ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 578 Σελίδα: 18η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


λεωνιδας    08/03/2012 00:51
καλησπερα σας ειμαι 26 ετων και απο την ηλικια των 22 παρουσιαζω αλλοτε με πολυ ηπια συμπτωματα και αλλοτε με πολυ πιο συχνα και \\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'βαρια\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' συμπτωματα αγχωδους διαταραχης, κρισεων πανικων και φοβιες. μεχρι και πριν 1,5 χρονο που ηταν πολυ ηπια τα συμπτωματα περιστασιακα πηγαινα σε ψυχολογο, ωσπου περυσι παθαινα απανωτες κρισεις πανικου και νομιζα πως θα πεθανω η θα παθω κατι πολυ κακο. ο γιατρος μου εδωσε τα xanax και τα cipralex. στην αρχη τα πηρα και τα 2, αλλα οταν ενιωσα καλυτερα, στους 3 μηνες περιπου to cipralex το διεκοψα για το ξαναρχισω παλι για 2 μηνες μονο, 6 μηνες μετα τη διακοπη του. το σταματησα μετα γιατι μου εφερε προβληματα στη σεξουαλικη μου ζωη. Στο διαστημα αυτο του ενος χρονου το xanax δεν το εκοψα ποτε αν και ο γιατρος μου ειχε πει πως εκοψα το λα8ος χαπι. η δοσολογια του xanax ειναι αναλογα τν συχνοτητα και την ενταση των συμπτωματων απο 0,25-0,75 mg ημερησιως. Στη συνεχεια πολλοι γιατροι του ταμειου μου συνεστησαν διαφορα χαπια, αλλα ο καθενας το δικο του: αλλος το ladose, αλλος το cymbalta, αλλος το venflafaxine/generics (χωρις ομως ποτε να παρω κανενα απο αυτα) και μολις σημερα μου συνεστησαν το dumyrox. Πλεον xanax παιρνω συνηθως 0,375 mg την ημερα (0,125 Χ 3 φορες την ημερα) ο σημερινος γιατρος μου ειπε πως το dumyrox μου το χορηγει σε δοση 0,50 mg ημερησιως, την μικροτερη δοση και οτι ισως να χρειαστω ψυχοθεραπεια και τα φαρμακα να μην με καλυπτουν πια. Σας παρακαλω πειτε μου την αποψη σας για το 8εμα μου, γιατι ειναι κατι που με βασανιζει πολλα χρονια και ειδικα τον τελευταιο 1,5 χρονο σε εντονο βαθμο που εχω μπει και σε διαδικασια γιατροι- χαπια κλπ. ευχαριστω για την πολυτιμη βοηθεια σας

Αγαπητέ Λεωνίδα, τα φάρμακα μπορούν μόνο προσωρινά να καλύψουν την ένταση των συμπτωμάτων και της Διαταραχής Πανικού, που αναφέρεις, και οποιασδήποτε άλλης προβληματικής κατάστασης της ψυχής. Για τον λόγο αυτό για μένα προσωπικά είναι αδιάφορο ποιο φάρμακο παίρνει ο συγκεκριμένος άνθρωπος, αρκεί το φάρμακο αυτό να του προσφέρει την αναμενόμενη ανακούφιση και να μην έχει παρενέργειες. Θα ήθελα να προσθέσω ότι η μέση θεραπευτική δόση του Xanax είναι 3 mg ημερησίως. Όσον αφόρα την ουσιαστική αντιμετώπιση, που θα είναι σε θέση να οδηγήσει σε μια σταδιακή και οριστική βελτίωση, η επιλογή της συνδέεται με την αλλαγή των αντιλήψεων, βασίζεται στη προσωπική προτίμηση, στην ετοιμότητα του κάθε ατόμου, και στη προθυμία του να καταβάλλει χρόνο και προσπάθειες για την αιτιολογική επίτευξη των θεμιτών αποτελεσμάτων.



kostas    05/03/2012 19:00
καλησπερα κυριε κοτανιδη!!!!!!εδω και ενα μηνα δεν ξερο τι εχω παθει εχω ζαλαδες και μετα και πονους στην καρδια νιωθω οτι χανομαι νομισω οτι βρισκομαι καπου αλλου και μουν εχουν μπει διαφορες αρνητικες σκεπσεις

Αγαπητέ Κώστα, τα συμπτώματα που περιγράφεις ταιριάζουν με τις εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού, για την οποία μπορείς να πληροφορηθείς από τα περιεχόμενα της παρούσας σελίδας.



KOSTAS    03/03/2012 21:52
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΓΩ ΝΑ ΣΑΣ ΥΠΟΒΑΛΛΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ... ΕΙΜΑΙ 32 ΧΡ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'ΑΓΧΩΝΕΤΑΙ\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 12 ΧΡ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗΠΩΣ ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ ΦΟΥΣΚΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΡΚΙΝΟ.ΚΑΤΟΠΙΝ,ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΙΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΟΜΙΣΑ ΟΤΙ ΕΧΩ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ,ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ.ΜΕΤΑ ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΠΑΦΗ ΑΝΕΠΤΥΞΑ ΦΟΒΟ ΟΤΙ ΚΟΛΛΗΣΑ ΑΙDS,EKTOTE ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΕΑ ΜΟΥ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΑΥΤΟ,ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΞΕΝΕΡΩΝΩ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΄΄ΜΟΛΥΣΜΕΝΕΣ\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΦΟΒΟ ΟΤΙ ΚΟΛΛΗΣΑ ΑΙDS ΑΠΟ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΠΑΡΑΜΑΝΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΘΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΣ.ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΑ ΣΤΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΗΣ.ΚΑΙ ΕΝΩ,ΑΥΤΑ ΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ 10 -15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΦΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΣΕΙΣ,Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΜΟΥ ΣΕ ΚΛΟΝΙΣΕ.ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ,ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΗ ΚΟΠΩΣΗ,ΕΝΙΩΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΜΗΝ ΚΑΝΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ ΜΟΥ Η¨ΜΗΠΩΣ ΠΗΔΗΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ,ΜΕ ΣΥΝΟΔΟ ΕΞΑΨΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.ΕΚΤΟΤΕ,ΕΧΩ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΕΝΙΚΑ,ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ,ΠΟΥ ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΗ,ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟ,ΑΦΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ??ΑΝΗΣΥΧΩ ΠΟΛΥ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ.

Αγαπητέ Κώστα, τις κρίσεις πανικού, τις διάφορες φοβίες, καθώς και τις ιδεοληψίες ο εγκέφαλος μας τις χρησιμοποιεί στα πλαίσια του αμυντικού μηχανισμού απόσπασης της προσοχής από τη μη ικανοποιητική πραγματικότητα σύμφωνα με τον κανόνα της επικρατούσας διέγερσης. Η έλλειψη της ικανοποίησης με την πραγματικότητα, με τη σειρά της, στηρίζεται στις αντιλήψεις μας, οι οποίες ακολουθούν τα κοινά πρότυπα, εμποδίζοντας να εκτιμούμε την ικανοποίηση των φυσικών μας αναγκών, και προτρέποντας να κυνηγούμε τους τεχνητούς στόχους. Παράλληλα ενεργοποιείται ο μηχανισμός της τελειότητας, όταν για να εισπράττουμε την απόλυτη αποδοχή και επιβεβαίωση απαιτούμε από τον εαυτό μας να είναι πάντα πετυχημένος και να μην κάνει ποτέ κανένα λάθος ή να μην αποτυγχάνει σε καμία περίπτωση. Προφανώς όλα αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν, εκ των πραγμάτων. Έτσι, αντί να αισθανόμαστε την ικανοποίηση με τα μικρά μας επιτεύγματα, διακατεχόμαστε από μια μόνιμη απογοήτευση και με τον εαυτό μας, αλλά και με την πραγματικότητα. Οπότε και προκύπτει ο προβληματισμός – για ποιο λόγο αξίζει να ζούμε, εφόσον εισπράττουμε από τη ζωή μας μονό τα αρνητικά συναισθήματα. Η κατάσταση αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί φαρμακευτικά, αλλά τα φάρμακα λειτουργούν όσο λαμβάνονται, μειώνοντας την ουδό των αρνητικών συναισθημάτων, δηλαδή, τεχνητά προκαλώντας την κατάσταση της σχετικής αναισθησίας, όπως π.χ. μπλοκάρουν τον σωματικό πόνο τα παυσίπονα. Ο άλλος τρόπος, πιο μακρύς, που απαιτεί πολύ περισσότερες προσπάθειες και χρόνο για την εμφάνιση των αποτελεσμάτων είναι η αλλαγή των αντιλήψεων, βασισμένη στην όσο είναι δυνατόν αντικειμενικότερη γνώση της πραγματικότητας και του εαυτού μας. Στην περίπτωση αυτή καθυστερούν τα αποτελέσματα και καταναλώνονται περισσότερος χρόνος και προσπάθειες, αλλά επιτυγχάνεται μια συνολική αλλαγή της ποιότητας της ζωής σε όλους τομείς, και τα ενδεχόμενα προβλήματα αντιμετωπίζονται αιτιολογικά, από τη ρίζα τους.



Αννα    02/02/2012 18:32
Γεία σας πάσχω εδω και ενα χρονο απο κρίσεις πανικου και η ζωη μου εχει γινει μια κολαση! Η πρωτη φορα που μου συνεβει ητανε ενω ειμουνα στην δουλεια εργαζομουνα σε μια λεσχη βραδινες ωρες μεχρι που δεν αντεξα και εφυγα διοτι η δουλεια απο μονη της ητανε παρα πολυ επικινδυνη και ανχοδες εφυγα για ενα μηνα στην μητερα μου για να ηρεμισω αλλα εκει εγινα ακομα χειροτερα δεν ειχα ορεξι να σηκοθω απο το κρεβατι και δεν ετρωγα τιποτα με το που μου ειπε η μητερα μου πως δεν πρεπει να ειμαι ετσι πρεπει να το παλεψω...αρχησα σιγα σιγα και προσπαθουσα να το πολεμισω μονη μου η τουλαχιστων να μην το διχνω... περισσοτερο για να μην στεναχορισω την μητερα μου. Γυρισα πισω,ομος το προβλημα εξακολουθουσε να υπαρχη απομακρυνθηκα απο ολους τους φιλους μου δεν ηθελα κανεναν νιωθω οπος ειπε και μια αλλη κοπελα λες και ζω σε ονειρο και απλα παρατηρω τους ανθρωπους απο εκει που η κρισεις εμφανιζοντουσαν μονο στην δουλεια ολο αυτο επεκταθικε και στην ζωη μου..φοβαμε να βγω εξω μονη μου να παρω συγκοινωνιες πραγματα που παλια τα εκανα χωρις να εχω κανενα προβλημα απλα αυτο που σκευτομαι ενω δεν θελω ειναι πως μπορει να τρελαθω απο ολο αυτο και να \\\\\\\'\\\\\\\'χαθω\\\\\\\'\\\\\\\' σκευτομαι συνεχεια την αυτοκτονια γιατι δεν μπορω να ζω ετσι φοβαμαι πως θα με πουνε τρελη η οτι αμα το μαθουνε δεν θα μπορεσω ποτε να κανω οικογενεια δεν εχω παει σε καποιον ψυχολογο γιατι δεν θελω καποια φαρμακευτικη αγωγη προσπαθω να μην σκευτομαι αλλα δεν γινετε οταν ειμαι καλα σκευτομαι κοιτα μπορεις να εισαι καλα και μετα σκευτομαι ολα αυτα που περναω και παθενω στην τελικη κριση απο το φοβομου μηπως παθω κριση πραγματικα ζω εναν εφιαλτη δεν γινετε και ειμαι μονο 19 χρονων

Αγαπητή Άννα, οι αντιδράσεις του ψυχισμού μας είναι μια ένδειξη του οργανισμού για τα όρια αντοχής στην καταπίεση, στην οποία υποβάλλουμε τον εαυτό μας ακλουθώντας τα κοινωνικά πρότυπα, που αντιτίθενται στις φυσικές μας ανάγκες. Ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού αποτρέπει τους περισσότερους από την αναζήτηση της βοήθειας των ειδικών, όμως η επιμονή των συμπτωμάτων και η μειωμένη ποιότητα ζωής αργά ή γρήγορα θα επιβάλλουν το αναγκαίο. Διότι μονό στον ψυχικό τομέα λειτουργούμε με τον τρόπο αυτό, κατά τα αλλά – δεν έχουμε πρόβλημα να απευθυνόμαστε σε ειδικούς, όταν πρόκειται για άλλα ειδή προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.



Χρυσα Π.    28/01/2012 19:36
Γιατρε μου, σας παρακαλω χρειαζομαι επειγοντως τη βοηθεια σας. Βρισκομαι σε μια κατασταση διαρκους συγχυσης, πανικου και απιστευτου αγχους!!! Ειναι πολυ δυσκολο να σας περιγραψω την καθημερινοτητα μου. Εχω μια μονιμη φοβια οτι θα παθει καποιος δικος μου κατι, με αποκορυφωμα ενα ονειρο που ειδα χθες το βραδυ. Ολη την ημερα κοντευω να τρελλαθω!! Δεν μπορω να αναπνευσω κ το μυαλο μου σκεφτεται πυρετωδως κ μονιμως κανω τις χειροτερες σκεψεις!!! Σας παρακαλω βοηθηστε με. Ευχαριστω πολυ

Αγαπητή Χρύσα, εάν δεν απευθυνθείς σε ένα ειδικό ψυχικής υγείας άμεσα, πως μπορεί να σου παρασχεθεί η επίγουσα βοήθεια που αναζητάς;



ΜΑΡΙΑ    19/01/2012 14:58
Κυριε Κοτανιδή διαβασα με προσοχή ό,τι αφορά την διαταραχή πανικού την οποία αντιμετώπησα πριν τρια χρόνια με αφορμή τις εξετάσεις ΑΣΕΠ και την οποία ξεπέρασα μόνη μου χωρίς φάρμακα σε 6 μήνες. Τωρα έχω ξαναπάθει το ίδιο φοβάμαι συνεχεια ότι θα πάθω κατάθλιψη, ότι θα τρελαθώ, οτι θα αυτοκτονήσω και ότι δεν θα αντέξω να πηγαίνω στη δουλεία και θα παραιτηθώ.Φοβάμαι να μένω μόνη στο σπίτι μήπως πάθω κάτι και πεθάνω αβοήθητη. Επίσης δεν μπορω να ταξιδέυω πολλές ώρες με πλοίο η λεωφορέιο γιατι φοβάμαι ότι θα πάθω κρίση και θα θέλω να φύγω αλλα δε θα μπορώ και θα αρχήσω να ουρλίαζω.Εχώ αρχήσει να σκέφτομαι τη λύση του αεροπλάνου, που ανέκαθεν έτρεμα και στην ιδέα, ως πιο σύντομη κι ανώδυνη. Φοβάμαι ότι θα πάρω φάρμακα και ότι θα κλειστώ στο ψυχιατρειο.Υπάρχει περίπτωση να το ξεπεράσω πάλι μόνη μου όπως πριν 3 χρόνια ή θα έιμαι έτσι για πάντα;

Αγαπητή Μαρία, η παρατήρηση σου ότι οι εξετάσεις ήταν μονό αφορμή για την εκδήλωση των προβληματισμών σου είναι αρκετά εύστοχη, διότι εάν πράγματι τους είχες ξεπεράσει πριν τρία χρόνια, αντιμετωπίζοντας τις αρχικές τους αιτίες, προφανώς τώρα δεν θα ήσουν υποχρεωμένη να τους αντιμετωπίσεις εκ’ νέου.



χρηστος    14/01/2012 01:31
γεια σας με λενε χρηστο ειμαι 40 χρονων με εχει κυριευσει το αγχος φοβαμαι οτι κατι εχω και εκει αρχιζουν ολα ταχυκαρδιες ζαλαδες πονοκεφαλοι ασταθεια δυσφορια δικεολογει τετοια συμπτωματα το αγχος αιματολογικες καλες ουρων καλες καρδιολογος οκ ωρλ οκ τι αλλο να κανω για να μην σαλταρω κυριε κοτανιδη

Αγαπητέ Χρήστο, τα συμπτώματα που περιγράφεις είναι χαρακτηριστικά της διαταραχής πανικού, για την οποία μπορείς να ενημερωθείς από τα περιεχόμενα της σελίδας.



ΤΙΝΑ    09/01/2012 17:14
ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΤΑ LADOSE ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3,5 ΜΗΝΕΣ ΛΗΨΗΣ.ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΛΑ ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ ΜΕ ΚΑΤΙ ΥΓΙΕΣ.ΕΙΧΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΠΑΝΙΚΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΗΛΘΕ ΑΒΙΑΣΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΑ ΣΤΡΑΣΟΓΟΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.ΟΜΩΣ ΑΦΟΥ ΑΥΤΟ ΠΕΡΑΣΕ ΠΙΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΩ ΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΜΟΥ.ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ.ΕΚΑΝΑ ΚΑΛΑ Η ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΕΣΤΩ ΓΙΑ 6 ΜΗΝΕΣ.?

Αγαπητή Τίνα, η στρεσογόνος κατάσταση ήταν μια αφορμή για την εμφάνιση της διαταραχής πανικού, η οποία αποτελεί έναν τρόπο αποφυγής της δυσάρεστης πραγματικότητας και μάλλον θα εκδηλωνόταν με κάποια άλλη αφορμή στο μέλλον. Τα φάρμακα δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες των ψυχολογικών συγκρούσεων και οι πιθανότητες της επανεμφάνισης των συμπτωμάτων είναι αρκετά μεγάλες εάν δεν αλλάξει ο τρόπος σκέψης και αντίληψης. Για αυτό και ο χρόνος λήψης της φαρμακευτικής αγωγής δεν έχει καθοριστικό ρόλο για την μετέπειτα πορεία.



Πέτρος    11/12/2011 20:32
Γειά σας κ. Κοτανίδη!Θα ήθελα να ζητήσω τη συμβουλή σας για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο αδελφός μου!Ως φοιτητής εμφάνισε κρίσεις πανικού κατά την διάρκεια των εξεταστικών περιόδων,τις οποίες αντιμετώπισε αρχικά με ψυχοθεραπεία και στη συνέχεια με φαρμακοθεραπεία και συγκεκριμένα με τη λήψη του ladose για δύο περίπου χρόνια!Αφού είδε κάποια μικρή βελτίωση βέβαια, αποφάσισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ψυχαναλυτικού τύπου θεραπεία!Ξεκίνησε ψυχανάλυση πριν από 3,5 χρόνια περίπου αφού είχε ήδη 2 χρόνια πίσω του ψυχοθεραπείας και φαρμακοθεραπείας θέλοντας να αντιμετώπισει ριζικότερα το πρόβλημα του!!!Πάντα ήταν ανοικτός στους ειδικούς και πρόθυμος να δοκιμάσει καθε είδους θεραπεία για να ανακουφιστεί και να επιλύσει το προβλημά του!Το ζήτημα είναι το εξής στην αρχή της ψυχαναλυτικής Θεραπείας(συγκεκριμένα λακανικού τύπου) είχε μεγάλη βελτίωση και δεν υπέφερε πλέον από τις κρίσεις του αλλά προοδευτικά ο αναλύτης του άρχισε να τον αποκόπτει πρώτα από τη μητέρα μας και προοδευτικά από τους κοντινότερους φίλους του και συγγενείς επικαλούμενος (ο αναλυτής) ότι είμαστε επικίνδυνοι για την ψυχική του υγεία!!! Ο αδελφός μου ο ίδιος μου είπε ότι ο αναλυτής του του ανέφερε ότι η μητέρα μας έχει παρανοική ψύχωση(κανένας ψυχίατρος δεν έβγαλε τέτοια διάγνωση) και ότι είναι υπεύθυνη για το ψυχικό του πρόβλημα και δεν θα έπρεπε να έχει καμία επαφή ούτε καν τηλεφωνική μαζί της, διότι θα περνούσε και ο ίδιος στην ψύχωση!!!Ο ίδιος αμφέβαλε γι\\\\\\\' όλα αυτά αλλά τον κρατούσε το θετικό αποτέλεσμα που έβλεπε στην υγεία του!!!Από το δεύτερο χρόνο της θεραπείας του και μετά αρχισε προοδευτικά να του λέει ότι οι περισσότεροι ψυχολόγοι και ψυχίατροι είναι παρανοειδείς προσωπικότητες και ότι μόνο αυτός μπορεί να τον βοηθήσει να λύσει πλήρως το ψυχικό του πρόβλημα πλήρως!!!Το θέμα είναι ότι 3,5 χρόνια μετά ο αδελφός από ένας κοινωνικός νέος που ήταν έχει μετατραπεί στα 25 του να ζεί απομονωμένος κοινωνικά, να απορρίπτει πλήρως την οικογενειά του, τους συγγενείς του, την οποιαδήποτε κοινωνική επαφή με συνομηλίκους του χαρακτηρίζοντάς τους ως παρανοικούς τους περισσότερους ή ως ελλειπείς συναισθηματικά τους υπόλοιπους και όλα αυτά με τις ευλογίες του αναλυτή του που του ενισχύει αυτές τις αντιλήψεις και επιπρόσθετα τον προσανατολίζει να συναναστρέφεται ατόμα τα οποία έχουν ψυχαναλυθεί από τον ίδιο τον ψυχαναλυτή του ώστε να αναπτύξει επιτέλους αληθινές σχέσεις κι όχι επιφανειακές,όπως του λέει!!!Το θέμα είναι ότι ο αδελφός μου ακόμη διατηρεί αμφιβολίες για τα παραπάνω λεγόμενα του αναλυτή του, μου τηλεφωνεί και μου λέει ότι θέλει να έχει επαφή με την οικογενειά μας αλλά νιώθει τρομερή σύγχυση συγκεκριμένα μου λέει ότι όταν έρχεται σε επαφή μαζί μας και παράλληλα συνεχίζει να κάνει ανάλυση με τον αναλυτή του (αποκρύπτει τις επαφές μας στον ίδιο) δεν μπορεί να εργαστεί, δεν έχει καθαρό μυαλό και νιώθει ανύμπορος να τα βγάλει πέρα με την καθημερινότητα του....Υπάρχουν στιγμές που μου αναφέρει ότι δεν του φαίνονται λογικά όλα αυτά που του λέει ο αναλυτής του αλλά μετά από 3,5 χρόνια και 3 εβδομαδιαίες συνεδρίες νιώθει τελείως ανύμπορος να βγάλει την εβδομάδα αν δεν κάνει ανάλυση!!!Πείτε μου αν μπορώ να τον βοηθήσω, ο ίδιος πολύ αδύναμος πλέον μεν το θέλει,αλλά φοβάται ότι δεν θα τα καταφέρει να απομακρυνθεί από τον αναλυτή του!Και το κυριότερο φοβάται ότι έχει μεγαλύτερο ψυχικό πρόβλημα από αυτό των κρίσεων πανικού!!! Τι είναι αυτό το οποίο αντιμετωπίζει ο αδελφός μου σήμερα?Υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθηθεί???Είναι δυνατόν από τις κρίσεις πανικού να οδηγήθηκε στην ψύχωση???Μπορεί να το ανατρέψει όλο αυτό???ΣΑς παρακαλώ συμβουλέψτε με, περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία την απαντησή Σας!!!

Αγαπητέ Πέτρο, μήπως η υπερβολική ανησυχία για την κατάσταση και για την πορεία ενός ενηλίκου ενισχύει την έλλειψη σιγουριάς για τον εαυτό του, και υποδηλώνει την τάση έλεγχου, βασισμένη στην έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητες του να προχωρήσει στην ζωή δοκιμάζοντας μη έτοιμες συνταγές, κάνοντας αναγκαία λάθη, τα οποία και είναι ο αντικειμενικότερος τρόπος εκμάθησης;



Νίκος    10/12/2011 16:19
Γειά σας. Είμαι 31 χρονών και το όλο προβλήμα μου άρχισε πριν 2 μήνες που ξύπνησα σε κατάσταση πανικού αφού δεν μπορούσα να αναπνεύσω.Μετά απο εξετάσεις διαγνώστηκε ιγμορίτιδα. Αφού τελείωσα την αγωγή,ένα βράδυ με έπιασε ξαφνικός πόνος στην πλάτη,ταυτόχρονα στο στήθος και μούδιασμα του αριστερού χεριού. Φοβώμενος οτι παθαίνω έμφραγμα, πήγα σε καρδιολόγο ο οποίος δε διέγνωσε τίποτα. Να σημειωθεί οτι είχα επισκευτεί τον καρδιολόγο μου ένα μήνα πιο πριν για την καθιερωένη ανα διετίας εξέταση που κάνω για την πρόπτωση μητροειδούς. Οι δύσπνοιες σταμάτησαν, αλλά σηκωνόμουν απο το κρεβάτι με έντονους πόνους στην πλάτη και στον αυχένα οπότε απευθύνθηκα σε ορθοπεδικό ο οποίος με τη σειρά του διέγνωσε οτι πάσχω απο αυχενικό σύνδρομο. Το ηλεκτρομυογράφημα και η αξονική το επιβεβαίωσαν και έδειξαν οτι έχω και 2 κήλες στον αυχένα. Ταυτόχρονα έκανα και αιματολογικές εξετάσεις για τον θυροειδή αδένα, αφού είχα ταχυκαρδίες, μυική αδυναμία, τρέμουλο κτλ. οι οποίες βγήκαν αρνητικές. Απο τότε άρχισα να παθαίνω κρίσεις πανικού, να έχω γαστρεντερικά προβλήματα, να νιώθω έντονη ανησυχία και να πονάνε διάφορα σημεία του σώματός μου. Φοβήθηκα μήπως έχω κάτι σοβαρό (σκλήρυνση κατα πλάκας) οπότε έκανα μια γενική νευρολογική εξέταση, η οποία ήτανε φυσιολογική. Ο ίδιος ο γιατρός μου είπε οτι πάσχω απο σωματοποίηση του άγχους (σύνδρομο briquet) και μου πρότεινε κάποια πράγματα για να απαλλαγώ απο αυτό αλλά καμία φαρμακευτική θεραπεία. Με τον καιρό οι κρίσεις μειώθηκαν, αλλά συνεχίζω να έχω τρέμουλο και να νιώθω έντονη ανησυχία κάποιες φορές. Αυτό που με ανησυχεί είναι οτι οταν πάω να κοιμηθώ, εχω έντονη αίσθηση παλμών και όταν πάει να με \\\\\\\"πάρει\\\\\\\" ο ύπνος νομίζω οτι σταματάει η καρδιά μου , νιώθω μια ζαλάδα και αμέσως σηκώνομαι φοβισμένος. Αυτό μπορεί να συμβεί μέχρι και 20 φορές το βράδυ. Οπότε απο τη στιγμή που θα ξαπλώσω ,κοιμάμαι μετα απο 3 ώρες. Είναι και αυτές διαταραχές του άγχους, ή πρέπει να απευθυνθώ και σε άλλους γιατρούς; Ευχαριστώ.

Αγαπητέ Νίκο, όλες φαινόμενα που περιγράφεις συμπεριλαμβάνονται στις εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού. Ο δρόμος αναζήτησης των διάφορων ειδικών σωματικής υγείας δεν είναι αποτελεσματικός, διότι η ενασχόληση με την σωματική υγεία είναι ένας χαρακτηριστικός για την διαταραχή πανικού τρόπος απόσπασης της προσοχής από τις ψυχολογικές συγκρούσεις μέσω μηχανισμού δημιουργίας μιας εστίας της επικρατούσας διέγερσης στον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος στο υποσυνείδητο επίπεδο «θεωρεί» προτιμότερο να επιδώσει διάφορες εκδηλώσεις του άγχους σε σωματικά νοσήματα διότι αυτά από την μια πλευρά είναι πιο οικία, ενώ από την άλλη – δεν απαιτούν ιδιαίτερες προσπάθειες του ίδιου του ατόμου, μεταθέτοντας την ευθύνη για την έκβαση της κατάστασης στους γιατρούς. Το υποσυνείδητο σκεπτικό στις περιπτώσεις αυτές μπορεί να παρουσιαστεί ως εξής – «Εφόσον θα βρω την σωματική αίτια της ανημποριάς, θα πάω στον γιατρό, θα μου δώσει φάρμακα, και, σήμερα που η ιατρική γνώση έχει προχωρήσει τόσο, γρήγορα θα γίνω καλά, χωρίς να χρειαστεί να καταβάλλω κάποιος προσπάθειες ο ίδιος»



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | >>