ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 187 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Νέες Ερωτήσεις


Σοφη    29/03/2017 13:48
καλησπερα γιατρε συγχαρητηρια για το εργο σας! ειμαι 27 χρονων και τις τελευταιες 5 μερες και οχι συνεχομενα αισθανομαι οτι δεν μπορω να ελεγξω το σημειο του στοματος σαν να μην μπορω να το ανοιξω καλα η σαν να υπαρχει κατι εκει το οποιο δεν μπορω να προσδιορισω. ειλεικρινα δεν μπορω να φανταστω που μπορει να ωφειλεται..πιστευετε οτι μπορει να ειναι νευρολογικο? δεν εχω κανενα αλλο συμπτωμα που να με ενοχλει..το μονο μου προβλημα ειναι οτι συνεχεια κατι με απασχολει αναφορικα με την υγεια μου χωρις να υπαρχει ουσιαστικος λογος..φοβαμαι οτι θα αρρωστησω απο καποια ανιατη ασθενια..αυτος ειναι ο μονιμος φοβος μου. με συγχωρειτε αν σας κουρασα ευχαριστω προκαταβολικα

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17



Μίνα    29/03/2017 11:40
Μα εννοείται ότι και οι δικοί μας φιλόσοφοι, αλλά και μέσα στην Αγία Γραφή οι αναφορές σε θεό και ψυχή δεν έχουν να κάνουν με την υλική υπόσταση των όρων κι όσον αφορά για το επέκεινα... είναι ο ίδιος ο Χριστός που επανειλλημένα τα χρησιμοποιεί στη διδασκαλία του. Εσείς τώρα βέβαια σαν ειδικός -επιτρέψτε μου...- πιστεύω ότι αυτό που σας ενδιαφέρει δεν είναι το μετά... αλλά είναι το κατά πόσο το άτομο μπορεί να ζει ποιοτικά στο εδώ και τώρα κι αυτό είναι το σωστό κι είναι απόλυτα κατανοητό πλέον.

Ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ του βιβλίου «Εισαγωγή στην Αυτογνωσία» … Οι υπερβολές, που χαρακτηρίζουν τις συμπεριφορές, καθοδηγούμενες από αυτά τα συναισθήματα, καταλαμβάνουν όλες τις δυνάμεις των ανθρώπων και δεν τους αφήνουν το περιθώριο να αφιερώσουν χρόνο και προσπάθειες για την κατανόηση και ικανοποίηση των πραγματικών τους αναγκών, για τον εαυτό τους. Στην ουσία, αρκετοί άνθρωποι, κατά την προσπάθεια απόσπασης της θετικής εκτίμησης των άλλων, ζουν για τους άλλους, και όχι για τον εαυτό τους. Και αυτό έρχεται σε σύγκρουση με μια από τις σπουδαιότερες εντολές του Χριστού: «Oι Φαρισαίοι, όμως, όταν άκουσαν ότι αποστόμωσε τους Σαδδουκαίους, μαζεύτηκαν στο ίδιο μέρος, κι ένας απ’ αυτούς, που ήταν νομικός, τον ρώτησε δοκιμάζοντάς τον: Δάσκαλε, ποια είναι η μεγαλύτερη εντολή του νόμου; Kι ο Ιησούς του αποκρίθηκε: Θα αγαπήσεις τον Kύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου. Αυτή είναι η πρώτη και μεγαλύτερη εντολή. Kαι δεύτερη, όμοια μ’ αυτή, είναι: Θ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Σ’ αυτές τις δύο εντολές στηρίζονται όλος ο νόμος και οι προφήτες.» (Ματθαίου κεφ. κα\' στίχοι 34-40) Αυτό σημαίνει ότι όποιος δεν αγαπά τον εαυτό του, εκ των πραγμάτων, δε θα είναι σε θέση να αγαπήσει τους άλλους, διότι η ίδια η έννοια της αγάπης θα του είναι άγνωστη. Παράλληλα, η αγάπη για τον εαυτό δεν ταυτίζεται με την τάση λειτουργίας εις βάρος των άλλων, αλλά σημαίνει την ικανότητα κατανόησης του εαυτού του και της ικανοποίησης των πραγματικών του αναγκών. Η παραπάνω εντολή συμπληρώνεται από την προηγούμενη απάντηση του Χριστού στους Σαδδουκαίους «…δε διαβάσατε αυτό που σας αποκαλύφθηκε από το Θεό, όταν λέει: Εγώ είμαι ο Θεός του Aβραάμ και ο Θεός του Iσαάκ και ο Θεός του Iακώβ; O Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζωντανών.» (Ματθαίου κεφ. κβ\' στίχοι 31-32), η οποία υπενθυμίζει ξεκάθαρα ότι είναι προτιμότερο οι άνθρωποι να ζουν στο παρόν όσο διαρκεί η ζωή, φροντίζοντας τον εαυτό τους, παρά να προσδοκούν την ανταμοιβή στη μεταθανάτια ζωή ή σε οποιοδήποτε μέλλον…



tasos    29/03/2017 11:29
γεια σας. γιατρε γιατι καποιοι ανθρωποι αποφασιζουν να εγκαταλειψουν την οικογενεια τους,κ να ακολουθησουν μοναστηριακη ζωη,αναζητωντας τον θεο κ ισως την γαληνη τους?δεν θεωρειτε οτι ειναι εγωιστικο αυτο οσον αφορα το θεμα της εγκαταλειψης της οικογενειας,κ με υπαρξη παιδιων σε αρκετες περιπτωσεις.ο ανθρωπος για να ᾽βρει᾽τον θεο πρεπει να κλειστει σε μοναστηρι? η θρησκεια δεν λεει,οτι εκκλησια ειναι το σπιτι του καθε ανθρωπου,η οικογενεια του?γιατι αυτη η ταση φυγης? ο χριστος πιστευετε οτι εχει τετοιες απαιτησεις απο εμας τους πιστους? ευχαριστω.

Η τάση φυγής γενικά προκύπτει όταν οι συνεχόμενες καταστάσεις προκαλούν τέτοια δυσαρέσκεια που γίνεται πλέον αναπάντεχη. Στην περίπτωση της οικογένειας, δεν είναι τόσο η ευθύνη και οι υποχρεώσεις προς τα παιδιά που προκαλούν τη δυσαρέσκεια των ανθρώπων, όσο η ποιότητα τις σχέσης με τον/την σύζυγο, καθώς οι άνθρωποι δεν εκπαιδεύονται στην κατάλληλη (από την άποψη της ψυχικής συμβατότητας) επιλογή των συντρόφων και στην ικανότητα διατήρησης των ισορροπημένων σχέσεων, επειδή τέτοια ανάγκη δεν είχε προκύψει όλα τα προηγούμενα χρόνια της ανθρωπότητας όπου ο θεσμός τους γάμου αποσκοπούσε καθαρά στην διευκόλυνση ανατροφής των απογόνων. Όσον αφορά τον Χριστό, ο κυριότερος στόχος του ήταν η σωτηρία της ψυχής, δηλαδή, με την επιστημονική ερμηνεία – η επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας. Όλα τα υπόλοιπα έχουν τη δευτερεύουσα σημασία καθώς μια κοινωνία που αποτελείται από ισορροπημένα μέλη έχει αυξημένη προσαρμοστικότητα και πρόοδο, και, ως συνέπεια – την αυξημένες πιθανότητες επιβίωσης και διατήρησης του πληθυσμού της. Το πως ερμηνεύουν τα λεγόμενα του διάφοροι άνθρωποι εξαρτάται από τον βαθμό της συναισθηματικής τους εμπλοκής, από συνειδοποιημένους και ασυνείδητους στόχους τους, από την αντικειμενικότητα της προσέγγισης και αρκετούς άλλους παράγοντες. Και, στο τέλος, η τάση φυγής στο μοναστήρι προφανώς σχετίζεται με την αδυναμία εύρεσης της ηρεμίας στην υπάρχουσα πραγματικότητα, η αλλαγή της οποίας προϋποθέτει τη συνολική ωρίμαση της ανθρωπότητας και δεν επιτυγχάνεται από μια στιγμή στην άλλη, αλλά προοδεύει με πολύ αργούς «ιστορικούς» ρυθμούς.



Ελενη    28/03/2017 16:50
Σας ευχαριστω για την απαντηση.αλλα δε μπορω να καταλαβω γιατι φταινε οι δικες μου αντιληψεις οταν ενας ενας ανδρας σου εμφανιζεταιμε τις καλυτερες προυυποθεσεις σου λεει οτι ειναι για σχεση κλπ και βλεπεις τελικα οτι δεν ισχυουν αυτα

Οι αντιλήψεις στην περίπτωση αυτή μπορεί να ευθύνονται για την τάση της ευπιστίας για τα λεγόμενα των άλλων. Ενώ, οι πραγματικές προθέσεις και τα πραγματικά κίνητρα ανακαλύπτονται με τη διαχρονική παρατήρηση των πράξεων, βασισμένη στην αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας.



nitsa    28/03/2017 00:33
καλησπερα γιατρε εχω μεγαλο προβλημα με την αδερφη μ και τον συντροφο μ ειχε γινει μια παρεξηγηση παλιοτερα κ ο συντροφος μ μ λεει οτι δν θα παντρευτουμε αν δν τα βρει με την αδερφη μ απο την αλλη πιστευω οτι καταβαθος ουτε αυτοσ ουτε η αδερφη μ θελουν να τα βρουν κυριως η αδερφη μ η οποια μ βρισκει προφασεις.ο συντροφος μ μ λεει να την ξεκοψω αλλα δν θελω γτ την αγαπω.τι να κανω?

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=7



Ελενη    27/03/2017 12:37
Καλησπερα σας γιατρε..νιωθω πολυ απογοητευμενη απο τους αντρες ειμαι 39και ακομα δεν εχω βρει καποιον που να αξιζει ..η θα θελουν να περασουν μαζι σου ενα βραδυ η θα σε κοροιδευουν με ενα σωρο ψεμματα η θα παιζουν κ μ αλλες ποιον να πιστεψεις τελικα .?το θεμα ειναι οτι ειμαι εμφανισημη απ οτι λενε κ ολοι απορουν πως δεν εχω σχεση..εγω παραξενεψα κ δε δεχομαι καποια πραγματα η οι ανδρες πια σταματησαν να διεκδικουν δε ξερω..δε θελω πια να γνωρισω κανεναν γιατι ξερω οτι στο τελος παλι θα απογοητευτω κ ολο αυτο ενισχυει κ την ιψδ που εχω για την ομοφυλοφιλια..

Συνήθως οι καταστάσεις που μας περιβάλλουν αποτελούν την αντανάκλαση της δικής μας εσωτερικής κατάστασης, των αντιλήψεων, των συναισθημάτων, των κινήτρων και, ως αποτέλεσμα, των πράξεών μας. Οπότε, όταν επιθυμούμε την όποια αλλαγή της κατάστασης είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι η επίτευξή της ξεκινά από τις αλλαγές στον εαυτό μας.



Ντινα    27/03/2017 11:08
Καλημερα γιατρε. Πως επιτυγχάνεται αυτη η αντικειμενική γνωση του εαυτου; Συνηθως βλέπουμε τον εαυτο μας με υποκειμενικο τρόπο. Πως θα τον δουμε αντικειμενικα;

http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=20



Ντινα    27/03/2017 00:21
Γιατρε καλησπερα. Συγχαρητήρια για το εξαιρετικό εργο που κανετε. Ηθελα να ρωτησω το εξης: με ποιο τροπο μπορει κανείς να κανει την αρχη για να βοηθηθεί να δει ποιος ειναι στην πραγματικότητα; Να βρει τον εαυτο που δεν ειχε καταλαβει τοσα χρονια; Τι να σκεφτεί για να μπορεσει να κατανοησει τη βαθυτερη και αληθινή πλευρα του; Σας ευχαριστώ θερμά!

Με την αντικειμενικη γνώση του εαυτού του και του περιβάλλοντός του βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=20 και http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm



Nikos    26/03/2017 17:33
Καλησπέρα. Θα ηθελα αν επιτρέπεται γιατρε να πω 2 λόγια για το πως ξεπέρασα την χρονια καταθλιψη μου. Ίσως φανει χρησιμο σε κάποιους(εμενα μου έκανε πολυ καλό όταν άκουγα αλλων ιστοριες). Το πρόβλημα μου ήταν χρονια κατάθλιψη (από παιδί την κουβάλαγα μέχρι τα 29 μου)με έντονο αυτοκτονικό ιδεασμό. Επιπλέον είχα και ένα αλλο πρόβλημα υγείας που τα εκανε ολα πιο δυσκολα. Στα χειροτερα μου... ζουσα σε ενα βρωμικο σπίτι, με ενα πατωμα που δεν ειχα να πατησω απο τα σκουπιδια, μόνιμα κλειστα παντζουρια, πηγαινα 8 ώρες στη δουλεια και γυρνούσα, κλεινομουν σπίτι, επινα πολύ αλκοολ, εκλαιγα και εψαχνα τον πιο ανωδυνο τροπο να βαλω ενα τελος στη ζωη μου. Δεν είχα κανενα υποστηρικτικο περιβαλλον (φιλους ή συγγενείς). Ζήτησα βοήθεια απο ψυχολόγο αρχικα αλλα απο καποιο σημειο και μετα δεν ήταν αρκετό. Πήγα σε ψυχίατρο και ότι φαρμακο και αν πήρα δεν είδα διαφορά. Εκεί μετα απο 2 χρόνια έκατσα και τα εβαλα κάτω γιατί κουράστηκα απο όλο αυτο, έπρεπε να το τελειώσω ή να με τελειώσει. Θυμάμαι ότι η συλλογιστική μου ήταν η εξής: Έχω έστω και έναν λόγο να ζω, καθώς η ανηδονία ήταν τόσο μεγάλη που η αξία της ζωής στα μάτια μου ήταν μηδέν τότε.Σκέφτηκα ότι θα μου άρεσε να δω από περιέργεια που μπορει θετικά να καταλήξει ολο αυτο. Με απλά λόγια είπα << ας δουμε για μία τελική , σοβαρή φορά ρε φιλε αν υπάρχει γυρισμός >>. Το γεγονός ότι ζούσα απόλυτα μόνος και με αυτοκτονικό ιδεασμό είχε το καλό ότι είχα ήδη σπάσει μεσα μου κάθε κοινωνικό στερεοτυπο και περιορισμό. Απλά δεν το είχα σκεφτεί έτσι.Γτ όταν κάθεσαι και ψαχνεις τρόπο να πεθάνεις έχεις ήδη αδιαφορήσει για γκομενες, λεφτα, αποδοχή, διάκριση, υπεροχή κτλ κ εν μέρη εισαι ελέυθερος και αυτο είναι μεγάλη δύναμη και πολυτέλεια. Ασχολήθηκα πολύ με τα αίτια της δικής μου κατάθλιψης (τα οποία προέρχονταν ολα απο τα δυσκολα παιδικα χρόνια). Άρχισα να βιώνω την κατάθλιψη μου διαφορετικά όχι σαν ένα προβλημα. Αλλά σαν έναν αμυντικό μηχανισμό του εαυτού μου να με προστατευσει απο άλλες απογοητευσεις παρομοιες με τα παιδικα βιώματα. Άρχισα να διαβάζω και όπως έχετε πει πολλές φορές να διευρήνω την γνωστική μου βάση. Κάπου τότε πήρα και το βιβλίο σας, είδα εκπομπές, πηγα σε σεμινάρια. Κατάφερα να ελεγξω το αλλο προβλημα υγείας. Στο σημείο αυτο μην νομίζετε ότι κάτι γινόταν ευκολα, όλα γινονταν δυσκολα. Προάσπισα την εργασία μου (ευτυχώς πάντα ήμουν απολυτα λειτουργικός στην δουλεια. Έναν καλός θεατρινος ότι είμαι όπως πρέπει να είμαι, μάλλον επειδη την αγαπούσα και με έκανε πάντα να νιώθω χρήσιμος και δεν ήθελα να την χάσω) και όλη την άλλη μέρα ασχολούμουν με την υγεία μου. Στην καλύτερη στιγμή μου απλά λειτουργούσα, σπίτι, δουλειά, σπίτι. Έαν δεν έκλαιγα ήταν επιτυχίας. Έαν πηγαινα για έναν καφε με συνάδελφο ήταν θριαμβος. Έμεινα χωρίς σεξ για πάνω απο 1,5 έτος (το λέω γτ κάποιοι το φοβούνται αυτο) μα όταν θες να πεθάνεις ΔΕΝ σε νοιάζει το σεξ και εκει ξέρεις οτι η κατάθλιψη έχει απομυζήσει τα πάντα στη ζωη σου και το μόνο που έχει μείνει είναι η επιβίωση. Ήμουν καλύτερα, δεν έκλαιγα, είχα γίνει φίλος με την μοναξιά μου και η μοναξιά μου ήταν τα πάντα μου. Συνέχισα σταθερα για ένα έτος όπου με δεδομένη μια κάποια δυσθυμία πάλευα να κλείσω κεφάλαια του παρελθόντος. Το πως κλείνεις αυτα τα κεφάλαια είναι πολυ προσωπικό θέμα. Εγω το έκανα με συλλογιστική. Σκεφτόμουν τα γεγονότα αγκαθια και τα ανελυα, τα λαθη μου , τα λάθη των άλλων. Προυπόθεση η αποδοχή ότι είχα κανει απειρα λάθη αλλα αυτο ειναι ΟΚ. Κάθε κεφάλαιο που έκλεινα ένιωθα πιο ανάλαφρος. Παράλληλα παρατηρησα ότι για κάθε κεφαλαιο που έκλεινα εξαφανιζόταν και μια κακη συμπεριφορά μου τωρινή που ήταν στενα δεμένη με το παρλθόν. Γινόμουν καλύτερος χαρακτήρας. Συνεχισα ετσι κανα 6μηνο. Επιτέλους ήμουν ΚΑΛΑ. 4 χρονια μετα την καταρευση και για πρωτη φορα στη ζωη μου ήμουν ΚΑΛΑ, ενας αλλος ανθρωπος. Λίγο πιο μετα γνωρισα την τωρινη μου συντροφο. Την πιο καλη απο όλες, ακομα και εδω πλέον διάλεγα πιο σωστα. Καμια σχεση με τις παλιες επιλογες. Της ειπα όλη την ιστορια αν και σκεφτηκα οτι μπορει να την εχανα αλλα αν την εχανα αυτο θα ηταν σωστο αν εμενε αυτη θα ηταν η σωστη. Εμεινε και με αγαπησε περισσοτερο. Εκανα ερωτα μετα σχεδον απο 2 χρόνια και ήταν ο καλυτερος της ζωης μου. Όλα πλέον είναι μαγικά αλλα ένα γιατί με βασάνιζε. Μία μέρα κοιταξα την καλή μου όταν μαγειρευε. Σκεφτηκα ότι την αγαπω και πως αν όλα αυτα που περασα ήταν αναγκαία για να την βρω αξιζε τον κόπο κάθε λάθος και κάθε δάκρυ. Επιπλέον νομίζω ότι ο χαρακτήρας που ειχα πριν 2,4 ή 6 χρόνια δεν θα την γοητευε καθόλου. Χθες μου ειπε οτι θα γινω μπαμπας. Ποιος;;; Εγω που ήθελα να τελειώσω την ζωη μου!!! Θα δώσω ζωη... Περιεργο πραγμα η ζωη, δεν σταματα να σε εκπλήσει. Δεν φοβήθηκα καθόλου, νομίζω ότι η καταθλιψη με το μονοπατι που περπατησα με εκαναν ατροτο. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ, ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ...

.



Σισσυ    26/03/2017 13:39
Καλησπερα γιατρε!Ηθελα να κανω μια ερωτηση!ειμαι 30 χρονων κ πριν 3μηνες πηγα στο καρδιολογο γιατι ειχα πονους στο στηθος κ στο στερνο με βρηκε ομως μια χαρα!Οι πονοι στο στερνο συνεχιζονται κ εχω κ σφιξιμο στο στομαχι κ παθαινω κρισεις πανικου μηπως ειναι ψυχοσωματικοι οι πονοι η να παω παλι στον καρδιολογο?

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=1 ΚΑΙ http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=16



Σελίδες:   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>