω καθόλου διάθεση και σε μία κατάσταση μπερδέματος ονείρου-αναμνήσεων με την πραγμάτικότητα. Όσο βλέπω ότι δεν με βοηθάνε τα χάπια, τόσο απογοητέυομαι, τόσο περισσότερο αγχώνομαι και δεν μπορώ να λειτουργήσω στην καθημερινότητα μου. Η γυναίκα μου προσπάθει όσο μπορεί να μου συμπαρασταθεί, έχω ένα παιδί το οποίο όσο και να προσπαθώ πάντα νιώθω ότι το παραμελώ, οτί δεν έχω υπομονή και διάθεση για τίποτα. Κατίφια, πολλά νεύρα και δεν βλέπω φως πουθένα μπροστά. Μου προτείνετε να κάνω υπμονή με τα χάπια? Έχετε να μου αντιπροτείνετε κάτι άλλο?

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=18 και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=2



Άρτεμις    29/10/2014 12:25
Καλημέρα..Είμαι 22 χρονων και εδω και 11 χρονια πασχω απο σακχαρωδη διαβητη τυπου 1. γενικα αγχωνομαι παρα πολυ για τις επιπλοκες του. εκανα θεραπεια με ssri εδω και εξι χρονια τν οποια και σταματησα πριν 3 μηνες.γενικα ειμαι ανθρωπος που φοβαται πολυ.πριν καποιες μερες παρατηρησα ενα βουητο στο αυτι μου το οποιο ο ωρλ και ο νευρολογος μου μου ειπανε πως ειναι απο αγχος και θα περασει.ξεκινησα παλι θεραπεια με ssri λογω των φοβων που εχω.θεωρειται πως η ελλειψη σεροτονινης προκαλει εμβοη και πως με την θεραπεια θα περασει; ευχαριστω!

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=18 και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17



Σπύρος    29/10/2014 01:41
Γεια χαρά παθαίνω τα τελευταία χρόνια κρίσεις πανικόυ, έχω κάνει πρόσφατα εξετάσεις αιματολογικές,καρδιογραφήματα ,θυροειδη κτλ να δω εαν έχω κάτι οργανικο και σύμφωνα με αυτες δεν έχω κατι παθολογικό,ταλαιπωρούμαι όμως σωματικά διότι έχω συνέχεια βαρύ κεφάλι κουράζουμαι πολύ έυκολα κοκκινίζω συνέχεια στο πρόσωπο και ζεστένεται το κεφάλι και τα αυτιά μου και να μην πω και για μόνιμο βαρος στο στηθος και πισω στη πλάτη καθώς και ταχυκαρδίες, έχω την εντύπωση ότι κάτι δεν πάει καλά στην υγεία μου οσο και να με διαβεβαιουν γιατροί και φίλοι οτι είναι ψυχοσωματικά συμπτώματα του άγχους,όταν τα αισθάνεσαι δεν μπορείς να τα αγνοήσεις και να τα αποδώσεις στο αγχος και ειδικότερα αν τα νιώθεις συνεχεια!οι συμβουλές και η καθοδήγηση σας θα ήταν πολύτιμη .Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που διαθεσατε και σας συγχαίρω για\\\'υτό που κάνετε!!

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=1



ΒΑΣΙΛΗΣ     28/10/2014 17:25
Καλησπέρα γιατρέ και συγχαρητήρια για το έργο σας , Είστε από τις λίγες περιπτώσεις ψυχιάτρων που γνωρίζω που δεν είστε υπέρμαχος της φαρμακοθεραπείας, Μέσα από την εμπειρία μελών της οικογένειας μου, σας ενημερώνω ότι ακόμα και για κάτι απλό να πας στον ψυχίατρο πχ ήπια κατάθλιψη ή έντονο άγχος, αντικαταθλιπτικά φάρμακα θα σου δώσει, και μάλιστα θα σου πει ότι αυτό δεν ξεπερνιέται διαφορετικά. Γιατί πιστεύεται ότι συμβαίνει αυτό; ειδικά σε νέους ανθρώπους που έχουν όλο το χρόνο μπροστά τους να διορθώσουν τα πράγματα μεσώ ψυχοθεραπείας; Κάπου διάβαζα ότι η φυσιολογική αντίδραση απέναντι στα δυσάρεστα γεγονότα της ζωή ή ακόμα και το πένθος τείνει να ψυχιατρικοποιηθεί , Ποια είναι η άποψη σας σχετικά ;

Η κλίση προς τη φαρμακευτική αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων είναι πολυπαραγοντική. Πάνω απ’ όλα επικρατεί το υπάρχον σύστημα εκπαίδευσης ένα σημαντικό μέρος της οποίας βασίζεται στην παλαιότερη αντίληψη ιατρικής περί των ασθενειών. Επειδή η ιατρική άρχισε να δομείται από τα αρχαία χρόνια, όταν η διάρκεια ζωής ήταν μικρή, ως κυριότερο πρόβλημα της ιατρικής ήταν η αντιμετώπιση των τραυμάτων και των λοιμώξεων που συνήθως προκαλούνται από έναν εξωτερικό παράγοντα, η εξάλειψη του οποίου προσφέρει πλήρη και οριστική απαλλαγή. Για την αντιμετώπιση των τραυμάτων αναπτυσσόταν η χειρουργική, ενώ η αντιμετώπιση των λοιμώξεων είχε επιτευχθεί με χρήση αντιβιοτικών και εμβολίων. Με την πρόοδο της τεχνολογίας και με τη βελτίωση των βιοτικών συνθηκών η διάρκεια ζωής των ανθρώπων άρχισε να αυξάνεται. Παράλληλα άλλαζε και ο τρόπος ζωής, ο οποίος απομακρυνόταν από το φυσικό τρόπο. Έτσι πρόεκυψαν νέα, πολυσύνθετα προβλήματα υγείας, η αντιμετώπιση των οποίων ωστόσο παρέμεινε στο ίδιο γνωστικό και λογικό πλαίσιο. Οι ειδικοί πάσχιζαν να ανακαλύψουν ένα φάρμακο, το οποίο θα επέτρεπε να επιτευχθεί ολοκληρωτική και μόνιμη απαλλαγή από το πρόβλημα. Ήταν ελάχιστοι αυτοί που μπορούσαν να διακρίνουν τις αιτίες στον τρόπο ζωής και να τις δώσουν την πρέπουσα σημασία. Η προσέγγιση της μονοαιτιολογικής αντιμετώπισης επικρατεί έως και σήμερα. Ωστόσο στην επικράτηση της φαρμακευτικής αντιμετώπισης των ψυχικών ζητημάτων συνδράμουν και άλλες αιτίες, όπως για παράδειγμα η τάση των ανθρώπων για γρήγορες και εύκολες λύσεις, το κόστος της μακροχρόνιας ψυχολογικής υποστήριξης, ο κοινωνικός στιγματισμός, τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιριών κ.λπ.



ΝΙΝΑ Χ    28/10/2014 16:49
κύριε Κοτανίδη ευχαριστώ για την άμεση απάντηση με την οποία θα συμφωνήσω απόλυτα. Όντως τα φάρμακα δρουν πυροσβεστικά και δεν επιλύουν τις εσωτερικές συγκρούσεις και νευρώσεις που ο καθένας μας παρουσιάζει λόγω διαφόρων παραγόντων. Από την άλλη μεριά η ψυχοθεραπεία και μάλιστα η ψυχαναλυτική απαιτεί πολύ χρόνο μιας και οι οποίες αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης της πραγματικότητας γίνονται αργά και σταδιακά. Όταν λοιπόν προκύπτουν πολλά ψυχοπιεστικά γεγονότα που σε ρίχνουν θεωρείται επιλήψιμη την παροδική λήψη φαρμάκων ή ότι η λήψη τους δυσχεραίνει την θεραπεία; Επιπλέον διαβάζοντας το σύνολο σχεδόν των απαντήσεων σας μου έχετε προκαλέσει την εντύπωση ότι θεωρείται τις όποιες σχετικά έντονες αντιδράσεις σε δύσκολες καταστάσεις (π.χ πένθος_αρρώστια) ως διαταραχή, Πόσο τελικά εφικτό ή και υγιές ακόμα, είναι για το ανθρώπινο είδος να λειτουργεί πάντα ορθολογικά, να διατηρεί την ψυχραιμία του, να χαίρεται τη ζωή του όταν συνθήκες είναι αντικειμενικά δύσκολες και τα χτυπήματα πολλά;

Επειδή ο ψυχικός πόνος είναι εξίσου επώδυνος με το σωματικό, η λήψη του ψυχικού παυσίπονου έχει παρόμοιο στόχο και σε καμία περίπτωση δεν είναι κατακριτέα, αρκεί να λαμβάνεται υπόψη η προσωρινή του δράση, ώστε να μην προκύπτει το φαινόμενο απογοήτευσης, απελπισίας ή απόγνωσης. Η απόφαση για τη φαρμακευτική υποστήριξη είναι περισσότερο υποκειμενική και λαμβάνεται από το ίδιο άτομο, καθώς μόνο το ίδιο είναι σε θέση να προσδιορίζει το βαθμό της ενόχλησης των προσωπικών συναισθηματικών βιωμάτων. Όσον αφορά το χαρακτηρισμό των διαταραχών, εδώ πιο εύστοχο είναι να προσδιορίζονται ως υπερβολικές αντιδράσεις ή προβληματισμοί, καθώς οι διαταράξεις της ψυχικής ισορροπίας είναι πολυπαραγοντικές και δεν έχουν καμία σχέση με σωματικές παθήσεις που προκαλούνται υπό την επιρροή ενός «εξωτερικού» παράγοντα.



Σελίδες:   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>