ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 573 Σελίδα: 18η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


ΜΑΡΙΑ    19/01/2012 14:58
Κυριε Κοτανιδή διαβασα με προσοχή ό,τι αφορά την διαταραχή πανικού την οποία αντιμετώπησα πριν τρια χρόνια με αφορμή τις εξετάσεις ΑΣΕΠ και την οποία ξεπέρασα μόνη μου χωρίς φάρμακα σε 6 μήνες. Τωρα έχω ξαναπάθει το ίδιο φοβάμαι συνεχεια ότι θα πάθω κατάθλιψη, ότι θα τρελαθώ, οτι θα αυτοκτονήσω και ότι δεν θα αντέξω να πηγαίνω στη δουλεία και θα παραιτηθώ.Φοβάμαι να μένω μόνη στο σπίτι μήπως πάθω κάτι και πεθάνω αβοήθητη. Επίσης δεν μπορω να ταξιδέυω πολλές ώρες με πλοίο η λεωφορέιο γιατι φοβάμαι ότι θα πάθω κρίση και θα θέλω να φύγω αλλα δε θα μπορώ και θα αρχήσω να ουρλίαζω.Εχώ αρχήσει να σκέφτομαι τη λύση του αεροπλάνου, που ανέκαθεν έτρεμα και στην ιδέα, ως πιο σύντομη κι ανώδυνη. Φοβάμαι ότι θα πάρω φάρμακα και ότι θα κλειστώ στο ψυχιατρειο.Υπάρχει περίπτωση να το ξεπεράσω πάλι μόνη μου όπως πριν 3 χρόνια ή θα έιμαι έτσι για πάντα;

Αγαπητή Μαρία, η παρατήρηση σου ότι οι εξετάσεις ήταν μονό αφορμή για την εκδήλωση των προβληματισμών σου είναι αρκετά εύστοχη, διότι εάν πράγματι τους είχες ξεπεράσει πριν τρία χρόνια, αντιμετωπίζοντας τις αρχικές τους αιτίες, προφανώς τώρα δεν θα ήσουν υποχρεωμένη να τους αντιμετωπίσεις εκ’ νέου.



χρηστος    14/01/2012 01:31
γεια σας με λενε χρηστο ειμαι 40 χρονων με εχει κυριευσει το αγχος φοβαμαι οτι κατι εχω και εκει αρχιζουν ολα ταχυκαρδιες ζαλαδες πονοκεφαλοι ασταθεια δυσφορια δικεολογει τετοια συμπτωματα το αγχος αιματολογικες καλες ουρων καλες καρδιολογος οκ ωρλ οκ τι αλλο να κανω για να μην σαλταρω κυριε κοτανιδη

Αγαπητέ Χρήστο, τα συμπτώματα που περιγράφεις είναι χαρακτηριστικά της διαταραχής πανικού, για την οποία μπορείς να ενημερωθείς από τα περιεχόμενα της σελίδας.



ΤΙΝΑ    09/01/2012 17:14
ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΤΑ LADOSE ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3,5 ΜΗΝΕΣ ΛΗΨΗΣ.ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΛΑ ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ ΜΕ ΚΑΤΙ ΥΓΙΕΣ.ΕΙΧΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΠΑΝΙΚΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΗΛΘΕ ΑΒΙΑΣΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΑ ΣΤΡΑΣΟΓΟΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.ΟΜΩΣ ΑΦΟΥ ΑΥΤΟ ΠΕΡΑΣΕ ΠΙΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΩ ΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΜΟΥ.ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ.ΕΚΑΝΑ ΚΑΛΑ Η ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΕΣΤΩ ΓΙΑ 6 ΜΗΝΕΣ.?

Αγαπητή Τίνα, η στρεσογόνος κατάσταση ήταν μια αφορμή για την εμφάνιση της διαταραχής πανικού, η οποία αποτελεί έναν τρόπο αποφυγής της δυσάρεστης πραγματικότητας και μάλλον θα εκδηλωνόταν με κάποια άλλη αφορμή στο μέλλον. Τα φάρμακα δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες των ψυχολογικών συγκρούσεων και οι πιθανότητες της επανεμφάνισης των συμπτωμάτων είναι αρκετά μεγάλες εάν δεν αλλάξει ο τρόπος σκέψης και αντίληψης. Για αυτό και ο χρόνος λήψης της φαρμακευτικής αγωγής δεν έχει καθοριστικό ρόλο για την μετέπειτα πορεία.



Πέτρος    11/12/2011 20:32
Γειά σας κ. Κοτανίδη!Θα ήθελα να ζητήσω τη συμβουλή σας για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο αδελφός μου!Ως φοιτητής εμφάνισε κρίσεις πανικού κατά την διάρκεια των εξεταστικών περιόδων,τις οποίες αντιμετώπισε αρχικά με ψυχοθεραπεία και στη συνέχεια με φαρμακοθεραπεία και συγκεκριμένα με τη λήψη του ladose για δύο περίπου χρόνια!Αφού είδε κάποια μικρή βελτίωση βέβαια, αποφάσισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ψυχαναλυτικού τύπου θεραπεία!Ξεκίνησε ψυχανάλυση πριν από 3,5 χρόνια περίπου αφού είχε ήδη 2 χρόνια πίσω του ψυχοθεραπείας και φαρμακοθεραπείας θέλοντας να αντιμετώπισει ριζικότερα το πρόβλημα του!!!Πάντα ήταν ανοικτός στους ειδικούς και πρόθυμος να δοκιμάσει καθε είδους θεραπεία για να ανακουφιστεί και να επιλύσει το προβλημά του!Το ζήτημα είναι το εξής στην αρχή της ψυχαναλυτικής Θεραπείας(συγκεκριμένα λακανικού τύπου) είχε μεγάλη βελτίωση και δεν υπέφερε πλέον από τις κρίσεις του αλλά προοδευτικά ο αναλύτης του άρχισε να τον αποκόπτει πρώτα από τη μητέρα μας και προοδευτικά από τους κοντινότερους φίλους του και συγγενείς επικαλούμενος (ο αναλυτής) ότι είμαστε επικίνδυνοι για την ψυχική του υγεία!!! Ο αδελφός μου ο ίδιος μου είπε ότι ο αναλυτής του του ανέφερε ότι η μητέρα μας έχει παρανοική ψύχωση(κανένας ψυχίατρος δεν έβγαλε τέτοια διάγνωση) και ότι είναι υπεύθυνη για το ψυχικό του πρόβλημα και δεν θα έπρεπε να έχει καμία επαφή ούτε καν τηλεφωνική μαζί της, διότι θα περνούσε και ο ίδιος στην ψύχωση!!!Ο ίδιος αμφέβαλε γι\\\\\\\' όλα αυτά αλλά τον κρατούσε το θετικό αποτέλεσμα που έβλεπε στην υγεία του!!!Από το δεύτερο χρόνο της θεραπείας του και μετά αρχισε προοδευτικά να του λέει ότι οι περισσότεροι ψυχολόγοι και ψυχίατροι είναι παρανοειδείς προσωπικότητες και ότι μόνο αυτός μπορεί να τον βοηθήσει να λύσει πλήρως το ψυχικό του πρόβλημα πλήρως!!!Το θέμα είναι ότι 3,5 χρόνια μετά ο αδελφός από ένας κοινωνικός νέος που ήταν έχει μετατραπεί στα 25 του να ζεί απομονωμένος κοινωνικά, να απορρίπτει πλήρως την οικογενειά του, τους συγγενείς του, την οποιαδήποτε κοινωνική επαφή με συνομηλίκους του χαρακτηρίζοντάς τους ως παρανοικούς τους περισσότερους ή ως ελλειπείς συναισθηματικά τους υπόλοιπους και όλα αυτά με τις ευλογίες του αναλυτή του που του ενισχύει αυτές τις αντιλήψεις και επιπρόσθετα τον προσανατολίζει να συναναστρέφεται ατόμα τα οποία έχουν ψυχαναλυθεί από τον ίδιο τον ψυχαναλυτή του ώστε να αναπτύξει επιτέλους αληθινές σχέσεις κι όχι επιφανειακές,όπως του λέει!!!Το θέμα είναι ότι ο αδελφός μου ακόμη διατηρεί αμφιβολίες για τα παραπάνω λεγόμενα του αναλυτή του, μου τηλεφωνεί και μου λέει ότι θέλει να έχει επαφή με την οικογενειά μας αλλά νιώθει τρομερή σύγχυση συγκεκριμένα μου λέει ότι όταν έρχεται σε επαφή μαζί μας και παράλληλα συνεχίζει να κάνει ανάλυση με τον αναλυτή του (αποκρύπτει τις επαφές μας στον ίδιο) δεν μπορεί να εργαστεί, δεν έχει καθαρό μυαλό και νιώθει ανύμπορος να τα βγάλει πέρα με την καθημερινότητα του....Υπάρχουν στιγμές που μου αναφέρει ότι δεν του φαίνονται λογικά όλα αυτά που του λέει ο αναλυτής του αλλά μετά από 3,5 χρόνια και 3 εβδομαδιαίες συνεδρίες νιώθει τελείως ανύμπορος να βγάλει την εβδομάδα αν δεν κάνει ανάλυση!!!Πείτε μου αν μπορώ να τον βοηθήσω, ο ίδιος πολύ αδύναμος πλέον μεν το θέλει,αλλά φοβάται ότι δεν θα τα καταφέρει να απομακρυνθεί από τον αναλυτή του!Και το κυριότερο φοβάται ότι έχει μεγαλύτερο ψυχικό πρόβλημα από αυτό των κρίσεων πανικού!!! Τι είναι αυτό το οποίο αντιμετωπίζει ο αδελφός μου σήμερα?Υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθηθεί???Είναι δυνατόν από τις κρίσεις πανικού να οδηγήθηκε στην ψύχωση???Μπορεί να το ανατρέψει όλο αυτό???ΣΑς παρακαλώ συμβουλέψτε με, περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία την απαντησή Σας!!!

Αγαπητέ Πέτρο, μήπως η υπερβολική ανησυχία για την κατάσταση και για την πορεία ενός ενηλίκου ενισχύει την έλλειψη σιγουριάς για τον εαυτό του, και υποδηλώνει την τάση έλεγχου, βασισμένη στην έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητες του να προχωρήσει στην ζωή δοκιμάζοντας μη έτοιμες συνταγές, κάνοντας αναγκαία λάθη, τα οποία και είναι ο αντικειμενικότερος τρόπος εκμάθησης;



Νίκος    10/12/2011 16:19
Γειά σας. Είμαι 31 χρονών και το όλο προβλήμα μου άρχισε πριν 2 μήνες που ξύπνησα σε κατάσταση πανικού αφού δεν μπορούσα να αναπνεύσω.Μετά απο εξετάσεις διαγνώστηκε ιγμορίτιδα. Αφού τελείωσα την αγωγή,ένα βράδυ με έπιασε ξαφνικός πόνος στην πλάτη,ταυτόχρονα στο στήθος και μούδιασμα του αριστερού χεριού. Φοβώμενος οτι παθαίνω έμφραγμα, πήγα σε καρδιολόγο ο οποίος δε διέγνωσε τίποτα. Να σημειωθεί οτι είχα επισκευτεί τον καρδιολόγο μου ένα μήνα πιο πριν για την καθιερωένη ανα διετίας εξέταση που κάνω για την πρόπτωση μητροειδούς. Οι δύσπνοιες σταμάτησαν, αλλά σηκωνόμουν απο το κρεβάτι με έντονους πόνους στην πλάτη και στον αυχένα οπότε απευθύνθηκα σε ορθοπεδικό ο οποίος με τη σειρά του διέγνωσε οτι πάσχω απο αυχενικό σύνδρομο. Το ηλεκτρομυογράφημα και η αξονική το επιβεβαίωσαν και έδειξαν οτι έχω και 2 κήλες στον αυχένα. Ταυτόχρονα έκανα και αιματολογικές εξετάσεις για τον θυροειδή αδένα, αφού είχα ταχυκαρδίες, μυική αδυναμία, τρέμουλο κτλ. οι οποίες βγήκαν αρνητικές. Απο τότε άρχισα να παθαίνω κρίσεις πανικού, να έχω γαστρεντερικά προβλήματα, να νιώθω έντονη ανησυχία και να πονάνε διάφορα σημεία του σώματός μου. Φοβήθηκα μήπως έχω κάτι σοβαρό (σκλήρυνση κατα πλάκας) οπότε έκανα μια γενική νευρολογική εξέταση, η οποία ήτανε φυσιολογική. Ο ίδιος ο γιατρός μου είπε οτι πάσχω απο σωματοποίηση του άγχους (σύνδρομο briquet) και μου πρότεινε κάποια πράγματα για να απαλλαγώ απο αυτό αλλά καμία φαρμακευτική θεραπεία. Με τον καιρό οι κρίσεις μειώθηκαν, αλλά συνεχίζω να έχω τρέμουλο και να νιώθω έντονη ανησυχία κάποιες φορές. Αυτό που με ανησυχεί είναι οτι οταν πάω να κοιμηθώ, εχω έντονη αίσθηση παλμών και όταν πάει να με \\\\\\\"πάρει\\\\\\\" ο ύπνος νομίζω οτι σταματάει η καρδιά μου , νιώθω μια ζαλάδα και αμέσως σηκώνομαι φοβισμένος. Αυτό μπορεί να συμβεί μέχρι και 20 φορές το βράδυ. Οπότε απο τη στιγμή που θα ξαπλώσω ,κοιμάμαι μετα απο 3 ώρες. Είναι και αυτές διαταραχές του άγχους, ή πρέπει να απευθυνθώ και σε άλλους γιατρούς; Ευχαριστώ.

Αγαπητέ Νίκο, όλες φαινόμενα που περιγράφεις συμπεριλαμβάνονται στις εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού. Ο δρόμος αναζήτησης των διάφορων ειδικών σωματικής υγείας δεν είναι αποτελεσματικός, διότι η ενασχόληση με την σωματική υγεία είναι ένας χαρακτηριστικός για την διαταραχή πανικού τρόπος απόσπασης της προσοχής από τις ψυχολογικές συγκρούσεις μέσω μηχανισμού δημιουργίας μιας εστίας της επικρατούσας διέγερσης στον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος στο υποσυνείδητο επίπεδο «θεωρεί» προτιμότερο να επιδώσει διάφορες εκδηλώσεις του άγχους σε σωματικά νοσήματα διότι αυτά από την μια πλευρά είναι πιο οικία, ενώ από την άλλη – δεν απαιτούν ιδιαίτερες προσπάθειες του ίδιου του ατόμου, μεταθέτοντας την ευθύνη για την έκβαση της κατάστασης στους γιατρούς. Το υποσυνείδητο σκεπτικό στις περιπτώσεις αυτές μπορεί να παρουσιαστεί ως εξής – «Εφόσον θα βρω την σωματική αίτια της ανημποριάς, θα πάω στον γιατρό, θα μου δώσει φάρμακα, και, σήμερα που η ιατρική γνώση έχει προχωρήσει τόσο, γρήγορα θα γίνω καλά, χωρίς να χρειαστεί να καταβάλλω κάποιος προσπάθειες ο ίδιος»



Ελένη    01/12/2011 14:19
Καλησπέρα σας.Είμαι 28 ετών.Πρίν 5 χρόνια ενω βρισκόμουν στη πολη που σπουδαζα στο σπίτι μου εβλεπα στην τηλεοράση κατι σχετικα με εξαφανισεις ανθρωπων και εξορκισμους.Κατι επαθα ξαφνικα και αισθανθηκα σαν να μην ξερω για ποιο λογο ζω,τι ειμαστε εμεις οι ανθρωποι,ενα κλεισιμο χωρου και γενικα μια κατασταση ασχημη που δε μπορω να την πω με λογια.Σαν να μην μπορω να νιωσω την πραγματικοτητα μας και σαν να τα βλεπω ολα γυρω μου σαν ενα ασχημο ονειρο..βγηκα στο δρομο να παρω αερα αλλα δε με περνουσε περπατησα ταραγμενη αλλα δεν εφευγε (δεν ηταν μονο σκεψη στο μυαλο αλλα το βιωνα γυρω μου στα πραγματα που εβλεπα γυρω μου τους ανθρωπους τα αμαξια...πχ με αναστατωναν ακομα περισσοτερο)γυρησα σπιτι κοιμηθηκα για να περασει αλλα οταν ξυπνησα ειχα ανυποφορους ιλλιγγους θολη οραση τα αυτια μου νομιζα οτι θα χασω την ακοη μου μουδιασμενο ολο το κεφαλι μου και ηρθαν και με πηραν οι γονεις μου χωρις να φευγει αυτο το ανεξητο συναισθημα...πχ κοιτουσα τους γονεις μου και τα εβλεπα ολα σαν ταραχη...γιατι υπαρχουν γιατι εχουμε σωμα περιεργα πραγματα...δεν ειχα καποιο προβλημα ειμουν πολυ κοινωνικο και χαρουμενο ατομο..εκεινη την περιοδο υπηρχε μια αλλαγη στο οτι μετακομισα και πηγα σε μικρη γκαρσονιερα,το οτι ειχα εξετασεις και διαβασα ενα μαθημα θα ελεγα εμονικα γιατι δε το περνουσα και οτι ειχε πεθανει η γατα μου.το ιδιο συναισθημα το παθαινα πχ μια φορα το χρονο αλλα για δευτερολεπτα και μετα περνουσε..δε το δωσα σημασια ..και παντα το παθαινα οταν εβλεπα τηλεοραση...τωρα ομως συμβαινει συνεχεια.παθολογικα εξεταστικα εκανα αξονικεσ κτλ εκανα βελονισμους που βοηθησαν ομοιπαθητικα βοηθησαν αρκετα...αρχικα δε μπορουσα να σηκωθω απο το κρεβατι συνεχομενοι ιλιγγοι καταπτωση κλαμα φοβιες δεν υπηρχε κανεις να βοηθησει να περασουν ολα τα σωματικα τουλαχιστον...δεν επερνα αγωγη αν και μου το προτιναν..πηγα σε μια νευρολογο πανεπιστημιου με ειχε δωσει κατι πολυ ελαφρυ δε το πηρα..αλλα με εκανε ερωτησεισ και ειχε πει δε εχεις καταθληψη.τωρα μετα χρονια εχει μηνες που ξεκινησα αγωγη γιατι νευριασα λογω το οτι κουραζομαι με το παραμικρο...νιωθω εξασθενιση ζαλαδες κοιμαμαι παρα πολυ..παρολα αυτα τοσα χρονια ομως ειχα σεξουαλικες επαφες.Δεν μπορω να δουλεψω ολοι με βλεπουν πεσμενη νυσταγμενη..στην οικογενεια μου υπαρχει καποιο προβλημα χρονιο με τοναδερφο μου ο οποιος στην ηλικια των 25 τωρα 34 ειχε καταθλιψη και ηταν και επικινδινος προς την ζωη μας..ειχα ασχημες εμπειριες και φοβιες...θα ηθελα την γνωμη σας θελω να μαθω τι εχω ακριβως και πως να το αντιμετωπισω...εδωσα πολλα λεφτα σε γιατρους αλλα δε ειπαν ποτε τι ειναι αυτο...εχω χαμηλη πιεση και εχω και θυροειδητιδα χασιμοτο.περνω ενα χαπι γιαυτο.η μνημη μου δεν ειναι καλη δε μπορω να συγκεντρωθω το μυαλο μου νιωθω οτι ειναι μερικες φορες πιεσμενο χωρις λογω αιτια,αφερουμε χωρις λογο.δοκιμασα efexor

Αγαπητή Ελένη, η αρχική αποπραγματοποίηση και τα μετέπειτα συμπτώματα που περιγράφεις συνηγορούν υπέρ της διαταραχής πανικού, η οποία συνήθως αποτελεί την αμυντική προσπάθεια του εγκεφάλου να καλύψει μια άλλη μόνιμη πηγή έντασης, προβληματισμών και συγκρούσεων, που δεν μπορούν να λυθούν από το συγκεκριμένο άτομο. Ο εγκέφαλος, για να αποφύγει την μη επιλύσιμη εστία έντασης, δημιουργεί μια άλλη, περισσότερο οικεία και επιλύσιμη, κατά την κοινή αντίληψη. Η νέα αυτή εστία λειτουργεί μέσω του μηχανισμού της επικρατούσας διέγερσης, και αποσπά την προσοχή του ατόμου. Έτσι π.χ. εάν μας πονά το χέρι και χτυπήσουμε δυνατά το κεφάλι, «ξεχνάμε» τον πόνο στο χέρι και εστιάζουμε την προσοχή μας στο κεφάλι. Από την άλλη πλευρά, όταν βιώνουμε για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα μια στρεσογόνη κατάσταση, ο οργανισμός μας παράγει για το ίδιο χρονικό διάστημα ορισμένες ουσίες, οι οποίες υπό τις φυσικές συνθήκες καλούνται να βοηθήσουν τον οργανισμό να αποφύγει τον ενδεχόμενο κίνδυνο και η επίδραση τους είναι πολύ αποτελεσματική για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Όμως τα προβλήματα των ανθρώπων και οι ψυχολογικές τους συγκρούσεις κατά κανόνα αφορούν τις νοητές καταστάσεις. Αυτό σημαίνει ότι η ικανότητα της αφηρημένης σκέψης μας δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσουμε μια εικονική απειλή και να την βιώνουμε σαν να ήταν πραγματική. Στην περίπτωση αυτή είναι αδύνατον να βρεθεί κάποια πρακτική λύση. Με τον τρόπο αυτό μπαίνουμε σε φαύλο κύκλο του μονίμου άγχους και συγκρούσεων. Ο οργανισμός μας όμως δεν έχει μάθει να διαχωρίζει την πραγματική απειλή από την εικονική, και παράγει τις αντιδραστικές ουσίες καθ’ όλη τη διάρκεια του στρεσαρίσματος. Οι ουσίες αυτές συσσωρεύονται και η αυξημένη συγκέντρωση τους εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα, όπως η ζάλη, η αστάθεια, η ταχυκαρδία κ.λπ. Μια θεραπευτική αγωγή με αντικαταθλιπτικά και αγχολυτικά φάρμακα είναι σε θέση να μειώσει την ένταση των συμπτωμάτων ή και να τα εξαφανίσει. Αλλά η επίδραση της συνήθως διαρκεί όσο διαρκεί η λήψη των φαρμάκων, συν πλην κάποιο χρονικό διάστημα μετά την διακοπή της, όσο το φάρμακο συνεχίζει να υπάρχει μέσα στον οργανισμό. Επομένως, η φαρμακευτική αγωγή μπορεί μονό να αντιμετωπίσει προσωρινά τις συνέπειες, ενώ οι αιτίες βρίσκονται στην καθημερινότητα του κάθε ανθρώπου. Όταν λοιπόν ένα άτομο συνειδητοποιήσει την προβληματικότητα της καθημερινότητας του, επιχειρήσει ενεργά και πετύχει την αλλαγή της, τότε και θα αρθούν οι αιτίες, που αποτελούσαν την μόνιμη πηγή ψυχικής έντασης έως τώρα.



Μαρια    25/11/2011 06:59
Γειά σας. Είμαι 28 χρονών και ζω στο εξωτερικό. . Πριν 2 χρόνια πέρασα κατάθλιψη - δεν διαγνώστηκε ποτέ, αλλά ήμουνα σε μία κατάσταση πολύ άσχημη, αδύνατο να δουλέψω, πολύς και διαταραγμένος ύπνος, ικανή να γελάω με τους άλλους αλλά χανόμουν όταν ήμουν μόνη μου στην απελπισία. Δεν πήρα φάρμακα για να μου περάσει, προσπάθησα μόνη μου και μετά από περίπου ένα χρόνο - με σταδιακή βελτίωση- μου πέρασε εντελώς. Και επειδή σχετίζοταν με διάφορα πράγματα που τώρα τα έχω ξεπερασει (ο κύριος λόγος ήταν ότι έπασχα από κολεοσπασμό) νιώθω πολύ δυνατή και δεν πιστεύω ότι θα μου ξανασυμβεί. Το πρόβλημα είναι ότι μετά την κατάθλιψη έχω ένα αίσθημα τιμωρίας στον εαυτό μου. Νιώθω ότι επειδή έμεινα πίσω στην δουλεια μου πρέπει να αναπληρωσω με απιστευτούς ρυθμους και οτι ολοι σκεφτονται οτι ειμαι ανικανη και αδυναμη που ειχα καταθλιψη τοτε. Και ως αποτέλεσαμε φέτος έχω απομονωσει τον εαυτο μου πολυ. Δεν βγαίνω πολυ, συχνά αποφασίζω ότι πρέπει να περάσω διαστήματα μόνη για να βγάλω την δουλειά μου κλπ. Τις τελευταίες μέρες έχω πιεστεί πολύ κυρίως γιατί φτάνω προς το τέλος της δουλειάς μου (είμαι διδακτορική φοιτήτρια). Και έχω παρατηρήσει ότι νιώθω κάτι ανάμεσα σε μούδιασμα και πόνο στο ένα πόδι μου. σαν ενέργεια ίσως. με θορηβησε αμέσως και άρχισα να διαβάζω διάφορα, με διέγνωσα μέσα σε λίγες ώρες με διάφορες ασθένειες και έτρεμα για το τι θα απογίνω. Εν τω μεταξύ από την ώρα που έγινε αυτό παρατηρώ διάφορα μικροπονάκια, εντελώς ασήμαντα και αναρωτιέμαι συνέχεια αν σχετίζονται με το πόδι. όταν είμαι εκτός σπιτιου (έχει 3 μερες που συμβαινει αυτό) είμαι μια χαρά, δεν νιωθω κάτι στο πόδι ή κάπου αλλού. σήμερα στο σπίτι δεν το ένιωθα καθόλου και χάρηκα, σκέφτηκα ότι ίσως να μην είναι και κάτι. μετά πέρασα μία δύσκολη ώρα με την δουλειά και έβαλα τα κλαμματα για κανένα μισάωρο, πάλι σκεφτόμουν την κατάθλιψη και πόσο χρόνο έχασα τότε αλλά και ότι δεν θα καταφέρω ποτέ να τελειώσω την δουλειά. Μετά από αυτό πήγα πάλι στον υπολογιστή και άρχισα να δουλεύω. ενιωθα καλυτερα. ξαφνικα ένιωθα μια ακταπαυστη ταση να κουνηθω από την θεση μου. ήταν περίεργο, πνιγομουν να κουνηθω, κουνουσα τα πόδια και παλι ενιωθα ανικανοποιητο το αισθημα αυτό. αποφασισα να κλεισω τον υπολογιστη και να κοιμηθω (ημουν και αυπνη με 3 ωρες υπνο λογω δουλειας). και με το που ξαπλωσα αρχισα να νιωθω μουδιασμενα τα δαχτυλα (φουσκωμενα ισως ειναι καλυτερη περιγραφη) και τα ποδια, ένα βαρυ συναισθημα. σαν να ειχα τοση ενεργεια μεσα μου και να ηταν αδυνατο να την παω καπου να την ξερορτωθω (με την κακη εννοια το λεω). ενιωθα την καρδια μου, άρχισα να νομιζω οτι πεθαινω και φοβομουν οτι θα πεθανω στον υπνο μου. ακομη δεν εχω κοιμηθει. με επιασε και πονος στο στηθος για λιγο και παλι φανταζομουν εμφραγματα και εγκεφαλικα. δεν εχω ξαναπαθει κατι τετοιο. αντιλαμβανομαι οτι ισως να φταιει ο τροπος ζωης μου και αντιμετωπισης της δουλειάς μου κλπ. δεν ξέρω, ακούγεται σαν κρίση πανικού? έχετε να μου προτείνεται κάτι για να το κοντρολλάρω?

Αγαπητή Μαρία, όντως αυτό που περιγράφεις θυμίζει τον πανικό. Όταν ο εαυτός μας δέχεται μια υπερβολική για τα δικά του μετρά πίεση, είναι επόμενο να προσπαθεί να μας ειδοποιήσει με τον τρόπο αυτό ότι έχει φτάσει στα όρια της αντοχής του. Αλλά εμείς, έχοντας μεγαλώσει σε μια ανταγωνιστική κοινωνία βιασύνης και τελειότητας, δεν έχουμε μάθει να ακούμε και να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. Αντίθετα, έχουμε μάθει πολύ καλά να υπακούμε τις κοινές συνταγές, και να πιέζουμε τον εαυτό μας στην επίτευξη των κοινώς αποδεκτών στόχων, οι όποιοι πολλές φορές ελάχιστα ή καθόλου δεν συσχετίζονται με τις πραγματικές μας, φυσικές ανάγκες. Πόσο λογικό όμως είναι να προκαλούμε κάποια κατάσταση και μετά να προσπαθούμε να την ελέγξουμε;



Marietta     25/11/2011 01:21
Γεια σας!ειμαι 21 χρονων και εδω και 1 μηνα περιπου εχω εντονο αισθημα φοβου ,κυριως τα βραδυα οταν πεεφτω για υπνο οτι κατι θα παθω στον υπνο μου η οτι κατι εχω στην υγεια μου! σε αυτες τις περιπτωσεις σηκωνομαι κανω βολτες στο σπιτι τρεμει ολο μου το σωμα δυσκολευομαι να αναπνευσω και κανω υπερανθρωπες προσπαθειες να παρω βαθυα ανασα κ στην προσπα8εια μου αυτη ζαλιζομαι και λιγο. ωσπου καταληγω παλι στο κρεβατι μου και πανω στην σκεψη με παιρνει ο υπνος! πηγα και εκανα καρδιολογικες εξετασεις ,εξετασεις αιματος, οξυγονομετρηση ,μου μετρησαν την πιεση και ηταν ολες πολυ καλες..κανενα προβλημα! παρολαυτα δεν ηρεμησα και ακομα το σκεφτομαι! το αισθημα αυτο του φοβου το εχω μονο οταν ειμαι μονη μου στο σπιτι! ακομα και οταν ερχεται καποιος στο σπιτι τον παρακαλαω να μην φυγει γιατι φοβαμαι και ξερω πως θα με ξαναπιασει αυτος ο πανικος! Τι να κανω? δεν μπορω να ηρεμησω..! βρηκα τυχαια αυτο το site και σκεφτηκα πως θα ηταν καλο να παρω μια επιστημονικη απαντηση! ειμαι φοιτητρια και ειμαι μακρυα απο την οικογενεια μου! Οταν επισκεπτομαι την μαμα μου στην αθηνα ειμαι ενταξει δν νιωθω κανενα αγχος καμια δυσπνοια και κανενα αισθημα φοβου οταν φεθγω ολα ξαναρχιζουν! θελω να ηρεμησω και να χαρω την ηλικια μου και να περναω ομορφα χωρις να σκεφτομαι το μετα..το οτι θα παω σπιτι και πρεπει να κοιμηθω και δεν θα μπορω και να αγχωνομαι εκ των προταιρων!

Αγαπητή Marietta, ο πανικός που περιγράφεις έχει καθαρά ψυχολογική φύση, και το γεγονός που τον παθαίνεις μόνο όταν είσαι μόνη σου στο σπίτι το επιβεβαιώνει. Είναι προτιμότερο τα ψυχολογικά προβλήματα να αντιμετωπίζονται με την συμμετοχή ενός ειδικού στον τομέα αυτό. Πριν απευθυνθείς σε κάποιον, θα άξιζε να ξέρεις ότι τα φάρμακα στις περιπτώσεις των ψυχολογικών προβλημάτων δεν αντιμετωπίζουν τις αρχικές αιτίες, αλλά απλά προσφέρουν την προσωρινή ανακούφιση από τα συμπτώματα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου έχουν την τάση να επαναλαμβάνονται έστω σε μια διαφοροποιημένη μορφή.



george    18/11/2011 01:27
ΣΑΣ ΞΑΝΑΕΣΤΗΛΑ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΤΕ TA ΕΞΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ \\\\\\\'\\\\\\\'Αγαπητέ george, φαίνεται πως πρόκειται για τυπικές εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού. Η λήψη των φαρμάκων μπορεί να μειώσει την ένταση των συμπτωμάτων ή και να τα εξαλείψει προσωρινά, δεν μπορεί όμως να άρει τις αιτίες, οι οποίες είναι ψυχολογικής φύσεως και προέρχονται κατά κανόνα από την βασική σύγκρουση του «πρέπει» με το «θέλω». Έτσι, συνήθως με την φαρμακευτική αγωγή τα συμπτώματα υποχωρούν, αλλά με την πάροδο του χρόνου επανεμφανίζονται λόγω κάποιας νέας έντασης, η οποία αναζωπυρώνει τις παλαιότερες συγκρούσεις. \\\\\\\'\\\\\\\' ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΜΕΤΑ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ? ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ George, εάν κάποιος θέλει σταθερό αποτέλεσμα, προφανώς είναι αναγκαίο να αντιμετωπίσει τις αρχικές αιτίες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την αλλαγή των αντιλήψεων, οι οποίες καθορίζουν τα συναισθήματα και την συμπεριφορά μας. Η διαδικασία αυτή συνηθίζεται να ονομάζεται ψυχοθεραπεία, προσωπικά όμως προτιμώ να την χαρακτηρίζω αυτογνωσία, διότι η γνώση του εαυτού επιτρέπει ένα άτομο να αποφασίζει τι είναι προτιμότερο για το ίδιο, σύμφωνα με την ιδιαιτερότητα των συνθηκών που το περιβάλλουν, ενώ η ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων αυτών δεν επιτρέπει την αποτελεσματική μακροπρόθεσμα χρήση των έτοιμων συνταγών ή τεχνικών.



george    16/11/2011 02:45
θα ηθελα να σας ρωτησω το εξης..ειμαι 28 ετων πηγα σε εναν ψυχιατρο και εκανα μια θεραπια με φαρμακα για 1 χρονο και τα εκοψα σταδιακα με δικη του παρακολουθηση. πριν απο την θεραπεια αισθανομουν ζαλαδα ασταθεια και οταν εβγαινα εξω ακομα περισσοτερο. το θεμα ειναι πως αν ασχολιομουν με κατι δεν ειχα τιποτα. εντομεταξυ οσο εκανα την θεραπεια δεν ειχα κανενα προβλημα...αφου την σταματησα και μετα πηγα και φανταρος και ολα καλα. τωρα παλι εχουν ξαναγυρισει καποια συμπτωματα αλλα οχι στο φουλ. τα περισσοτερα ειναι οταν βγαινω και παω να πιω εναν καφε αντι να χαλαρωσω με πιανει ενα μπουκωμα και αρχιζω να ζαλιζομαι. δεν με αφηνει να χαλαρωσω και να ηρεμησω.....και κατι αλλο στην οδηγηση του αυτοκινητου εχω φοβια, φοβαμαι να οδηγησω και με πιανει παλι εκεινο το αισθημα ζαλης. μονο οταν ειμαι ομως εκτος πολης

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ george, φαίνεται πως πρόκειται για τυπικές εκδηλώσεις της διαταραχής πανικού. Η λήψη των φαρμάκων μπορεί να μειώσει την ένταση των συμπτωμάτων ή και να τα εξαλείψει προσωρινά, δεν μπορεί όμως να άρει τις αιτίες, οι οποίες είναι ψυχολογικής φύσεως και προέρχονται κατά κανόνα από την βασική σύγκρουση του «πρέπει» με το «θέλω». Έτσι, συνήθως με την φαρμακευτική αγωγή τα συμπτώματα υποχωρούν, αλλά με την πάροδο του χρόνου επανεμφανίζονται λόγω κάποιας νέας έντασης, η οποία αναζωπυρώνει τις παλαιότερες συγκρούσεις.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | >>