ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 267 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


Νίκη    11/10/2013 08:50
Συγνωμη αν σας κουρασα, αλλα εχω κανει γνωστικη συμπεριφοριστικη θεραπεια χωρις αποτελεσμα. Πως μπορουμε να αμφισβητησουμε τις λαθεμενες πεοιηθησεις τις οποιες αντιλαμβανομαι αλλα ειναι τοσο ακαμπτες που το μονο που βλεπω ειναι το αισθημα της δυσαρεσκειας και του πανικου. Ευχαριστω και παλι.

Αγαπητή Νίκη, η μη επιτυχία του οποιουδήποτε εγχειρήματος υποδηλώνει την ανεπαρκής προσέγγισή του. Από την άλλη πλευρά η κάθε είδους ψυχοθεραπεία αποτελεί μόνο ένα εργαλείο, η αποτελεσματική χρήση του οποίου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αρχίζοντας από την ικανότητα σφαιρικής αντίληψης του ειδικού που καλείται να την εφαρμόσει και του εύστοχου προσανατολισμό στις αιτίες και στους μηχανισμούς των ψυχολογικών συγκρούσεων, και τελειώνοντας με την ισχύ των κινήτρων του ενδιαφερόμενου και το βαθμό της προϋπάρχουσας γνωστικής βάσης και της ικανότητας αναλυτικής και αφηρημένης σκέψης, καθώς και με την αποκόλληση από την ανάγκη επίτευξης των άμεσων αποτελεσμάτων και ανάπτυξη της ικανότητας εκτίμησης της προόδου, εκφραζόμενες από την υπομονή και επιμονή.



ΠΑΡΗΣ    30/09/2013 12:27
Πάρης, 43 ετών Κύριε Κοτανίδη γεια σας. Θα ήθελα την επαγγελματική σας άποψη στο εξής θέμα. Οι φοβίες αντιμετωπίζονται με συγκεκριμένες τεχνικές και μεθόδους. Σαν ασθενής, εάν πρέπει να επιλέξω μεταξύ Γνωστικής Συμπεριφοριστικής Θεραπείας (CBT) και Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού (NLP) πώς γίνεται η επιλογή αυτή; Θα μπορούσατε να μας επισημάνετε κάποιες ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους; Δηλαδή τι κάνει η μια θεραπευτική μέθοδος και τι η άλλη; Ποιας μεθόδου τα θετικά αποτελέσματα διαρκούν περισσότερο (εμπειρικά και κατά την εκτίμησή σας); Ευχαριστώ.

Αγαπητέ Πάρη, οι φοβίες αντιμετωπίζονται με την εξάλειψη των αιτιών που τις προκαλούν, η οποία σχετίζεται με την αλλαγή του τρόπου σκέψης και αντίληψης από το συναισθηματικό στον ορθολογικό, βασισμένο στο διευρυμένο γνωστικό πλαίσιο. Στην ουσία ο ειδικός καλείται να βοηθήσει τον ενδιαφερόμενο να ξεφύγει από το κατεστημένο σκεπτικό και να μάθει να αξιολογεί τις καταστάσεις βάσει της λογικής προσέγγισης, απαλλαγμένης από την επιρροή της οικείας αρνητικής συναισθηματικής εκτίμησης, Αυτό σημαίνει ότι από τη μια πλευρά ο ειδικός είναι αναγκαίο να αντιλαμβάνεται αρκετά καλά τη δομή του ψυχισμού και το μηχανισμό διαμόρφωσης της σκέψης και της αντίληψης, καθώς και το μηχανισμό διαστρέβλωσής τους. Η απερίσκεπτη εφαρμογή κάποιας τεχνικής, η οποία δεν είναι πανάκεια, αλλά ένα εργαλείο, συνήθως συνοδεύεται από φτωχά και αρκετά βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, διότι συχνά δε φτάνει στη ρίζα του προβλήματος. Από την άλλη πλευρά και ο ενδιαφερόμενος είναι αναγκαίο να έχει τα απαραίτητα κίνητρα, μια κατάλληλη γνωστική βάση και την ανεπτυγμένη ικανότητα αφηρημένης επεξεργασίας, διότι το αντικείμενο και οι έννοιες που καλούνται να αλλάξουν έχουν περισσότερο τον φιλοσοφικό χαρακτήρα, παρά τη συνηθισμένη μορφή ιατρικής προσέγγισης σε μορφή διάγνωση → οδηγίες – πιστή εφαρμογή.



Γερασιμος    29/09/2013 23:13
καλησπέρα σας. θεωρω πως η ερωτηση μου ειναι κατα καποιο τροπο ασυνηθιστη οποτε θα ξεκινησω συστηνοντας με πρωτα. Είμαι 32 ετών, πτυχιούχος λογοθεραπείας και διορισμένος υπάλληλος σε μικροβιολογικό εργαστήριο νοσοκομειου. ανέκαθεν ήθελα να σπουδάσω ψυχολογία όμως δεν είχα τη στηριξη της οικογενειας μου. πλεον, ως εργαζομενος και οικονομικα ανεξαρτητος, ξεκινησα την προετοιμασια μου για να επιτυχω το εφηβικο μου ονειρο. στην πορεια λοιπον, υστερα απο καποιο αντικειμενικα σοβαροτατο προσωπικο προβλημα που αντιμετωπισα, χρειαστηκα ψυχολογικη υποστηριξη την οποια, κατοπιν συμβουλης ενος συναδελφου ιατρου, βρηκα σε ψυχιατρο. το διλημμα που μου προεκυψε απο την εμπειρια της ψυχοθεραπειας ειναι το εξης: ενας ψυχιατρος που θα ακολουθησει μια λιγοτερο ιατρικη προσεγγιση θεραπειας (δηλαδη που εχει ειδικευτει σε καποια μορφη ψυχοθεραπειας) μπορει να καλυψει τη δουλεια του ψυχολογου. μαλιστα, μπορει να την υπερκαλυψει κιολας εφοσον ειναι σε θεση να εντοπιζει (με σαφως μεγαλυτερη ακριβεια απο καποιον ψυχολογο) μια πιθανη βιολογικη βαση της διαταραχης, χωρις να σπαταλαει αδικα χρονο να προσεγγισει ψυχοθεραπευτικα. παραδειγματος χαριν, μια καταθλιψη η οποια μπορει να οφειλεται σε υποθυρεοειδισμο! αρα, σε αυτη την περιπτωση εχει σαφες προβαδισμα η ψυχιατρικη. ενα ακομη πλεονεκτημα της ψυχιατρικης ειναι οτι, εμενα που με ενδιαφερει ο κλαδος της κλινικης ψυχολογιας, θα μου διασφαλισει την πελατεια, ως προς το ειδος, που επιθυμω. Συγχωρεστε με για τις λεξεις \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"πελατεια\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" και \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"ειδος\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\", απλως δεν εβρισκα καταλληλοτερες. Θα βιωνα ενα δραμα εαν ερχοταν η οποιαδηποτε μαμα να μου ζητησει συμβουλες για το πως να βελτιωσει τη σχεση της με τον ατιθασο γιο της, ή η καθε κοπελιτσα που θελει να ξεπερασει το πρωην αγορι της! Αντιθετως θεωρω λειτουργημα, που εαν με αξιωνε οικονομικα ο θεος(?) θα ηθελα να το ασκησω και αμισθει, το να βοηθησω οσο μπορω εναν ανθρωπο με διαταραχες προσληψης τροφης, με σεξουαλικες διαστροφες κλπ. τα παραπανω φυσικα ειναι στο φασμα ενος κλινικου ψυχολογου αλλα, ας ειμαστε ειλικρινεις, ποιος θα εμπιστευοταν εναν ψυχολογο, οσο καλος, όσο άρτια καταρτισμενος και να ειναι! Από προσωπική μου πείρα, έχω γνωρίσει ψυχολόγους που με τη σταση και το επιπεδο τους ως ανθρωποι και ως επαγγελματιες, ντροπιαζουν οχι μονο τον κλαδο, αλλα και το ανθρωπινο ειδος!! Αυτο φυσικα δεν αναιρει το γεγονος οτι υπαρχουν παρα πολλοι ψυχολογοι αριστοι επαγγελματιες, ομως δυστυχως τους παρασυρει η μαζα και αποκλειονται οχι μονο σε περιπτωσεις σοβαροτερων παθησεων αλλα και απο ασθενεις με κριτικη σκεψη (οπως εγω). ενα ακομη μειονεκτημα για την ψυχολογια ειναι οτι η ειδικευση που επιθυμω, η κλινικη ψυχολογια, ειναι δυσκολο να αποκτηθει τουλαχιστον στην ελλαδα (για μενα δεν παρχει σε καμια περιπτωση η δυνατοτητα του εξωτερικου). αυτο μου το επιβεβαιωσαν καθηγητες μου, ψυχολογοι, στη σχολη με τους οποιους εκανα αναλογες συζητησεις. ολοι τους ειχαν μεταπτυχιακα σε ασχετες ειδικευσεις απο την κλινικη ψυχολογια. Στον αντιποδα τωρα, σπουδαζοντας ψυχολογια δεν αποκλειεται καποιος αλλος κλαδος, περαν της κλινικης, να με γοητευσει και να θελω να τον ακολουθησω (οπως κοινωνικη, προσωπικοτητας, πειραματικη, εγκληματολογικη). η ψυχιατρικη με περιοριζει σε αυτο το κομματι. ακολουθοντας την ιατρικη, θα περασω μεσα απο πολλες δοκιμασιες και σκληρο διαβασμα για μαθηματα που μου ειναι παντελως αδιαφορα! το κινητρο θα ειναι μικρο και συνεπως δεν ξερω το κατα ποσο θα καταφερω να επιτυχω ή θα σπαταλησω αδικα τον χρονο μου. επιπλεον ας μην ξεχναμε οτι ειμαι 32. του χρονου που καλως εχοντων των πραγματων θα εισαχθω θα ειμαι 33 χρονων. δεν ειμαι παιδι να εχω ολη τη ζωη μπροστα μου για σπουδες. ισως ειμαι αρκετα μεγαλος για την ιατρικη. αλλα και να τελειωσω ποσος χρονος θα υπαρχει για να το ασκησω και να αποκτησω και την πειρα που χρειαζεται να το ασκησω καλα; συνοψιζοντας τα υπερ και τα κατα, κατ εμε παντοτε, εχουμε τα παρακατω: ο ψυχιατρος μπορει να κανει τη δουλεια του ψυχολογου. ο ψυχιατρος μπορει να συνταγογραφησει αν ειναι απαραιτητο. ο ψυχιατρος μπορει να εντοπισει τη βιολογικη βαση μιας διαταρασης. ο ψυχιατρος ασχολειται περισσοτερο με περιστατικα του ενδιαφεροντος μου. η ειδικευση της κλινικης ψυχολογιας δεν αποκταται ευκολα εντος ελλαδας. σπουδαζοντας ψυχολογια ισως ανοιχτουν νεοι κλαδοι που τωρα αγνοω. η ιατρικη απαιτει πολυ διαβασμα σε μαθηματα που μου ειναι αδιαφορα. σπουδαζοντας ψυχολογια γλιτωνω πολυ χρονο. ολες αυτες οι σκεψεις με εχουν πελαγωσει. ο ενθουσιασμος και οι φιλοδοξιες μου μ οδηγουν στην (ψυχ)ιατρικη, αλλα ο σοφος νους στην ψυχολογια. σιγουρα εδω θα σας δημιουργειται η απορια πως θεωρω τοσο βεβαιη την εισαγωγη μου, ειδικα σε δυο τοσο υψηλοβαθμες σχολες. εδω και τρια χρονια, παραλληλα με τις σπουδες μου στη λογοθεραπεια, προετοιμαζομαι και ειμαι ηδη ετοιμος (θετικη κατευθυνση με εκτο μαθημα την ιστορια για να ανοιξω το πεδιο της ψυχολογιας) στο 100%. τον τελευταιο χρονο γραφω συνεχως διαγωνισματα εφ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' ολης της υλης στα οποια ειμαι αλανθαστος. ευελπιστω οτι δε θα τα θαλασσωσω στις εξετασεις! εσεις λοιπον, ως επαγγελματιες του κλαδου, τι θα με συμβουλευατε; σας ευχαριστω πολυ και ζητω συγνωμη για το μακροσκελεστατο μηνυμα μου

Αγαπητέ Γεράσιμε, οι συμβουλές δεν είναι και τόσο αποτελεσματικός τρόπος επίλυσης αμφιβολιών, αποριών, αδυναμιών ή αδεξιοτήτων. Περισσότερο λειτουργική είναι μια επιπλέων αντίληψη ενός τρίτου παρατηρητή, η οποία παρατίθεται σε μορφή της πληροφορίας, εμπλουτίζει την υπάρχουσα γνωστική βάση και στην προκειμένη περίπτωση αφορά στην προτίμηση της αρχικής απόφασης έστω με αρκετό ενδεχόμενο του λάθους ή της αποτυχίας, διότι σε αντίθετη περίπτωση υπάρχουν αρκετές πιθανότητες η ορθολογική προσέγγιση να αντιτεθεί στις προσωπικές πεποιθήσεις και να δημιουργηθεί κατάλληλο έδαφος για ψυχολογική σύγκρουση. Ενώ τα προσωπικά βιώματα αποτελούν τον καλύτερο τρόπο διαπίστωσης ή διάψευσης μιας αρχικής τάσης, βασισμένης στις ιδιαιτερότητες των προηγούμενων βιωμάτων.



ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ    16/08/2013 20:58
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ, Ο ΓΥΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ 20 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΣΤΟ 2ο ΕΤΟΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ. ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΑΝΕ ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ ΜΕ ΨΥΧΙΑΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΟΥΣ ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΛΗΨΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ. ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΕΠΑΘΕ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΑΝ ΦΟΒΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ ΜΕΧΡΙ ΟΠΟΥ ΣΤΟ 2ο ΕΞΑΜΗΝΟ ΤΟΥ 2ου ΕΤΟΥΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΔΙΑΚΟΠΗ ΣΠΟΥΔΩΝ. ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΓΙΑ ΗΔΗ 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ 1 LADOSE TO ΠΡΩΙ ΚΑΙ 1 SEROQUEL ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ 2 DEPAKINE ΚΑΙ 1 SEROQUEL. ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΠΑΧΥΝΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΛΕΧΓΞΕΙ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ ΤΟΥ. ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΠΟΥΘΕΝΑ!!!!

Αγαπητή Αικατερίνη, για τα άτομα που φεύγουν στο εξωτερικό υπάρχει μια εναλλακτική λύση συνέχειας της ψυχοθεραπείας μέσω του Skype, εφόσον βέβαια ο τρόπος αυτός γίνει αποδεκτός και επιθυμητός από τον ίδιο το άτομο που εμφανίζει το πρόβλημα.



Βικτώρια    29/07/2013 13:51
Καλημέρα σας γιατρέ. Βλέπω μια σιγουριά και βεβαιότητα απ\\\\\\\' τις απαντήσεις σας και θα ήθελα να ξέρω από που προκύπτει. Δηλαδή για να γίνω πιο συγκεκριμένη, η ψυχολογία δεν είναι πχ σαν την ιατρική ή την φυσική, να έχει το πείραμα, την απόδειξη, κλπ. Πας στον γιατρό και του λες έχω πρόβλημα με το στομάχι μου, σου δίνει φάρμακα, αν δεν περάσει σου κάνει εξετάσεις, γαστροσκόπηση, εντοπίζει το πρόβλημα και επέρχεται η οριστική λύση. Στην ψυχολογία όμως, πως μπορούμε να ξέρουμε ότι η λύση για το πρόβλημα είναι μόνο αυτή η μια; Γι αυτό άλλωστε σε όλες τις θετικές επιστήμες υπάρχει μόνο μια αντιστοιχία, ενώ στην ψυχολογία υπάρχουν πολλές σχολές που άλλες λένε ότι για το πρόβλημα του ασθενή φταίει η συμπεριφορά του και ο λάθος τρόπος μάθησης, άλλοι λένε ότι φταίνε τα παιδικά βιώματα και οι γονείς, άλλοι λένε ότι το πρόβλημα είναι χημικό/βιολογικό, κλπ. Επομένως εσείς πως είστε τόσο σίγουρος όταν προτείνετε την αυτογνωσία, το να καταλάβει κάποιος τις ανάγκες του κ.α, ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να βγει απ\\\\\\\' το αδιέξοδό του; Εχετε κάποιο προσωπικό παράδειγμα ή έχετε δει εφαρμογή; Ευχαριστώ πολύ.

Αγαπητή Βικτώρια, η ψυχολογία είναι μια επιστήμη, και ως κάθε επιστήμη βασίζεται στην παρατήρηση, στην ανάλυση, στα συμπεράσματα των στατιστικών στοιχείων, στη γνώση των λειτουργιών του εγκεφάλου, στα πειράματα κ.λπ. Ως επιστήμη έχει προχωρήσει αρκετά σε σχέση με τις πρώτες, καθαρά υποθετικές και ερμηνευτικές προσπάθειες του Φρόιντ. /////////////// Από την άλλη πλευρά, η κάθε γνώση, είτε αυτή αφορά τις «θετικές» επιστήμες, όπου τα πράγματα φαίνονται περισσότερο χειροπιαστά, είτε αυτές που στο παρελθόν είχαν χαρακτηριστεί ως καθαρά θεωρητικές λόγω της ελλιπούς γνωστικής βάσης, δεν είναι ούτε απόλυτη, ούτε ολοκληρωμένη τελεσίδικα, διευρύνεται συνεχώς, αντιστοιχώντας στο βαθμό ενασχόλησης της ανθρωπότητας με το συγκεκριμένο θέμα. /////////////// Η κάθε γνώση περνά τις χαρακτηριστικές φάσης. Στην αρχή, όταν ακόμα δεν υπάρχει καμία αντίληψη επί του συγκεκριμένου θέματος, δημιουργείται μια υπόθεση. Μετά ακολουθούν οι προσπάθειες εφαρμογής της υπόθεσης στην πράξη, η οποία ή επιβεβαιώνει την αρχική υπόθεση, ή την απορρίπτει. Όταν συσσωρευτούν αρκετά όμοια αποτελέσματα, αναπτύσσεται ένα συμπέρασμα, το οποίο εδραιώνει τη νέα αντίληψη. Η νέα αντίληψη παραμένει σταθερή έως ότου προκύψουν αρκετά νέα στοιχεία που δεν συμβαδίζουν με αυτή και την ανατρέπουν ή τη διευρύνουν. ///////////////// Έτσι, για παράδειγμα, απεδείχθη ότι η γεωμετρία του Ευκλείδη δεν είναι μοναδική, όπως και η περίπτωση όταν η πεποίθηση για την σταθερότητα του βάρους των αντικειμένων τροποποιήθηκε από τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. ////////////// Η συνηθισμένη παγίδα των περισσότερων ανθρώπων, στους οποίους ενδεχομένως συμπεριλαμβάνεται μια αρκετή μερίδα των επιστημόνων, είναι η τάση να πιστεύουν σε απόλυτο, και να αντιλαμβάνονται την κάθε νέα ανακάλυψη, ως τελεσίδικη και αμετάκλητη, υποτιμώντας τη σχετική υποκειμενικότητα της γνώσης, η πρόοδος της οποίας πραγματοποιείται επί αγνώστου έως τη συγκεκριμένη στιγμή εδάφους. /////////////// Όσον αφορά την πρόταση της Αυτογνωσίας ως σωστού τρόπου της διεξόδου από την προβληματικότητα, η διάφορα της αποτελείται από το μη επιβλητικό χαρακτήρα της. Δηλαδή , εάν κάποιος τη δοκιμάσει έστω και σε μια απλή παρατήρηση, και διαπιστώσει την αντιστοιχία της στην πραγματικότητα, τότε αποκτά κίνητρα να συνεχίζει τις προσπάθειές του οικειοθελώς και ενσυνείδητα. Σε αυτό το σημείο η Αυτογνωσία διαφέρει ριζικά από την συνηθισμένη εικόνα της ιατρικής λειτουργίας, όπου ο ιατρός αποκτά την ιδιότητα της απόλυτης αυθεντίας, ενώ ο ασθενής καλείται να ακολουθήσει έμπιστα τις οδηγίες του, χωρίς να καταβάλλει τις αναγκαίες προσπάθειες ο ίδιος και να καταλαβαίνει την ουσία της διαδικασίας στην οποία υποβάλλεται. Ωστόσο, ακόμα και η καθαρά «σωματική» ιατρική, όλο και περισσότερο κλίνει προς την αποδοχή της πραγματικότητας, κάνοντας πλέον λόγο για την ανάγκη της αλλαγής του τόπου ζωής για την επίτευξη των σταθερών αποτελεσμάτων στην αντιμετώπιση αρκετών σωματικών νοσημάτων.



Asi    30/06/2013 01:21
Καλησπέρα, είμαι 29 ετών και θα ήθελα κι εγώ να σας μιλήσω για την περίπτωσή μου. Ταλαιπωρούμαι από χαμηλή αυτοεκτίμηση και κρίσεις άγχους από 12 χρονών. Κάνω 1 χρόνο και 5 μήνες ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία με έναν ψυχολόγο.Παίρνω αντικαταθλιπτικά (efexor kai minitran) εδώ και 3 χρόνια. Ο ψυχολόγος μου είπε ότι πάσχω από κατάθλιψη από μικρή ηλικία. Στην αρχή βοηθήθηκα πολύ από την ψυχοθεραπεία, έφτιαξε κάπως η σχέση μου με την αδερφή μου και δεν έπαιρνα τόσο μέσα μου πράγματα που έλεγαν οι γονείς μου και με στεναχωρούσαν. Κατα τη διάρκεια της θεραπέιας έκανα σχέση με κάποιον νεαρό και στους 3 μήνες ήθελα να χωρίσω. Τότε ο νεαρός έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Μπορώ να πω ότι αυτό με έριξε, αλλά όχι και τόσο. Κι εδώ βοηθήθηκα από την ψυχοθεραπεία. Στη διάρκεια της θεραπείας κατάλαβα πόσο θυμό έχω για τους άνδρες και σιγά σιγά πόσο θυμό είχα για τον πατέρα μου. Παρ\\\\\\\'ολ\\\\\\\'αυτά ο ψυχολόγος λέει ότι οι γονείς μου ούτε με παραμέλησαν, ούτε με κακοποίησαν και ότι είναι δικές μου αυτές οι ιδέες χωρίς να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.. Εδώ και 3 μήνες έχουν επιδεινωθεί η κατάθλιψή μου και οι κρίσεις πανικού, επηρεάζομαι πολύ από αυτά που μου λένε οι γονείς μου, είμαι πολύ ευαίσθητη, αύξησα τη φαρμακευτική αγωγή(πηγαίνω περιστασιακά σε έναν ψυχίατρο για την αγωγή μου). Ακριβώς επειδή επιδεινώθηκα θύμωσα πολύ με τον ψυχολόγο μου και αγανάκτισα με τα λεφτά που δίνω(2 συνεδρίες κάθε βδομάδα των 50 ευρω η κάθε μία, δηλαδή 400ευρω το μηνα). Σε αυτό το σημείο πρέπει να σας πω ότι έχω κανει παλιότερα 1 χρονο συμβουλευτική, 2μιση χρόνια ψυχοθεραπεια συνθετική αλλά έλυξε άδοξα καθώς η θεραπεύτρια μου είπε ότι ήθελε να σταματήσουμε και ότι δεν ήθελε να ακούει ούτε τη φωνή μου. Εκεινη η θεραπεία μου άφησε πολύ πικρή γεύση και έπειτα από 1 χρόνο διακοπής πήγα σε αυτον τον ψυχολόγο που είμαι τώρα. Πάλι λοιπόν τωρα είμαι μπερδεμένη, θυμωμένη καθως επιδεινώθηκε η καταστασή μου, κλαίω συνεχεια και τρώω. Οι φίλοι μου μου λένε να σταματησω τη θεραπεία γιατι έχω γίνει χειρότερα. Δεν μπορω να αποφασισω τι να κανω, ειμαι τόσο μπερδεμενη και έχω συνεχως κρίσεις πανικού και την αίσθηση του αβοήθητου, του αδιέξοδου. Τι με συμβουλεύετε να κάνω; Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων!

Αγαπητή Asi, η ψυχοθεραπεία δεν είναι ένα μέσο, το οποίο θα εξασφαλίσει την πάγια, ατάραχη κατάσταση, χωρίς κανένα πρόβλημα στο μέλλον. Η ψυχοθεραπεία είναι μια μέθοδος που βοηθά στην επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας, οι οποίες είναι αναπόφευκτες, καθώς η ίδια η ζωή είναι ένα συνεχές πρόβλημα. Η κάθε επιδείνωση κατά τη διάρκεια της ψυχοθεραπείας σημαίνει ότι οι αιτίες που αφορούν τη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουν δουλευθεί σε βαθμό, αναγκαίο για την αλλαγή των αντίστοιχων αντιλήψεων. Και εάν αναλογιστούμε ότι οι προηγούμενες αντιλήψεις έχουν διαμορφωθεί εδραιωθεί κατά τα προηγούμενα 29 χρόνια, και ότι δεν ζούμε σε ένα πάγιο σύνολο των δεδομένων, αλλά σε μια ζωή, οι περιστάσεις της οποίας αλλάζουν συνεχώς, φαντάζομαι ότι θα αναιρεθεί η απαίτηση της επιβλητικής επιτυχούς αντιμετώπισής τους εντός πολύ μικρότερης περιόδου της ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης, ειδικά όταν προϋπάρχουν αρνητικά συναισθήματα για μια αποτυχημένη προηγούμενη ψυχοθεραπευτική εμπειρία και ο θυμός απέναντι των ανδρών, τα οποία προφανώς μεταφέρονται και στο πρόσωπο του συγκεκριμένου θεραπευτή. Παράλληλα, από τη στιγμή που υπάρχει η έμπρακτη διαπίστωση των οφελών από τη συγκεκριμένη διαδικασία, η απογοήτευση με τις προσωρινές δυσκολίες μάλλον είναι περισσότερο ιδεατή, καθώς με την κατάλληλη επιμονή, προφανώς θα αντιμετωπιστούν και αυτές. Όσον αφορά το κόστος της θεραπείας, στο σημείο αυτό ο καθένας καλείται να αξιολογήσει ο ίδιος τη σχέση του κόστους και του οφέλους, καθώς και σε τι άλλο, πιο χρήσιμο πραγματικά θα μπορούσε να διοχετεύσει το συγκεκριμένο ποσό.



Νικος    07/06/2013 19:17
Κύριε Κοτανίδη μετά απο υποτροπή ξαναγύρισα στα φάρμακα και είμαι πολύ στεναχωρημένος αλλά αυτή τη φορά θα κάνω ταυτόχρονα και ψυχοθεραπεία κάτι που δεν έκανα την πρώτη φορά.Πιστευετε ότι η γννωσιακή-συμπεριφοριστικη θεραπεία είναι ότι καλύτερο για τη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή.Το πρόβλημα μου ειναι οτι δεν έχω εντοπίσει ακριβώς τι με φτάνει σ αυτό το σημείο.(οικονομική κρίση και ανασφάλεια,υπερβολική καταπίεση και χειροδικία οταν ήμουν μικρός απο τους γονείς)Πιστεύετε ότι η γνωσιακή καλύπτει ολο το εύρος των πηγών του άγχους και των σωματικών συμπτωμάτων που εκδηλωνονται??Να σημειώσω οτι δεν έχω αγοραφοβία κανενός τύπου.ευχαριστώ

Αγαπητέ Νίκο, η γνώση είναι αυτή που επιτρέπει σε οποιαδήποτε περίπτωση τον εύστοχο χειρισμό της κατάστασης είτε διορθωτικά, είτε προληπτικά, αρκεί να λαμβάνονται υπόψη ορισμένες προϋποθέσεις, όπως: η έλλειψη της βιασύνης, η ανάπτυξη της ικανότητας αξιολόγησης της προόδου και η αντιμετώπιση της απαίτησης των άμεσων, στιγμιαίων τελικών αποτελεσμάτων, η αποδοχή της αναγκαιότητας της επάρκειας της γνώσης και του σχετικού χρόνου, απαραίτητου για την αφομοίωση και την βέλτιστη εφαρμογή της κ.λπ. Εάν εφαρμοστούν όλα αυτά, δημιουργούνται ισχυρές προϋποθέσεις για την οριστική αντιμετώπιση των αρχικών αιτιών του συγκεκριμένου προβλήματος και την πρόληψη των άλλων αναλόγων περιπτώσεων.



Κωσταντίνα    04/06/2013 21:51
Καλησπέρα σας. Εδώ και 2 χρόνια λογω κατάθλιψης και κρίσεων πανικού έπαιρνα effexor 150 και tranxene 10mg. Από τις 26 Απριλίου έκοψα τα effexor σταδιακά και από τις 18 Μαίου μείωσα τα tranxene απο 10 στα 5mg. Από την στιγμή της διακοπής νιώθω απίστευτα χάλια. Μια αίσθηση βάρους στο κεφάλι, σα ζάλη, αίσθηση οτι με ρουφάει το πάτωμα σαν έλλειψη ισορροπίας,δυσφορία που και που ταχυκαρδίες, έλλειψη συγκέντρωσης, ανεξήγητη φοβία και με έπιασαν πόνοι στο έντερο και οι κενώσεις μου είναι αφύσικες, μια σχηματισμένες μια υδαρείς. Όλα αυτά τα συμπτώματα είναι από τη διακοπή; Έχω διαβάσει όμως οτι η χημική ουσία έχει φύγει από τον οργανισμό σε 15 μέρες.Εγώ γιατί έχω αυτά τα συμπτώματα;;Μήπως να κοιτάξω για κάτι παθολογικό όπως ανευρισμα ή όγκο;Δε θέλω να πάρω πάλι φάρμακα γιατί ο λόγος που τα έκοψα είναι για να μείνω έγκυος. Πόσο καιρό θα διαρκέσουν αυτά τα συμπτώματα και γιατι τα έχω;;Παρεπιπτόντως κάνω και ψυχοθεραπεία εδώ και 1 χρόνο. Σας ευχαριστώ συγνώμη αν σας κουρασα,ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Αγαπητή Κωνσταντίνα, η επανεμφάνιση των συμπτωμάτων με τη διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής ή με τη μείωση της δοσολογίας υποδηλώνει ότι η ψυχοθεραπεία δεν έχει πετύχει τους στόχους της, ότι η βασική αντίληψη ακόμα επιμένει στα αρχικά της σχήματα και ότι οι αρχικές αιτίες δεν έχουν αντιμετωπιστεί επαρκώς. Η σταδιακή μείωση των φαρμάκων δεν αποτελεί την εγγύηση της αντιμετώπισης του προβλήματος, καθώς αυτά δεν επηρεάζουν τις αιτίες του. Επομένως, όταν η καθημερινότητα του ατόμου δεν έχει αλλάξει προς θετική κατεύθυνση ή συνεχίζεται να αντιλαμβάνεται αρνητικά, η ελάττωση της φαρμακευτικής υποστήριξης αναπόφευκτα θα συνοδεύεται από την έξαρση των ψυχολογικών συγκρούσεων και θα εκδηλώνεται με αντίστοιχα συμπτώματα (είτε σωματικά, είτε αμιγώς ψυχολογικά).



μαρια    21/05/2013 00:14
Γεια σας, Πριν 2 χρονια ειχα παθει κρισεις πανικου με αγοραφοβια.Με τη βοηθεια ενος ψυχολογου καταφερα να το ξεπερασω.Πριν 4 μηνες μετα απο περιοδο εντονου αγχους ξαφνικα ενιωσα μια ζαλαδα που μου εμεινε!Ειχα την αισθηση οτι βρισκομουν σε βαρκα!Τρομαξα πηγα σε ολους τους γιατρους και ο νευρολογος μου ειπε πως προκειται για σωματοποιηση αγχους.Το δεχτηκα και μετα απο 1 εβδομαδα μου περασε!τωρα εδω και μια βδομαδα νιωθω αισθηση ζαλαδας οχι στην ενταση που την ενιωθα αλλα με στεναχωρει.Προσπαθω να μη το σκεφτομαι αλλα παει το μυαλο μου στο κακο ομως.Πως μπορω να το δεχτω και να χαλαρωσω για να περασει.Οταν αγχωνομαι απο εδω και περα θα με πιανει ζαλαδα;

Αγαπητή Μαρία, προφανώς η βοήθεια του ψυχολόγου δεν ήταν αρκετή ώστε να γίνει κατανοητός και αποδεκτός ο μηχανισμός της απόσπασης της προσοχής μέσω της σωματοποίησης, αλλά το πιο βασικό, δεν επετεύχθη η αλλαγή των αντιλήψεων ώστε να αντιμετωπιστούν οι αρχικές αιτίες του άγχους. Διότι εάν εξαλειφθεί το άγχος, τότε και οι συνέπειές του σε μορφή των σωματοποιήσεων θα στερηθούν τη βάση της εκδήλωσής τους.



κικη    12/05/2013 20:39
Kαλησπερα σας!Οταν απο πολυ μικρη ηλικια βιωνεις ασχημες καταστασεις...και ολο αυτο συνεχιζετε στην εφηβια σου...και την μετεπειτα ζωη σου...Εννοω δημιουργεις δικη σου οικογενεια..κι ερχοντε στιγμες που συνηδειτοποιεις..οτι..βγαινει στην καθημερινοτητα σου..στην συμπεριφορα σου..Ολες αυτες οι καταστασεις που περασες..Προσφατα εκανα ψυχοθεραπεια..σχεδον ενα χρονο...ενοιωσα για αλλη μια φορα εντονα τον πονο..τον θυμο..την θλιψη...προσπαθοντας να ερθω αντιμετοπη με το προβλημα..Βρηκα καταφυγειο στην ενασχοληση μου με τον ανθρωπινο πονο..Σημερα νοιωθω πως εχω την δυναμη...να νικησω ολο αυτο το βουνο που εχει γιγαντωσει μεσα μου..απλα ξερω οτι εχω δρομο μπροστα μου ακομη...Υπαρχουν θεματα που δεν μπορω να διαχειρηστω..οπως παραδειγμα το συναισθηματικο κοματι..Σας ευχαριστω για τον χρονο σας..!

Αγαπητή Κική, εάν συμφωνήσουμε ότι οι προβληματικές καταστάσεις βασίζονται αρχικά στην καταπίεση του εαυτού και στην ελλιπής του κατανόηση, τότε είναι αμφίβολο κατά πόσο οι κοινώς συνηθισμένες προσπάθειες να «νικήσουμε το βουνό», οδηγούμενες από την οικεία αντίληψη της επιβολής, δε θα συνεχίζει να έρχεται σε αντίθεση με τον εαυτό μας, με τις πραγματικές του ανάγκες και να μην αποτελεί νέες αφορμές για τις ενδοψυχικές συγκρούσεις. Ενώ η επίλυση μιας προβληματικότητας δεν απαιτεί τόσο την επιβολή και την αντιπαράθεση, όσο την κατανόηση, τη σύμπραξη και τη συνεργασία.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>