ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 564 Σελίδα: 11η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


ΝΙΚΟΣ ΑΓΓ.    00/00/0000 00:00
K. ΚΟΤΑΝΙΔΗ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΟ EFFEXOR ΓΙΑ ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΙΚΟΥ ΓΙΑ 6 ΜΗΝΕΣ ΗΔΗ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ 6 ΜΗΝΟ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΓΙΑ 2 ΜΕΡΕΣ ΕΝΤΕΛΩΣ. ΜΙΛΗΣΑ ΚΑΤΟΠΙΝ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ 3 ΜΗΝΕΣ. ΤΩΡΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΕΝΙΩΣΑ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΑΦΟΥ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΞΑΦΝΙΚΑ.ΕΓΩ ΝΙΩΘΩ ΚΑΛΑ ,ΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΤΟ EFFEXOR TΩΝ 75MG ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ-ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΜΕΙΩΣΩ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΟΠΩΣ Π.Χ ΜΙΚΡΕΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΕΚΚΕΝΩΣΕΙΣ; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΑΣ ΝΙΚΟΣ ΑΓΓ.

Αγαπητέ Νίκο, η άμεση αντιμετώπιση των συγκεκριμένων καταστάσεων απαιτούν την κατ’ ιδίαν επαφή και δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσω της ιστοσελίδας.



Λια    00/00/0000 00:00
Σας ευχαριστω παρα πολυ για την γρηγορη απαντηση σας! Πηρα τα χαπια γιατι δεν αντεχα αλλο,το παλευω ηδη 7 μηνες μονη μου με ψυχοθεραπεια αλλα εχω υποχρεωσεις και ολη η παραπανω κατασταση με κανει δυσλειτουργικη! Σχετικα με τις ιδεοληψιες,δεν εχω φοβο τρελας ή οτι θα πεθανω.Αυτες τις ειχα,αλλα τις ξεπερασα επιτυχως.Τωρα ειναι για αλλα θεματα (πχ αν θα παθουν κατι οι δικοι μ ή αν εγω θα κανω κτ κακο!) ωστοσο ομως,σαν σκεψεις εμενα μ φαινονται γελοιες ,ξερω οτι δεν θα πραγματοποιηθουν και προσπαθω να τις αφησω να περασουν ! Μπορουν και οι παραπανω ιδεοληψιες δηλαδη να ανηκουν στην διαταραχη πανικου?

Αγαπητή Λία, καμία σκέψη από αυτές που προκύπτουν στον εγκέφαλο μας δεν είναι ούτε γελοία, ούτε ανούσια, η κάθε μία από αυτές έχει συγκεκριμένες αιτίες και συγκεκριμένα κίνητρα. Στην προκειμένη περίπτωση οι ιδεοληψίες έχουν ως αίτια τη δυσαρέσκεια με την καθημερινότητα, και ως κίνητρο, την απόσπαση προσοχής από άλλες, λιγότερο οικείες και λιγότερο επιλύσιμες εσωτερικές συγκρούσεις.



Λια     00/00/0000 00:00
Ειμαι στην εφηβεια 17 χρονων και εχω διαγνωσθει με διαταραχη πανικου.Ειναι πιθανο μαζι με τν διαταραχη πανικου να εχω και ιδεοληψιες? και αν ναι,ξεπερνεται ή απαξ κ μπηκα στο τρυπακι των ιδεοληψιων δεν ξαναβγαινω? (να σημειωθει οτι πανικους παθαινα απο τοτε που με θυμαμαι,ενω ιδεοληψιες και ανεπιθυμητες σκεψεις δν ειχα ποτε μου ουτε για δειγμα !) Ξεκινησα θεραπεια με σιπραλεξ.

Αγαπητή Λία, οι ιδεοληψίες ανήκουν στις βασικές εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού. Η θεραπεία με φάρμακα προσφέρει προσωρινή λύση, διότι μετά από τη διακοπή της αγωγής, τα συμπτώματα επανεμφανίζονται σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Αυτό που αντιμετωπίζει οριστικά το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι η αλλαγή της αντίληψης, για την οποία μπορείς να πληροφορηθείς από τις προηγούμενες απαντήσεις, σχετικές με το θέμα.



sotiris    19/10/2012 16:37
επομενως πανικος οτι θα αυτοκτονησω χωρις να το θελω επειδη αυτο συνεβη σε καποιον γνωστο μου θα μπορουσε να ειναι μια φαντασιωση εκδικησης της οικογενειας μου για την καταπιεση που οπως λετε εχω δεχτει?

Αγαπητέ Σωτήρη, αν και υπάρχει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, για να βγει το τεκμηριωμένο συμπέρασμα είναι αναγκαίο να εξεταστούν όλες λεπτομέρειες και πιθανότητες μιας κατάστασης



thamy    16/10/2012 21:14
ημουν ανεκαθεν αγχωδης ατομο κ ολα τα αντιμετωπιζα με αγχος, νευρικοτητα κ ανησυχια. απο την παιδικη κ εφηβικη μου ηλικια παθαινω κρισεις πανικου, για τις οποιες τοτε δεν ειχα καμια γνωση κ τις βιωνα με εντονο φοβο θανατου. θεωρω οτι το εντονο αγχος στερησε σημαντικα πραγματα απο τη ζωη μου, καθως ημουν δειλη, εσωστρεφης κ συχνα απομονωμενη.παρολα αυτα σπουδασα, εκανα οικογενεια και καταφερα να αναρριχηθω επαγγελματικα , πραγματα που ποτε δε πιστευα οτι ειχα τη δυναμη να τα καταφερω. πριν 2 χρονια, στα 30 μου επισκεφτηκα νευρολογο λογω πολλων ψυχοσωματικων κ κρισεων πονικου εκανα θερπεια με εντακτ 10 μγ και ξαναξ για 6 μηνες .μετα απο αυτην αισθανομουν οτι πετουσα. αλλα νομιζω οτι τωρα παλι υποτροπιασα αλλα με εντελως διαφορετικα συμπτωματα οπως μουδιασματα στα ακρα(που δεν ειχα ποτε) θελω να ρωτησω αν ειναι δυνατον να αισθανομαι μουδιασματα απο αγχος ή προκειται για νευρολογικο προβλημα; επισης η αγχωδης διαταραχη ειναι κληρονομικη - γονιδιακη ή επικτητη λογω πχ ανατροφης με αγχωτικη και νευρωτικη μητερα οπως ειχα εγω;

Αγαπητή thamy, η Διαταραχή Πανικού αντιμετωπίζεται οριστικά μόνο με την αλλαγή της αντίληψης, η οποία βασίζεται στην απόκτηση γνώσης όπως για την ίδια τη διαταραχή, έτσι και για τη γενική κατάσταση των πραγμάτων, και πάνω από όλα για τον εαυτό μας. Κάποιες σχετικές πληροφορίες και τις απαντήσεις θα ερωτήματα που θέτεις μπορείς να αντλήσεις από τα περιεχόμενα της παρούσας σελίδας μέσα στην ενότητα Διαταραχές και στις προηγούμενες απαντήσεις στην ενότητα Πανικός το Guestbook.



ΝΑΤΑΛΙΑ    16/10/2012 14:56
Γέννησα πριν 20 ημέρες. Η εγκυμοσύνη μου εξελίχθηκε πολύ ομαλά και ο τοκετός (καισαρική 39η εβδ) το ίδιο. Την 5η ημερα μετά τον τοκετό ξύπνησα κλαίγοντας και από τότε έχω έντονες εκδηλώσεις άγχους και πανικού (βάρος στο στήθος, έντονη ανησυχία, υπερκινητικότητα, εξάντληση από την έλλειψη ύπνου). Είναι ορμονικό το πρόβλημα? Θα περάσει μόνο του μετα τις 40 ημέρες όπως μου έχουν πει?

Αγαπητή Ναταλία, στην περίπτωση των επιλόχειων ψυχολογικών προβλημάτων, όπως και σε άλλες περιπτώσεις των απότομων ορμονικών αλλαγών, προκύπτει ένα στρεσάρισμα του οργανισμού, οι αντοχές του οποίου σχετίζονται με την προηγούμενη σωματική και ψυχική κατάσταση. Όσον αφόρα τον ψυχισμό, εάν προϋπήρχε ψυχολογική ισορροπία, η επιλόχεια περίοδος κυλά ομαλά. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν υπάρχουν προηγούμενοι προβληματισμοί και συγκρούσεις, ακολουθούν οι συνέπειες, ενισχυμένες από το ορμονικό στρεσάρισμα.



Σταύρος    11/10/2012 11:20
Γιατρέ καλημέρα σας. Πήρα το θάρρος να σας γράψω, γιατί η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Εν ολίγοις, Από το 2002, πάσχω από διαταραχή πανικού. Στην αρχή επισκέφτηκα αρκετούς γιατρούς, ο καθένας τους με διαφορετική αντιμετώπιση/φαρμακολογία για την περίπτωσή μου. Δοκίμασα αρκετά φάρμακα (anafranil, zoloft, seropram, κ.τ.λ. Τελικά κατέληξα στο Seroxat. Εκεί άρχισε και ο Γολγοθάς μου. Είναι το μόνο φάρμακο που μου εξάλειψε σχεδόν ολοσχερώς τις κρίσεις πανικού (το κύριο σύμπτωμα σε εμένα είναι οι πολύ έντονες ζαλάδες και χάσιμο ισορροπίας). Έχει όμως 2 μεγάλες παρενέργειες στον οργανισμό μου. 1ον μου προκαλεί έντονη στυτική ανικανότητα (μετά την αρχική στύση, η \\\\\\\"αίσθηση\\\\\\\" χάνεται, με αποτέλεσμα την απώλεια στύσης. 2ον η έντονη δυσκοιλιότητα. Η ημερήσια δόση που μου σύστησε ο γιατρός είναι 40mg. Σημειωτέον, οι πιο πάνω παρενέργειες σχεδόν εξαφανίζονται μόνο όταν πέσω στα 10mg ημερισίως. Πράγμα όμως που μου επαναφέρει τις διαταραχές πανικού, που σε αρκετές περιπτώσεις είναι έντονες και με μεγάλη διάρκεια (και ώρες καμιά φορά). Στις περιπτώσεις αυτές, παίρνω ή Zanax 0,5mg, ή Rivotril (μισό χαπάκι των 2mg). Έτσι, έχω μπει σε ένα φαύλο κύκλο όλα αυτά τα χρόνια, δεδομένου ότι δεν μπορώ να πάρω την κατάλληλη δόση των 40mg του Seroxat για το απαιτούμενο διάστημα. Έχω απελπιστεί. Ούτε το παιδί μου δεν μπορώ να διαβάσω όταν έχω αυτές τις κρίσεις, που παρεμπιπτόντως έχουν γίνει πολύ συχνές με αυτές τις συνεχόμενες αυξομειώσεις του Seroxat. Υπάρχει τρόπος/φαρμακολογία που να μην παρουσιάζει αυτές τις 2 έντονες παρενέργειες και να έχει τα ίδια αποτελέσματα με το Seorxat? Σας παρακαλώ, βοηθήστε με...

Αγαπητέ Σταύρο, η εύστοχη ρύθμιση της φαρμακευτικής αγωγής απαιτεί την κατ’ ιδίαν επαφή και προσπάθεια διάρκειας, διότι οι αντιδράσεις στα φάρμακα είναι εξατομικευμένες, άρα η τακτική που επιβάλλεται θα ακολουθεί την αλυσίδα δοκιμασία-παρατήρηση-συνέπεια. Ωστόσο, δεν αποκλείεται οι δοκιμασίες που περνάς με τα φάρμακα να μετατραπούν σε ένα ισχυρό κίνητρο για να πάρεις την τύχη στα χέρια σου και να ξεκινήσεις την προσπάθεια οριστικής αντιμετώπισης του προβλήματος, η οποία θα βασίζεται στην αλλαγή της αντίληψης και του τρόπου σκέψης.



Matina    08/10/2012 18:31
Γιατρέ είμαι πολύ αγχωμένη. Η αδερφή μου εδώ και ένα χρόνο, μετά από κρίσεις πανικού και πολλά νεύρα ή κλάμματα, της χορηγήθηκαν cipralex απ\\\\\\\' τον ψυχίατρο. Τώρα χώρισε από το αγόρι της μετά από 6 χρόνια σχέση και αμελεί να παίρνει τα χάπια και δεν νιώθει καλά και έχει νεύρα. Αναριωτιέμαι αν όλα αυτά είναι ενδείξεις ότι δεν θα μπορέσει να κόψει τα χάπια... Αλλιώς μετά από πόσα χρόνια χορήγησης μπορεί κάποιος κατά Μ.Ο. να τα κόψει?

Αγαπητή Ματίνα, για να μπορέσει κάποιος να σταματήσει την φαρμακευτική αγωγή, η οποία αντιμετωπίζει μόνο την ένταση των συμπτωμάτων, είναι αναγκαίο να εξαλείφουν οι αιτίες που προκαλούν τις ψυχολογικές συγκρούσεις, και αυτό επιτυγχάνεται συνήθως με την αλλαγή των υπαρχόντων αντιλήψεων.



Κατερίνα    08/10/2012 13:41
Καλησπέρα, έχω ιστορικό με κρίσεις πανικού και αγχώδεις διαταραχές.έκανα ψυχοθεραπεία για 4 χρονια και παρουσιάζα πολλές διακυμάνσεις.Φέτος το καλοκαίρι τα συμπτώματα εντάθηκαν.Εξακολουθώ ν αέχω πολλά σωματικά συμπτώματα,παρόλο που ξεκίνησα πάλι ψυχοθεραπεία με νέο θεραπευτή.Νιώθω συνεχώσς κουραση,υπνηλία, πονοκεφάλους, ένα σφίξιμο στο κεφάλι σαν να μου το πιέζουν στους κροτάφους,μουδιάσματα,μυρμηγκίασματα,ξεσπάω σε κλάματα χωρίς λόγο και πολλά άλλα. Έχω κάνει αιματολογικές εξετάσεις και ούρων ,θυρεοειδή, καρδιογράφημα και τρίπλεξ. όλες είναι άριστες λλά τα συμπτώματα συνεχίζονται και αυτό με φοβίζει.Μήπως πρέπει να κάνω και κάποια άλλη εξέταση?Μήπως έχω κάτι παθολογικό και δεν έχει διαγνωσθεί? Φοβάμαι πάρα πολύ και ο φόβος δεν με αφήνει να χαρώ τίποτα.Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντηση.

Αγαπητή Κατερίνα, το γεγονός που συνεχίζεις να έχεις την τάση να αποδίδεις τις σωματικές επιπτώσεις του άγχους και της δυσαρέσκειας με την καθημερινότητα στις πιθανές, αλλά ανύπαρκτες παθολογικές αιτίες, σημαίνει ότι δεν έχει επιτευχθεί ο βασικός στόχος της ψυχοθεραπείας, η γενική αντίληψη της ψυχολογικής λειτουργίας του ανθρώπου και των μηχανισμών της ψυχολογικής του άμυνας. Διότι δεν είναι ο φόβος, αυτός που δεν μας επιτρέπει να χαρούμε οτιδήποτε, αλλά οι ίδιες οι αντιλήψεις που διαμορφώνουν την καθημερινότητα μας, ενώ ο φόβος προς τις ανύπαρκτες απειλές καλείται να αποσπάσει την προσοχή μας από τις άλυτες ψυχολογικές συγκρούσεις και από τις αρνητικές επιπτώσεις της δυσάρεστης καθημερινότητας, την οποία, προφανώς δεν έχουμε μάθει να εκτιμούμε αντικειμενικά.



Μάνια    30/09/2012 00:05
Γιατρέ, είμαι 35 χρονών, μάνα ενός μωρού 10 μηνών και \\\\\\\"έμπειρη\\\\\\\" στα ζητήματα πανικού, αφού βασανίζομαι εδώ και 10 χρόνια απο την συγκεκριμένη διαταραχή, όχι πια με έντονες κρίσεις, αλλά κυρίως με απέραντο άγχος για το καθετί που με πνίγει.Το άγχος αυτό με δυσκολεύει να κάνω πράγματα, όπως να ταξιδέψω με αεροπλάνο και να πάω στην χώρα του άντρα μου, ενώ σαν \\\\\\\"κουσούρι\\\\\\\" απο όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι δυσκολεύομαι να μείνω μόνη μου γιατί δεν μπορώ να χαλαρώσω. Την αιτία που ξαναφούντωσε η διαταραχή, μετά απο 3ετή διακοπή της, την υποθέτω, είναι η εδώ και δύο χρόνια απίστευτη σωματική και ψυχική κατάντια της μάνας μου απο τις χημειοθεραπείες, ύστερα απο διάγνωση καρκίνου σε αρχικό στάδιο. Ακόμα και έγκυος ήμουν μπες βγες στα νοσοκομεία μαζί της και μόλις γέννησα ανέλαβα αποκλειστικά εγώ και ο άντρας μου το μεγάλωμα του παιδιού, κάτι εξαιρετικά κουραστικό ψυχή τε και σώματι.Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών, μεγάλωσα μαζί της με τον αδερφό μου και όλα τα έκανα πάντα για να την ευχαριστώ.Τώρα έγιναν όλα ρημαδιό και προσπαθώ μέσα σε όλα αυτά να βρω τις άκρες μου.Τι θα με βοηθούσε αληθινά?Τα φάρμακα ξέρω ότι είναι ημίμετρο.Η ψυχολόγος μου λέει ότι καλά τα κατάφερες μέχρι τώρα.¨Ομως δεν μπορώ ακόμα να καταπιώ αυτό που μας συνέβη.Ένα τραγικό γεγονός παρέα με το πιο ευχάριστο γεγονός στην ζωή μου, σε ένα μυαλό συγκρούονται.Ευχαριστώ για τον χρόνο σας και ευελπιστώ σε μια ενθαρρυντική απάντηση

Αγαπητή Μάνια, τα γεγονότα που αντιμετωπίζει ο καθένας από εμάς είναι ουδέτερα κατά βάση τους και ο συναισθηματικός τους χρωματισμός εξαρτάται από τον τρόπο που τα αντιλαμβανόμαστε. Έχουμε εκπαιδευτεί να φοβόμαστε τις αποτυχίες, την κρίση των άλλων, να προτιμούμε να αποφεύγουμε τις πρωτοβουλίες και να μας αγχώνει το κάθε τι άγνωστο, όταν δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι για την έκβαση μιας κατάστασης. Από τη στιγμή που η κάθε δυσκολία σημαίνει την καταβολή των επιπρόσθετων προσπαθειών για την υπέρβασή της, η ίδια η ζωή είναι μια σειρά των διαδοχικών δυσκολιών, η αντιμετώπιση των οποίων αποτελεί τη σημασία της επιβίωσης και της ικανότητας προσαρμογής. Το μόνο πραγματικά τραγικό και ανεπανόρθωτο για οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό είναι ο δικός του θάνατος. Όλα τα υπόλοιπα είναι μεν δυσάρεστα και ανεπιθύμητα, αλλά παρατηρούμε ότι με το πέρασμα του χρόνου, ο άνθρωπος μπορεί να προσαρμοστεί και να αποδεχτεί ακόμα και τόσο δύσκολη δοκιμασία όπως ο θάνατος των παιδιών του. Επομένως, αυτό που μας εμποδίζει να είμαστε περισσότερο λειτουργικοί είναι ο τρόπος, με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Εάν ο τρόπος αυτός αλλάξει και γίνει περισσότερο βάσει της λογικής, παρά των δυσλειτουργικών υπολειμμάτων του παιδικού, υποκειμενικού τρόπου αντίληψης, τότε θα προκύψουν ισχυρές πιθανότητες της αιτιολογικής αντιμετώπισης του άγχους, το οποίο και ενεργοποιεί διάφορους διαστρεβλωμένους αμυντικούς μηχανισμούς όπως η διαταραχή πανικού.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | >>