ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 589 Σελίδα: 11η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


Μαρία    15/02/2013 18:07
Μπορείς να πεθάνεις από κρίση πανικού/άγχος όταν είσαι 20 και δεν έχεις κάτι παθολογικό; πχ από επερχόμενο εγκεφαλικό ή ανακοπή. Στις πρώτες βοήθειες μας είπαν ότι στο εγκεφαλικό υπάρχει αιμορραγία στον εγκέφαλο, αλλού στο διαδίκτυο διάβασα ότι δεν οξυγωνώνεται καλά ο εγκέφαλος. Όμως και στην κρίση πανικού, όταν νιώθεις ν\\\\\\\'αποχρωματίζονται για λίγο τα πράγματα και νιώθεις ότι χάνεσαι, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει καλό οξυγόνο ο εγκέφαλος άρα μπορεί και να πεθάνεις; Επιπλέον, τα συμπτώματα της κρίσης είναι αληθινά ή πλασματικά; Δηλαδή αυτό που παθαίνεις εκείνη τη στιγμή είναι αληθινό και μπορεί να σε οδηγήσει κάπου/να σου αφήσει κάτι ή είναι μόνο καθαρά θέμα μυαλού; Και όποιος έχει διαταραχή πανικού, είναι επειδή έχει δυσαρέσκεια με την πραγματικότητα οπότε σκέφτεται εμμονικά τα συμπτώματα και τα παθαίνει; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κατευθείαν τρέχουν όλοι για φαρμακευτική αγωγή. Είχα κάποιες κρίσεις πανικού πριν πολύ καιρό και κατά διαστήματα, δεν λέω, είναι άσχημο συναίσθημα και πολλές φορές σκέφτομαι μην το πάθω, αλλά με τον καιρό και ψάχνοντας το βλέπεις ότι δεν είναι και τόσο φοβερό ε;

Αγαπητή Μαρία, όντως επί της Διαταραχής Πανικού βιώνονται αρνητικά συμπτώματα όπως π.χ. η ζάλη ή ταχυκαρδία, που οφείλονται καθαρά και μόνο στην ψυχολογική αντίδραση σε δυσάρεστη καθημερινότητα και δεν οδηγούν σε κάποιες σωματικές επιπλοκές ή κινδύνους. Ωστόσο, η έλλειψη της αναγκαίας γνώσης οδηγεί τους άνθρωπος στην πεποίθηση ότι τα συμπτώματα που αισθάνονται είναι η εκδήλωση μιας θανατηφόρου νόσου, και στο σημείο αυτό ενεργοποιείται ο μηχανισμός του πανικού. Εάν διαπιστωθεί και γίνει αποδεκτό ότι πρόκειται μόνο για την αντίδραση του νευρικού συστήματος, θα εκλείψουν και οι πιθανότητες μετατροπής της σε μορφή του πανικού, παρότι που το άτομο θα συνεχίζει να αισθάνεται αρνητικά.



Χαρης    13/02/2013 23:10
Με λενε Χαρη και ειμαι 21 ετων. Παντα μου ελεγαν οτι ειμαι αγχωδης, οτι δινω σε ολα μεγαλη σημασια. Πριν 2 χρονια εχασα τον πατερα μου απο καρκινο του πνευμονα και εκτοτε νιωθω οτι εχω παρει ας πουμε ολα τα βαρη της οικογενειας επανω μου. Ειμαι φοιτητης στο Οικονομικο τμημα στο Παντειο, ψαχνω για δουλεια αλλα πουθενα δεν βρισκω. Τελος παντων, πριν μια εβδομαδα ενιωθα πονους στο στηθος αλλα ελεγα οτι ειμαι οκ μεχρι μια στιγμη που ειπα να κοιταξω και τη πιεση μου γιατι ειχα περασει και προβλημα στη καρδια στο παρελθον. Ειδα οτι ειχα φτασει στο 15 στη πιεση και οταν το ειδα, ενιωθα το κεφαλι μου να αρχιζει να μουδιαζει, να νιωθω οτι θα λιποθυμισω να σφιγγεται η καρδια μου και να χτυπαει σαν τρελη μεχρι που εφτασα πιεση 18 και 10. Με λιγα λογια νομιζα οτι θα πεθανω, οτι θα παθω εγκεφαλικο ή καρδιακη προσβολη. Πηρα ενα φαρμακο για τη πιεση δεν μου επεσε ομως παρα μονο μεχρι το 16. (Σημειωτεον οτι η μητερα μου με τον αδερφο μου ειχαν φυγει για 6 μερες για Ιταλια και εγω το επαθα μια μερα πριν γυρισουν.) Οταν ηρθαν η πιεση μου ηρθε σχετικα στα φυσιολογικα της αλλα απο τοτε αρχισαν και κατι αλλα συμπτωματα που δεν μου εχουν σταματησει μεχρι τωρα. Νιωθω οτι δεν μπορω να χαλαρωσω, νιωθω ενα σφιξιμο στο στηθος και δυσφορια, μερικες φορες νιωθω οτι δεν μπορω να αναπνευσω, μουδιαζει το κεφαλι μου, εχω ξηροστομια, ξηροφθαλμια και μερικες φορες τα βλεπω σαν να υπαρχει καπνος, δυσκολευομαι πολυ να κοιμηθω και μερικες φορες πεταγομαι στον υπνο μου νιωθοντας ταραχη, βλεπω εφιαλτες και περιεργα ονειρα, με πιανουν πονοκεφαλοι, εχω νευρικοτητα, ιδρωνω ευκολα, κουδουνισμα στα αυτια, εχω αρρυθμιες δηλαδη μπορει εκει που εχω 65 παλμους να φτασω 95 και ξανα τα ιδια μετα και αισθανομαι το αιμα στα ακρα μου να ερχεται και να φευγει. Εκανα ηλεκτροκαρδιογραφημα και ηχοκαρδιογραφημα και ηταν πεντακαθαρα. Εκανα εξετασεις αιματος (γενικο τσεκ απ και θυρεοειδη) και ηταν αψογες. Ολοι μου λενε οτι ειναι αγχος, το πιστευω οτι ειναι αγχος αλλα μερικες φορες μου ερχονται σκεψεις μπας και ειναι και κατι αλλο. Το μυαλο μου δηλαδη παει σε πολυ ασχημα πραγματα κι οταν το σκεφτομαι νιωθω τα συμπτωματα να εντεινονται. Αλλα κι οταν χαλαρωνω ή νομιζω πως χαλαρωνω νιωθω φτερουγισμα στο στηθος. Τωρα τελευταια εχω και τασεις για κλαμα. Ειδικα οταν αναφερομαι στον πατερα μου νιωθω οτι θα κλαψω αλλα φοβαμαι να κλαψω. Αυτο το πραγμα με τα συμπτωματα μου συμβαινει σχεδον καθε μερα. Πραγματικα δεν ξερω κι εχω κατατρομαξει. Ψαχνω να βρω απαντησεις απο παντου αλλα το internet απ οτι καταλαβα με κανει χειροτερα και φοβαμαι να παω και στον ψυχολογο.

Αγαπητέ Χάρη, εάν διαβάσεις την ενότητα Πανικός της παρούσας σελίδας, θα μπορέσεις να διαπιστώσεις ότι τη Διαταραχή Πανικού, τα συμπτώματα της οποίας περιγράφεις, έχουν αρκετοί άνθρωποι με υπερβολικό άγχος, και δεν αποκλείεται το πρόβλημα αυτό να καταλάβει την πρώτη θέση στην επιδημιολογία του ψυχικού τομέα.



ΘΕΟΔΩΡΟΣ    09/02/2013 01:08
Εχω καθημερινά αίσθημα κόπωσης υπνηλία και τρομερή δυσκολία στην αφύπνηση σε συνδυασμό με έντονη ζάλη και αγοραφοβία Εντλασσεται την όλη συμπτωματολογία στην διαταραχή πανικού?

Αγαπητέ Θεόδωρε, υποθέτω πως εάν διαβάσεις τη στήλη Πανικός της παρούσας σελίδας, θα έχεις τη δυνατότητα να διαπιστώσεις ο ίδιος ότι τα συμπτώματα που παρουσιάζεις περιλαμβάνονται στις περιπτώσεις της Διαταραχής Πανικού.



sophia    05/02/2013 13:18
Πιστεύω ότι η θεραπεία με φάρμακα δεν διώχνει την αγοραφοβία αφού δεν διώχνει τις πραγματικές αιτίες. Ωστόσο μετά από τρία χρόνια ψυχοθεραπείας, κι ενώ κατά βάθος ξέρω τι φταίει, δεν έχω καταφέρει να γλιτώσω ούτε από τις κρίσεις πανικού, ούτε από την αγοραφοβία. Ίσα - ίσα, κάθε μέρα που περνάει η αγοραφοβία γίνεται χειρότερη. Κάθε βήμα που κάνω, πιστεύω ότι θα πεθάνω από την καρδιά μου κι έχω υπερβολικούς πόνους στην αριστερή πλευρά του στήθους. Η ζωή μου έχει γίνει κόλαση. Γιατί πιστεύετε ότι το υποσυνείδητό μου αντιστέκεται τόσο σθεναρά στη θεραπεία;;; Πώς μπορώ να το κάνω πιο δεκτικό στις αλλαγές;;; Θα υπάρξει ποτέ μια φυσιολογική μέρα;;;

Αγαπητή Σοφία, το να επιμένει κάποιος να πιστεύει ότι η σωματοποίηση του άγχους μπορεί σε βραχυπρόθεσμη, άμεση βάση να οδηγήσει στο θάνατο, σημαίνει ότι δεν έχουν γίνει κατανοητοί οι μηχανισμοί ψυχολογικής άμυνας του εγκεφάλου, ότι λείπει η γνώση όσον αφορά το συγκεκριμένο τομέα του εαυτού των ανθρώπων. Τις υπόλοιπες αιτίες της «αντίστασης» δυσκολεύουμε να αξιολογήσω, διότι αυτό απαιτεί τη γνώση των λεπτομερειών της κατάστασης και της διαδικασίας.



no-name    04/02/2013 19:30
Κύριε Κοτανίδη, συγχαρητήρια για το site και την υποστήριξή σας που παρέχετε μέσω αυτού... Εγώ κάνω 4,5 ψυχοδυναμική θεραπεία, λόγω πανικών αρχικά, οι οποία μειώθηκαν αισθητά αλλά τον τελευταίο χρόνο όλο και πισωγυρίζω: εμφανίστηκαν ξανά φοβίες, εμμονές, κατάθλιψη... Νιώθω πως ότι είχα μάθει και καταφέρει τόσα χρόνια πήγε χαμένο ή ότι εγώ είμαι τόσο ευάλωτη που σε κάποιες αναποδιές ή απλά αφορμές πισωγυρίζω τόσο εύκολα... Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι να σας ρωτήσω... Αλλά νιώθω μεγάλη απογοήτευση από εμένα και από τους γύρω μου. Νιώθω ότι δε θα έχω ποτέ τα κότσια να κάνω αυτό που θέλω εγώ και όχι οι άλλοι... Αφήστε που δεν ξέρω και τι θέλω και είμαι πολύ ενοχική...

Εάν εξετάσουμε το θέμα ψυχρά και λογικά, θα έχουμε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε ότι η κάθε αποτυχία, στην ουσία σημαίνει την ανεπάρκεια γνώσης και δεξιοτήτων αναγκαίων για την υπέρβαση του συγκεκριμένου προβλήματος. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί την ένδειξη ότι έχουμε χάσει τον προηγούμενο χρόνο μας, ή ότι έχουμε αποτύχει γενικά και ανεπίστρεπτα. Επομένως, η κάθε αποτυχία μας αναπροσδιορίζει τους στόχους και τις προσπάθειες, προσανατολίζοντας τους περισσότερο στην αιτιολογική αντιμετώπιση του ζητήματος, και η ικανότητα να διακρίνουμε τη νέα κατεύθυνση σε αρκετό βαθμό εξαρτάται από την έλλειψη του φόβου αποτυχίας, βασισμένου στην ανάγκη τελειότητας, και στην έλλειψη βιασύνης (να πετύχουμε το θεμιτό αποτέλεσμα άμεσα και χωρίς αναγκαίες για αυτό προσπάθειες).



Κέλλυ    29/01/2013 13:23
Αγαπητέ γιατρέ, Είμαι 33 χρονών και τα τελευταία 4 χρόνια πάσχω από κρίσεις πανικού και φοβίες τις οποίες έχω θέσει υπό έλεγχο τον τελευταίο καιρό. Είμαι υπέρ της ψυχοθεραπείας και έχω κάνει συνεδρίες οι οποίες με έχουν βοηθήσει αλλά είμαι κατά των φαρμάκων. Είμαι δραστήριο άτομο,συνέχεια ψάχνομαι και έχω αναλάβει πολλές ευθύνες. Εχω μια σχέση από απόσταση εδώ και πολλά χρόνια η οποία έχει πολλές δυσκολίες και εμπόδια. Πριν λίγο καιρό προσπάθησα να δουλέψω στο εξωτερικό και λόγω της ανεργίας στη χώρα μας και για να είμαι πιο κοντά στον ανθρωπο μου.Ένιωθα ελευθερη και καλά μετα από πολύ καιρό αλλά δυστυχώς μόλις έμαθα για το θάνατο μιας συμμαθητριάς μου από καρκίνο καθώς και αλλων 2 στον περιγυρό μου που αρρώστησαν απο την ίδια αρρώστια έπαθα κρίση ανασφάλειας και επέστρεψα κοντά στην οικογένεια μου. Προσομοιώνω συνεχώς τα συμπτώματα που έμαθα ότι ειχαν αυτοί οι άνθρωποι..πχ πονάει το χέρι μου και επειδή μου είχαν πει οτι αυτό το σύμπτωμα τον οδήγησε στο γιατρό,νομίζω και εγώ ότι έχω το ίδιο. Χωρίς να υπάρχει ιστορικό στην οικογενεια μου φοβάμαι συνέχεια,από την ημέρα που γύρισα νομίζω(?) ότι έχω ατονίες και κάνω παράλογες και αρνητικές σκέψεις..Τι με συμβουλεύετε? Αγαπάω τη ζωή και δεν θέλω άλλο να σκέφτομαι αυτη την αρρώστια.Βλέπω γύρω μου τους φίλους και γνωστούς και κανένας τους δεν αντιδράει σε απλά συμπτώματα του σώματος (όπως μια ατονία ή ένα τράβηγμα στο χέρι) με τέτοια υστερία.

Αγαπητή Κέλλυ, πιστεύω πως οι συμβουλές δεν είναι λειτουργικές από τη φύση τους, διότι αφενός μεν εκπροσωπεύουν μόνο τα βιώματα και τις αντιλήψεις του ειδικού που προσπαθεί να παρέμβει και δεν λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες, τις δυνατότητες και τις προτιμήσεις των άλλων, αφετέρου δε η κάθε συμβουλή μπορεί να έχει μόνο γενικό χαρακτήρα διότι δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλες τις λεπτομέρειες μιας κατάστασης και τις παραλλαγές τους. Έτσι, θα ήταν περισσότερο εύστοχο αντί να ταΐσεις έναν άνθρωπο με ένα ψάρι, να το μάθεις να ψαρεύει ο ίδιος. Δηλαδή να γνωρίσει τον εαυτό του σε βαθμού που θα τον επιτρέψει να υπερβεί τις αιτίες που του προκάλεσαν το πρόβλημα. Υποθέτω πως το έχεις διαπιστώσει και η ίδια, όταν η πρώτη αφορμή σε ώθησε να αναζήτησης την ασφάλεια της οικογενειακής θαλπωρής.



vasilis    28/01/2013 22:11
γιατρε μου σα ευχαριστω παρα πολυ με βοηθησε πολυ η απαντηση σασ και θα θα ηθελα να σα θεσω αλλο ενα ερωτημα το serotax το επερνα λογο διαταραχη αγχου με αγοραφοβια και ιδεοληψιες οι κρισεις και η αγοραφοβια μου εφυγαν με τη βοηθεια του θεου εδω και μηνες ομως οι ιδεοληψιες μου εμειναν σε σημειο που να μου ριχνουν τη ψυχολογια κατακοφυρα και να με φοβιζουν μου ειπατε λοιπον οτι αν Εάν οι αρχικές αιτίες έχουν αντιμετωπιστεί επαρκώς, τότε η διαδικασία της αποκοπής θα είναι ανώδυνη και ομαλή αφου λοιπον εδω και μηνες αυτα μου εχουν φυγει και εμειναν μονο οι ιδεολιψιες αν το κοψω το φαρμακο που στη ουσια δεν με βοηθησε καν μαλλον κακο μου εκανε αν το κοψω λοιπον θα επανερθει ο φοβος και το αγχοσ το εντονο και η κρισεις οποτε δεν θα αντεξω και τη διακοπη του φαρμακου και θα το ξανα παρω η θα κοπει ομαλα και απλα θα μου μεινουν οι ιδεες? ξερω ειναι υποθετικο το ερωτημα απλα θελω τη γνωμη σασ και παλι σα ευχαριστω και συγνωμη που σα κουραζω απλα να ξερετε οτι μα βοηθατε παρα πολυ και αν γινετε να εποικινωνησω μαζι σασ μεσω τηλεφωνου σα ευχαριστω

Αγαπητέ Βασίλη, οι ιδεοληψίες αποτελούν τον ψυχολογικό αμυντικό μηχανισμό σε μορφή εμμονής στις αρνητικές σκέψεις και στον αρνητικό τρόπο αντίληψης με στόχο, την απόσπαση της προσοχής από τη δυσάρεστη καθημερινότητα. Η παραμονή τους υποδηλώνει ότι οι αιτίες του προβλήματος δεν έχουν επιλυθεί. Και εάν οι αιτίες παραμένουν άλυτες, υπάρχει το ενδεχόμενο της επανεμφάνισης όσο του συνόλου των συμπτωμάτων, τόσο και των μεμονωμένων εκδηλώσεων, ανάλογα με τους παράγοντες και αφορμές που τις επηρεάζουν.



Πεπη    08/01/2013 10:54
Γιατρε γεια σας.Υποφερω τα τελευταια 7 χρονια απο κρισεις πανικου αμεσως μετα την γεννα μου αλλα οχι πολυ συχνες.Επισης ςχω ενα μεγαλο θεμα με τις αρρωστιες και νομιζω πως με την παραμικρη ενοχληση εχω ειτε καρδια, εγκεφαλικο η και καρκινο.Μπορω να πω πως κανω αρκετα συχνα εξετασεις λογω αυτου του φοβου.Το προβλημα μου ειναι οτι τον τελευταιο καιρο μολις αρχισει να με παιρνει ο υπνος πεταγομαι με ενα αισθημα οτι εχει σταματησει η καρδια μου καθως και με ενα αισθημα ταραχης, αλλα και κατα την διαρκεια του υπνου αισθανομαι ειτε οτι σταματαει η καρδια μου, ειτε οτι χτυπα πολυ γρηγορα, δεν μπορω να προσδιορισω τι συμβαινει απο τα δυο.Θα μπορουσατε να βοηθησετε με καποια συμβουλη σας, γιατι εχω ανησυχησει μηπως παθω ανακοπη στον υπνο μου.Θα ηθελα τελος να σας πω πως δεν υπαρχει κατι αλλο στην ζωη μου που να με ανησυχει,και δεν καταλαβαινω απο που πηγαζει ολο αυτο το αγχος. Σας ευχαριστω εκ των προτερων.

Αγαπητή Πέπη, η εμμονή με τις αρρώστιες είναι χαρακτηριστική για τη Διαταραχή Πανικού. Το πρόβλημα με το άγχος συνήθως οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουμε εκπαιδευτεί να αξιολογούμε κάποια πράγματα που τα θεωρούμε «ασήμαντα» ή τουλάχιστον λιγότερο σημαντικά από κάποια αλλά. Εκτός από αυτό, έχουμε διδαχθεί σε αρκετές περιπτώσεις να καταπιέζουμε τον εαυτό μας για τα οφέλη αμφιβόλου περιεχομένου. Επιπλέον, μάθαμε να αξιολογούμε μόνο κάποιες έκδηλες επιρροές στην ψυχολογία μας, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη ότι οι περισσότερες συγκρούσεις είναι ασυμβίβαστες με τις αντιλήψεις μας και έχουν την ιδιότητα να απωθούνται στο ασυνείδητο και να μην είναι αντιληπτές, όπως για παράδειγμα ο θυμός προς τους γονείς. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να απορούμε, ποιος είναι ο λόγος της δυσαρέσκειας, από τη στιγμή που όλα τα κριτήρια επιτυχίας έχουν επιτευχθεί και συνεχίζουν να τηρούνται;



dhmhtra     07/01/2013 22:36
καλησπερα κυριε κοτανιδη .θα ηθελα να ρωτησω ποτε ειναι ετοιμοσ καποιοσ να κοψει τα φαρμακα ? παιρνω εδω και δυο χρονια διαφορα αντικαταθλιπτικα για την διαταρραχη πανικου βλεπς τεραστια διαφορα αλλα δεν θελω να τα παιρνω για παντα η ψυχιατροσ μου μου ειπε οτι καποια στιγμη θα τα κοψουμε αλλα εγω το φοβαμαι πολυ δεν θελω να ξαναρχισουν οι κρισεισ πανικου κ οι αγοραφοβια που πλεον ειναι ελεγχομενη ψυχοθεραπεια κανω απο τηυν αρχη τησ θεραπεια σ μου με διαφορουσ ψυχοθεραπευτεσ αλλα βλεπω οτι μενω μονο στο θεωρητικο κομματι δηλαδη οκ εκεινη την ωρα τα καταλαβαινω αλλα μετα παλι τα ιδια οι ιδιεσ αρνητικεσ κ φοβικεσ σκεψεισς

Αγαπητή Δήμητρα, εάν εννοούμε την οριστική απαλλαγή από την ανάγκη φαρμακευτικής αντιμετώπισης των συμπτωμάτων, αυτό μπορεί να προκύψει μόνο εφόσον αντιμετωπίσουμε τις αρχικές αιτίες, βασισμένες στον τρόπο αντίληψης που προκαλεί ανασφάλειες. Διαφορετικά, η προσωρινή διακοπή επιχειρείται με την πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η αίσθηση ασφάλειας του ίδιου του ατόμου .



ΕΛΠΙΝΙΚΗ    01/01/2013 23:17
Γεια σας.εκανα μια θεραπεια με ζολοφτ για εναν περιπου χρονο.πριν 2 εβδομαδεσ περιπου τα εκοψα ισωσ λιγο πιο αποτομα απ οτι θα επρεπε.φυσικα δεν αισθανομαι καλα.εχω ολα τα συναισθηματα των κρισεων πανικου κ τα συμπτωματα αλλα σε ηπια μορφη.παντωσ ζοριζομαι πολυ.το καλοκαιρι επισης που επαιρνα μισο υποτροπιασα παλι!!!τι μου προτεινετε να κανω.υπαρχει πιθανοτητα να πρεπει να τα παιρνω για παντα???απαντησρε μου σασ παρακαλω.ευχαριστω πολυ.

Αγαπητή ΕΛΠΙΝΙΚΗ, τα φάρμακα δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αιτίες των ψυχολογικών συγκρούσεων, βασισμένων στη διαστρέβλωση των αντιλήψεων. Η επίδραση τους είναι καθαρά συμπτωματική και ανακουφίζει προσωρινά. Για αυτό και, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η διακοπή της αγωγής, αργά ή γρήγορα, συνοδεύεται από την έξαρση των συμπτωμάτων, ίδιων ή παραλλαγμένων. Επομένως, αυτός που επιθυμεί να ξεφύγει από την ανάγκη μια ζωή να βασίζεται στην υποστήριξη των φαρμάκων, καλείται να προβεί σε ανάλογες ενέργειες για να επιχειρήσει να αλλάξει τις αντιλήψεις του είτε μόνος, είτε με τη βοήθεια ενός ειδικού.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | >>