ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 567 Σελίδα: 20η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


Sophia    25/04/2011 22:42
Καλησπέρα, εγώ πολλές φορές όταν αγχώνομαι πολύ για κάτι και το σκέφτομαι έντονα, νιώθω σαν να ζαλίζομαι, να θέλω να κάνω εμετό και να πάω στην τουαλέτα ταυτόχρονα, ιδρώνω και νιώθω ότι θα λιποθυμίσω. Ήθελα να μάθω αν αυτό είναι μία κρίση πανικού. Είμαι σίγουρη ότι είναι από το άγχος, γτ μόλις περάσει λίγη ώρα ή φύγω από αυτό που με αγχώνει, περνάνε όλα. Σπάνια με πιάνει και ποτέ δεν έχω φτάσει σε σημείο να πάω στο νοσοκομείο, όπως έχω ακούσει από άλλους.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Sophia, κρίση πανικού δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια υπερβολική αντίδραση στην σωματοποίηση του άγχους. Επομένως, άσχετα από την ταξινόμηση, που είναι πάντα τεχνητή και αυθαίρετη, οι αιτίες, η ουσία του φαινομένου, και οι τρόποι αντιμετώπισης του είναι κοινοί με άλλες εκδηλώσεις του άγχους



dimitris    12/04/2011 22:10
από το 95 υποφέρω απ\\\\\\\'ο κρίσεις πανικού. Το 97 διεγνώσθη υπερθυροειδισμός. Έχω πάρει xanax και remeron. Ta τελευταία 5 χρόνια παίρνω μόνο seroxat και ήμουνα σχετικά καλά. Από τον Δεκέμβρη του 2010 υποτροπίασα και κάνω πάλι άγχος. Ν α διακόψω το seroxat και να περάσω στο ladose xanax?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη, υποθέτω πως η περισσότερη επιτυχία της μεικτής αγωγής οφειλόταν σε συνδυασμό του αντικαταθλιπτικού σκευάσματος με το αγχολυτικό. Τα φάρμακα δεν αντιμετωπίζουν την αίτια των ψυχολογικών προβλημάτων, απλά μειώνουν την ουδό ευαισθησίας του νευρικού συστήματος μέσω παρέμβασης στην παραγωγή διάφορων νευροδιαβιβαστών. Επομένως, δεν έχει μεγάλο νόημα η αλλαγή του αντικαταθλιπτικού σκευάσματος, ίσως μια πρόσθεση του αγχολυτικού να είναι αρκετή.



ΧΡΥΣΑΝΘΗ    07/03/2011 20:46
παθαινω συχνες κρισες πανικου ειμαι υπερτασικο ατομο εχω ελεχθει απο καρδιολογικο δεν υπαρχει τιποτα κανω αγωγη με σιροπραμ και σεντρακ αλλα εγω εχω καποιους πονους πισω στην πλατη αριστερα και καποιες φορες στο στηθος οχι εντονους βεβαια εχω την αισθηση του θανατου η του εφραγματος και με πιανει πανικος

Α. Κοτανίδης – Η ενασχόληση με διάφορα σωματικά ενοχλήματα στην περίπτωση της Διαταραχής Πανικού, αποσπά τη προσοχή του ατόμου και του «επιτρέπει» να μην ασχολείται με την δυσάρεστη πραγματικότητα, στην οποία έχουν συσσωρευτεί αρκετές άλυτες ψυχολογικές συγκρούσεις. Ο πιο ισχυρός παράγοντας, που προκαλεί μια συνεχή ενασχόληση μαζί του είναι ο φόβος του θανάτου, οποίος βρίσκει διαφορές αφορμές για την εκδήλωση του. Έτσι, και να πραγματοποιηθούν όλες απαραίτητες εξετάσεις και να πειστεί τελικά το άτομο ότι δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο από το ένα συγκεκριμένο όργανο, άμεσος βρίσκεται κάτι άλλο, που με την ίδια δύναμη προβάλλει τα δικά του συμπτώματα.



ΧΡΗΣΤΟΣ    07/03/2011 04:32
ΓΕΙΑ ΣΑΣ! ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ! Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ. ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΦΑΡΜΑΚΑ. ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΤΑ ZYPREXA. ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΕΠΑΙΡΝΕ ΤΑ ΣΕΡΟΞΑΤ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΣΠΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ... ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΦΙΛΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ. ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ZYPREXA ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΟΥ!ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Χρήστο, δεν αποκλείεται η λήψη του αντιψυχωτικού φαρμάκου να αλλάξει την ερωτική επιθυμία, αλλά μου προκαλεί εντύπωση χρήση του στην περίπτωση της Διαταραχής Πανικού. Μήπως η κοπέλα σου έχει κάτι παραπάνω από κρίσης πανικού;



Σουζάνα    21/02/2011 07:41
Εδώ και 16 χρόνια έχει αλλάξει η ζωή μου τραγικά. Ξεκίνησαν τα γνωστά συμπτώματα κρίσεις πανικού , αγοραφοβία . Δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι, προσπαθούσα να το καταπολεμήσω μόνη μου ,πίστευα ότι τρελαίνομαι , δεν είχα υποστήριξη από πουθενά ούτε από τον άνδρα μου ούτε από τους γονείς μου. Τελικά απευθύνθηκα σε έναν ψυχολόγο έκανα 1χρόνο Θεραπεία με Minitran. Ήμουν πολύ καλύτερα όμως από ένα διάστημα και μετά επανήρθαν τα συμπτώματα και προστέθηκαν και η αρρωστοφοβία . Είχα πολύ πόνο στα στήθος και νόμιζα Ότι είχα καρκίνο . Μετά από τις εξετάσεις που δεν έδειξαν τίποτα πέρασε . Εδώ και 5 χρόνια έχω δυνατούς πόνους στο στομάχι και στην δεξιά μεριά του εντέρου , το τραγικό της υπόθεσης Είναι ότι δεν μπορώ να κάνω τις εξετάσεις από τον πανικό μου για το αποτέλεσμα τους . Δεν μπορώ να χειριστώ όλη αυτή την αναμονή μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα και έτσι πρέπει να πάρω ένα xanax για να μπορέσω να μπω στο εξεταστικό κέντρο. Μετά από 3 χρόνια πόνου στο στομάχι και πολλές επισκέψεις σε Γαστρεντερολόγους και Παθολόγους κατάφερα να κάνω γαστροσκόπηση , η οποία δεν έδειξε τίποτα απολύτως , έχω ένα ευαίσθητο στομάχι μου είπε ο γιατρός και να απευθυνθώ σε ένα ψυχολόγο και μου έδωσε τα Librax και δια μαγείας σταμάτησε ο πόνος . Τώρα όμως έχω δυνατούς πόνους στο έντερο , συνεχόμενους . Μόνο όταν κοιμάμαι δεν πονάω . Ο Γαστρεντερολόγος όμως μου είπε μετά από αρκετές εξετάσεις ότι δεν χρειάζεται να κάνω κωλονοσκόπιση γιατί, τα συμπτώματα προέρχονται από το ευθέρεστο έντερο . Εγώ όμως δεν πείθομαι και από την άλλη σκέφτομαι πως αν την κάνω και αυτήν κάποιο άλλο όργανο θα αρχίσει να με πονάει . Τελικά είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ . Ο φόβος μου είναι ότι όπου πονάω έχω καρκίνο . Η οικονομική μου κατάσταση δεν μου επιτρέπει να πάω σε ψυχολόγο και δεν ξέρω τη να κάνω . Σας παρακαλώ δώστε μου μια συμβουλή γιατί , νομίζω ότι θα τρελαθώ . Σας ευχαριστώ και συγνώμη αν σας κούρασα !

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σουζάνα, η Διαταραχή Πανικού, τα συμπτώματα της οποίας περιγράφεις, κατά κανόνα, αποτελεί ένα τρόπο αποφυγής της δυσάρεστης πραγματικότητας, που χρησιμοποιείται από τον εγκέφαλο για να αντιμετωπιστούν οι εσωτερικές μας συγκρούσεις. Επειδή οι διανοητικές διεργασίες έχουν μεγάλο ενεργειακό κόστος, ασυνείδητα επιλέγουμε μια κατάσταση, που είναι αρκετά «γνωστή» από την άποψη ευρύτερης αποδοχής, και αντιμετωπίζεται με έτοιμες συνταγές από άλλους (ειδικούς). Η λογική αυτή υπαγορεύει, πως είναι προτιμότερο να λύσουμε μια «παθολογική» σωματική κατάσταση, οποία έχει «γνωστές» λύσεις, παρά να εξακολουθήσουμε μακροχρόνια, «άγνωστη» έως τώρα αντιμετώπιση των ψυχολογικών συγκρούσεων μέσω της αυτογνωσίας. Αυτό, με μεγάλη σαφήνεια αντιπροσωπεύεται από την λεγόμενη «αρρωστοφοβία», όταν το άτομο χρόνια βυθίζεται σε αμφιβολίες για την σωματική κατάσταση της υγείας του και τρέχει σε ειδικούς για να της ανατρέψει. Αλλά μόλις πειστεί ότι δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο από μια εκδήλωση, αμέσως εμφανίζει μια άλλη αμφιβολία, η οποία, με τη σειρά της, απαιτεί μια νέα εντατική και χρονοβόρα προσπάθεια. Στις περιπτώσεις έλλειψης των οικονομικών πόρων για την οριστική επίλυση του προβλήματος, η οποία επιτυγχάνεται με την αντιμετώπιση των αρχικών αιτιών, αποθηκευμένων στις προηγούμενες δυσάρεστες και τραυματικές εμπειρίες, μοναδικός τρόπος προσωρινής ισορρόπησης της κατάστασης είναι – σταθερή φαρμακευτική αγωγή. Θα ήθελα να υπενθυμίσω, ότι η χρήση της δεν αναιρεί το πρόβλημα, αλλά, μειώνοντας την ένταση των συναισθημάτων, ανακουφίζει τον άνθρωπο για όσο χρονικό διάστημα συνεχίζει να λαμβάνει τα φάρμακα.



Ρία    08/02/2011 15:52
Γειά σας και συγχαρητήρια για τη δουλειά σας. Είμαι 22 χρονών και από μικρό κοριτσάκι (9 χρονών) ταλαιπωρούμαι από ποικίλες εκδηλώσεις άγχους που εναλάσσονται αναλόγως με τους φόβους και τις προσδοκίες της κάθε χρονικής περιόδου. Εδώ και τρία χρόνια κάνω ψυχοθεραπεία και έχω δει μεγάλη διαφορά στον τρόπο διαχείρησης της καθημερινότητας ενώ οι κρίσεις πανικού και οι έντονες ιδεοληψίες μοιάζουν παρελθόν. Δεν έχω γίνει αυτό που λέμε τελείως καλά όμως τελικά δεν με πειράζει πια. Στην αρχή της θεραπείας βιαζόμουν να γίνω σαν τους \"άλλους\" που δεν φοβούνται τα πάντα και μπορούν να απολαμβάνουν τη ζωή τους, τώρα όμως έχω μάθει να περιμένω. Στο κάτω κάτω έζησα τόσα χρόνια με το παθολογικό άγχος και τα συμπτώματά του που εκ των πραγμάτων συνειδητοποιώ ότι δεν γίνεται να αλλάξουν όλα σε μια στιγμή μαγικά, θέλει κι αυτό το χρόνο του. Εξάλλου νιώθω ήδη δυνατή να τελειώσω με τις σπουδές μου και να ζήσω απαλλαγμένη από την εξάρτηση από τους γονείς μου που χαρακτήριζε την εφηβεία αλλά και την αρχή της ενήλικης ζωής μου. Τον τελευταίο χρόνο έχω σχέση με έναν συνομίληκό μου ο οποίος βρίσκεται σε θεραπεία κατά της κατάθλιψης. Παρόλες τις (ευγενικά εξεφρασμένες είναι η αλήθεια) αμφιβολλίες της μητέρας μου για το κατά πόσο μπορεί να μου προσφέρει μια υγιή σχέση ένας άνθρωπος που κατά τα άλλα δεν είναι υγιής, τα πάμε πολύ καλά, από τότε που είμαστε μαζί νιώθω μια ανακούφιση ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές. Με στηρίζει και με αγαπάει και πρώτη φορά νιώθω τόσο αποδεκτή σε μια σχέση. Αυτή η αγάπη φαίνεται να ενισχύει τη δράση της ψυχοθεραπείας και με κάνει όλο και πιο δυνατή. Παρόλα αυτά στο βάθος του μυαλού μου υπάρχει μια αμφιβολλία που δεν σχετίζεται ακριβώς με μένα αλλά με το μέλλον όπως αυτό αποτυπώνεται σε μια οικογένεια. Δύο ψυχικά ασθενείς άνθρωποι... είναι φρόνιμο να κάνουν παιδιά; Από τη μία έχω στο νου μου τις έρευνες που δείχνουν το ρόλο που παίζει ένα \"κακό\" ιστορικό και από την άλλη σκέφτομαι πως η δική μου οικογένεια είναι μέσες άκρες μια υγιής οικογένεια ωστόσο κάτι λίγο η πίεση από μια αυταρχική μητέρα, κάτι λίγο ο αγχώδης χαρακτήρας μου αλλά και η αδυναμία των γονιών μου να αποδεχτούν ότι όλα τα συμπτώματα που είχα (και ήταν πολλά..) ήταν ψυχοσωματικά και χρειαζόμουν ειδικό, έφτασα να ταλαιπωρούμαι χρόνια με κρίσεις πανικού, ιδεοληψίες, φοβίες κι ακόμη δεν έχω ξεμπέξει. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως τουλάχιστον εμείς (εγώ και ο σύντροφός μου) ξέρουμε από πρώτο χέρι πόσο κακό κάνει η πίεση, η αυταρχικότητα, η έλλειψη εμπιστοσύνης στις ανάγκες ενός παιδιού και ίσως με καλή θέληση ένα κακό ιστορικό δεν παίξει και τόσο ρόλο. Θα ήθελα και την άποψή σας όμως γιατι οι σκέψεις μου αυτές δεν έχουν κάποιο επιστημονικό υπόβαθρο και φοβάμαι μήπως πάρω πάνω μου την ευθύνη ενός παιδιού που δεν θα μπορέσει να γίνει ευτυχισμένο επειδή οι γονείς του δεν εξέτασαν σωστά τις όποιες παραμέτρους επικινδυνότητας και επέλεξαν να το φέρουν στη ζωή χωρίς να σκεφτούν τις πιθανότητες να νοσήσει στο μέλλον.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ρία, αρχικά, ίσως θα είχε νόημα να σταθούμε στην έννοια του ευτυχισμένου παιδιού ή, γενικά, στην έννοια της ευτυχίας. Ευτυχία είναι ένα υποκειμενικό συναίσθημα, που εμφανίζεται όταν η πραγματικότητα συμπίπτει με τις προσδοκίες. Οι ανθρωπότητα ανέκαθεν προσπαθούσε να ορίσει τα συστατικά της ευτυχίας και του νοήματος της ζωής, όπως και κάθε τι, που δείχνει να παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων. Επί τούτου όμως, σπανίως λαμβάνονταν υπ’ όψη το γεγονός, ότι οι προσδοκίες για κάτι και οι συνδεδεμένες με αυτές αναλήψεις, διαμορφώνονται κατά την εδραίωση μιας προσωπικότητας και αντιστοιχούν στις λεπτομερές των προσωπικών εμπειριών, οι οποίες για κάθε άτομο είναι μοναδικές. Επιπλέον, σύμφωνα με τη κοινή αντίληψη, η ευτυχία είναι μια κατάσταση της υπέρμετρης χαράς από ένα σύνολο των συνθηκών, το οποίο διατηρείται από μόνο του και για τον οποίο δεν υφίσταται ανάγκη καταβολής προσπαθειών – κάτι ανάλογο με τον επίγειο παράδεισο ή τον υπερβολικό ενθουσιασμό, που βιώνεται στα αρχικά στάδια του έρωτα. Η ένταση και ο βαθμός των συναισθημάτων βασίζεται στην σύγκριση της κάθε κατάστασης που έχει συμβεί στο παρελθόν και ακολουθεί τον φυσικό νόμο αντιστάθμισης (ισορροπίας). Ο νόμος αυτός υποστηρίζει, ότι, για να είναι ένα σύστημα ισορροπημένο, είναι απαραίτητο το σύνολο των αρνητικών και των θετικών του συστατικών να είναι ισόποσο. Από την άλλη πλευρά, τα συναισθήματα, σύμφωνα με τον φυσικό τους προορισμό, καλούνται να εξασφαλίσουν την ισορροπία του οργανισμού, η οποία είναι αναγκαία για την ομαλή του λειτουργία. Επομένως, πάντα προηγούνται τα αρνητικά συναισθήματα, που σημαδεύουν μια ανεπιθύμητη κατάσταση ως επικίνδυνη, δυσάρεστη και ενεργοποιούν των μηχανισμό της αποφυγής ή της αντιμετώπισης της. Η επιτυχία της αποφυγής συνοδεύεται από τα συναισθήματα ανακούφισης, ικανοποίησης. Π.χ., για να ειδοποιηθεί ο οργανισμός για την ελάττωση της ενέργειας, απαραίτητης για την λειτουργία του, προκύπτει το δυσάρεστο συναίσθημα της πείνας, το οποίο αντικαθίσταται από ευχάριστο συναίσθημα του κορεσμού, καθώς ο οργανισμός βρει και καταναλώσει αντίστοιχη ποσότητα της τροφής. Επομένως, για να εκτιμηθεί μια κατάσταση ως θετική, είναι αναγκαίο το συγκεκριμένο άτομο να περάσει μια αντίθετη κατάσταση που θα έχει εκτιμηθεί προηγουμένως ως αρνητική. Αξίζει, λοιπόν, να θυμόμαστε ότι, όσο πιο ευχάριστα επιθυμούμε να περνάμε, τόσο δυσάρεστα είναι αναγκαίο να περάσουμε πριν. Διαφορετικά, απλά, δεν θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε θετικά την νέα κατάσταση. Π.χ. εάν έχω κάθε μέρα άφθονο φαγητό, δεν θα είμαι «ευτυχισμένος» με την προοπτική του νέου γεύματος. Ενώ, εάν προηγηθεί μια εβδομάδα έντονης πείνας, προφανώς, θα είμαι τρισευτυχισμένος, έχοντας μπροστά μου ένα πιάτο ή ένα κομμάτι ψωμιού. Το γεγονός αυτό μας οδηγεί σε ένα άλλο συμπέρασμα – η ευτυχία, την οποία καλύτερα να την ονομάσουμε – ικανοποίηση (για να αποφύγουμε την σύγχυση με την κοινή της αντίληψη), δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να φέρει μόνιμο χαρακτήρα εφόσον ο οργανισμός είναι ζωντανός και συνεχίζουν οι λειτουργίες του. Μόλις ικανοποιηθεί μια ανάγκη, ακολουθεί ένα σύντομο στάδιο της προσωρινής ικανοποίησης-ισορροπίας, το οποίο ανταλλάσσεται από την νέα ανάγκη του οργανισμού στην συμπλήρωση του αναγκαίου συστατικού. Το φυσικό νόημα της ζωής είναι η ίδια ζωή. Αυτό εκφράζεται στην εξασφάλιση της ακεραιότητας και της ομαλής λειτουργίας του ίδιου του οργανισμού, και στην αναπαραγωγή, που αποτελεί την συνέχεια της ζωής σε μορφή της συνέχειας του είδους. Επομένως, ο κύριος στόχος του κάθε γονιού, δεν είναι να παρέχει στους απογόνους του όσο είναι δυνατό περισσότερες απολαύσεις και ανέσεις, όπως σκέπτεται η πλειοψηφία, αλλά να τους προσφέρει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των αναλόγων ικανοτήτων, δεξιοτήτων και γνώσεων, που θα τους επιτρέψει να αντιμετωπίσουν εύστοχα και αποτελεσματικά τα προβλήματα, που προκύπτουν κατά τη σταδιοδρομία μου κάθε ζωντανού πλάσματος. Χωρίς προβλήματα δεν υπάρχει ζωή, ή, αν το πούμε διαφορετικά, χωρίς συναισθηματικές αποχρώσεις, – η ίδια η ζωή είναι ένα συνεχή πρόβλημα. Έτσι, όσο περισσότερο μαθαίνει ένα παιδί να αντιμετωπίζει τα εμπόδια που συναντά, τόσο πιο αποτελεσματικό, εύστοχο και, τελικά, βιώσιμο θα είναι μετά την ενηλικίωση του. Συνεπώς, οι γονείς που έχουν μάθει περισσότερο από τις δυσκολίες που έχουν αντιμετωπίσει ίδιοι, έχουν να δώσουν ανάλογα περισσότερο και στα παιδιά τους, αρκεί να μην συγχέεται η ποσότητα των δυσκολιών με την ποσότητα των γνώσεων που τις ακολουθεί. Όσο αφόρα το πρώτο σκέλος της ερώτησης σου – κατά πόσο κατάλληλος είναι ένας ερωτικός σύντροφος που επιλέγουμε, εδώ ίσως αξίζει να σταθούμε στα τρία ακόλουθα συστατικά. 1. Τι αποσκοπούμε από ερωτική σχέση και κατά πόσο αντιστοιχεί η αντίληψη μας για την συγκεκριμένη σχέση και για τις σχέσεις γενικά, στον φυσικό προορισμό των σχέσεων μεταξύ των ενηλίκων εκπροσώπων των αντίθετων φύλων; 2. Κατά πόσο είμαστε ισορροπημένοι εμείς οι ίδιοι, πριν προχωρίσουμε στην επισύναψη της σχέσης; 3 Πόσο αντικειμενικά μπορούμε να εκτιμήσουμε τον/την υποψήφιο σύντροφο, σύμφωνα με τους στόχους μας; Αρκετές φορές προσχωρούμε σε μια σχέση, ακλουθώντας κάποιες άλυτες συγκρούσεις ή ανεκπλήρωτες επιθυμίες, που δεν σχετίζονται με τον πραγματικό σκοπό δικό μας ή με τον φυσικό σκοπό της ερωτικής σχέσης. Το κάνουμε από ανασφάλεια (δεν μπορώ μόνος/μόνη), από ανάγκη να αισθανθούμε ανώτεροι (επιλέγω ένα/μια προβληματικό/ή σύντροφο για να φαίνομαι ανώτερος/η και έτσι να εξασφαλίσω την προσάρτηση του/της), για να εξασφαλίσουμε την γονική αγάπη και στοργή (αναζητάμε μια σχέση σε μορφή γονιός-παιδί, ανεξάρτητα από τον αρχικό ρόλο που αναλαμβάνουμε, διότι οι ρόλοι, κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας σχέσης μπορούν να αλλάζουν ή να συναλλάσσονται), για να αυτοεπιβεβαιωθούμε (συνάπτω μια σχέση με κάποιον/κάποια, που αποτελεί ένα ποθητό στόχο για άλλους), για να καλύψουμε το συναισθηματικό κενό και το αίσθημα μειονεξίας μετά από ένα χωρισμό κ.λπ. Η επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας, πριν προχωρήσουμε στην αναζήτηση ερωτικού συντρόφου, επιτρέπει να μην ακολουθήσουμε τις άλυτες συγκρούσεις και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, και να είμαστε πιο κοντά στον φυσικό προορισμό της ερωτικής σχέσης. Εκτός από αυτό, ισορροπημένη ψυχική κατάσταση μας επιτρέπει να δούμε περισσότερο αντικειμενικά τον/την υποψήφιο ερωτικό σύντροφο, διότι κινούμαστε με συγκεκριμένο κριτήριο και δεν αισθανόμαστε την πίεση βιασύνης από τη στιγμή που δεν είμαστε σε κάποια δεινή θέση. Η έλλειψη βιασύνης είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την εκτίμηση οποιωνδήποτε παραγόντων και καταστάσεων, διότι μας επιτρέπει να εξετάσουμε ένα θέμα προσεκτικά, και αν δεν καταλαβαίνουμε κάτι ή έχουμε αμφιβολίες – να περιμένουμε αναγκαίο χρόνο, για να έχουμε δυνατότητα να συγκρίνουμε τα νέα εμφανιζόμενα αποτελέσματα με τις παλιότερες εκτιμήσεις μας. Ψυχική ισορροπία όμως μπορεί να επιτευχθεί μονό όταν γνωρίζουμε αρκετά τον εαυτό μας, ώστε να διαχωρίσουμε τις πραγματικές ανάγκες και να είμαστε σε θέση να τις ικανοποιήσουμε.



μαιρη    22/01/2011 19:59
γεια σας.οταν ημουν 17 ειχα παθει καταθλιψη λογω αγχους για τις εξετασεις αλλα το ξεπερασω μετα απο λιγους μηνες.γενικα ειμαι πολυ αγχωδης ατομο.αυτο που με αγχωνει πιο πολυ ειναι οι αρρωστιες ιδιαιτερα οι ψυχασθενειες και ο καρκινος.κατα καιρους μου κολανε διαφορες ιδεες στο μυαλο οτι κατι εχω παθαινοντας κρισεις πανικου..μετα απο καποιο διαστημα και πολυ ψαξιμο(εξετασεις κτλ)περναει.περυσι ειχα δει στην τηλεοραση για εναν αδερφο που μαχαιρωσε τον αλλον και εκανα φρικτες σκεψεις οτι μπορει να κανω το ιδιο σε καποιον δικο μου.τα χα παιξει κι ετσι πηγα σε εναν ψυχιατρο.μου πε οτι αυτο που κατα καιρους εχω με τις αρρωστιες και το τελευταιο με τα αδερφια ειναι οι λεγομενες ιδεοληψιες.βασανιστηκες σκεψεις που δεν εχουν λογικη βαση.τελοσπαντων μου δωσε ενα σιροπι που κατα βαση ειναι για την σπαστικη κολιτιδα που ειχα λογω αγχους και μου πε οτι αυτο θα με βοηθουσε γενικοτερα.οντως μετα απο 2 βδομαδες το ξεπερασα.φετος εχω περασει παρα πολλα ασχημα(θανατους,αρρωστιες δικων μου)και με εχουν ριξει ψυχολογικα πολυ.ενω τρωω κοιμαμαι σχετικα καλα,βγαινω,χαμογελω...σκεφτομαιοτι η ζωη δεν εχει νοημα.πως να ζησω τοσα χρονια μεχρι τα γεραματα ετσι?πως θα τα αντεξω.μπηκα σε διαφορα site και διαβασα τα συμπτωματα της καταθλιψης οπου εγραφε και για την αυτοκτονια.ε αυτο ηταν πωρα μου χει κολλησει η ιδεα μηπως κανω κακο στον εαυτο μου κι αγχωνομαι τρελα.περναω απ το παραθυρο και φοβαμαι μην πεσω.βλεπω μαχαΙΡΙ και φοβαμαι μην το χρησιμοποιησω.ερχονται διαφορες τετοιες σκεψεις κατα τη διαρκεια της ημερας που με βασανιζουν.η αληθεια ειναι πως εχω κουραστει πολυ απ τη ζωη μου και ειμαι μολις 25.τι ηθελα κι εμπαινα σε κεινο το site?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαίρη, οι εμμονές σε κάποια πράγματα και σκέψεις είναι χαρακτηριστικές για την Διαταραχή Πανικού, τα συμπτώματα της οποίας περιγράφεις. Είναι ένας φυσιολογικός αμυντικός μηχανισμός, οποίος επιτρέπει την μετάβαση του κέντρου της προσοχής από τα τρέχουσα προβλήματα σε κάτι ανύπαρκτο, σύμφωνα με την αρχή της επικρατούσας διέγερσης. Ο μηχανισμός αυτός είναι όμοιος με τον μηχανισμό αποπραγματοποίησης ή αποπροσωποποίησης. Η ενασχόληση με τα ανύπαρκτα προβλήματα δεν μπορεί να έχει πρακτική λύση, διότι τα προβλήματα αυτά δεν υπάρχουν στη πραγματικότητα (κάτι που δεν υπάρχει πραγματικά δεν μπορεί να ξεπεραστεί, επειδή δεν υπάρχει). Παρ’όλα αυτά, όμως εκλαμβάνονται από την συνείδηση μας ως πραγματικά και αποσπούν την προσοχή από την δυσάρεστη πραγματικότητα. Ο εγκέφαλος από τα δυο κακά επιλεγεί το καλύτερο, ακλουθώντας τον κανόνα εξοικονόμησης της ενέργειας. Ενώ τα υπαρκτά προβλήματα απαιτούν μια ανάλυση της κατάστασης με τις ακόλουθες απαραίτητες ενέργειες, τα ανύπαρκτα – δεν απαιτούν τίποτα από αυτά. Αλλά, παράλληλα, συνέχεια απασχολούν τον εγκέφαλο, επιτρέποντας του να «ξεχνά» τα αλλά, υπαρκτά. Την καλύτερη αντίληψη του μηχανισμού αυτού μπορεί να δώσει το παράδειγμα, όταν μας πονά το πόδι και χτυπήσουμε το κεφάλι. Τον πόνο στο πόδι, τον «ξεχνάμε» και ασχολούμαστε με αυτό, που εαυτός μας το κρίνει ως περισσότερης σημασίας. Έτσι ο πόνος στο πόδι υποχωρεί, και μένει μονό ο πόνος στο κεφάλι, τον οποίο και αντιλαμβανόμαστε. Στην περίπτωση της Διαταραχής Πανικού ή κάποιας άλλης δυσαρέσκειας με την πραγματικότητα, ο μηχανισμός αυτός «επιλεγεί» ανύπαρκτα προβλήματα και απειλές και «εξαναγκάζει» τον εγκέφαλο να ασχολείται με αυτά, αποσπώντας την «προσοχή» του από τα πραγματικά, υπαρκτά, που είναι πιο επώδυνα, κατά τη συγκεκριμένη αντίληψη, ή απαιτούν περισσότερες προσπάθειες για να λυθούν.



μαρια    13/01/2011 03:14
γεια σας..ειμαι 26 χρονων...γενικως απο μικρη πολυ αγχωδης και τελειομανης..πριν απο 6 χρονια ο πατερας μου,σε ηλικια 50 χρονων εμφανισε διπολικη διαταραχη..πριν απο 1 μηνα,λιγο μετα το θανατο του παππου μου την ωρα που μιλουσα με επιασε κριση πανικου με ταχυπαλμιες και δυσκολια στην αναπνοη..την επομενη μερα απο το περστατικο αυτο πηγα στη θεσσαλονικη οπου εκει ειμαι αρραβωνιασμενη..φτανοντας μου φανηκαν ολα γυρω μου περιεργα και δε μπορουσα να χαρω..απο εκεινο το βραδυ ειχα συνεχεια αναγουλες και εμετους και δεν ηθελα να φαω τιποτα και ημουν συνεχεια ανησυχη..ξυπνουσα συνεχεια στον υπνο μου τρομοκρατημενη κι αρχισα να πιστευω οτι θα παθω σαν τον μπαμπα μου..απεκλεισα το ενδεχομενο του στομαχου μετα απο επισκεψη σε γαστρ/γο..αρχισα κι εψαχνα στο internet και μου κολλησε οτι θα παθω σχιζοφρενεια..εδω και 1 μηνα ταλαιπωρουμαι, εχω χασει 3 κιλα και τα βραδια κοιμαμαι αρκετα αργα..δε θελω να πολυβγαινω απο το σπιτι γιατι νομιζω οτι κατι εχω και ελεγχω συνεχεια τον εαυτο μου γιατι φοβαμαι μην εχω ακουστικες και οπτικες παραισθησεις..οταν παω να φαω σκεφτομαι πως εκανε ο μπαμπας μου με το φαγητο που νομιζε οτι ηταν δηλητηριασμενο με αποτελεσμα να με πιανουν ταχυκαρδιες και αναγουλες..δεν εχω ορεξη να κανω τιποτα..ολη μερα καθομαι και σκεφτομαι τι μπορει να εχω με αποτελεσμα να τρελαινομαι!!!!εσεις πιστευετε οτι μπορει να παθω σαν τον μπαμπα μου η ειναι απλως ενας πανικος;;;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία, υποθέτω πως εάν η ίδια διαβάσεις την επιστολή σου προσεκτικά, θα δεις ότι γράφεις «νομίζω, θέλω, πιστεύω, φοβάμαι, τρομάζω, μου κόλλησε ιδέα» χωρίς να έχεις κάποιες απτές ενδείξεις. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις πηγάζει από την αντίληψη σου, παρά από κάποια πραγματική κατάσταση. Οι σωματικές ενοχλήσεις που αισθάνεσαι – είναι συνέπεια της σκέψης και ψυχικής έντασης, στις οποίες , στην ουσία, η ίδια βάζεις τον εαυτό σου. Στο τέλος θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η διαταραχή πανικού είναι ένας τρόπος αποφυγής της πραγματικότητας, όταν μια προβληματική κατάσταση αντικαθίσταται από άλλη, πιο εύκολο αντιληπτή και που «δικαιολογεί» την απραγία του παθόντος.



γιαννης    01/01/2011 17:03
ειμαι 55 χρονων και εδω και ενα μηνα οταν ειμαι σπιτι το βραδυ και σκεπτομαι οτι κατι θα μου συμβει αρχιζει ξαφνικα να αισθανομαι στο μερος του στομαχιου και του στηθους δυσφορια και ξαφνικα η πιεση μου πηγαινει 18 και οι χτυποι της καρδιας μου 140. οταν βρισκομαι πχ στα μολ που εχει πολυ κοσμο αισθανομαι οτι μου λειπει οξυγονο εχω δυσφορια και θελω να παρω αερα και να γυρισω σπιτι. το περπατημα στη φαση αυτη με βοηθα. ο ιατρος μου εδωσε λεξοτανιλ 1.5 μια εως δυο φορες την ημερα εξετασεις εκανα ολες καλες.παρακαλω τη συμβουλη σας. χρονια πολλα. ευχαριστω πολυ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιάννη, ελπίζω πως εάν διαβάσεις την περιγραφή της Διαταραχής Πανικού και τα σχετικά μηνύματα άλλων αναγνωστών πάνω στο θέμα αυτό, θα βοηθηθείς αρκετά στον προσανατολισμό του προβλήματος σου. Αυτό ίσως θα σε βοηθήσει να καταλάβεις ότι οι αιτίες του πηγάζουν από την αντίληψη σου και εξαρτώνται από τον τρόπο που σκέπτεσαι «οταν ειμαι σπιτι το βραδυ και σκεπτομαι οτι κατι θα μου συμβει αρχιζει ξαφνικα να αισθανομαι στο μερος του στομαχιου και του στηθους δυσφορια και ξαφνικα η πιεση μου πηγαινει 18 και οι χτυποι της καρδιας μου 140»



ΚΑΤΕΡΙΝΑ    27/12/2010 22:58
Καλησπέρα σας, Ηθελα την συμβουλη σας, οσον αφορα τις κρισεις πανικου.Εχω αρχισει εδω κ 1,5 χρονο να παιρνω τα effexor.ειδα μεγαλη βελτιωση στον 1ο χρονο, αλλα η γιατρος μου ειπε να συνεχισουμε κ 2ο χρονο για πιο οριστικα αποτελεσματα.Δυστυχως το τελευταιο 6μηνο δεν αισθανομαι οσο καλα αισθανομουν τον πρωτο χρονο κ ετσι τον τελευταιο μηνα που αυξησε την δοση σε 1 χαπι των 75 κ 1 χαπι των 150. συνεχιζω ομως να μην αισθανομαι το ιδιο καλα κ εχω αρχισει να φοβαμαι οτι δεν θα ξεμπλεξω ποτε απο τον εφιαλτη.τι μπορει να συμβαινει?υπαρχει περιπτωση να λυτρωθω πια? ευχαριστω πολυ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Κατερίνα, δυστυχώς οφείλω να σε απογοητεύσω, διότι, κατά την άποψη μου, κανένα φάρμακο της σύγχρονης ιατρικής, εκτός τα αντιβιοτικά, δεν αντιμετωπίζει την αιτία των προβλημάτων. Άρα, κάθε φάρμακο παίζει τον ρόλο του βοηθητικού, το οποίο απλά απαλύνει το πρόβλημα και η ευνοϊκή του δράση συνεχίζεται μόνο όσο αυτό υπάρχει μέσα στον οργανισμό. Κατά συνέπεια ένας άνθρωπος, που παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα, έχει δυο επιλογές – ή, παίρνει αυτό το βοηθητικό εφόρου ζωής, η αναζητά τις αιτίες του προβλήματος και αλλάζει τον τρόπο ζωής ή τον τρόπο αντίληψης της (στις περιπτώσεις ψυχικών προβλημάτων).



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | >>