ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 584 Σελίδα: 18η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


γιωργος    28/03/2012 00:42
Kαλησπερα ελπιζω να ισχυει ακομη το σιτε εδω για να μπορεσω να παρω μια απαντηση.ειμαι 36 ετων και εδω και 16 χρονια εχω ζησει κατω απο πολυ μεγαλες εμμονες τις οποιος οχι παντα με τον σωστο τροπο εβρισκα αδιεξοδο,τωρα ομως ειναι τετοια η εμμονη που δυσκολευομαι να ανασανω και εχω αρχισει να παιρνω λιγο λεξοτανιλ,το θεμα ειναι οτι και παλι αυτο με βοηθαει ελαχιστα ,νοιωθω βεβαια καποιες φορες οτι σαν να ειμαι πολυ καλυτερα αλλα μετα επανερχεται η δυσπνοια με την οποια προσπαθω να παρω βαθεια ανασα η ακομη και να χασμουμηρω μηπως και διευκολυνο την αναπνοη μου.πιστευω οτι σιγουρα υπαρχει λυση απλα δεν θελω να αναγκαστω να κανω κατι χαζω μηπως και επανελθω και μπορεσαω να αναπνεω φυσιολογικα γι αυτα και ζητω την βοηθεια σας,σας ευχαριστω.

Αγαπητέ Γιώργο, η αναπνοή σου δεν μπορεί να μην είναι φυσιολογική, διότι διαφορετικά θα αντιμετώπιζες αρκετά άλλα προβλήματα υγείας. Οι εμμονές είναι ένας αμυντικός μηχανισμός τον οποίο χρησιμοποίει ο εγκέφαλος μας για να μειώσει την ένταση των ενδογενών συγκρούσεων και των δυσάρεστων συναισθημάτων που τις συνοδεύουν μέσω της μετατόπισης του κέντρου προσοχής. Επομένως, όταν κάποιος είναι πρόθυμος να αντιμετωπίσει τη συγκεκριμένη κατάσταση, καλείται να μελετήσει , να αντιληφθεί και να αποδεχτεί τι είναι αυτό που τον δυσαρεστεί και προβληματίζει στην καθημερινή πραγματικότητά του, έτσι ώστε να την αλλάξει σύμφωνα με τις πραγματικές, φυσικές του ανάγκες.



ευριδικη    25/03/2012 19:34
γεια σας, εδω και 2 χρονια παλευω τις κρισεις πανικου και την θανατοφοβια. εκανα 9 μηνες θεραπεια με αγχολυτικα και αντικαταθλιπτικα. εδω και 6 μηνες το παλευω, βεβαια επεστρεωαν οι ζαλαδες που ειχα καθε μερα, το τρομερο αγχος και τα σωματικα συμπτωματα. τωρα τελευταια απεκτησα και καινουργιο συμπτωμα ξαφνικη σουβλια στο σαγονι , πονος στους κροταφους και γυσικα αναστατωνομαι γιατι διαβασα πως ο πονος στο σαγονι ειναι ειδοποιηση για εμφραγμα. ειμαι 30 χρονων και μητερα 4 παιδιων. τι να κανω??? δεν θελω φαρμακα παλι γιατι δυσκολευτηκα πολυ να τα σταματησω. αφγου τον καιρο που τα σταματησα ενιωθα φτερουγισμα στην καρδια και ενιωθα οτι θα σταματησει. ευχαριστω

Αγαπητή Ευρυδίκη, αυτό που μπορεί να συμβάλλει στην απαλλαγή από το πρόβλημα χωρίς τη χρήση των φαρμάκων αρχικά είναι η γνώση για τον μηχανισμό της σωματοποίησης του άγχους, καθώς και για τις πιθανότητες εμφάνισης των θανατηφόρων ασθενειών στην ηλικία σου. Η περισσότερο ριζική αντιμετώπιση προϋποθέτει την γνώση των αιτιών που προκαλούν το ίδιο το άγχος και την δυσαρέσκεια με την πραγματικότητα στον βαθμό που ο οργανισμός μας αναγκάζεται να μας το γνωστοποιεί με σωματικές εκδηλώσεις. Επίσης είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι η ενασχόληση με πλασματικούς κινδύνους μας επιτρέπει να μειώνουμε την ένταση των άλλων αρνητικών συμβάντων στη ζωή μας, τα οποία περισσότερο συσχετίζονται με την πραγματικότητα.



gina    23/03/2012 19:19
γεια σας το ονομα μου ειναι δημητρα διαβαζω τισ ωραιες συμβουλες που δινεται και θα ηθελα να σας γραψω και εγω την δικη μου ιστορια .ξεκινησε πριν εναμιση χρονο περιπου ,μια μερα φευγοντας απο την δουλεια μεσα στο λεωφορειο παθαινω την πρωτη κριση πανικου ,χωρισ να γνωριζω τι ακριβως ηταν αυτο που επαθα παιρνω τηλ το φιλο μου να ερθει να μαι παρει γιατι δεν αισθανομαι καλα (ταχυκαρδια ταση λυποθυμιας κτλ)καταλαβε αμεσωσ οτι εχω κριση πανικου γιατι ειχε παθει και ο ιδιος παλιοτερα και ετσι δεν χρειαστηκε να παμε σε γιατρο.απλα για σιγουρια εκανα εξετασεισ αιματος οι οποιες φυσικα ηταν αριστες ,ετσι λοιπον αποφασισα να παω εν αρχη σε ομοιοπαθητικο.ο οποιος μου εδωσε μια θεραπεια.την ακολουθησα αλλα τιποτα οι κρισεισ κρισεισ ετσι ειδα και αποειδα και πηγα σε ψυχιατρο ο οποιος διεγνωσε διαταραχη πανικου ,μου εδωσε μια θεραπεια με αντικαταθλιπτικα την πηρα για λιγο καιρο 4-5 μερες περιπου αλλα μου φεραν εντονη υπερδιεργερση και την σταματησα μονη μου γιατι φοβηθηκα πολυ και ετσι αρχισε το μαρτυριο μου με εντονο αγχος σε 24 βαση και εμμονες ξανα παω στον ομοιοπαθητικο και μου δινει μια 4μηνη θεραπεια.ττην οποια φυσικα εκαννα σε συνδιασμο πλεον και με ψυχοθεραπεια ,τα αποτελεσματα τα ιδια με μια μικρη βελτιωση οσο αφορα τις κρισεισ αλλα η αγοραφοβια το ιδιο φοβομουν τα παντα !!!!!!!!για να μην σασ τα πολυλογω τωρα πλεον κανω θεραπεια ξανα με αντικαταθλιπτικα zoloft kai minitran τα οποια σιγα σιγα κοβω.συνεχειζω την ψυχοθεραπεια με αλλη ψυχολογο την οποα ξεκινησα προσφατα.ειμαι πολυ καλυτερα φυσικα βγαινω εξω ,δουλευω για λιγες ωρες ομως , απλα αυτο μου ταλαιπωρει περισσοτερο ειναι η αγοραφοβια !!οχι με την ιδια ενταση οπως στην αρχη αλλα δεν παυει να υπαρχει .κρισεισ πανικου εντονες τουλαχιστον εδω και 6 μηνες περιπου δεν εχω (παιρνω μινιτραμ 9 μηνες).αλλα ο φοβος των κρισεων υπαρχει και με περιοριζει ακομα. τι να κανω για αυτον τον φοβο και αν θα φυγει ποτε?

Αγαπητή Δήμητρα, εάν δεχτούμε ότι επί της Διαταραχής Πανικού διαμορφώνεται ο φόβος του φόβου, το λεγόμενο άγχος αναμονής, τότε η υποχώρηση του φόβου αυτού θα υπόκειται στους κανόνες υποχώρησης του οποιουδήποτε άλλου φόβου. Στη διαδικασία αυτή συμβάλλουν αποφασιστικά δυο παράγοντες: η γνώση η οποία επιτρέπει να προσδιοριστεί κατά πόσο ο συγκεκριμένος φόβος αντιστοιχεί στην πραγματικότητας και ο χρόνος, αναγκαίος να τεκμηριωθεί και να επιβεβαιωθεί η νέα γνώση εμπειρικά, και να μετατραπεί σε εσωτερική πεποίθηση του ατόμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αντίληψη ότι μια δυσάρεστη, μη επιθυμητή κατάσταση δεν θα υποχωρήσει ποτέ, σε αρκετές περιπτώσεις καλύπτει για διαφόρους, σύνθετους λόγους, την ενδόμυχη έλλειψη διάθεσης για αλλαγές, απαραίτητες για τη πραγματοποίηση της συγκεκριμένης επιθυμίας.



ντινος    20/03/2012 10:44
αγαπητε κυριε κοτανιδη, καταρχας συγχαρητηρια για την τρομερη σας δουλεια!!απειρος κοσμος προσπα8ει να βρει λυση στα προβληματα της ψυχης του και σεις συμβαλλετε σε αυτο. Γιατρε, εδω και 1.5 χρονο υποφερω απο κρισεις πανικου, φοβιες, και τωρα τελευταια νομιζω πως εχω αποπραγματοποιηση η αποπροσωποιηση. δηλαδη νομιζω πως αυτο που ζω δεν ειναι πραγματικοτητα και πως ορισμενες φορες δεν μπορω να ελεγξω πχ τα πανω η κατω ακρα μου και τα νοιω8ω ξενα!! φοβαμαι πως αυτο δεν 8α παψει ποτε να με ταλαιπωρει. επισης ως αποτελεσμα των διαταραχων αυτων πολλες φορες με ΄΄πιανει\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' κλειστοφοβια, αγοραφοβια και υψοφοβια!! κανω υπεραν8ρωπες προσπαθειες να παω στη δουλεια μου κα8ε ημερα!! οι αιτιες ολου αυτου ισως να ειναι πολυ σοβαρες οικογενειακες συγκρουσεις που ξεκινησαν πριν απο 2,5 περιπου χρονια και τωρα εχουν πληρως σταματησει. παρολα αυτα εγω συνεχιζω να υποφερω απο ολα αυτα τα συμπτωματα και ειμαι μολις 26 ετων. ο γιατρος μου χορηγει zanax 0,50 ημερησιως και τωρα τελευταια το dumyrox, κα8ως το cypralex αν και πολυ αποτελεσματικο, μου εφερε παρενεργειες!! γιατρε ειμαι σε ενα φαυλο κυκλο! σκεφτομαι ακομα και να φυγω απο την αθηνα μπας και ηρεμησω λιγο αλλαξουν οι ρυθμοι μου και ο τροπος ζωης μου! ειμαι σε εναν απιστευτο φαυλο κυκλο φοβιων και κρισεων πανικου. υποψη πως εχουν υπαρξει και πολυ ηπια διαστηματα με σχεδον ανυπαρκτα συμπτωματα τον τελευταιο καιρο, αλλα μετα απο καποιους μηνες αυτα επανερχονται για να με βασανισουν!! ευχαριστω πολυ γιατρε

Αγαπητέ Ντίνε, η αποτελεσματική αντιμετώπιση του αμυντικού εγκεφαλικού μηχανισμού της Διαταραχής Πανικού, τα συμπτώματα της οποίας περιγράφεις, απαιτεί ανάλογη προσέγγιση, βασισμένη στη γνώση του εαυτού σου. Η γνώση αυτή θα σου επιτρέψει να μάθεις να διαχωρίζεις τις πραγματικές σου ανάγκες από τις τεχνητές τάσεις, τις οποίες αντιγράφουμε από τα κοινωνικά πρότυπα και υιοθετούμε σε μορφή των προσωπικών πεποιθήσεων, αρκετά ισχυρών ώστε να υπερβαίνουν τις φυσικές μας ανάγκες. Οι ανάγκες αυτές όμως δεν μπορούν να εξανεμιστούν, παραμένουν ανεκπλήρωτες, συσσωρεύονται και κάποια στιγμή το σύνολο της χρόνιας δυσαρέσκειας με τη πραγματικότητα εκδηλώνεται σωρηδόν. Οι καταστάσεις, που αντιμετωπίζει ο καθένας από εμάς είναι αποτέλεσμα των δικών μας συμπεριφορών και των δικών μας επιλογών, οι οποίες διαμορφώνονται υπό την επιρροή των αντιλήψεων μας. Επομένως, εάν οι αντιλήψεις που είχαμε έως τώρα μας έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση ή σε μια σειρά καταστάσεων, οι οποίες προκαλούν τη δυσαρέσκεια ή την έλλειψη ικανοποίησης με τη καθημερινότητά μας, το βέλτιστο θα είναι να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις αντιλήψεις, παρά να αλλάζουμε τους τόπους διαμονής, διότι όπου και να πάμε, από τον εαυτό μας δεν θα ξεφύγουμε, και αυτός ο εαυτός πάλι θα επιλέξει αυτά που έχει συνηθίσει να επιλεγεί έως τώρα.



FOTINI    13/03/2012 21:46
Καλησπέρα.Ονομάζομαι Φωτεινη και είμαι 28 ετών. Πριν απο 2 χρόνια εκεί που έκανα μπάνιο απότομα με έπιασε ενα τρέμουλο ένα μούδιασμα στο κεφάλι αισθανόμουν με λίγα λόγια οτι θα πεθάνω. Έτσι πήγα να δω τι συμβαίνει και μου είπαν μετά απο μια σειρά εξετάσεων οτι έχω μια μικρή κήλη στον αυχένα. Απο τότε φοβάμαι να μείνω μόνη στο σπίτι να οδηγήσω γενικά να κάνω κατι και να είμαι μόνη μου γιατί μου έχει καρφωθεί στο μυαλό να μην λυποθυμήσω κτλ. Ήλπιζα καθώς θα γεννούσα θα με περνούσε αυτή η φοβία αλλα τίποτα η φοβία μου έγινε μεγαλύτερη γιατί τώρα έχω και το αγγελούδι μου. Δεν μπορώ να πω οτι έχω επανέλθει ακόμα που και που ζαλίζομαι αλλα νομίζω οτι το περισσότερο που νιώθω οφείλεται σε πανικό Πώς μπορώ να το αντιμετωπίσω να ξαναβρώ τον εαυτό μου;Και γιατί συνεχίζονται αυτές οι ζαλάδες;Πως θα ξαναβρώ τον δυναμισμό μου Ευχαριστώ.

Αγαπητή Φωτεινή, η Διαταραχή Πανικού είναι ένας αμυντικός τρόπος απόσπασης προσοχής, που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλος για την αποφυγή της δυσάρεστης για το συγκεκριμένο άτομο πραγματικότητας μέσω του μηχανισμού της επικρατούσας διέγερσης. Όταν λοιπόν η πραγματικότητα δεν θα αντιλαμβάνεται τόσο δυσάρεστα, τότε και ο εγκέφαλος δεν θα έχει κίνητρα να χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο μηχανισμό άμυνας. Συνήθως τη Διαταραχή Πανικού παρουσιάζουν τα άτομα που διακατέχονται από την ανάγκη τελειότητας και φοβούνται να μη χάσουν τον έλεγχο. Για τον λόγο αυτό αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς στο οικείο περιβάλλον ή όταν έχουν δίπλα τους ένα δικό τους άτομο εμπιστοσύνης.



Mαρια    11/03/2012 23:30
Γεια σας ,είμαι η Μαρία και είμαι 26 χρονών έχω έντονο αίσθημα του φόβου, όταν προχωράω στο δρόμο νομίζω ότι δεν θα φτάσω , ότι θα πάθω κάτι στην διαδρομή, επίσης , όταν είμαι για καφέ , θέλω να φύγω γρήγορα μήπως πάθω κάτι...Μόνη σπίτι όταν είμαι το ίδιο..ανησυχώ πολύ..Μπορείτε να μ δώσετε μια εξήγηση από που προέρχονται?ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ...ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΕΑΣ ΣΑΣ!!

Αγαπητή Μαρία, ο φόβος απώλειας έλεγχου είναι χαρακτηριστικός για τη Διαταραχή Πανικού. Συνήθως οι άνθρωποι αισθάνονται καλύτερα όταν βρίσκονται στο οικείο περιβάλλον ή έχουν τους δικούς τους δίπλα, αυτό τους προκαλεί πεποίθηση ότι εάν πάθουν κάτι δεν θα μείνουν αβοήθητοι. Αντίθετα, όταν βρίσκονται σε άγνωστο περιβάλλουν ή δεν έχουν εύκολο τρόπο διαφυγής, αισθάνονται μια απροσδιόριστη απειλή και πανικοβάλλονται. Το θέμα όμως είναι ότι η εμμονή στην υποκείμενη κατάσταση απειλής αποτελεί μια προσπάθεια απόσπασης της προσοχής από τη δυσάρεστη, μη ικανοποιητική για το συγκεκριμένο άτομο πραγματικότητα.



λεωνιδας    08/03/2012 00:51
καλησπερα σας ειμαι 26 ετων και απο την ηλικια των 22 παρουσιαζω αλλοτε με πολυ ηπια συμπτωματα και αλλοτε με πολυ πιο συχνα και \\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'βαρια\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' συμπτωματα αγχωδους διαταραχης, κρισεων πανικων και φοβιες. μεχρι και πριν 1,5 χρονο που ηταν πολυ ηπια τα συμπτωματα περιστασιακα πηγαινα σε ψυχολογο, ωσπου περυσι παθαινα απανωτες κρισεις πανικου και νομιζα πως θα πεθανω η θα παθω κατι πολυ κακο. ο γιατρος μου εδωσε τα xanax και τα cipralex. στην αρχη τα πηρα και τα 2, αλλα οταν ενιωσα καλυτερα, στους 3 μηνες περιπου to cipralex το διεκοψα για το ξαναρχισω παλι για 2 μηνες μονο, 6 μηνες μετα τη διακοπη του. το σταματησα μετα γιατι μου εφερε προβληματα στη σεξουαλικη μου ζωη. Στο διαστημα αυτο του ενος χρονου το xanax δεν το εκοψα ποτε αν και ο γιατρος μου ειχε πει πως εκοψα το λα8ος χαπι. η δοσολογια του xanax ειναι αναλογα τν συχνοτητα και την ενταση των συμπτωματων απο 0,25-0,75 mg ημερησιως. Στη συνεχεια πολλοι γιατροι του ταμειου μου συνεστησαν διαφορα χαπια, αλλα ο καθενας το δικο του: αλλος το ladose, αλλος το cymbalta, αλλος το venflafaxine/generics (χωρις ομως ποτε να παρω κανενα απο αυτα) και μολις σημερα μου συνεστησαν το dumyrox. Πλεον xanax παιρνω συνηθως 0,375 mg την ημερα (0,125 Χ 3 φορες την ημερα) ο σημερινος γιατρος μου ειπε πως το dumyrox μου το χορηγει σε δοση 0,50 mg ημερησιως, την μικροτερη δοση και οτι ισως να χρειαστω ψυχοθεραπεια και τα φαρμακα να μην με καλυπτουν πια. Σας παρακαλω πειτε μου την αποψη σας για το 8εμα μου, γιατι ειναι κατι που με βασανιζει πολλα χρονια και ειδικα τον τελευταιο 1,5 χρονο σε εντονο βαθμο που εχω μπει και σε διαδικασια γιατροι- χαπια κλπ. ευχαριστω για την πολυτιμη βοηθεια σας

Αγαπητέ Λεωνίδα, τα φάρμακα μπορούν μόνο προσωρινά να καλύψουν την ένταση των συμπτωμάτων και της Διαταραχής Πανικού, που αναφέρεις, και οποιασδήποτε άλλης προβληματικής κατάστασης της ψυχής. Για τον λόγο αυτό για μένα προσωπικά είναι αδιάφορο ποιο φάρμακο παίρνει ο συγκεκριμένος άνθρωπος, αρκεί το φάρμακο αυτό να του προσφέρει την αναμενόμενη ανακούφιση και να μην έχει παρενέργειες. Θα ήθελα να προσθέσω ότι η μέση θεραπευτική δόση του Xanax είναι 3 mg ημερησίως. Όσον αφόρα την ουσιαστική αντιμετώπιση, που θα είναι σε θέση να οδηγήσει σε μια σταδιακή και οριστική βελτίωση, η επιλογή της συνδέεται με την αλλαγή των αντιλήψεων, βασίζεται στη προσωπική προτίμηση, στην ετοιμότητα του κάθε ατόμου, και στη προθυμία του να καταβάλλει χρόνο και προσπάθειες για την αιτιολογική επίτευξη των θεμιτών αποτελεσμάτων.



kostas    05/03/2012 19:00
καλησπερα κυριε κοτανιδη!!!!!!εδω και ενα μηνα δεν ξερο τι εχω παθει εχω ζαλαδες και μετα και πονους στην καρδια νιωθω οτι χανομαι νομισω οτι βρισκομαι καπου αλλου και μουν εχουν μπει διαφορες αρνητικες σκεπσεις

Αγαπητέ Κώστα, τα συμπτώματα που περιγράφεις ταιριάζουν με τις εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού, για την οποία μπορείς να πληροφορηθείς από τα περιεχόμενα της παρούσας σελίδας.



KOSTAS    03/03/2012 21:52
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΓΩ ΝΑ ΣΑΣ ΥΠΟΒΑΛΛΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ... ΕΙΜΑΙ 32 ΧΡ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'ΑΓΧΩΝΕΤΑΙ\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 12 ΧΡ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗΠΩΣ ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ ΦΟΥΣΚΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΡΚΙΝΟ.ΚΑΤΟΠΙΝ,ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΙΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΟΜΙΣΑ ΟΤΙ ΕΧΩ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ,ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ.ΜΕΤΑ ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΠΑΦΗ ΑΝΕΠΤΥΞΑ ΦΟΒΟ ΟΤΙ ΚΟΛΛΗΣΑ ΑΙDS,EKTOTE ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΕΑ ΜΟΥ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΑΥΤΟ,ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΞΕΝΕΡΩΝΩ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΄΄ΜΟΛΥΣΜΕΝΕΣ\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΦΟΒΟ ΟΤΙ ΚΟΛΛΗΣΑ ΑΙDS ΑΠΟ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΠΑΡΑΜΑΝΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΘΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΣ.ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΑ ΣΤΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΗΣ.ΚΑΙ ΕΝΩ,ΑΥΤΑ ΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ 10 -15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΦΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΣΕΙΣ,Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΜΟΥ ΣΕ ΚΛΟΝΙΣΕ.ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ,ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΗ ΚΟΠΩΣΗ,ΕΝΙΩΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΜΗΝ ΚΑΝΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ ΜΟΥ Η¨ΜΗΠΩΣ ΠΗΔΗΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ,ΜΕ ΣΥΝΟΔΟ ΕΞΑΨΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.ΕΚΤΟΤΕ,ΕΧΩ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΕΝΙΚΑ,ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ,ΠΟΥ ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΗ,ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟ,ΑΦΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ??ΑΝΗΣΥΧΩ ΠΟΛΥ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ.

Αγαπητέ Κώστα, τις κρίσεις πανικού, τις διάφορες φοβίες, καθώς και τις ιδεοληψίες ο εγκέφαλος μας τις χρησιμοποιεί στα πλαίσια του αμυντικού μηχανισμού απόσπασης της προσοχής από τη μη ικανοποιητική πραγματικότητα σύμφωνα με τον κανόνα της επικρατούσας διέγερσης. Η έλλειψη της ικανοποίησης με την πραγματικότητα, με τη σειρά της, στηρίζεται στις αντιλήψεις μας, οι οποίες ακολουθούν τα κοινά πρότυπα, εμποδίζοντας να εκτιμούμε την ικανοποίηση των φυσικών μας αναγκών, και προτρέποντας να κυνηγούμε τους τεχνητούς στόχους. Παράλληλα ενεργοποιείται ο μηχανισμός της τελειότητας, όταν για να εισπράττουμε την απόλυτη αποδοχή και επιβεβαίωση απαιτούμε από τον εαυτό μας να είναι πάντα πετυχημένος και να μην κάνει ποτέ κανένα λάθος ή να μην αποτυγχάνει σε καμία περίπτωση. Προφανώς όλα αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν, εκ των πραγμάτων. Έτσι, αντί να αισθανόμαστε την ικανοποίηση με τα μικρά μας επιτεύγματα, διακατεχόμαστε από μια μόνιμη απογοήτευση και με τον εαυτό μας, αλλά και με την πραγματικότητα. Οπότε και προκύπτει ο προβληματισμός – για ποιο λόγο αξίζει να ζούμε, εφόσον εισπράττουμε από τη ζωή μας μονό τα αρνητικά συναισθήματα. Η κατάσταση αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί φαρμακευτικά, αλλά τα φάρμακα λειτουργούν όσο λαμβάνονται, μειώνοντας την ουδό των αρνητικών συναισθημάτων, δηλαδή, τεχνητά προκαλώντας την κατάσταση της σχετικής αναισθησίας, όπως π.χ. μπλοκάρουν τον σωματικό πόνο τα παυσίπονα. Ο άλλος τρόπος, πιο μακρύς, που απαιτεί πολύ περισσότερες προσπάθειες και χρόνο για την εμφάνιση των αποτελεσμάτων είναι η αλλαγή των αντιλήψεων, βασισμένη στην όσο είναι δυνατόν αντικειμενικότερη γνώση της πραγματικότητας και του εαυτού μας. Στην περίπτωση αυτή καθυστερούν τα αποτελέσματα και καταναλώνονται περισσότερος χρόνος και προσπάθειες, αλλά επιτυγχάνεται μια συνολική αλλαγή της ποιότητας της ζωής σε όλους τομείς, και τα ενδεχόμενα προβλήματα αντιμετωπίζονται αιτιολογικά, από τη ρίζα τους.



Αννα    02/02/2012 18:32
Γεία σας πάσχω εδω και ενα χρονο απο κρίσεις πανικου και η ζωη μου εχει γινει μια κολαση! Η πρωτη φορα που μου συνεβει ητανε ενω ειμουνα στην δουλεια εργαζομουνα σε μια λεσχη βραδινες ωρες μεχρι που δεν αντεξα και εφυγα διοτι η δουλεια απο μονη της ητανε παρα πολυ επικινδυνη και ανχοδες εφυγα για ενα μηνα στην μητερα μου για να ηρεμισω αλλα εκει εγινα ακομα χειροτερα δεν ειχα ορεξι να σηκοθω απο το κρεβατι και δεν ετρωγα τιποτα με το που μου ειπε η μητερα μου πως δεν πρεπει να ειμαι ετσι πρεπει να το παλεψω...αρχησα σιγα σιγα και προσπαθουσα να το πολεμισω μονη μου η τουλαχιστων να μην το διχνω... περισσοτερο για να μην στεναχορισω την μητερα μου. Γυρισα πισω,ομος το προβλημα εξακολουθουσε να υπαρχη απομακρυνθηκα απο ολους τους φιλους μου δεν ηθελα κανεναν νιωθω οπος ειπε και μια αλλη κοπελα λες και ζω σε ονειρο και απλα παρατηρω τους ανθρωπους απο εκει που η κρισεις εμφανιζοντουσαν μονο στην δουλεια ολο αυτο επεκταθικε και στην ζωη μου..φοβαμε να βγω εξω μονη μου να παρω συγκοινωνιες πραγματα που παλια τα εκανα χωρις να εχω κανενα προβλημα απλα αυτο που σκευτομαι ενω δεν θελω ειναι πως μπορει να τρελαθω απο ολο αυτο και να \\\\\\\'\\\\\\\'χαθω\\\\\\\'\\\\\\\' σκευτομαι συνεχεια την αυτοκτονια γιατι δεν μπορω να ζω ετσι φοβαμαι πως θα με πουνε τρελη η οτι αμα το μαθουνε δεν θα μπορεσω ποτε να κανω οικογενεια δεν εχω παει σε καποιον ψυχολογο γιατι δεν θελω καποια φαρμακευτικη αγωγη προσπαθω να μην σκευτομαι αλλα δεν γινετε οταν ειμαι καλα σκευτομαι κοιτα μπορεις να εισαι καλα και μετα σκευτομαι ολα αυτα που περναω και παθενω στην τελικη κριση απο το φοβομου μηπως παθω κριση πραγματικα ζω εναν εφιαλτη δεν γινετε και ειμαι μονο 19 χρονων

Αγαπητή Άννα, οι αντιδράσεις του ψυχισμού μας είναι μια ένδειξη του οργανισμού για τα όρια αντοχής στην καταπίεση, στην οποία υποβάλλουμε τον εαυτό μας ακλουθώντας τα κοινωνικά πρότυπα, που αντιτίθενται στις φυσικές μας ανάγκες. Ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού αποτρέπει τους περισσότερους από την αναζήτηση της βοήθειας των ειδικών, όμως η επιμονή των συμπτωμάτων και η μειωμένη ποιότητα ζωής αργά ή γρήγορα θα επιβάλλουν το αναγκαίο. Διότι μονό στον ψυχικό τομέα λειτουργούμε με τον τρόπο αυτό, κατά τα αλλά – δεν έχουμε πρόβλημα να απευθυνόμαστε σε ειδικούς, όταν πρόκειται για άλλα ειδή προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | >>