ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 562 Σελίδα: 20η Επιλέξτε κατηγορία:   


Πανικός


Ρία    08/02/2011 15:52
Γειά σας και συγχαρητήρια για τη δουλειά σας. Είμαι 22 χρονών και από μικρό κοριτσάκι (9 χρονών) ταλαιπωρούμαι από ποικίλες εκδηλώσεις άγχους που εναλάσσονται αναλόγως με τους φόβους και τις προσδοκίες της κάθε χρονικής περιόδου. Εδώ και τρία χρόνια κάνω ψυχοθεραπεία και έχω δει μεγάλη διαφορά στον τρόπο διαχείρησης της καθημερινότητας ενώ οι κρίσεις πανικού και οι έντονες ιδεοληψίες μοιάζουν παρελθόν. Δεν έχω γίνει αυτό που λέμε τελείως καλά όμως τελικά δεν με πειράζει πια. Στην αρχή της θεραπείας βιαζόμουν να γίνω σαν τους \"άλλους\" που δεν φοβούνται τα πάντα και μπορούν να απολαμβάνουν τη ζωή τους, τώρα όμως έχω μάθει να περιμένω. Στο κάτω κάτω έζησα τόσα χρόνια με το παθολογικό άγχος και τα συμπτώματά του που εκ των πραγμάτων συνειδητοποιώ ότι δεν γίνεται να αλλάξουν όλα σε μια στιγμή μαγικά, θέλει κι αυτό το χρόνο του. Εξάλλου νιώθω ήδη δυνατή να τελειώσω με τις σπουδές μου και να ζήσω απαλλαγμένη από την εξάρτηση από τους γονείς μου που χαρακτήριζε την εφηβεία αλλά και την αρχή της ενήλικης ζωής μου. Τον τελευταίο χρόνο έχω σχέση με έναν συνομίληκό μου ο οποίος βρίσκεται σε θεραπεία κατά της κατάθλιψης. Παρόλες τις (ευγενικά εξεφρασμένες είναι η αλήθεια) αμφιβολλίες της μητέρας μου για το κατά πόσο μπορεί να μου προσφέρει μια υγιή σχέση ένας άνθρωπος που κατά τα άλλα δεν είναι υγιής, τα πάμε πολύ καλά, από τότε που είμαστε μαζί νιώθω μια ανακούφιση ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές. Με στηρίζει και με αγαπάει και πρώτη φορά νιώθω τόσο αποδεκτή σε μια σχέση. Αυτή η αγάπη φαίνεται να ενισχύει τη δράση της ψυχοθεραπείας και με κάνει όλο και πιο δυνατή. Παρόλα αυτά στο βάθος του μυαλού μου υπάρχει μια αμφιβολλία που δεν σχετίζεται ακριβώς με μένα αλλά με το μέλλον όπως αυτό αποτυπώνεται σε μια οικογένεια. Δύο ψυχικά ασθενείς άνθρωποι... είναι φρόνιμο να κάνουν παιδιά; Από τη μία έχω στο νου μου τις έρευνες που δείχνουν το ρόλο που παίζει ένα \"κακό\" ιστορικό και από την άλλη σκέφτομαι πως η δική μου οικογένεια είναι μέσες άκρες μια υγιής οικογένεια ωστόσο κάτι λίγο η πίεση από μια αυταρχική μητέρα, κάτι λίγο ο αγχώδης χαρακτήρας μου αλλά και η αδυναμία των γονιών μου να αποδεχτούν ότι όλα τα συμπτώματα που είχα (και ήταν πολλά..) ήταν ψυχοσωματικά και χρειαζόμουν ειδικό, έφτασα να ταλαιπωρούμαι χρόνια με κρίσεις πανικού, ιδεοληψίες, φοβίες κι ακόμη δεν έχω ξεμπέξει. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως τουλάχιστον εμείς (εγώ και ο σύντροφός μου) ξέρουμε από πρώτο χέρι πόσο κακό κάνει η πίεση, η αυταρχικότητα, η έλλειψη εμπιστοσύνης στις ανάγκες ενός παιδιού και ίσως με καλή θέληση ένα κακό ιστορικό δεν παίξει και τόσο ρόλο. Θα ήθελα και την άποψή σας όμως γιατι οι σκέψεις μου αυτές δεν έχουν κάποιο επιστημονικό υπόβαθρο και φοβάμαι μήπως πάρω πάνω μου την ευθύνη ενός παιδιού που δεν θα μπορέσει να γίνει ευτυχισμένο επειδή οι γονείς του δεν εξέτασαν σωστά τις όποιες παραμέτρους επικινδυνότητας και επέλεξαν να το φέρουν στη ζωή χωρίς να σκεφτούν τις πιθανότητες να νοσήσει στο μέλλον.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ρία, αρχικά, ίσως θα είχε νόημα να σταθούμε στην έννοια του ευτυχισμένου παιδιού ή, γενικά, στην έννοια της ευτυχίας. Ευτυχία είναι ένα υποκειμενικό συναίσθημα, που εμφανίζεται όταν η πραγματικότητα συμπίπτει με τις προσδοκίες. Οι ανθρωπότητα ανέκαθεν προσπαθούσε να ορίσει τα συστατικά της ευτυχίας και του νοήματος της ζωής, όπως και κάθε τι, που δείχνει να παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων. Επί τούτου όμως, σπανίως λαμβάνονταν υπ’ όψη το γεγονός, ότι οι προσδοκίες για κάτι και οι συνδεδεμένες με αυτές αναλήψεις, διαμορφώνονται κατά την εδραίωση μιας προσωπικότητας και αντιστοιχούν στις λεπτομερές των προσωπικών εμπειριών, οι οποίες για κάθε άτομο είναι μοναδικές. Επιπλέον, σύμφωνα με τη κοινή αντίληψη, η ευτυχία είναι μια κατάσταση της υπέρμετρης χαράς από ένα σύνολο των συνθηκών, το οποίο διατηρείται από μόνο του και για τον οποίο δεν υφίσταται ανάγκη καταβολής προσπαθειών – κάτι ανάλογο με τον επίγειο παράδεισο ή τον υπερβολικό ενθουσιασμό, που βιώνεται στα αρχικά στάδια του έρωτα. Η ένταση και ο βαθμός των συναισθημάτων βασίζεται στην σύγκριση της κάθε κατάστασης που έχει συμβεί στο παρελθόν και ακολουθεί τον φυσικό νόμο αντιστάθμισης (ισορροπίας). Ο νόμος αυτός υποστηρίζει, ότι, για να είναι ένα σύστημα ισορροπημένο, είναι απαραίτητο το σύνολο των αρνητικών και των θετικών του συστατικών να είναι ισόποσο. Από την άλλη πλευρά, τα συναισθήματα, σύμφωνα με τον φυσικό τους προορισμό, καλούνται να εξασφαλίσουν την ισορροπία του οργανισμού, η οποία είναι αναγκαία για την ομαλή του λειτουργία. Επομένως, πάντα προηγούνται τα αρνητικά συναισθήματα, που σημαδεύουν μια ανεπιθύμητη κατάσταση ως επικίνδυνη, δυσάρεστη και ενεργοποιούν των μηχανισμό της αποφυγής ή της αντιμετώπισης της. Η επιτυχία της αποφυγής συνοδεύεται από τα συναισθήματα ανακούφισης, ικανοποίησης. Π.χ., για να ειδοποιηθεί ο οργανισμός για την ελάττωση της ενέργειας, απαραίτητης για την λειτουργία του, προκύπτει το δυσάρεστο συναίσθημα της πείνας, το οποίο αντικαθίσταται από ευχάριστο συναίσθημα του κορεσμού, καθώς ο οργανισμός βρει και καταναλώσει αντίστοιχη ποσότητα της τροφής. Επομένως, για να εκτιμηθεί μια κατάσταση ως θετική, είναι αναγκαίο το συγκεκριμένο άτομο να περάσει μια αντίθετη κατάσταση που θα έχει εκτιμηθεί προηγουμένως ως αρνητική. Αξίζει, λοιπόν, να θυμόμαστε ότι, όσο πιο ευχάριστα επιθυμούμε να περνάμε, τόσο δυσάρεστα είναι αναγκαίο να περάσουμε πριν. Διαφορετικά, απλά, δεν θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε θετικά την νέα κατάσταση. Π.χ. εάν έχω κάθε μέρα άφθονο φαγητό, δεν θα είμαι «ευτυχισμένος» με την προοπτική του νέου γεύματος. Ενώ, εάν προηγηθεί μια εβδομάδα έντονης πείνας, προφανώς, θα είμαι τρισευτυχισμένος, έχοντας μπροστά μου ένα πιάτο ή ένα κομμάτι ψωμιού. Το γεγονός αυτό μας οδηγεί σε ένα άλλο συμπέρασμα – η ευτυχία, την οποία καλύτερα να την ονομάσουμε – ικανοποίηση (για να αποφύγουμε την σύγχυση με την κοινή της αντίληψη), δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να φέρει μόνιμο χαρακτήρα εφόσον ο οργανισμός είναι ζωντανός και συνεχίζουν οι λειτουργίες του. Μόλις ικανοποιηθεί μια ανάγκη, ακολουθεί ένα σύντομο στάδιο της προσωρινής ικανοποίησης-ισορροπίας, το οποίο ανταλλάσσεται από την νέα ανάγκη του οργανισμού στην συμπλήρωση του αναγκαίου συστατικού. Το φυσικό νόημα της ζωής είναι η ίδια ζωή. Αυτό εκφράζεται στην εξασφάλιση της ακεραιότητας και της ομαλής λειτουργίας του ίδιου του οργανισμού, και στην αναπαραγωγή, που αποτελεί την συνέχεια της ζωής σε μορφή της συνέχειας του είδους. Επομένως, ο κύριος στόχος του κάθε γονιού, δεν είναι να παρέχει στους απογόνους του όσο είναι δυνατό περισσότερες απολαύσεις και ανέσεις, όπως σκέπτεται η πλειοψηφία, αλλά να τους προσφέρει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των αναλόγων ικανοτήτων, δεξιοτήτων και γνώσεων, που θα τους επιτρέψει να αντιμετωπίσουν εύστοχα και αποτελεσματικά τα προβλήματα, που προκύπτουν κατά τη σταδιοδρομία μου κάθε ζωντανού πλάσματος. Χωρίς προβλήματα δεν υπάρχει ζωή, ή, αν το πούμε διαφορετικά, χωρίς συναισθηματικές αποχρώσεις, – η ίδια η ζωή είναι ένα συνεχή πρόβλημα. Έτσι, όσο περισσότερο μαθαίνει ένα παιδί να αντιμετωπίζει τα εμπόδια που συναντά, τόσο πιο αποτελεσματικό, εύστοχο και, τελικά, βιώσιμο θα είναι μετά την ενηλικίωση του. Συνεπώς, οι γονείς που έχουν μάθει περισσότερο από τις δυσκολίες που έχουν αντιμετωπίσει ίδιοι, έχουν να δώσουν ανάλογα περισσότερο και στα παιδιά τους, αρκεί να μην συγχέεται η ποσότητα των δυσκολιών με την ποσότητα των γνώσεων που τις ακολουθεί. Όσο αφόρα το πρώτο σκέλος της ερώτησης σου – κατά πόσο κατάλληλος είναι ένας ερωτικός σύντροφος που επιλέγουμε, εδώ ίσως αξίζει να σταθούμε στα τρία ακόλουθα συστατικά. 1. Τι αποσκοπούμε από ερωτική σχέση και κατά πόσο αντιστοιχεί η αντίληψη μας για την συγκεκριμένη σχέση και για τις σχέσεις γενικά, στον φυσικό προορισμό των σχέσεων μεταξύ των ενηλίκων εκπροσώπων των αντίθετων φύλων; 2. Κατά πόσο είμαστε ισορροπημένοι εμείς οι ίδιοι, πριν προχωρίσουμε στην επισύναψη της σχέσης; 3 Πόσο αντικειμενικά μπορούμε να εκτιμήσουμε τον/την υποψήφιο σύντροφο, σύμφωνα με τους στόχους μας; Αρκετές φορές προσχωρούμε σε μια σχέση, ακλουθώντας κάποιες άλυτες συγκρούσεις ή ανεκπλήρωτες επιθυμίες, που δεν σχετίζονται με τον πραγματικό σκοπό δικό μας ή με τον φυσικό σκοπό της ερωτικής σχέσης. Το κάνουμε από ανασφάλεια (δεν μπορώ μόνος/μόνη), από ανάγκη να αισθανθούμε ανώτεροι (επιλέγω ένα/μια προβληματικό/ή σύντροφο για να φαίνομαι ανώτερος/η και έτσι να εξασφαλίσω την προσάρτηση του/της), για να εξασφαλίσουμε την γονική αγάπη και στοργή (αναζητάμε μια σχέση σε μορφή γονιός-παιδί, ανεξάρτητα από τον αρχικό ρόλο που αναλαμβάνουμε, διότι οι ρόλοι, κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας σχέσης μπορούν να αλλάζουν ή να συναλλάσσονται), για να αυτοεπιβεβαιωθούμε (συνάπτω μια σχέση με κάποιον/κάποια, που αποτελεί ένα ποθητό στόχο για άλλους), για να καλύψουμε το συναισθηματικό κενό και το αίσθημα μειονεξίας μετά από ένα χωρισμό κ.λπ. Η επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας, πριν προχωρήσουμε στην αναζήτηση ερωτικού συντρόφου, επιτρέπει να μην ακολουθήσουμε τις άλυτες συγκρούσεις και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, και να είμαστε πιο κοντά στον φυσικό προορισμό της ερωτικής σχέσης. Εκτός από αυτό, ισορροπημένη ψυχική κατάσταση μας επιτρέπει να δούμε περισσότερο αντικειμενικά τον/την υποψήφιο ερωτικό σύντροφο, διότι κινούμαστε με συγκεκριμένο κριτήριο και δεν αισθανόμαστε την πίεση βιασύνης από τη στιγμή που δεν είμαστε σε κάποια δεινή θέση. Η έλλειψη βιασύνης είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την εκτίμηση οποιωνδήποτε παραγόντων και καταστάσεων, διότι μας επιτρέπει να εξετάσουμε ένα θέμα προσεκτικά, και αν δεν καταλαβαίνουμε κάτι ή έχουμε αμφιβολίες – να περιμένουμε αναγκαίο χρόνο, για να έχουμε δυνατότητα να συγκρίνουμε τα νέα εμφανιζόμενα αποτελέσματα με τις παλιότερες εκτιμήσεις μας. Ψυχική ισορροπία όμως μπορεί να επιτευχθεί μονό όταν γνωρίζουμε αρκετά τον εαυτό μας, ώστε να διαχωρίσουμε τις πραγματικές ανάγκες και να είμαστε σε θέση να τις ικανοποιήσουμε.



μαιρη    22/01/2011 19:59
γεια σας.οταν ημουν 17 ειχα παθει καταθλιψη λογω αγχους για τις εξετασεις αλλα το ξεπερασω μετα απο λιγους μηνες.γενικα ειμαι πολυ αγχωδης ατομο.αυτο που με αγχωνει πιο πολυ ειναι οι αρρωστιες ιδιαιτερα οι ψυχασθενειες και ο καρκινος.κατα καιρους μου κολανε διαφορες ιδεες στο μυαλο οτι κατι εχω παθαινοντας κρισεις πανικου..μετα απο καποιο διαστημα και πολυ ψαξιμο(εξετασεις κτλ)περναει.περυσι ειχα δει στην τηλεοραση για εναν αδερφο που μαχαιρωσε τον αλλον και εκανα φρικτες σκεψεις οτι μπορει να κανω το ιδιο σε καποιον δικο μου.τα χα παιξει κι ετσι πηγα σε εναν ψυχιατρο.μου πε οτι αυτο που κατα καιρους εχω με τις αρρωστιες και το τελευταιο με τα αδερφια ειναι οι λεγομενες ιδεοληψιες.βασανιστηκες σκεψεις που δεν εχουν λογικη βαση.τελοσπαντων μου δωσε ενα σιροπι που κατα βαση ειναι για την σπαστικη κολιτιδα που ειχα λογω αγχους και μου πε οτι αυτο θα με βοηθουσε γενικοτερα.οντως μετα απο 2 βδομαδες το ξεπερασα.φετος εχω περασει παρα πολλα ασχημα(θανατους,αρρωστιες δικων μου)και με εχουν ριξει ψυχολογικα πολυ.ενω τρωω κοιμαμαι σχετικα καλα,βγαινω,χαμογελω...σκεφτομαιοτι η ζωη δεν εχει νοημα.πως να ζησω τοσα χρονια μεχρι τα γεραματα ετσι?πως θα τα αντεξω.μπηκα σε διαφορα site και διαβασα τα συμπτωματα της καταθλιψης οπου εγραφε και για την αυτοκτονια.ε αυτο ηταν πωρα μου χει κολλησει η ιδεα μηπως κανω κακο στον εαυτο μου κι αγχωνομαι τρελα.περναω απ το παραθυρο και φοβαμαι μην πεσω.βλεπω μαχαΙΡΙ και φοβαμαι μην το χρησιμοποιησω.ερχονται διαφορες τετοιες σκεψεις κατα τη διαρκεια της ημερας που με βασανιζουν.η αληθεια ειναι πως εχω κουραστει πολυ απ τη ζωη μου και ειμαι μολις 25.τι ηθελα κι εμπαινα σε κεινο το site?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαίρη, οι εμμονές σε κάποια πράγματα και σκέψεις είναι χαρακτηριστικές για την Διαταραχή Πανικού, τα συμπτώματα της οποίας περιγράφεις. Είναι ένας φυσιολογικός αμυντικός μηχανισμός, οποίος επιτρέπει την μετάβαση του κέντρου της προσοχής από τα τρέχουσα προβλήματα σε κάτι ανύπαρκτο, σύμφωνα με την αρχή της επικρατούσας διέγερσης. Ο μηχανισμός αυτός είναι όμοιος με τον μηχανισμό αποπραγματοποίησης ή αποπροσωποποίησης. Η ενασχόληση με τα ανύπαρκτα προβλήματα δεν μπορεί να έχει πρακτική λύση, διότι τα προβλήματα αυτά δεν υπάρχουν στη πραγματικότητα (κάτι που δεν υπάρχει πραγματικά δεν μπορεί να ξεπεραστεί, επειδή δεν υπάρχει). Παρ’όλα αυτά, όμως εκλαμβάνονται από την συνείδηση μας ως πραγματικά και αποσπούν την προσοχή από την δυσάρεστη πραγματικότητα. Ο εγκέφαλος από τα δυο κακά επιλεγεί το καλύτερο, ακλουθώντας τον κανόνα εξοικονόμησης της ενέργειας. Ενώ τα υπαρκτά προβλήματα απαιτούν μια ανάλυση της κατάστασης με τις ακόλουθες απαραίτητες ενέργειες, τα ανύπαρκτα – δεν απαιτούν τίποτα από αυτά. Αλλά, παράλληλα, συνέχεια απασχολούν τον εγκέφαλο, επιτρέποντας του να «ξεχνά» τα αλλά, υπαρκτά. Την καλύτερη αντίληψη του μηχανισμού αυτού μπορεί να δώσει το παράδειγμα, όταν μας πονά το πόδι και χτυπήσουμε το κεφάλι. Τον πόνο στο πόδι, τον «ξεχνάμε» και ασχολούμαστε με αυτό, που εαυτός μας το κρίνει ως περισσότερης σημασίας. Έτσι ο πόνος στο πόδι υποχωρεί, και μένει μονό ο πόνος στο κεφάλι, τον οποίο και αντιλαμβανόμαστε. Στην περίπτωση της Διαταραχής Πανικού ή κάποιας άλλης δυσαρέσκειας με την πραγματικότητα, ο μηχανισμός αυτός «επιλεγεί» ανύπαρκτα προβλήματα και απειλές και «εξαναγκάζει» τον εγκέφαλο να ασχολείται με αυτά, αποσπώντας την «προσοχή» του από τα πραγματικά, υπαρκτά, που είναι πιο επώδυνα, κατά τη συγκεκριμένη αντίληψη, ή απαιτούν περισσότερες προσπάθειες για να λυθούν.



μαρια    13/01/2011 03:14
γεια σας..ειμαι 26 χρονων...γενικως απο μικρη πολυ αγχωδης και τελειομανης..πριν απο 6 χρονια ο πατερας μου,σε ηλικια 50 χρονων εμφανισε διπολικη διαταραχη..πριν απο 1 μηνα,λιγο μετα το θανατο του παππου μου την ωρα που μιλουσα με επιασε κριση πανικου με ταχυπαλμιες και δυσκολια στην αναπνοη..την επομενη μερα απο το περστατικο αυτο πηγα στη θεσσαλονικη οπου εκει ειμαι αρραβωνιασμενη..φτανοντας μου φανηκαν ολα γυρω μου περιεργα και δε μπορουσα να χαρω..απο εκεινο το βραδυ ειχα συνεχεια αναγουλες και εμετους και δεν ηθελα να φαω τιποτα και ημουν συνεχεια ανησυχη..ξυπνουσα συνεχεια στον υπνο μου τρομοκρατημενη κι αρχισα να πιστευω οτι θα παθω σαν τον μπαμπα μου..απεκλεισα το ενδεχομενο του στομαχου μετα απο επισκεψη σε γαστρ/γο..αρχισα κι εψαχνα στο internet και μου κολλησε οτι θα παθω σχιζοφρενεια..εδω και 1 μηνα ταλαιπωρουμαι, εχω χασει 3 κιλα και τα βραδια κοιμαμαι αρκετα αργα..δε θελω να πολυβγαινω απο το σπιτι γιατι νομιζω οτι κατι εχω και ελεγχω συνεχεια τον εαυτο μου γιατι φοβαμαι μην εχω ακουστικες και οπτικες παραισθησεις..οταν παω να φαω σκεφτομαι πως εκανε ο μπαμπας μου με το φαγητο που νομιζε οτι ηταν δηλητηριασμενο με αποτελεσμα να με πιανουν ταχυκαρδιες και αναγουλες..δεν εχω ορεξη να κανω τιποτα..ολη μερα καθομαι και σκεφτομαι τι μπορει να εχω με αποτελεσμα να τρελαινομαι!!!!εσεις πιστευετε οτι μπορει να παθω σαν τον μπαμπα μου η ειναι απλως ενας πανικος;;;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία, υποθέτω πως εάν η ίδια διαβάσεις την επιστολή σου προσεκτικά, θα δεις ότι γράφεις «νομίζω, θέλω, πιστεύω, φοβάμαι, τρομάζω, μου κόλλησε ιδέα» χωρίς να έχεις κάποιες απτές ενδείξεις. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις πηγάζει από την αντίληψη σου, παρά από κάποια πραγματική κατάσταση. Οι σωματικές ενοχλήσεις που αισθάνεσαι – είναι συνέπεια της σκέψης και ψυχικής έντασης, στις οποίες , στην ουσία, η ίδια βάζεις τον εαυτό σου. Στο τέλος θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η διαταραχή πανικού είναι ένας τρόπος αποφυγής της πραγματικότητας, όταν μια προβληματική κατάσταση αντικαθίσταται από άλλη, πιο εύκολο αντιληπτή και που «δικαιολογεί» την απραγία του παθόντος.



γιαννης    01/01/2011 17:03
ειμαι 55 χρονων και εδω και ενα μηνα οταν ειμαι σπιτι το βραδυ και σκεπτομαι οτι κατι θα μου συμβει αρχιζει ξαφνικα να αισθανομαι στο μερος του στομαχιου και του στηθους δυσφορια και ξαφνικα η πιεση μου πηγαινει 18 και οι χτυποι της καρδιας μου 140. οταν βρισκομαι πχ στα μολ που εχει πολυ κοσμο αισθανομαι οτι μου λειπει οξυγονο εχω δυσφορια και θελω να παρω αερα και να γυρισω σπιτι. το περπατημα στη φαση αυτη με βοηθα. ο ιατρος μου εδωσε λεξοτανιλ 1.5 μια εως δυο φορες την ημερα εξετασεις εκανα ολες καλες.παρακαλω τη συμβουλη σας. χρονια πολλα. ευχαριστω πολυ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιάννη, ελπίζω πως εάν διαβάσεις την περιγραφή της Διαταραχής Πανικού και τα σχετικά μηνύματα άλλων αναγνωστών πάνω στο θέμα αυτό, θα βοηθηθείς αρκετά στον προσανατολισμό του προβλήματος σου. Αυτό ίσως θα σε βοηθήσει να καταλάβεις ότι οι αιτίες του πηγάζουν από την αντίληψη σου και εξαρτώνται από τον τρόπο που σκέπτεσαι «οταν ειμαι σπιτι το βραδυ και σκεπτομαι οτι κατι θα μου συμβει αρχιζει ξαφνικα να αισθανομαι στο μερος του στομαχιου και του στηθους δυσφορια και ξαφνικα η πιεση μου πηγαινει 18 και οι χτυποι της καρδιας μου 140»



ΚΑΤΕΡΙΝΑ    27/12/2010 22:58
Καλησπέρα σας, Ηθελα την συμβουλη σας, οσον αφορα τις κρισεις πανικου.Εχω αρχισει εδω κ 1,5 χρονο να παιρνω τα effexor.ειδα μεγαλη βελτιωση στον 1ο χρονο, αλλα η γιατρος μου ειπε να συνεχισουμε κ 2ο χρονο για πιο οριστικα αποτελεσματα.Δυστυχως το τελευταιο 6μηνο δεν αισθανομαι οσο καλα αισθανομουν τον πρωτο χρονο κ ετσι τον τελευταιο μηνα που αυξησε την δοση σε 1 χαπι των 75 κ 1 χαπι των 150. συνεχιζω ομως να μην αισθανομαι το ιδιο καλα κ εχω αρχισει να φοβαμαι οτι δεν θα ξεμπλεξω ποτε απο τον εφιαλτη.τι μπορει να συμβαινει?υπαρχει περιπτωση να λυτρωθω πια? ευχαριστω πολυ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Κατερίνα, δυστυχώς οφείλω να σε απογοητεύσω, διότι, κατά την άποψη μου, κανένα φάρμακο της σύγχρονης ιατρικής, εκτός τα αντιβιοτικά, δεν αντιμετωπίζει την αιτία των προβλημάτων. Άρα, κάθε φάρμακο παίζει τον ρόλο του βοηθητικού, το οποίο απλά απαλύνει το πρόβλημα και η ευνοϊκή του δράση συνεχίζεται μόνο όσο αυτό υπάρχει μέσα στον οργανισμό. Κατά συνέπεια ένας άνθρωπος, που παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα, έχει δυο επιλογές – ή, παίρνει αυτό το βοηθητικό εφόρου ζωής, η αναζητά τις αιτίες του προβλήματος και αλλάζει τον τρόπο ζωής ή τον τρόπο αντίληψης της (στις περιπτώσεις ψυχικών προβλημάτων).



ΓΕΩΡΓΙΑ    15/12/2010 12:51
Αγαπητέ Κύριε Κοτανίδη, κάποια στιγμή μου εμφανίστηκε ένα αίσθημα δυσκαταποσίας και μετά από αλλεπάλληλες εξετάσεις μου είπαν ότι είναι ψυχοσωματικό...είχα έντονο άγχος και δεν μπορούσα να κοιμηθώ...με αποτέλεσμα να νιώθω φοβία και πανικό τοβράδυ χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ...η γιατρός μου συνέστησε να πάρω xanax 0,25 μισό το πρωί και μισό το απόγευμα και επίσης να ξεκινήσω και ένα αντικαταθλιπτικό το Seropram. Υπάρχει πρόβλημα στο συνδιασμό αυτών των δύο? και αν ναι τι παρενέργειες συνήθως παρατιρούνται στην αρχήν της εβδομάδας?γιατί παντού διαβάζω ότι γίνεσαι χειρότερα μεχρι να τα συνηθίσεις και αυτό με πανικοβάλει.

Α. Κοτανίδης - Αγαπητή Γεωργία, είσαι σίγουρη πως οι πληροφορίες για την ασυμβατότητα αυτού του συνδυασμού προκύπτουν από έγκυρες πηγές;



ευαγγελια    10/12/2010 12:18
καλησπερα και συγχαρητηρια για τι siteσας.ειμαι 30 χρονων και εχω τρελο αγχος οτι εχω κατι .εχω μουδιασματα στο κεφαλι και ευθειασμο αυχενα.εκανα μαγνητικη εγκεφαλου η οποια βγηκε καθαρη αλλα εγω αγχωνομαι ακομα περισσοτερο ο νευρολογος ειπε οτι εχω πολυ αγχος.εκανα και μαγνητικη αυχενα που εδειξε 3 κηλες συν τον ευθειασμο.δε μπορω να χαρω το μωρο μου και τον ανδρα μου γιατι φοβαμαι μπηκα στο ιντερνετ και λεει για σκπ.τι να κανω?

Α. Κοτανίδης - Αγαπητή Ευαγγελία, το άγχος και οι σωματικές του εκδηλώσεις αρκετά αποτελεσματικά αντιμετωπίζονται με την αλλαγή των αντιλήψεων. Βέβαια ο δρόμος αυτός είναι αρκετά μακρύς και προϋποθέτει προσπάθεια. Στην περίπτωση που θα προτιμήσεις σχετικά πιο εύκολη και γρήγορη λύση θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις την μέθοδο της φαρμακευτικής αντιμετώπισης, η οποία όμως επιδρά μόνο στα συμπτώματα, αφήνοντας ανεπηρέαστες τις αιτίες του προβλήματος.



μιχαλης(βοηθεια)!    27/02/2008 20:11
κ κοτανιδι,ειμαι 23 ετων,κ εχω ενα προβλημα που με βασανιζει εδω κ δεκα χρονια περιπου,χαρηκα παρα πολυ που βρηκα ενα site οπου μπορω να πω το προβλημα μου κ ισως επιτελους να βρω λυση!!εχω μονιμες ζαλαδες χωρις να φευγουν καθολου κ ποτε,για να το περιγραψω,ειμαι σαν μεθυσμενος 24 ωρες το 24ωρο,χωρις να γυριζουν τα αντικειμενα,ειναι σαν να μην εχεις αισθηση χρονο η χωρου,δεν τα βλεπω ολα σαν μια φωτογραφια,κ γενικα αγχωνομαι με το παραμικρο,ειμαι πολυ υπερκινητικος,στην αρχη εκανα κ εγω ολες τις εξετασεις,αξονικες,νευρολογους τα παντα,μου λενε οτι ειναι απο το αγχος κ ψυχολογικα αιτια,παω σε ψυχολογο μου εδωσε το pricital στην αρχη μαζι με tranxene ,το οποιο δεν εκανε δουλεια κ τωρα περνω το minitran,το οποιο ουτε εκει βλεπω διαφορα,τι να κανω??δεν μπορω αλλο να ζω ετσι!!,νομιζα οτι ειμουνα ο μοναδικος μαυτο το ειδος προβλημα!τουλαχιστον βλεπω οτι ειναι κι αλλη σαν εμενα με τα δικα τους προβληματα κ μου δινει κουραγιο! ευχαριστω κ μονο που ακουσατε!!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μιχάλη ! Η αποπροσωποποίηση είναι μια εκδήλωση της Διαταραχής Πανικού , η οποία έχει ψυχολογικές αιτίες και αντιμετωπίζεται οριστικά με την αλλαγή των αντιλήψεων μέσω της ψυχοθεραπείας , ενώ η προσωρινή αντιμετώπιση επιτυγχάνεται με την φαρμακευτική αγωγή με αγχολυτικά και αντικαταθλιπτικά σκευάσματα .



εφη π    25/02/2008 21:36
καλησπερα σας ηθελα και εγω να υποβαλλω μια ερωτηση πριν 1 χρονο εχασα ενα μωρο οντας στους 6 μηνες μετα απο αυτο συνεβησαν διαφορα ασχημα γεγονοτα στην ζωη μου(θανατοι αγαπημενων προσωπων),και μετα παλι προβλημα υπογονιμοτητας ημουν δυνατη τα αντεξα ολα μολις ολα ηρεμησαν ξαφνικα μια μερα και ενω ειμαι στο μετρο με πιανει κατο αν δυσπνοια ταχυκαρδια και παγωμαρα σαν να επεφτα κατω ,κατεβηκα αμεσως και δεν εδωσα σημασια ,βεβαια πηγα σε ψυχολογο η οποια μου χαλασε την ψυχολογια τελειως δεν μου μιλαγε καθολου μονο εγω μιλαγα και το μονο που μου ελεγε παλι καλα που δεν εχεις περα απο μια κρισεις πανικου τι ηθελε και το ειπε απο τοτε εδω και 2 εβδομαδες εχω δυσπνοια ,ταχυκαρδια και παραλληλα ενα τρομο οτι θα πεσω κατω(δεν εχω λυποθιμισει)μια παγωμαρα,πηγα σε ωρλ μου ειπε να κανω αξονικη(δεν εκανα ακομα)μου τονισε οτι δεν εχω κατι αλλα για να το αποκλεισουμε,ειναι τρομερο να φοβαμαι να βγω εξω (μολις ερχομαι αντιμετωποι με κοσμο το παθαινω)το βαζω στο μυαλο μου,τι μου προτεινετε>

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή εφη ! Η αποτελεσματική μακροπρόθεσμα προσέγγιση της Διαταραχής Πανικού , τα συμπτώματα της οποίας περιγράφεις , κατά την άποψη μου , επιτυγχάνεται μέσω της ψυχοθεραπείας



maria    24/02/2008 20:27
kyrie kotanidi sas eixa ksanagrapsei kai sas eixa pei oti exo to proaisthima oti tha pethano.oi kriseis panikou pou eixa apo perysi to kalokairi exoun fygei alla pleon exo synexeia zalades(nomizo oti kouniemai synexeia akoma kai ston ypno mou)exo apoprosopoiisi,den ksero an einai sosti afti i ekfrasi kai genikotera niotho oti kapoies fores de zo ego tin idia mou ti zoi kai ti zei kapoios allos kai apla koitao.Genika eimai kalytera psychologika kai akoma kai otan eimai kapou kai pernao kala niotho pali aftes tis zalades kai tin apoprosopoiisi.ginetai eno eimai kala na niotho aftes tis zalades pou nomizo oti kouniemai (les kai eimai se karavi kai tin apoprosopopoiisi?afto pou ofeilete?efxaristo poly

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή maria ! Οι ζαλάδες που περιγράφεις , όπως και ο φόβος του θανάτου με την αποπροσωποποίηση είναι συμπτώματα της Διαταραχής Πανικού , η οποία υποθέτω πως πέρασε από μια μορφή εξωτερίκευσης των συμπτωμάτων σε άλλη .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | >>