ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 567 Σελίδα: 18η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


Μαρια    25/11/2011 06:59
Γειά σας. Είμαι 28 χρονών και ζω στο εξωτερικό. . Πριν 2 χρόνια πέρασα κατάθλιψη - δεν διαγνώστηκε ποτέ, αλλά ήμουνα σε μία κατάσταση πολύ άσχημη, αδύνατο να δουλέψω, πολύς και διαταραγμένος ύπνος, ικανή να γελάω με τους άλλους αλλά χανόμουν όταν ήμουν μόνη μου στην απελπισία. Δεν πήρα φάρμακα για να μου περάσει, προσπάθησα μόνη μου και μετά από περίπου ένα χρόνο - με σταδιακή βελτίωση- μου πέρασε εντελώς. Και επειδή σχετίζοταν με διάφορα πράγματα που τώρα τα έχω ξεπερασει (ο κύριος λόγος ήταν ότι έπασχα από κολεοσπασμό) νιώθω πολύ δυνατή και δεν πιστεύω ότι θα μου ξανασυμβεί. Το πρόβλημα είναι ότι μετά την κατάθλιψη έχω ένα αίσθημα τιμωρίας στον εαυτό μου. Νιώθω ότι επειδή έμεινα πίσω στην δουλεια μου πρέπει να αναπληρωσω με απιστευτούς ρυθμους και οτι ολοι σκεφτονται οτι ειμαι ανικανη και αδυναμη που ειχα καταθλιψη τοτε. Και ως αποτέλεσαμε φέτος έχω απομονωσει τον εαυτο μου πολυ. Δεν βγαίνω πολυ, συχνά αποφασίζω ότι πρέπει να περάσω διαστήματα μόνη για να βγάλω την δουλειά μου κλπ. Τις τελευταίες μέρες έχω πιεστεί πολύ κυρίως γιατί φτάνω προς το τέλος της δουλειάς μου (είμαι διδακτορική φοιτήτρια). Και έχω παρατηρήσει ότι νιώθω κάτι ανάμεσα σε μούδιασμα και πόνο στο ένα πόδι μου. σαν ενέργεια ίσως. με θορηβησε αμέσως και άρχισα να διαβάζω διάφορα, με διέγνωσα μέσα σε λίγες ώρες με διάφορες ασθένειες και έτρεμα για το τι θα απογίνω. Εν τω μεταξύ από την ώρα που έγινε αυτό παρατηρώ διάφορα μικροπονάκια, εντελώς ασήμαντα και αναρωτιέμαι συνέχεια αν σχετίζονται με το πόδι. όταν είμαι εκτός σπιτιου (έχει 3 μερες που συμβαινει αυτό) είμαι μια χαρά, δεν νιωθω κάτι στο πόδι ή κάπου αλλού. σήμερα στο σπίτι δεν το ένιωθα καθόλου και χάρηκα, σκέφτηκα ότι ίσως να μην είναι και κάτι. μετά πέρασα μία δύσκολη ώρα με την δουλειά και έβαλα τα κλαμματα για κανένα μισάωρο, πάλι σκεφτόμουν την κατάθλιψη και πόσο χρόνο έχασα τότε αλλά και ότι δεν θα καταφέρω ποτέ να τελειώσω την δουλειά. Μετά από αυτό πήγα πάλι στον υπολογιστή και άρχισα να δουλεύω. ενιωθα καλυτερα. ξαφνικα ένιωθα μια ακταπαυστη ταση να κουνηθω από την θεση μου. ήταν περίεργο, πνιγομουν να κουνηθω, κουνουσα τα πόδια και παλι ενιωθα ανικανοποιητο το αισθημα αυτό. αποφασισα να κλεισω τον υπολογιστη και να κοιμηθω (ημουν και αυπνη με 3 ωρες υπνο λογω δουλειας). και με το που ξαπλωσα αρχισα να νιωθω μουδιασμενα τα δαχτυλα (φουσκωμενα ισως ειναι καλυτερη περιγραφη) και τα ποδια, ένα βαρυ συναισθημα. σαν να ειχα τοση ενεργεια μεσα μου και να ηταν αδυνατο να την παω καπου να την ξερορτωθω (με την κακη εννοια το λεω). ενιωθα την καρδια μου, άρχισα να νομιζω οτι πεθαινω και φοβομουν οτι θα πεθανω στον υπνο μου. ακομη δεν εχω κοιμηθει. με επιασε και πονος στο στηθος για λιγο και παλι φανταζομουν εμφραγματα και εγκεφαλικα. δεν εχω ξαναπαθει κατι τετοιο. αντιλαμβανομαι οτι ισως να φταιει ο τροπος ζωης μου και αντιμετωπισης της δουλειάς μου κλπ. δεν ξέρω, ακούγεται σαν κρίση πανικού? έχετε να μου προτείνεται κάτι για να το κοντρολλάρω?

Αγαπητή Μαρία, όντως αυτό που περιγράφεις θυμίζει τον πανικό. Όταν ο εαυτός μας δέχεται μια υπερβολική για τα δικά του μετρά πίεση, είναι επόμενο να προσπαθεί να μας ειδοποιήσει με τον τρόπο αυτό ότι έχει φτάσει στα όρια της αντοχής του. Αλλά εμείς, έχοντας μεγαλώσει σε μια ανταγωνιστική κοινωνία βιασύνης και τελειότητας, δεν έχουμε μάθει να ακούμε και να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. Αντίθετα, έχουμε μάθει πολύ καλά να υπακούμε τις κοινές συνταγές, και να πιέζουμε τον εαυτό μας στην επίτευξη των κοινώς αποδεκτών στόχων, οι όποιοι πολλές φορές ελάχιστα ή καθόλου δεν συσχετίζονται με τις πραγματικές μας, φυσικές ανάγκες. Πόσο λογικό όμως είναι να προκαλούμε κάποια κατάσταση και μετά να προσπαθούμε να την ελέγξουμε;



Marietta     25/11/2011 01:21
Γεια σας!ειμαι 21 χρονων και εδω και 1 μηνα περιπου εχω εντονο αισθημα φοβου ,κυριως τα βραδυα οταν πεεφτω για υπνο οτι κατι θα παθω στον υπνο μου η οτι κατι εχω στην υγεια μου! σε αυτες τις περιπτωσεις σηκωνομαι κανω βολτες στο σπιτι τρεμει ολο μου το σωμα δυσκολευομαι να αναπνευσω και κανω υπερανθρωπες προσπαθειες να παρω βαθυα ανασα κ στην προσπα8εια μου αυτη ζαλιζομαι και λιγο. ωσπου καταληγω παλι στο κρεβατι μου και πανω στην σκεψη με παιρνει ο υπνος! πηγα και εκανα καρδιολογικες εξετασεις ,εξετασεις αιματος, οξυγονομετρηση ,μου μετρησαν την πιεση και ηταν ολες πολυ καλες..κανενα προβλημα! παρολαυτα δεν ηρεμησα και ακομα το σκεφτομαι! το αισθημα αυτο του φοβου το εχω μονο οταν ειμαι μονη μου στο σπιτι! ακομα και οταν ερχεται καποιος στο σπιτι τον παρακαλαω να μην φυγει γιατι φοβαμαι και ξερω πως θα με ξαναπιασει αυτος ο πανικος! Τι να κανω? δεν μπορω να ηρεμησω..! βρηκα τυχαια αυτο το site και σκεφτηκα πως θα ηταν καλο να παρω μια επιστημονικη απαντηση! ειμαι φοιτητρια και ειμαι μακρυα απο την οικογενεια μου! Οταν επισκεπτομαι την μαμα μου στην αθηνα ειμαι ενταξει δν νιωθω κανενα αγχος καμια δυσπνοια και κανενα αισθημα φοβου οταν φεθγω ολα ξαναρχιζουν! θελω να ηρεμησω και να χαρω την ηλικια μου και να περναω ομορφα χωρις να σκεφτομαι το μετα..το οτι θα παω σπιτι και πρεπει να κοιμηθω και δεν θα μπορω και να αγχωνομαι εκ των προταιρων!

Αγαπητή Marietta, ο πανικός που περιγράφεις έχει καθαρά ψυχολογική φύση, και το γεγονός που τον παθαίνεις μόνο όταν είσαι μόνη σου στο σπίτι το επιβεβαιώνει. Είναι προτιμότερο τα ψυχολογικά προβλήματα να αντιμετωπίζονται με την συμμετοχή ενός ειδικού στον τομέα αυτό. Πριν απευθυνθείς σε κάποιον, θα άξιζε να ξέρεις ότι τα φάρμακα στις περιπτώσεις των ψυχολογικών προβλημάτων δεν αντιμετωπίζουν τις αρχικές αιτίες, αλλά απλά προσφέρουν την προσωρινή ανακούφιση από τα συμπτώματα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου έχουν την τάση να επαναλαμβάνονται έστω σε μια διαφοροποιημένη μορφή.



george    18/11/2011 01:27
ΣΑΣ ΞΑΝΑΕΣΤΗΛΑ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΤΕ TA ΕΞΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ \\\\\\\'\\\\\\\'Αγαπητέ george, φαίνεται πως πρόκειται για τυπικές εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού. Η λήψη των φαρμάκων μπορεί να μειώσει την ένταση των συμπτωμάτων ή και να τα εξαλείψει προσωρινά, δεν μπορεί όμως να άρει τις αιτίες, οι οποίες είναι ψυχολογικής φύσεως και προέρχονται κατά κανόνα από την βασική σύγκρουση του «πρέπει» με το «θέλω». Έτσι, συνήθως με την φαρμακευτική αγωγή τα συμπτώματα υποχωρούν, αλλά με την πάροδο του χρόνου επανεμφανίζονται λόγω κάποιας νέας έντασης, η οποία αναζωπυρώνει τις παλαιότερες συγκρούσεις. \\\\\\\'\\\\\\\' ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΜΕΤΑ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ? ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ George, εάν κάποιος θέλει σταθερό αποτέλεσμα, προφανώς είναι αναγκαίο να αντιμετωπίσει τις αρχικές αιτίες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την αλλαγή των αντιλήψεων, οι οποίες καθορίζουν τα συναισθήματα και την συμπεριφορά μας. Η διαδικασία αυτή συνηθίζεται να ονομάζεται ψυχοθεραπεία, προσωπικά όμως προτιμώ να την χαρακτηρίζω αυτογνωσία, διότι η γνώση του εαυτού επιτρέπει ένα άτομο να αποφασίζει τι είναι προτιμότερο για το ίδιο, σύμφωνα με την ιδιαιτερότητα των συνθηκών που το περιβάλλουν, ενώ η ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων αυτών δεν επιτρέπει την αποτελεσματική μακροπρόθεσμα χρήση των έτοιμων συνταγών ή τεχνικών.



george    16/11/2011 02:45
θα ηθελα να σας ρωτησω το εξης..ειμαι 28 ετων πηγα σε εναν ψυχιατρο και εκανα μια θεραπια με φαρμακα για 1 χρονο και τα εκοψα σταδιακα με δικη του παρακολουθηση. πριν απο την θεραπεια αισθανομουν ζαλαδα ασταθεια και οταν εβγαινα εξω ακομα περισσοτερο. το θεμα ειναι πως αν ασχολιομουν με κατι δεν ειχα τιποτα. εντομεταξυ οσο εκανα την θεραπεια δεν ειχα κανενα προβλημα...αφου την σταματησα και μετα πηγα και φανταρος και ολα καλα. τωρα παλι εχουν ξαναγυρισει καποια συμπτωματα αλλα οχι στο φουλ. τα περισσοτερα ειναι οταν βγαινω και παω να πιω εναν καφε αντι να χαλαρωσω με πιανει ενα μπουκωμα και αρχιζω να ζαλιζομαι. δεν με αφηνει να χαλαρωσω και να ηρεμησω.....και κατι αλλο στην οδηγηση του αυτοκινητου εχω φοβια, φοβαμαι να οδηγησω και με πιανει παλι εκεινο το αισθημα ζαλης. μονο οταν ειμαι ομως εκτος πολης

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ george, φαίνεται πως πρόκειται για τυπικές εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού. Η λήψη των φαρμάκων μπορεί να μειώσει την ένταση των συμπτωμάτων ή και να τα εξαλείψει προσωρινά, δεν μπορεί όμως να άρει τις αιτίες, οι οποίες είναι ψυχολογικής φύσεως και προέρχονται κατά κανόνα από την βασική σύγκρουση του «πρέπει» με το «θέλω». Έτσι, συνήθως με την φαρμακευτική αγωγή τα συμπτώματα υποχωρούν, αλλά με την πάροδο του χρόνου επανεμφανίζονται λόγω κάποιας νέας έντασης, η οποία αναζωπυρώνει τις παλαιότερες συγκρούσεις.



γεωργιος    09/11/2011 23:40
καλησπερα κυριε κοτανιδη.θα ηθελα να ρωτησω το εξης.τωρα τελευταια εκτος απο απειρα ψυχοσωματικα τα οποια προσπαθω να μην δινω σημασια εχω και ενα αισθημα φοβου τις νυχτες οτι και καλα θα πεθανω στον υπνο μου και ενα παραξενο αισθημα ζαλης την μερα χωρις να φτανει σε επιπεδο ιλιγγου καθως και ενα τρεμουλο τις νυχτες σαν να κουνιεμαι αλλα επι της ουσιας δεν τρεμω.που μπορει να οφειλονται ολα αυτα.ευχαριστω!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γεώργιε, είναι γνωστό ότι η πληθώρα των συμπτωμάτων του πανικού δεν έχει όρια, διότι ο εγκέφαλος μας επιλεγεί τον τρόπο λειτουργίας, βασισμένο στην διαδικασία της επικρατούσας διέγερσης και στοχευόμενο στην απόσπαση της προσοχής από τις τρέχουσες δυσαρέσκειες. Έτσι δημιουργούνται οι εμμονές στα «παθολογικά» προβλήματα, τα οποία καλούνται να προσελκύσουν όλες τις δραστηριότητες του συγκεκριμένου ατόμου σε ένα σημείο. Όταν όμως το άτομο αυτό κατά κάποιο τρόπο εξοικειώνεται με το υπάρχον «πρόβλημα», η ένταση του μειώνεται και δημιουργείται η ανάγκη εύρεσης ενός νέου «προβλήματος» το οποίο θα είναι σε θέση να απορροφήσει όσο το δυνατό περισσότερο την προσοχή. Όμως, η συνηθισμένη τακτική των ανθρώπων να «μην δίνουν σημασία» στα συμπτώματα αυτά, φαίνεται πως δεν είναι και τόσο αποτελεσματική. Τα συμπτώματα αυτά είναι η ένδειξη ότι οι ψυχικές συγκρούσεις έχουν φτάσει σε βαθμό, όταν ο εγκέφαλος δεν είναι σε θέση να τις ελέγξει και είναι αναγκασμένος να τις εξωτερικεύει με τον τρόπο αυτό. Ο ψυχικός πόνος δεν διαφέρει στον μηχανισμό προορισμού του από τον σωματικό πόνο. Οπότε, όταν εμείς τον αψηφούμε, είναι σαν να επιδιώκουμε να τρέξουμε με το σπασμένο πόδι, από τι στιγμή που το πιο φρόνιμο θα ήταν να προσπαθούμε να μην το ζορίσουμε και εξασφαλίσουμε τις μέγιστες δυνατές συνθήκες για την ανάρρωση του, δίνοντας παράλληλα την αναγκαία ποσότητα του χρόνου, απαραίτητου για την ολοκλήρωση της διαδικασίας.



katerina    01/11/2011 12:27
Καλημέρα σας Κύριε Κοτανίδη, τον τελευταιο καιρό πάσχω από ζαλάδες, ναυτία, θολή όραση, βουητό στα αυτιά, και γενικά έχω εμμονές και φοβίες ότι κάτι έχω.Παλαιότερα είχα ξαναπεράσει κρίσεις πανικού αλλα τα συμπτώματα επανήλθαν. έκανα εξετάσεις αίματος και θυροειδή και είναι καλές. Επισκέφτηκα και οφθαλμίατρο και πάλι όλα καλά. Γενικά, όταν πιέζομαι νιώθω τα πόδια μου να κόβονται και υποφέρω και από κράμπες. Στο μυαλό μου έχει μπέι το χειρότερο. Θεωρείτε ότι είναι για μία ακόμα σωματοποίηση του άγχους? Έίμαι έτοιμη να πάω να κάνω μαγνητική με το φόβο για τα χειρότερα. Τί με συμβουλέυετε να κάνω?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Katerina, η οριστική αντιμετώπιση της Διαταραχής Πανικού, τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της οποίας περιγράφεις, πραγματοποιείται μέσω της αλλαγής των αντιλήψεων. Η αναθεώρηση των παλαιών, προβληματικών λειτουργικών αντιλήψεων επιτρέπει την επίτευξη της προφύλαξης και της μόνιμης αποφυγής των ψυχικών συγκρούσεων, καθώς η νέα γνώση επιτρέπει το συγκεκριμένο άτομο να διαμορφώνει το περιβάλλον του σύμφωνα με τις πραγματικές του ανάγκες.



ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ    09/10/2011 17:19
ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΑ ΕΝΙΩΣΑ ΖΑΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΥΜΠΑΡΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΒΗ ΕΔΩΑ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΟΠΟΤΕ ΠΑΩ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΩ ΝΙΩΘΩ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ Η΄ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΥΜΠΑΡΩ ΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΝΙΩΘΩ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΟΥ ΠΛΕΥΡΑ ΛΙΓΟ ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΚΡΟ. ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΚΑΝΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΜΕ ΕΙΔΕ ΩΡΛ ΜΕ ΕΞΕΤΑΣΕ ΓΙΑ ΙΛΙΓΚΟ ΚΑΙ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΜΕ ΕΙΔΕ ΟΦΘΑΛΜΙΑΤΡΟΣ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΝΕΥΡΟΛΟΓΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΠΙΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΑΞΟΝΙΚΗ Η ΟΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΗ, ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΟΤΙ ΕΧΩ ΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΑΤΙ ΧΑΠΙΑ ΑΝΤΙΦΛΕΓΜΟΝΟΔΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΓΗΤΙΚΑ. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΜΟΝΑ ΣΎΜΠΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ, TI MΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΩ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Αναστασία, προφανώς, τα συμπτώματα που αισθάνεσαι οφείλονται στην σωματοποίηση του άγχους, τα οποία μπορούν να αποτελούν την πρώιμη εκδήλωση της διαταραχής πανικού. Η προσωρινή αντιμετώπιση, με σκοπό την μείωση ή εξάλειψη της έντασης τους, συμπεριλαμβάνει την λήψη των αγχολυτικών σκευασμάτων. Ενώ η οριστική, μακροπρόθεσμη λύση επιτυγχάνεται με την ψυχοθεραπεία.



παρασκευη    03/10/2011 23:27
ειμαι 32 ετων και εχω 2 παιδια.Τον τελευταιο χρονο παθαινω κρισεις πανικου (ετσι μου το ειπαν)με αποτελεσμα να εχω εντονες ταχυπαλμιες και αυπνιες το βραδυ κυριως.Καποια στιγμη επισκεφθηκα παθολογο ο οποιος μου προτεινε τα cipralex kai zanax.Με πρωτοβουλια μου αφου εξακολουθουσα να μη νιωθω καλα τα σταματησα και ομολογω πως νιωθω καλυτερα.Παραλειψη μου να αναφερω οτι πασχω απο αναιμια σιδηροπενικη η οποια με ταλαιπωρει.Ειναι πιθανον ολα αυτα να τα νιωθω και απο αυτο? Ρωταω γιατι σε οσους γιατρους το αναφερω μου λενε οτι ειναι καθαρα ψυχολογικο.Στην παρουσα φαση νιωθω καλα χωρις αλλου ειδους φαρμακευτικη αγωγη εκτος απο τα ferro sanol.Με τις κρισεις πανικου ειμαι καλυτερα.Αν ομως επανελθουν τι προτεινετε? ΑΓΩΓΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ ΠΑΛΙ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Παρασκευή, η διαταραχή πανικού αντιμετωπίζεται με τρεις τρόπους: 1. Η φαρμακευτική αγωγή έχει άμεσα αποτελέσματα, αλλά δεν αναιρεί τις αρχικές αιτίες, 2. Η ψυχοθεραπεία έχει τις πιθανότητες να αντιμετωπίσει τις αρχικές αιτίες, αλλά δεν έχει άμεσα αποτελέσματα και προϋποθέτει δαπάνες χρόνου, προσπάθειας και έχει οικονομική επιβάρυνση. 3. Ο συνδυασμός τους προσφέρει και την άμεση αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, και την απαλλαγεί από την χρήση των φαρμάκων στο μέλλον. Ο καθένας επιλεγεί την προτίμηση του, σύμφωνα με τους στόχους και τις δυνατότητες του.



ΒΙΚΥ    06/09/2011 16:24
ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ (ΑΦΟΥ ΕΙΧΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΑΠΟ ΦΑΓΗΤΟ ΣΕ ΤΑΒΕΡΝΑ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΘΕΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ)ΓΥΡΙΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΝΩ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ)ΕΝΙΩΣΑ ΖΑΛΑΔΑ,ΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΜΕΤΟ, ΕΝΤΟΝΗ ΕΦΙΔΡΩΣΗ, ΕΞΑΨΗ ΚΑΙ ΑΣΤΑΘΕΙΑ. ΠΗΓΑ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΜΟΥ ΜΟΥΣΚΕΜΑ ΣΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΚΑΙ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ. ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΙ, ΑΝ ΚΑΙ ΗΜΟΥΝΑ ΛΙΓΟ ΖΑΒΛΑΚΩΜΕΝΗ ΗΜΟΥΝΑ ΚΑΛΑ. ΕΠΑΘΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ, ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΜΑΓΕΙΡΕΥΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΑΘΑ ΞΑΝΑ ΤΟ ΙΔΙΟ. ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ ΜΕΤΑ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΔΕΝ ΜΕ ΕΧΕΙ ΠΙΑΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΜΩΣ ΜΗΝ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ. ΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ? ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΣΕ ΓΙΑΤΡΟ? ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ? ΚΑΙ ΤΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΩ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Βίκυ, προφανώς πρόκειται για κρίσεις πανικού, οι οποίες ακολουθούν κάποια δυσάρεστα γεγονότα. Η περιγραφή τους βρίσκεται στην ενότητα Διαταραχές της σελίδας ή στην ενότητα Πανικός του Guestbook. Στην περίπτωση αυτή είναι προτιμότερο να επισκεφτείς κάποιον ψυχίατρο, παρά να επιδοθείς σε ατελείωτες εργαστηριακές εξετάσεις, οι οποίες κατά κανόνα δεν προσφέρουν κανένα όφελος.



melina    19/08/2011 17:11
κυριε Κοτανιδη καλησπερα.. η melina ειμαι που ειχα στειλει και παρακατω.. δυστυχως αυτο το καιρο δεν παρακολουθουμαι απο ψυχολογο και ενω τα συμπτωματα δεν ειναι τοσο εντονα (αποπραγματοποιηση, κρισεις πανικου, εμμονες) ο φοβος του οτι θα παθω σχιζοφρενεια δεν λεει να φυγει.. και εντεινεται απο τη συστηματικη αναγνωση διαφορων φορουμ που καταθετουν διαφοροι τις εμπειριες τους. για παραδειγμα διαβασα για καποιον οτι τα 3 πρωτα χρονια ειναι ξεκαθαρα συμπτωματα αγχους (φοβο μην κανει κακο, εμμονες, κρισεις πανικου, φοβος τρελας!!!) και τωρα εχει διαγνωστει με ψυχωση. και ακριβως επειδη σε αυτη τη φαση εγω εχω αυτα τα συμπτωματα φοβηθηκα παρα πολυ.. φοβαμαι οτι αυτη θα ειναι και η δικη μου εξελιξη και δεν μπορω να ηρεμισω.. νιωθω πως οτι βημα εχω κανει για να ειμαι πιο ηρεμη παει στραφη.. φοβαμαι οτι θα αρχισω να ακουω φωνες και να κανω πραγματα που δεν καταλαβαινω και συνεχεια τσεκαρω τον εαυτο μου να δω αν θυμαμαι πραγματα και γεγονοτα..ειναι σαν να εχω σαν ασφαλεια μεσα μου τα λογια που μου ελεγε ο ψυχολογος (οτι εχω απιστευτο αγχος και οχι ψυχωση) και καθε φορα που διαβαζω κατι τετοιο να αναιρουνται.. και τοτε νιωθω εκτεθιμενη και φοβαμαι,οπως τωρα.. πειτε μου τη γνωμη σας.. ευχαριστω πολυ!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Melina, η εμμονή των φόβων είναι ένας τρόπος αποφυγής της πραγματικότητας όταν στον εγκέφαλο δημιουργείται μια εστία έντονων αρνητικών συναισθημάτων τα οποία καλύπτουν την έλλειψη ικανοποίησης του συγκεκριμένου ατόμου από την καθημερινότητα του. Αντίθετα με τους «φοβικούς» ένας ψυχωτικός δεν φοβάται και δεν αμφιβάλλει. Ακράδαντα πιστεύει στην πραγματικότητα των ψευδαισθήσεων του και δεν επιθυμεί να βγει από την «ασφάλεια» ή «ισορροπία» της ψύχωσης του. Με αλλά λόγια – δεν αναγνωρίζει την προβληματικότητα της κατάστασης του.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | >>