ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 589 Σελίδα: 18η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


ebra    09/04/2012 20:58
Είμαι 40 χρονων και έχω ένα παιδί και μια καλή οικογένεια.τον τελευταίο καιρό έχω πολύ άγχος ότι έχω καποιο ψυχιατρικό σοβαρό πρόβλημα ή ότι σίγουρα πρόκειται να πάθω. Συν\\\\\\\'εχεια τσεκάρω αν οι ήχοι που ακούω είναι πραγματικοί ή τους φαντάζομαι. Νομίζω όταν είμαι μόνη μου πως μπορεί να τρελλαθώ ή να πάθω κάποιο επεισόδιο ψυχιατρικό. τσεκάρω τις σκέψεις μου κι αν κάποιες μπορείνα μην είναι \\\\\\\"φυσιολογικές\\\\\\\" αγχώνομαι. Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν κάποια προβλήματα προσωπικά (προβλήματα υγείας του πατέρα μου, αδυναμία να κάνω 2ο παιδί, μείωση αποδοχών στη δουλειά μου) τα οποία με στεναχωρούν και τα συζητώ, όπως και τα άλλα που σου γράφω με μια ψυχίατρο. Μου είπε πως δεν είμαι \\\\\\\"ψυχωσική\\\\\\\" αλλά ίσως κάποιο αντικαταθλιπτικό να βοηθούσε. Πείτε μου αν οι φοβοι μου κατα τη μη σας μπορεί να είναι βάσιμοι, ή τέλος πάντων τι είναι αυτό που μου συμβαίνει

Αγαπητή ebra, ο φόβος να μη τρελαθεί κανείς όπως και ο φόβος της απώλειας έλεγχου είναι χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της Διαταραχής Πανικού, για την οποία μπορείς να πληροφορηθείς από τα περιεχόμενα της παρούσας ιστοσελίδας. Προφανώς το συσσωρευμένο άγχος από τις καταστάσεις που αντιμετωπίζεις εκδηλώνεται με την προσπάθεια διαφυγής μέσω του μηχανισμού δημιουργίας μιας προβληματικής εστίας διέγερσης στον εγκέφαλο, η οποία λειτουργεί βάση αρχής της επικρατούσας διέγερσης. Τα φάρμακα μπορούν να σε βοηθήσουν, όμως είναι αναγκαίο να έχεις υπόψη ότι η κάλυψη τους θα είναι προσωρινή, διότι αυτά αντιμετωπίζουν μόνο τα συμπτώματα του άγχους. Ενώ οι αιτίες του βασίζονται στον τρόπο που έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και μπορούν να αναιρεθούν εφόσον και αν αλλάξουν οι αντιλήψεις αυτές.



ZAΧΟΣ    08/04/2012 14:09
Γεια σας.Εδω και 6 χρονια ειχα μια γερη κριση πανικου.Απο τοτε αρχιζουν τα δυσκολα αρχισα να περνω αντικαταθλιπτικα σε πολλους συνδιασμους μεχρι να βρουμε αυτο που θα με ισοροπουσε.Περασαν 4 χρονια ειχα ερθει σε μια καλη κατασταση αλλα καποια στιγμη εχασα την δουλεια, αρχισα να εχω πολλα νευρα πηγα σε αλλο γιατρο και μου ειπε οτι εχω διπολικη διαταραχη.Μου χορηγησε depakine chrono 1750mg.Aπο τοτε δεν μπορω να πω οτι ειμαι σε ιδιαιτερα καλη φαση μια ειμαι σε υπια καταθλιψη και μια εχω πολλα νευρα χωρις λογο νομιζω γιατι βοιωνο εδω και 3 χρονια την ανεργια που το αγχοσ μου πλεον εχει ξεχειληση.Νομιζω οτι μετα απο τοσα που εχω διαβασει το ποιο πιθανο ειναι να εχω αγχοδη διαταραχη και οχι διπολικη.Ερωτηση:Το depakine προκαλη νευρα και κακη διαθεση αν δεν ειναι το φαρμακο που σου χρειαζεται?Ευχαριστω εκ των προτερω.

Αγαπητέ Ζάχο, συνήθως το depakine καλείται να σταθεροποιήσει τη διάθεση, όμως όπως κάθε άλλη χημική ουσία μπορεί να προκαλέσει την εξατομικευμένη αντίδραση του οργανισμού. Ελπίζω πως κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι καμία χημική ουσία δεν είναι σε θέση να προσφέρει την ψυχική ισορροπία, τα θεμέλια της οποίας βασίζονται στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς την πραγματικότητα του.



Άρτεμη    03/04/2012 15:37
Καλησπέρα κύριε Κοτανιδη...θέλω βοήθεια αλλά δεν θέλω να απευθυνθώ σε ψυχολόγο ουτε να πάρω φάρμακα.εδώ και 8 χρόνια παθαίνω κρίσεις πανικού...τον τελευταίο καιρό όμως με ταλαιπωρούν πολύ. Ουτε από το σπίτι μπορώ να βγω πλέον! Έχω χάσει την ζωή μου έχω χάσει τους φίλους μου! Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν για το πρόβλημα μου... Πρέπει να βγω Κάποια στιγμή αλλά πως; Πως θα τ κάνω;

Αγαπητή Άρτεμη, ειλικρινά απορώ, πως μπορεί κανείς να λάβει μια βοήθεια, από τη στιγμή που απορρίπτει την υπάρχουσα διαδικασία λήψης της; Με ποιο τρόπο δηλαδή πιστεύεις ότι μπορούν να αλλάξουν οι αντιλήψεις που έχουν οδηγήσει στην εξωτερίκευση του άγχους, εφόσον αποκλείεται η συμμετοχή του ειδικού;



Ειρήνη    30/03/2012 12:11
ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΕΧΩ ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΩ ΜΕ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΎ,ΤΟ ΆΓΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥΣ.ΑΠΟ ΤΟ 1992 ΕΩΣ ΤΟ 1999 ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ 2003 ΠΟΥ ΞΑΝΆΜΠΗΚΑ ΣΤΑ ΧΆΠΙΑ ΑΛΛΑΞΑ ΠΟΛΛΑ (EFFEXOR,ARVIFAX,CIPRALEX,ZOLOFT,MINITRAN Κ.Α.) ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΤΡΟΜΕΡΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΎ ΒΑΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ.ΠΡΙΝ ΈΝΑ ΜΉΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΤΟ TRITTICO ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΕ ΔΙΕΛΥΣΕ.ΕΜΕΙΝΑ 3 ΜΈΡΕΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΧΑΝΑΧ ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΎ ΧΑΛΙΑ,ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΕΚΛΑΙΓΑ,ΦΟΒΟΜΟΥΝ,ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΜΟΥΝ ΚΛΠ.ΠΡΟΧΘΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΑ ΚΑΙ LEXOTANIL ΑΝΤΙ ΗΙΑ ΧΑΝΑΧ ΚΑΙ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ,ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ.ΜΠΗΚΑ ΣΤΑ ZOLOFT ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΑ ΧΑΝΑΧ (ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑ LEXOTANIL ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΕΛΥΣΕ) ΚΑΙ ΒΕΣΠΑΡ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΤΡΟΜΕΡΟΥΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΩ ΜΟΝΟ ΧΑΝΑΧ.ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΎΠΝΟ ΜΟΥ ΞΥΠΝΗΣΑ ΜΕ ΠΑΝΙΚΌ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΊ ΤΟ ΊΔΙΟ ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΗΠΙΟ.ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΧΩ ΦΟΒΙΕΣ.ΕΧΩ ΔΥΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ Ή ΝΑ ΞΑΝΑΔΟΚΙΜΑΣΩ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΧΑΝΑΧ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΊΑ.ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΌΝΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΩ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΠΕΙΔΉ ΕΠΑΙΡΝΑ ΤΟΣΑ ΧΡΌΝΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΗΠΤΙΚΑ ΝΑ ΛΕΙΠΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΟΥ ΚΙ ΑΥΤΑ ΚΑΙ Η ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΆΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΎ

Αγαπητή Ειρήνη, η σεροτονίνη ανήκει σε ουσίες που ονομάζονται νευροδιαβιβαστές, οι όποιοι εκτελούν τον ρόλο της μεταβίβασης του ερεθίσματος από έναν νευρώνα στον άλλον στη συναπτική σχισμή και της ρύθμισης της ισχύς του. Στη διαδικασία αυτή λαμβάνουν μέρος δυο μηχανισμοί: ο κατασταλτικός και ο ενισχυτικός. Ο ενισχυτικός μηχανισμός αυξάνει την δύναμη του θεμιτού ερεθίσματος, ενώ ο κατασταλτικός, μειώνει τη δύναμη του μη θεμιτού, αρνητικού ερεθίσματος. Τα επίπεδα των νευροδιαβιβαστών κυμαίνονται ανάλογα με τη μορφή, την ισχύ και την ποιότητα των ερεθισμάτων που λαμβάνει ο εγκέφαλος από το εξωτερικό και εσωτερικό περιβάλλον. Η απότομη τεχνητή αύξηση των επιπέδων ενός νευροδιαβιβαστή κατά τη λήψη μιας φαρμακευτικής ουσίας προκαλεί την αντίστοιχη μείωση της παραγωγής του από τον οργανισμό με σκοπό τη διατήρηση της ομοιόστασης. Με τη λήξη της τεχνητής παρέμβασης, ο οργανισμός εξαναγκάζεται να ξαναρχίσει την παραγωγή του. Η αναπροσαρμογή αυτή μπορεί να διαρκέσει από δυο εβδομάδες έως και μερικούς μήνες, ανάλογα με την κατάσταση του οργανισμού και τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Όταν οι συνθήκες είναι δυσμενείς ο χρόνος της αναπροσαρμογής παρατείνεται, καθώς απαιτούνται αυξημένες δαπάνες όσο ενεργειακές του ίδιου του οργανισμού, τόσο και άμεσα των ουσιών αυτών. Συνεπώς, όταν οι περιβαλλοντικές συνθήκες είναι σε αρκετό βαθμό αρνητικές, προκύπτουν οι πιθανότητες ο οργανισμός να μην μπορέσει να φτάσει στον αναγκαίο επίπεδο των νευροδιαβιβαστών. Η θεμιτή αλλαγή του περιβάλλοντος εξαρτάται από την ικανότητα του ίδιου του ατόμου, όπως και από τις γνώσεις και τις δεξιότητες που κατέχει στον συγκεκριμένο τομέα. Επομένως, όταν θέλουμε να πετύχουμε μια διαρκή αλλαγή των συνθηκών της καθημερινότητας μας είναι αναγκαίο να αποκτήσουμε την ανάλογη γνώση και τις ανάλογες δεξιότητες για τη διαμόρφωση των καταστάσεων και τη συντήρηση τους στο θεμιτό πλαίσιο. Τα ζητήματα αυτά συνήθως καλείται να καλύψει η διαδικασία που κοινώς ονομάζεται ψυχοθεραπεία, στην ουσία όμως είναι περισσότερο η γνώση του εαυτού μας, η αυτογνωσία.



ΖΩΗ    29/03/2012 00:35
Γεια σας,στα 21 επαθα κριση πανικου και πιστευα οτι θα μου περασει,μετα απο 2 χρονια ομως και μετα την εξεταστικη ειχα επεισοδια πανικου και ξεκινησα ψυχοθεραπεια χωρις φαρμακα φυσικα.Κανω 5 μηνες περιπου και ειμαι καλυτερα δηλαδη σταματησαν τα επεισοδια πανικου αλλα οταν μενω μονη στο σπιτι με πιανει δυσπνοια κ πνιξιμο γιατι φοβαμαι οτι θα πεθανω,οτι θα παθω ανακοπη,εμφραγμα.Ξερω οτι αυτο συμβαινει γιατι νιωθω ανεπαρκης και φοβαμαι να μεγαλωσω και να παρω την ζωη στα χερια μου γιατι νομιζω οτι δεν θα τα καταφερω τωρα που φτανω στο πτυχιο.Ξερω οτι οι σκεψεις μας δημιουργουν τα συναισθηματα μας αλλα ειναι τοσο δυσκολο να τις ελεγξω!Το προβλημα ειναι οτι δν μπορω να μενω μονη στο σπιτι και δεν μπορω να αναγκαζω τους γυρω μου να ειναι μαζι μου ολη την ωρα και τους γονεις μου να μη πηγαινουν στη δουλεια!Ουτε ομως να αναγκασω τον εαυτο μου να μεινω μονη μου με το ζορι γιατι νιωθω οτι δεν μπορω ειδικοτερα το βραδυ.Υπαρχει περιπτωση να ειμαι ετσι σε ολη μου την ζωη;Απλα θελω να ακουσω και την δικη σας γνωμη.Ευχαριστω!

Αγαπητή Ζωή, οι προσπάθειες να ελέγξουμε τα συναισθήματα μας δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικές, όπως δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική μια προσπάθεια να αγνοήσουμε τον πόνο όταν το χέρι μας καίει φωτιά. Το συναίσθημα είναι ο μοναδικός τρόπος λήψης των πληροφοριών από το εξωτερικό και από το εσωτερικό περιβάλλον, χάρη στον οποίο ο εγκέφαλος μπορεί να προσδιορίσει την κατάσταση του οργανισμού και να διαμορφώσει τις βέλτιστες αντιδράσεις. Περισσότερο αποτελεσματικό θα είναι να μάθουμε να καταλαβαίνουμε τα συναισθήματα μας, τις αιτίες που τα προκαλούν, και να λειτουργήσουμε προληπτικά. Έτσι, στην περίπτωση της φωτιάς, όταν προσδιοριστεί τι είναι αυτό το συγκεκριμένο που εκφράζεται με το αρνητικό συναίσθημα κινδύνου, αντί να προσπαθήσουμε να το καταπνίξουμε, απλά θα αποσύρουμε το χέρι μας, μαθαίνοντας παράλληλα ότι η φωτιά ελλοχεύει τον επώδυνο κίνδυνο του εγκαύματος. Επομένως η εκμάθηση μας θα στηρίζεται σε δυο βασικούς άξονες: στην αποδοχή και μελέτη των συναισθημάτων μας, και στον ακριβή προσδιορισμό των πραγματικών αιτιών που τα προκαλούν. Όταν καταφέρουμε να λειτουργήσουμε σε αυτό εύστοχα, προφανώς θα είμαστε σε θέση να αποφεύγουμε τα ανεπιθύμητα γεγονότα ή καταστάσεις, να επιδιώκουμε τα απαραίτητα για εμάς, και να διαμορφώνουμε την καθημερινότητα σύμφωνα με τις ανάγκες έτσι, ώστε ο εγκέφαλος μας να μην υποχρεώνεται να καταφεύγει στην χρήση του αμυντικού μηχανισμού της απόσπασης προσοχής μέσω των φοβικών καταστάσεων.



γιωργος    28/03/2012 00:42
Kαλησπερα ελπιζω να ισχυει ακομη το σιτε εδω για να μπορεσω να παρω μια απαντηση.ειμαι 36 ετων και εδω και 16 χρονια εχω ζησει κατω απο πολυ μεγαλες εμμονες τις οποιος οχι παντα με τον σωστο τροπο εβρισκα αδιεξοδο,τωρα ομως ειναι τετοια η εμμονη που δυσκολευομαι να ανασανω και εχω αρχισει να παιρνω λιγο λεξοτανιλ,το θεμα ειναι οτι και παλι αυτο με βοηθαει ελαχιστα ,νοιωθω βεβαια καποιες φορες οτι σαν να ειμαι πολυ καλυτερα αλλα μετα επανερχεται η δυσπνοια με την οποια προσπαθω να παρω βαθεια ανασα η ακομη και να χασμουμηρω μηπως και διευκολυνο την αναπνοη μου.πιστευω οτι σιγουρα υπαρχει λυση απλα δεν θελω να αναγκαστω να κανω κατι χαζω μηπως και επανελθω και μπορεσαω να αναπνεω φυσιολογικα γι αυτα και ζητω την βοηθεια σας,σας ευχαριστω.

Αγαπητέ Γιώργο, η αναπνοή σου δεν μπορεί να μην είναι φυσιολογική, διότι διαφορετικά θα αντιμετώπιζες αρκετά άλλα προβλήματα υγείας. Οι εμμονές είναι ένας αμυντικός μηχανισμός τον οποίο χρησιμοποίει ο εγκέφαλος μας για να μειώσει την ένταση των ενδογενών συγκρούσεων και των δυσάρεστων συναισθημάτων που τις συνοδεύουν μέσω της μετατόπισης του κέντρου προσοχής. Επομένως, όταν κάποιος είναι πρόθυμος να αντιμετωπίσει τη συγκεκριμένη κατάσταση, καλείται να μελετήσει , να αντιληφθεί και να αποδεχτεί τι είναι αυτό που τον δυσαρεστεί και προβληματίζει στην καθημερινή πραγματικότητά του, έτσι ώστε να την αλλάξει σύμφωνα με τις πραγματικές, φυσικές του ανάγκες.



ευριδικη    25/03/2012 19:34
γεια σας, εδω και 2 χρονια παλευω τις κρισεις πανικου και την θανατοφοβια. εκανα 9 μηνες θεραπεια με αγχολυτικα και αντικαταθλιπτικα. εδω και 6 μηνες το παλευω, βεβαια επεστρεωαν οι ζαλαδες που ειχα καθε μερα, το τρομερο αγχος και τα σωματικα συμπτωματα. τωρα τελευταια απεκτησα και καινουργιο συμπτωμα ξαφνικη σουβλια στο σαγονι , πονος στους κροταφους και γυσικα αναστατωνομαι γιατι διαβασα πως ο πονος στο σαγονι ειναι ειδοποιηση για εμφραγμα. ειμαι 30 χρονων και μητερα 4 παιδιων. τι να κανω??? δεν θελω φαρμακα παλι γιατι δυσκολευτηκα πολυ να τα σταματησω. αφγου τον καιρο που τα σταματησα ενιωθα φτερουγισμα στην καρδια και ενιωθα οτι θα σταματησει. ευχαριστω

Αγαπητή Ευρυδίκη, αυτό που μπορεί να συμβάλλει στην απαλλαγή από το πρόβλημα χωρίς τη χρήση των φαρμάκων αρχικά είναι η γνώση για τον μηχανισμό της σωματοποίησης του άγχους, καθώς και για τις πιθανότητες εμφάνισης των θανατηφόρων ασθενειών στην ηλικία σου. Η περισσότερο ριζική αντιμετώπιση προϋποθέτει την γνώση των αιτιών που προκαλούν το ίδιο το άγχος και την δυσαρέσκεια με την πραγματικότητα στον βαθμό που ο οργανισμός μας αναγκάζεται να μας το γνωστοποιεί με σωματικές εκδηλώσεις. Επίσης είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι η ενασχόληση με πλασματικούς κινδύνους μας επιτρέπει να μειώνουμε την ένταση των άλλων αρνητικών συμβάντων στη ζωή μας, τα οποία περισσότερο συσχετίζονται με την πραγματικότητα.



gina    23/03/2012 19:19
γεια σας το ονομα μου ειναι δημητρα διαβαζω τισ ωραιες συμβουλες που δινεται και θα ηθελα να σας γραψω και εγω την δικη μου ιστορια .ξεκινησε πριν εναμιση χρονο περιπου ,μια μερα φευγοντας απο την δουλεια μεσα στο λεωφορειο παθαινω την πρωτη κριση πανικου ,χωρισ να γνωριζω τι ακριβως ηταν αυτο που επαθα παιρνω τηλ το φιλο μου να ερθει να μαι παρει γιατι δεν αισθανομαι καλα (ταχυκαρδια ταση λυποθυμιας κτλ)καταλαβε αμεσωσ οτι εχω κριση πανικου γιατι ειχε παθει και ο ιδιος παλιοτερα και ετσι δεν χρειαστηκε να παμε σε γιατρο.απλα για σιγουρια εκανα εξετασεισ αιματος οι οποιες φυσικα ηταν αριστες ,ετσι λοιπον αποφασισα να παω εν αρχη σε ομοιοπαθητικο.ο οποιος μου εδωσε μια θεραπεια.την ακολουθησα αλλα τιποτα οι κρισεισ κρισεισ ετσι ειδα και αποειδα και πηγα σε ψυχιατρο ο οποιος διεγνωσε διαταραχη πανικου ,μου εδωσε μια θεραπεια με αντικαταθλιπτικα την πηρα για λιγο καιρο 4-5 μερες περιπου αλλα μου φεραν εντονη υπερδιεργερση και την σταματησα μονη μου γιατι φοβηθηκα πολυ και ετσι αρχισε το μαρτυριο μου με εντονο αγχος σε 24 βαση και εμμονες ξανα παω στον ομοιοπαθητικο και μου δινει μια 4μηνη θεραπεια.ττην οποια φυσικα εκαννα σε συνδιασμο πλεον και με ψυχοθεραπεια ,τα αποτελεσματα τα ιδια με μια μικρη βελτιωση οσο αφορα τις κρισεισ αλλα η αγοραφοβια το ιδιο φοβομουν τα παντα !!!!!!!!για να μην σασ τα πολυλογω τωρα πλεον κανω θεραπεια ξανα με αντικαταθλιπτικα zoloft kai minitran τα οποια σιγα σιγα κοβω.συνεχειζω την ψυχοθεραπεια με αλλη ψυχολογο την οποα ξεκινησα προσφατα.ειμαι πολυ καλυτερα φυσικα βγαινω εξω ,δουλευω για λιγες ωρες ομως , απλα αυτο μου ταλαιπωρει περισσοτερο ειναι η αγοραφοβια !!οχι με την ιδια ενταση οπως στην αρχη αλλα δεν παυει να υπαρχει .κρισεισ πανικου εντονες τουλαχιστον εδω και 6 μηνες περιπου δεν εχω (παιρνω μινιτραμ 9 μηνες).αλλα ο φοβος των κρισεων υπαρχει και με περιοριζει ακομα. τι να κανω για αυτον τον φοβο και αν θα φυγει ποτε?

Αγαπητή Δήμητρα, εάν δεχτούμε ότι επί της Διαταραχής Πανικού διαμορφώνεται ο φόβος του φόβου, το λεγόμενο άγχος αναμονής, τότε η υποχώρηση του φόβου αυτού θα υπόκειται στους κανόνες υποχώρησης του οποιουδήποτε άλλου φόβου. Στη διαδικασία αυτή συμβάλλουν αποφασιστικά δυο παράγοντες: η γνώση η οποία επιτρέπει να προσδιοριστεί κατά πόσο ο συγκεκριμένος φόβος αντιστοιχεί στην πραγματικότητας και ο χρόνος, αναγκαίος να τεκμηριωθεί και να επιβεβαιωθεί η νέα γνώση εμπειρικά, και να μετατραπεί σε εσωτερική πεποίθηση του ατόμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αντίληψη ότι μια δυσάρεστη, μη επιθυμητή κατάσταση δεν θα υποχωρήσει ποτέ, σε αρκετές περιπτώσεις καλύπτει για διαφόρους, σύνθετους λόγους, την ενδόμυχη έλλειψη διάθεσης για αλλαγές, απαραίτητες για τη πραγματοποίηση της συγκεκριμένης επιθυμίας.



ντινος    20/03/2012 10:44
αγαπητε κυριε κοτανιδη, καταρχας συγχαρητηρια για την τρομερη σας δουλεια!!απειρος κοσμος προσπα8ει να βρει λυση στα προβληματα της ψυχης του και σεις συμβαλλετε σε αυτο. Γιατρε, εδω και 1.5 χρονο υποφερω απο κρισεις πανικου, φοβιες, και τωρα τελευταια νομιζω πως εχω αποπραγματοποιηση η αποπροσωποιηση. δηλαδη νομιζω πως αυτο που ζω δεν ειναι πραγματικοτητα και πως ορισμενες φορες δεν μπορω να ελεγξω πχ τα πανω η κατω ακρα μου και τα νοιω8ω ξενα!! φοβαμαι πως αυτο δεν 8α παψει ποτε να με ταλαιπωρει. επισης ως αποτελεσμα των διαταραχων αυτων πολλες φορες με ΄΄πιανει\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' κλειστοφοβια, αγοραφοβια και υψοφοβια!! κανω υπεραν8ρωπες προσπαθειες να παω στη δουλεια μου κα8ε ημερα!! οι αιτιες ολου αυτου ισως να ειναι πολυ σοβαρες οικογενειακες συγκρουσεις που ξεκινησαν πριν απο 2,5 περιπου χρονια και τωρα εχουν πληρως σταματησει. παρολα αυτα εγω συνεχιζω να υποφερω απο ολα αυτα τα συμπτωματα και ειμαι μολις 26 ετων. ο γιατρος μου χορηγει zanax 0,50 ημερησιως και τωρα τελευταια το dumyrox, κα8ως το cypralex αν και πολυ αποτελεσματικο, μου εφερε παρενεργειες!! γιατρε ειμαι σε ενα φαυλο κυκλο! σκεφτομαι ακομα και να φυγω απο την αθηνα μπας και ηρεμησω λιγο αλλαξουν οι ρυθμοι μου και ο τροπος ζωης μου! ειμαι σε εναν απιστευτο φαυλο κυκλο φοβιων και κρισεων πανικου. υποψη πως εχουν υπαρξει και πολυ ηπια διαστηματα με σχεδον ανυπαρκτα συμπτωματα τον τελευταιο καιρο, αλλα μετα απο καποιους μηνες αυτα επανερχονται για να με βασανισουν!! ευχαριστω πολυ γιατρε

Αγαπητέ Ντίνε, η αποτελεσματική αντιμετώπιση του αμυντικού εγκεφαλικού μηχανισμού της Διαταραχής Πανικού, τα συμπτώματα της οποίας περιγράφεις, απαιτεί ανάλογη προσέγγιση, βασισμένη στη γνώση του εαυτού σου. Η γνώση αυτή θα σου επιτρέψει να μάθεις να διαχωρίζεις τις πραγματικές σου ανάγκες από τις τεχνητές τάσεις, τις οποίες αντιγράφουμε από τα κοινωνικά πρότυπα και υιοθετούμε σε μορφή των προσωπικών πεποιθήσεων, αρκετά ισχυρών ώστε να υπερβαίνουν τις φυσικές μας ανάγκες. Οι ανάγκες αυτές όμως δεν μπορούν να εξανεμιστούν, παραμένουν ανεκπλήρωτες, συσσωρεύονται και κάποια στιγμή το σύνολο της χρόνιας δυσαρέσκειας με τη πραγματικότητα εκδηλώνεται σωρηδόν. Οι καταστάσεις, που αντιμετωπίζει ο καθένας από εμάς είναι αποτέλεσμα των δικών μας συμπεριφορών και των δικών μας επιλογών, οι οποίες διαμορφώνονται υπό την επιρροή των αντιλήψεων μας. Επομένως, εάν οι αντιλήψεις που είχαμε έως τώρα μας έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση ή σε μια σειρά καταστάσεων, οι οποίες προκαλούν τη δυσαρέσκεια ή την έλλειψη ικανοποίησης με τη καθημερινότητά μας, το βέλτιστο θα είναι να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις αντιλήψεις, παρά να αλλάζουμε τους τόπους διαμονής, διότι όπου και να πάμε, από τον εαυτό μας δεν θα ξεφύγουμε, και αυτός ο εαυτός πάλι θα επιλέξει αυτά που έχει συνηθίσει να επιλεγεί έως τώρα.



FOTINI    13/03/2012 21:46
Καλησπέρα.Ονομάζομαι Φωτεινη και είμαι 28 ετών. Πριν απο 2 χρόνια εκεί που έκανα μπάνιο απότομα με έπιασε ενα τρέμουλο ένα μούδιασμα στο κεφάλι αισθανόμουν με λίγα λόγια οτι θα πεθάνω. Έτσι πήγα να δω τι συμβαίνει και μου είπαν μετά απο μια σειρά εξετάσεων οτι έχω μια μικρή κήλη στον αυχένα. Απο τότε φοβάμαι να μείνω μόνη στο σπίτι να οδηγήσω γενικά να κάνω κατι και να είμαι μόνη μου γιατί μου έχει καρφωθεί στο μυαλό να μην λυποθυμήσω κτλ. Ήλπιζα καθώς θα γεννούσα θα με περνούσε αυτή η φοβία αλλα τίποτα η φοβία μου έγινε μεγαλύτερη γιατί τώρα έχω και το αγγελούδι μου. Δεν μπορώ να πω οτι έχω επανέλθει ακόμα που και που ζαλίζομαι αλλα νομίζω οτι το περισσότερο που νιώθω οφείλεται σε πανικό Πώς μπορώ να το αντιμετωπίσω να ξαναβρώ τον εαυτό μου;Και γιατί συνεχίζονται αυτές οι ζαλάδες;Πως θα ξαναβρώ τον δυναμισμό μου Ευχαριστώ.

Αγαπητή Φωτεινή, η Διαταραχή Πανικού είναι ένας αμυντικός τρόπος απόσπασης προσοχής, που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλος για την αποφυγή της δυσάρεστης για το συγκεκριμένο άτομο πραγματικότητας μέσω του μηχανισμού της επικρατούσας διέγερσης. Όταν λοιπόν η πραγματικότητα δεν θα αντιλαμβάνεται τόσο δυσάρεστα, τότε και ο εγκέφαλος δεν θα έχει κίνητρα να χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο μηχανισμό άμυνας. Συνήθως τη Διαταραχή Πανικού παρουσιάζουν τα άτομα που διακατέχονται από την ανάγκη τελειότητας και φοβούνται να μη χάσουν τον έλεγχο. Για τον λόγο αυτό αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς στο οικείο περιβάλλον ή όταν έχουν δίπλα τους ένα δικό τους άτομο εμπιστοσύνης.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | >>