ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 578 Σελίδα: 11η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


giwta    30/12/2012 06:23
γειά σας,έχω και εγώ την φοβία του θανάτου,και μάλιστα ορισμένες φορές φτάνω και σε κρίσεις,όπου \\\\\\\"χάνομαι\\\\\\\" και προσπαθώ να φωνάξω να με ακούσει κάποιος για να έρθει να με βοηθήσει,αλλά τελικά δεν καταφέρνω να φωνάξω,και εκεί στο ζενίθ της κρίσης,όλα τα \\\\\\\'συμπτώματα\\\\\\\' υποχωρούν μαζί με τις ιδέες που κατακλύουν τις σκέψεις σου...πρώτη φορά που μου συνέβη κρίση και ένιωσα αυτην την φοβία του θανάτου,αυτό το απαίσιο συναίσθημα,ήταν σε ηλικία 10 χρονών περίπου.Τον τελευταίο καιρό βασανίζομαι,ειδικά πριν κοιμηθώ..επηρεάζομαι τόσο που αρχίζω να έχω μηδενιστηκές τάσεις..Προσπαθώ να με καλμάρω,να μην \\\\\\\'\\\\\\\'σκέφτομαι τόσο\\\\\\\'\\\\\\\'σε περιόδους που είμαι καλά,ξεγελάω τον \\\\\\\"δαίμονα\\\\\\\" αλλά με την πρώτη δυσκολία ή στεναχώρια, επιστρέφει...

Αγαπητή Γιώτα, ελπίζω πως έχεις συνειδητοποιήσει ότι οι κρίσεις αυτές εφαρμόζονται ασυνείδητα και αμυντικά για να σε προστατεύουν από τις συγκρούσεις που προκαλούνται από δυσκολίες και στενοχώρια.



Νικος    24/12/2012 17:58
Γιατρε καλησπερα σας!!!Τους τελευταιους 2 μηνες οταν βγαινω σ καποιο μαγαζι γ να διασκεδασω μ την παρεα μ νιωθω εντονες τασης για εμετο (της περισσοτερες φορες δεν εχω κανει ομως)και καποιες φορες νιωθω και ζαλαδα και ετσι προσπαθω να αποφευγω της εξοδους μου...Μπορειτε να μ βοηθεισετε???Ευχαριστω!!!

Αγαπητέ Νίκο, οι καταστάσεις που περιγράφεις θυμίζουν τις εκδηλώσεις της αγοραφοβίας, πληροφορίες για την οποία μπορείς να αντλήσεις από εδώ http://www.psychologia.gr/disorders/anxiety%20disorders.htm ή από εδώ http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=1



αιμιλια    23/12/2012 23:23
χαιρετε πριν τρεις μηνες ειχα για πρωτη φορα κριση πανικου.ακολουθησαν πεντε εξι ισχυρες κρισεις κ απευθηνθηκα σε ψυχιατρο.μου εδωσε xanax και υποστηριξε οτι χρειαζομαι seroxat για να τονωθω λιγο οπως ειπε .ξεκινησα τα xanax αλλα οχι τα σεροξατ.ειδα διαφορά αλλα καποια στιγμη αποφασισα να παρω κ τα σεροξατ.τοτε ξεκινησε η κολαση.5 μερες μετα την πρωτη δοση οδηγηθηκα με ασθενοφορο στο ψυχιατρειο με συμπτωματα παραληρηματος καυσου στο συνολο του σωματος κ διαστολη της κορης.εκει η γιατρος διαγνωσε αγχος κ με εστειλε σπιτι μου λεγοντας οτι το φαρμακο ειναι εξαιρετικο κ οτι αυτη ειναι η ασθενεια μου που εκδηλωνεται. την πιστεψα κ συνεχισα το φαρμακο.καθε μερα ειμαι ολο κ χειροτερα.αποφασισα να το κοψω αλλα δεν με στηριζει η γιατρος.αυτο που σκεφτομαι ειναι να αρχισω να μειωνω τη δοση.ειμαι στα 15μγκ κ νιωθω καθε μερα οτι ειναι η τελευταια μου.σημειωνω οτι το παιρνω εδω κ 22 μερες.εχω ναυτια ,αισθημα τρομου,κουραση,σφιξιμο στη γναθο,καυσο σε ολο το σωμα ,απωλεια αισθησης αφης,πονους,ξηροστομια...κλπκλπκλπ. σας παρακαλω για μια ελαχιστη καθοδηγηση.ευχαριστω πολυ.

Αγαπητή Αιμιλία, προσωπικά δεν συμμερίζομαι με την τακτική της οποιασδήποτε επιβολής, διότι θεωρώ ότι το κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας επιλογής και της ελευθερίας βούλησης. Ο ρόλος του θεραπευτή δεν είναι να ταυτίζεται με τη συμπεριφορά του αυστηρού γονιού προς το ανόητο παιδί, και να προσπαθεί να επιβληθεί από τη θέση της πλεονεξίας, αλλά να παραθέτει τη γνώση της κατάστασης και να ενημερώνει πλήρως για τους ενδεχόμενους τρόπους αντιμετώπισης της κάθε προβληματικότητας, επιδιώκοντας την κατανόηση, την εμπιστοσύνη και την συνεργασία, και παρέχοντας στον ενδιαφερόμενο την αναγκαία υποστήριξη. Έχω διαπιστώσει αρκετές φορές ότι η θεραπεία με αγχολυτικά σκευάσματα από μόνη της είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της διαταραχής πανικού, ο κύριος μηχανισμός τις οποίας βασίζεται στο άγχος. Απλά, πολλοί άνθρωποι, επηρεασμένοι από τον μύθο της εξάρτησης από τα αγχολυτικά, αναζητούν μια εναλλακτική αντιμετώπιση, πιστεύοντας ότι αυτή θα έχει περισσότερο μόνιμο αποτέλεσμα. Στην ουσία όμως κανένα φάρμακο δεν μπορεί να αλλάξει τον τρόπο ζωής, σκέψης και αντίληψης, οπότε και με τη διακοπή οποιασδήποτε αγωγής, τα συμπτώματα επανεμφανίζονται με τις πρώτες κατάλληλες αφορμές. Όσον αφόρα την ουσιαστική συμμετοχή στην προσπάθεια ρύθμισης της αγωγής, αυτή είναι αναγκαίο να πραγματοποιείται κατά την κατ’ ιδίαν επαφή, η οποία θα παρέχει τη δυνατότητα αντικειμενικότερης αντίληψης και άμεσης αντίδρασης.



Anthi    19/12/2012 21:42
Γεια σας,ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το πρόβλημα μου. Αντιμετωπίένα πρόβλημα φοβίας με τα αεροπλάνα. Αρχικά πίστευα ότι το πρόβλημα μου ήταν τα αεροπλάνα,αργότερα όσο μεγάλωνα συνειδητοποιούσα ότι οι φόβοι μου ήταν πολύ περισσότεροι απ΄όσο πίστευα!Σε κλειστούς χώρους με έπιανε μούδιασμα,στα cinema είχα πολλές φορές την αίσθηση ότι δεν είχα καλό οξυγόνο,στα ansaser αλλα περισσότερο απ΄όλα στα αεροπλάνα.Εκεί είναι κάτι το ανεξέλεγκτο. Ο φόβος με κυριεύει ,ιδρώνω συνεχώς με το παραμικρό κούνηγμα αρπάζω τον διπλανό μου είτε τον ξέρω είτε όχι. Νιώθω την ανάγκη να κατεβάσω το οξυγόνο αλλά ντρέπομαι τους διπλανούς μου! Ο άντρας μου είναι λάτρης των ταξιδιών,δεν μπορούσε να καταλάβει πως αισθανόμουνα όταν του περιέγραφα πως ένιωθα,μέχρι που ταξιδέψαμε μαζί και κατάλαβε το πόσο πολύ αναστατώνομαι.Σε 2 μέρες πάμε Αμερική ,επισκέφτηκα γιατρό και μου συνέστησε τα xanax 0,5 .Θα με βοηθήσουν ;Μου είπε να πάρω 1 χάπι μια ώρα πριν την πτήση.Και μόνο στην ιδέα ότι θα βρίσκομαι τόσες ώρες σε αεροπλάνο τρέμω!

Αγαπητή Ανθή, το πρόβλημα που περιγράφεις ονομάζεται αγοραφοβία και συνήθως χαρακτηρίζει τον φόβο θανάτου στα πλαίσια της Διαταραχής Πανικού. Δεν αποκλείεται να ήταν σκόπιμο να ξεκινήσεις την αγωγή με αγχολυτικά πριν την πτήση, ώστε να μειωθούν τα συμπτώματα του άγχους αναμονής. Ωστόσο είναι αναγκαίο να έχεις υπόψη ότι τα φάρμακα μπορούν να επηρεάζουν μόνο τα συμπτώματα και δεν προσφέρουν την οριστική λύση, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της αντιμετώπισης των αρχικών αιτιών.



tonia76    18/12/2012 08:49
καλημερα. ειμαι 36 χρονων και στο παρελθον εχω ζητησει τη συνδρομη σας. θα σας πω εν ταχει οτι εδω και 10 χρονια πασχω απο αγχωδη διαταραχη η οποια πηγαινε καλυτερα μεχρι περσι που κοντεψα να πεθανω σε ενα χειρουργειο. εκτοτε εχω αναπτυξει εντονη φοβια για οποιονδηποτε ιατρικο χωρο η πραξη ακομα και για τα παιδια μου!!! δηλαδη παω στο παιδιατρο και νομιζω θα λιποθυμισω . συνοδα συμπτωματα αγοραφοβια, διαταραχη προσληψη τροφης δηλαδη υπερφαγικα, και δε ξερω γιατι σκεφτομαι και ομολογησα στον εαυτο μου τελευταια οταν ημουν γυρω στα 7-10 που τα ετεροθαλη αδερφια μου με \\\\\\\"πειραζαν\\\\\\\" . αυτοι ηταν λιγο πιο μεγαλη 2.5 χρονια διαφορα. βεβαια δεν εχω νιωσει ποτε ερωτικη επιθυμια. νιωθω οτι μου πεσαν ολα μαζι και πιεζομαι!!! λεφτα για ψυχολογο με 3 παιδια δεν υπαρχουν . παρακαλω βοηθηστε με λιγο και παρακαλω για την εχεμυθεια σας.

Αγαπητή Τόνια, εάν δεν επιτευχθεί η αλλαγή των αντιλήψεων, η οποία και αντιμετωπίζει οριστικά τα ψυχολογικά προβλήματα, τότε η μόνη αποτελεσματική λύση για τη μείωση της έντασης των συμπτωμάτων είναι η φαρμακευτική αγωγή. Εκτός και αν το άτομο θα καταφέρει, καταβάλλοντας αρκετές προσπάθειες μέσω εκμάθησης, να πετύχει το ίδιο την αλλαγή των αντιλήψεων του. Όσον αφόρα την περιπέτεια σου χειρουργείο, αυτή μάλλον αποτέλεσε την αφορμή και όχι την αίτια. Δηλαδή και να μην συνέβη αυτό, θα προέκυπτε κάτι άλλο που θα ενεργοποιούσε την υποβόσκουσα κατάσταση που ήδη υπήρχε.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚ.    15/12/2012 14:54
Καλησπέρα σας.Θα ήθελα σας παρακαλώ πολύ να μου πείτε την συμβουλή σας επάνωτο πργμτικά τεράστιο πρόβλημα που διαθέτω.Έχ κρίσεις πανικού εδώκαι 10 χρόνια,τις οποίες γνρί από που προήλθανε.Κάποιες παιδικές εμπειρίες,κοινός κάποια παιδικά τραύμαα με κυνηγούσαν κάθε στιγμή,το άνγος και η πίεση μεγάλνε καθημερινά μέχρι που συναίβει αυτό.Έχω πάει σε ψυχολόγους,σε ψυχίατρους και ο κάθε ένας μου λέει την γνώμη του και την άποψή του.Και να τα xanax,να τα topamac,να το ladose,να το topiref,το minitran και κοινός έγινε κινητό φαρμακείο.Όμως η κατάσταση μου δεν αλλάζει.Δεν μπορώ να δεχθώ και να ξεπεράσω αυτό που συναίβει κάποτε και δεν υπάρχει θεραπεία.Τι να κάνω.Πλέον έχω κατάθλιψη,αγοραφοβία,κρίσεις πανικού,αγχωδες διαταραχές και από όλα.Τι κάω.Πως να σωθω.Ειμα σαν ζωντανός νεκρός.

Αγαπητέ Δημήτρη, η αντιμετώπιση του άγχους και της διαταραχής πανικού εμπεριέχει δυο βασικούς άξονες: Ο πρώτος σχετίζεται με τις αντιλήψεις, οι οποίες επιβάλλουν να βιώνονται οι εμπειρίες του παρελθόντος ως τραγικές. Ο δεύτερος αφόρα την καθημερινότητα του ατόμου που διαμορφώνεται από τις αντιλήψεις του και βιώνεται ως μόνιμη δυσαρέσκεια, η οποία επιχειρείται να επικαλυφθεί από τον εγκέφαλο μέσω της απόσπασης της προσοχής δια δημιουργίας μιας επιπρόσθετης εστίας αρνητικής έντασης (βλ. προηγούμενες αναφορές στον μηχανισμό του πανικού). Εάν αντιμετωπιστούν οι δυο αυτοί άξονες με κατάλληλο τρόπο, υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο της οριστικής εξάλειψης των αρχικών αιτιών του άγχους και του πανικού. Όσον αφόρα τη φαρμακευτική αγωγή, με εκπλήσσει το γεγονός ότι μια σταθερή αντίστοιχη θεραπεία δεν επιφέρει έστω και προσωρινή ανακούφιση από τα συμπτώματα εφόσον τηρείται η σχετική διάρκεια της.



Αντωνης    09/12/2012 16:26
Γεια σας και απο μενα με λένε Αντώνη είμαι 17 χρόνων...εγώ έπαθα κρίση πανικού στο.φροντηστηριο πριν απο 2 μηνες περίπου για τις επομενες 2 μερες ένιωθα πόνο.στο στηθος πήγα λοιπόν σε καρδιολόγο ο οποιος με ξετιναξε στα τεστ και δεν μου.βρηκε τίποτα ειχα ηρεμήσει.για καμιά βδομάδα ως που η μανα μου λιποθυμισε μπροστά μου με σπασμους...την πήγαμε στο νοσοκομείο και Δόξα τον Θεό δεν είχε τίποτα ...την επόμενη μέρα στο σχολείο ένιωσα την κρίση να ξανάρχεται...έχω κανεις ολες τις εξετασεις (καρδιολογία, υπερηχους σε όλα τα όργανα μου, αιματος, θυροειδη) και κάθε μέρα μου ξυπνάω νιώθω αρρωστος όλη μέρα νιώθω ζαλαδες πονους ιλλιγγους σαν να υπάρχει μια μόνιμη δυσφορία σε στηθος και στομάχι...τις κρισεις πανικού τις έλεγχο πλέον αλλά αυτό παρόλο που οι γιατροί όλοι λένε πως είναι ψυχοσωματικά στο υποσυνείδητο μου εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να πιστεύω πως έχω κάτι παθολογικό και θα πεθάνω...

Αγαπητέ Αντώνη, η εμμονή στα ανύπαρκτα προβλήματα συνήθως αποσκοπεί την απόσπαση της προσοχής από τη δυσάρεστη καθημερινότητα, διότι τα προβλήματα αυτά εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να επιλυθούν, και, συνεπώς, αποτελούν την εγγύηση της μόνιμης ενασχόλησης μαζί τους χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.



Αντρέας    05/12/2012 13:10
Καλησπέρα Κύριε Κοτανίδη.Μια ερώτηση θα ήθελα να κάνω..ταλαιπωρούμαι τα τελευταία 3 χρόνια από συναισθηματική διαταραχή με κρίσεις πανικού.Ακολουθούσα φαρμακευτική αγωγή με σεροχατ και μινιτράν αλλά διέκοψα ξαφνικά την θεραπεία και αυτό μου έκανε κακό.υποτροπίασα και αισθανόμουν χειρότερα..αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι θεραπεία για να βοηθήσω τον εαυτό μου και μου χορηγείται ζολόφτ 100 mg 1 το πρώι βεσπάρ 10 mg 3 φορές την ημέρα και το βράδυ ένα λεξοτανίλ 3 mg που σταδιακά θα το μειώνουμε.Θέλω αυτή την φορά να τα καταφέρω και να ακολουθήσω την θεραπεία κανονικά..Πιστεύετε ότι η συγκεκριμένη αγωγή θα με βοηθήσει..?? Σας ευχαριστώ πολύ.

Αγαπητέ Ανδρέα, συνήθως η αποτελεσματικότητα κάποιας φαρμακευτικής αγωγής τεκμηριώνεται εμπειρικά, ωστόσο, βασισμένοι στην αποτελεσματικότητα της προηγούμενης θεραπείας, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι μια αγωγή με φάρμακα ίδιας ομάδας θα είναι εξίσου αποτελεσματική. Παράλληλα, θα ήθελα να ενημερώσω ότι οι πιθανότερες αιτίες υποτροπής δεν είναι τόσο η διακοπή της αγωγής, αλλά το γεγονός ότι τα φάρμακα δεν μπορούν να επηρεάσουν τις αιτίες της διαταραχής πανικού, οι οποίες αποτελούν το αποτέλεσμα των ψυχολογικών συγκρούσεων και βασίζονται σε συγκεκριμένο τρόπο αντίληψης. Επομένως, εάν δεν αλλάξουν οι πραγματικές καταστάσεις που περιβάλλουν ένα άτομο, θα είναι αναμενόμενο, μετά την κάθε διακοπή της αγωγής, σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα να επανεμφανίζονται τα συμπτώματα.



chrisa    03/12/2012 13:27
καλησπερα. Πριν 15 μερες επαθα για πρωτη φορα κριση πανικου, ειχα ολα τα συμπτωματα, δυσκολια στην αναπνοη, τασεις λυποθυμιας, δεν μπορουσα να μεινω στασιμη καπου και ταση για εμετο. πρεπει να πω βεβαια οτι μετα απο 4 χρονια εκανα χασις και υπεθεσα οτι τρομαξα απο αυτο. ομως συνεβει παλι πριν 4 ημερες, χωρις να εχω ξανα καπνισει εννοειτε. εχτες πηγα στον παθολογο. σημερα πηρα μισο λεξοτανιλ, νιωθω καλυτερα τωρα. μου ειπε για 4 5 μερες να το παιρνω. κατηγορω συνεχεια τον ευατο μου που καπνισα εκεινη την ημερα για νιωθω οτι απο αυτο \\\\\\\"ενεργοποιηθηκε\\\\\\\". θα γινω καλα? η θα ζησω το υπολοιπο της ζωης μου ετσι?

Αγαπητή Χρύσα, η χρήση του χασίς μπορεί να αποτελέσει την αφορμή και σίγουρα όχι την αρχική αίτια των κρίσεων πανικού, οι οποίες βασίζονται στον τρόπο αντίληψης και στις επακόλουθες ψυχολογικές συγκρούσεις. Η διαταραχή πανικού είναι δυνατό να ξεπεραστεί οριστικά εφόσον αντιμετωπίσουν οι πρωταρχικές αιτίες. Κάθε διαφορετική προσέγγιση μπορεί να προσφέρει μόνο προσωρινή ανακούφιση από τις εξωτερικές εκδηλώσεις της.



nouk    29/11/2012 20:53
γεια σας ειμαι 20χρονων και πασχω εδω και εναν χρονο απο κρισεις πανικου αν και πρεπει να αρχισαν απο μικροτερη αλλα το αφησαμε ετσι και περασε με τελειως διαφορετικα συμπτωματα ομως διοτι ο τροπος αντιληψεις των πραγματων ηταν διαφορετικος οπως και οι φοβιες μου.ολα ξεκινησαν με το που μπηκα στην σχολη ξαφνικα μια μερα με επιασε κατι που δεν μπορουσα να το εξηγησω και εκλαιγα δυνατα φωναζωντας οτι φωβαμαι μην τρελαθω.για να μην σας κουρασω για πολυ καιρο δεν πηγα σε ειδικο αργοτερα ομως ενιωσα πολυ την αναγκη και ετσι αρχισα.η ψυχολογος μου εκανε παρα πολυ καλο και εξακολουθω να κανω συνεδριες.χαπια δεν πηρα διοτι σπουδαζω γυμναστικη ακαδημια και φοβηθηκα για τις επιδοσεις μου μηπως με επηρεασουν σωματικα αλλα δεν χρειαστικα απο οτι μου ειπε και η γιατρος μου η οποια ειναι κατα αυτων.πλεον δεν με πιανουν κρισεις αλλα με πιανει ξαφνικα μια εντονη ανυσιχια και πευτω ψυχολογικα για δυο τρεις μερες σκευτοντας παλι μην παθω κατι ψυχολογικο κυριος οχι σωματικο και μετα επανερχομαι ειναι δηλαδη καποια διαστηματα που φευγω εκτος εαυτου ετσι αισθανομαι....αυτο θα υποχωρισει ποτε η θα ειμαι για παντα ετσι?οτι και να με πιασει το αγκαλιαζω και κανω υπομονη μεχρι να φυγει χωρις να με καθηλωνει και αποδυναμωνει πλεον αλλα αυτο το πραγμα με στεναχωρει πιο πολυ και απο τις κρισεις.ποια ειναι η συμβουλη σας?ευχαριστω και συγνωμη για τον χρονο σας.

Αγαπητή nouk, μια επιδείνωση μετά τη λήξη των κρίσεων πανικού είναι αναμενόμενη, διότι οι κρίσεις αυτές, αποτελώντας τον αμυντικό μηχανισμό του εγκεφάλου, αποσπούσαν την προσοχή από άλυτες ψυχολογικές συγκρούσεις και προκλήσεις της καθημερινότητας. Η κατανόηση και αποδοχή αυτής της συνέπειας μπορεί να συμβάλλει στην πετυχημένη μελλοντική πορεία της αντιμετώπισης της κατάστασης, και ιδιαίτερα όταν εσύ η ίδια υποστηρίζεις ότι υπάρχουν αισθητά σημάδια βελτίωσης της.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | >>