ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 257 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


Μαργια    11/05/2013 17:37
Ποια ειδικοτητα ειναι καταλληλη για την απλη καταθλιψη ψυχολογος, ψυχιατρος ή τι? Πως να επιλεξω τον καταλληλο? (Δεν γνωριζω καποιον που να εχει παει για να ρωτησω) και στη συνεχεια πως μπορω να αξιολογησω την αποτελεσματικοτητα του ? ειναι κατι που φαινεται απο τις 2-3 πρωτες συνεδριες? Ποσες συνεδριες το μηνα ειναι το συνηθες?

Αγαπητή Μαρία, η επικρατέστερη συχνότητα των συνεδριών κυμαίνεται μεταξύ 1 ή 2 φορές την εβδομάδα, ανάλογα με τις δυνατότητες του ενδιαφερόμενου, ενώ η αποτελεσματικότητά τους εκτιμάται προσωπικά από τον κάθε υποκείμενο, εφόσον αισθάνεται ικανοποίηση με τη διαδικασία. Όσον αφορά την επιλογή του ψυχολόγου ή του ψυχιάτρου, εάν επιλέγεται μη φαρμακευτικός τρόπος αντιμετώπισης, έχει σημασία μόνο η επαγγελματική κατάρτιση του ειδικού και η ικανότητα εξατομικευμένης προσέγγισης της κάθε περίπτωσης, άνευ της συνηθισμένης προσκόλλησης στις δικλίδες των προκαθορισμένων και ευρύτερα αποδεκτών προτύπων, όταν η ειδικότητα της ψυχιατρικής συνδέεται αυστηρά με βαριές ψυχώσεις και με επιβλητική χορήγηση των φαρμάκων, ενώ η εξειδίκευση στην ψυχολογία αμετάκλητα αντικατοπτρίζει την υπεροχή στην αμιγώς ψυχολογική προσέγγιση των προβλημάτων.



Maria    09/05/2013 23:59
Θα είχατε την ευγενή καλοσύνη να μου πείτε πόσο αντικειμενικά είναι τα τεστ για την απόδειξη ψυχώσεων ,υστερείας,νευρώσεωνκλπ και συγκεκριμένα το ΜΙΝΝΕΣΟΤΑ? Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Αγαπητή Μαρία, τα ψυχομετρικά tests πιθανόν να έχουν μια σχετική αξία κατά τη μαζική αξιολόγηση των υποψήφιων υπαλλήλων, προσφέροντας την εξοικονόμηση των δαπανών και του χρόνου. Ωστόσο, στις περιπτώσεις εξατομικευμένης προσέγγισης η αποτελεσματικότητα τους μάλλον είναι αμφίβολη, καθώς κανένας άκαμπτος αλγόριθμος δεν είναι σε θέση να προβλέψει την τεράστια και συνεχώς μεταβαλλόμενη ποικιλία των παραγόντων που επηρεάζουν τον ψυχισμό, όταν η παραλλαγή του ενός δεδομένου ενδέχεται να προκαλέσει την ουσιαστική αλλαγή του συνόλου. Οι προσπάθειες της τεκμαρτής κατηγοριοποίησης των ψυχικών νοσημάτων βάση των συγκεκριμένων ορίων είχαν οδηγήσει στο παρελθόν στα φαινόμενα ψυχιατρικοποίησης και ψυχολογοποίσης της κάθε διαφορετικότητας ή της ασυνήθιστης και ελάχιστα μελετημένης έως τη συγκεκριμένη στιγμή συμπεριφοράς όπως χαρακτηριστικά αποδεικνύεται στο γνωστό πείραμα του Ρόζενχαν.



lina    09/05/2013 14:18
Τι γνώμη έχετε για την τεχνική Μind Control της μεθόδου Silva.Έχω ακούσει ότι βοηθά πολύ στη κοινώνικη φοβία και το άγχος γενικότερα

Αγαπητή Λίνα, ελπίζω πως έχω δώσει την κατατοπιστική απάντηση στο Νίκος 09/05/2013 09:09



Νίκος    09/05/2013 09:09
Καλημέρα και χρόνια πολλά. Τι γνώμη έχετε για την γνωσιακή συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία για προβλήματα κοινωνικής φοβίας ιδεοψυχαναγκασμών και καταθλιψης. Πόσο αποτελεσματική είναι? Ευχαριστώ.

Αγαπητέ Νίκο, η κάθε μέθοδος είναι ένα άψυχο και άβουλο εργαλείο, η ευστοχία χρήσης του οποίου συσχετίζεται κυρίως με το επίπεδο της προσέγγισης και της κατανόησης των μηχανισμών της εκδήλωσης των προβληματικών καταστάσεων από την πλευρά του ειδικού που καλείται να το χειριστεί και με την ετοιμότητα του ενδιαφερόμενου να προβεί στις αναγκαίες προσπάθειες για την υπέρβασή τους. Όπως ακριβώς δεν υπάρχουν τα «καλά» και τα «κακά» φάρμακα, αλλά η αποτελεσματικότητα της χρήσης τους έγκειται στην ορθολογική εφαρμογή ή μη εφαρμογή, αντίστοιχη σε κάθε ενδεχόμενη περίπτωση.



Ελισάβετ    03/05/2013 12:52
Καλησπέρα σας και Καλό Πάσχα, Είμαι 31 ετών,κάνω 2,5 χρόνια ψυχοθεραπεία ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης. Η αφορμή ήταν η παρατήρηση στον εαυτό μου συμπτωμάτων κατάθλιψης. Η ψυχολόγος δεν αποφάνθηκε ευθέως περί αυτού, είπε μόνο ότι βιώνω ένα καταθλιπτικό επεισόδιο. Έχω δει αρκετά θετικά αποτελέσματα και αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων, ωστόσο τους τελευταίους 3 μήνες είχα μία επιδείνωση, με αποτέλεσμα να μου συνταγογραφηθούν efexor των 75, 2 καθημερινώς. Ήτοι, τα παίρνω τώρα 5 μήνες. Έχω βελτιωθεί αλλά έχω πολύ συχνά \\\\\\\"κρίσεις\\\\\\\", όπως τις λέω εγώ, δηλαδή 3 μέρες είμαι καλά, 2 μέρες χάλια, μετά σηκώνομαι, μετά διασκεδάζω (άγνωστη έννοια σε μένα πρότερα), μετά όπως πάλι χάλια. Επίσης, κατά την έναρξη λήψης των φαρμάκων κλονίστηκε η σχέση μου με την ψυχολόγο μου γιατί ένιωσα πως δε με βοηθά αρκετά τις φορές των κρίσεων, δε με βοηθά ν\\\\\\\' αναπτύξω αμυντικούς μηχανισμούς, παρά είναι εκεί μόνο για να με κατευνάσει. Δρα εκ των υστέρων, όχι όμως προληπτικά. Επιπλέον, έχω αρχίσει να βαριέμαι τις συνεδρίες, αφού νιώθω ότι όσο βαθιά ήταν να ψάξω, το έκανα, ανέτρεξα με μεγάλη θέληση για συνεργασία και πίεση για συνεργασία στα παιδικά μου χρόνια, βρήκα άσχημα σημεία που μου έφταιγαν, έξυσα πληγές, τις εξωτερίκευσα κλπ. Ορισμένες φορές δε, νιώθω πως με κούρασε η υπερανάλυση του παρελθόντος. Η ψυχολόγος μου λέει ότι μόνη μου το επιλέγω και δεν επιτρέπω να έχω μία πιο \\\\\\\"χαλαρή\\\\\\\" συνεδρία, όπου ως υλικό θα φέρω πχ. την καθημερινότητά μου. Οι ερωτήσεις μου έχουν ως εξής: 1. Μήπως χρειάζομαι πλέον ένα άλλο είδος προσέγγισης κ ψυχοθεραπείας;Πότε καταλαβαίνουμε ότι δεν ταιριάζουμε πια με την ψυχολόγο μας και ότι ό,τι είχε να μας δώσει, μας το έδωσε;Εκείνη μου χει πει πως μπορώ να σταματήσω όποτε θέλω, αλλά την επόμενη φορά ξαναγυρίζω με περισσότερα αιτήματα και ακόμη πιο δύσκολο υλικό προς επεξεργασία- δηλαδή δείχνω συνέχεια αμφιθυμία. 2. Η κόπωση δεν λέει να υποχωρήσει. Δεν είμαι όπως στο παρελθόν που δεν σηκωνόμουν καν από το κρεβάτι μου, αλλά είμαι καθόλη τη διάρκεια της ημέρας κουρασμένη και σα να μου έμεινε \\\\\\\"κληρονομιά\\\\\\\" η συνηθισμένη πλέον αίσθηση της διαρκούς κόπωσης. Δεν μπορώ να ξερριζώσω με τίποτα αυτόν το μηχανισμό από μέσα μου. Νιώθω πως είναι ένα πρόγραμμα εγκατεστημένο μέσα μου, σα να είμαι η/υ, τον οποίο δεν μπορώ να αποβάλω. Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κόπωση; Δεν θα έπρεπε να φεύγω ανάλαφρη από τις συνεδρίες; Εγώ φεύγω με αυτομαζοχιστική διάθεση για περαιτέρω ψάξιμο και βασανισμό. Έχω παρατήσει τη γυμναστική που έκανα γιατί μου φαίνεται ακόμη μεγάλη διαδικασία να ντυθώ και να φύγω από το σπίτι. Γιατί δε βοηθώ τον εαυτό μου; 3.Μήπως πλέον ενδείκνυται μια γνωσιακή- συμπεριφορική προσέγγιση γιατί από αυτήν νιώθω αρκετά καταπονημένη; Από την άλλη όμως, αρνούμαι να μη σκάβω σε κάθε συνεδρία, νιώθω ότι δε δουλεύω αρκετά. Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας και συγνώμη για το εκτενές του γράμματος. Ελισάβετ

Αγαπητή Ελισάβετ, η ψυχοθεραπεία έχει το νόημα εφαρμογής και συνέχειας όταν το άτομο που υποβάλλεται σε αυτή αισθάνεται θετικά με τη διαδικασία και όταν η σχέση του με τον ειδικό έχει περάσει από την αρχική φάση της δυσπιστίας και επιφυλακτικότητας στα πλαίσια της δημιουργικής συνεργασίας. //////////Τα αισθήματα της κούρασης και της κόπωσης συνήθως αντανακλούν το συναισθηματικό υπόβαθρο. Εάν επιτευχθεί η αλλαγή των αντιλήψεων, δημιουργούνται προϋποθέσεις για την εφαρμογή του θετικού τρόπου σκέψης, όταν τα λάθη και οι αποτυχίες δεν βασίζονται στο συνηθισμένο αίσθημα προσωπικής ανεπάρκειας και μειονεξίας, αλλά αποτελούν τη θετική προσδοκία εκμάθησης και αποφυγής των όμοιων επαναλήψεων στο εξής. Αυτή είναι η βάση του θετικού βιώματος της πραγματικότητας και της ικανοποίησης με την καθημερινότητα, η οποία δεν εμπεριέχει την απόγνωση και την απογοήτευση, τις κύριες αιτίες της κούρασης και της κόπωσης. ///////////Η ανάλυση του παρελθόντος από μόνη της δεν εξασφαλίζει την εύστοχη συμπεριφορά εάν τα συμπεράσματα δεν εφαρμοστούν στην υπαρκτή καθημερινότητα του ατόμου. Συνήθως προκύπτει ανάγκη των επανειλημμένων υπενθυμίσεων και της επαναλαμβανόμενης εξάσκησης του ίδιου τρόπου σκέψης, ώστε τα θετικά αποτελέσματα του νέου τρόπου αντίληψης να συμβάλλουν στην έμπρακτη εδραίωση των διαφορετικών από τα οικεία και συνηθισμένα πεποιθήσεων, η τεκμηρίωση των οποίων καθορίζει την αυτοματοποίηση της συμπεριφοράς συνοδευόμενης από το συναίσθημα ικανοποίησης (διαφέρουσας παρεμπιπτόντως από την κοινή αντίληψη της ευτυχίας ως ατελείωτης απόλαυσης ή ηδονής)



Πάνος    27/04/2013 19:31
Γεια σας! Είμαι 22 χρονών, φοιτητής. Πάντα ήμουν λιγάκι αγχώδης.Άλλα όλα αρχίσανε να αλλάζουν έπειτα από το χαμό του πρώτου μου ξαδέρφου(άγνωστη ασθένεια). Στην αρχή είχα τα γνωστά συμπτώματα της θλίψης. Αλλά αργότερα άρχισα να έχω το φόβο πως θα πεθάνω. Φοβόμουν και αγχωνόμουν για το παραμικρό. Λίγος πόνος και αμέσως στο γιατρό. Έτσι ανέπτυξα Σ.Ε.Ε για αρχή. Εκείνες τις μέρες που είχε νοσηλευτεί ο ξαδερφός μου είχα χάσει περίπου 7 κιλά σε μία εβδομάδα(αν και είμαι αδύνατος).Έκανα θεραπεία για ΣΕΕ. Γενικά πέρασα ένα χρόνο με άγχος και εξετάσεις όλων των ειδών(τρίπλεξ, αίματος, ενδοσκόπηση στομάχου,καρδιολογικές, παθολόγους, πνευμονολόγους,ακτινογραφίες, πέρασα από σκανάρισμα ολόκληρος και όχι μόνο μία φορά). Ένα βράδυ που είχα επιστρέψει από Αθήνα με πιάσανε ξαφνικοί πόνοι στο στήθος(ήταν μικρή ψύξη) πηγαίνοντας για το νοσοκομείο να δω τι έχω επειδή είχα αγχωθεί για την καρδιά μου έπαθα την πρώτη κρίση πανικού στη ζωή μου. Έκει είπα πεθαίνω! ΤΕΛΟΣ! Μέσα στον επόμενο χρόνο έχασα σε ατύχημα άλλον ξαδερφό μου όπου κατά τη γνώμη μου αυτό ηταν και η χαριστική βολή για εμένα. Από τότε έχω σχεδόν κάθε μέρα άγχος για ο,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Η καρδιά μου είναι λίγες οι στιγμές που χτυπά σε χαλαρούς-κανονικούς ρυθμούς. Είμαι μονίμως στρεσαρισμένος. Οι κρίσεις είναι πλέον κάτι που έχω μάθει να ζω μαζί του. Πριν λίγες μέρες ήμουν άρρωστος για 3 εβδομάδες(κρυωμένος) και έτυχε να ζυγιστώ, επειδή όπως είπα είμαι αδύνατος και θέλω να προσέχω να μην χάνω κιλά, είδα πως είχα χάσει 2 κιλά και με έπιασε αμέσως τόσο πολύ άγχος και στεναχώρια που το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ...πήγα να σκάσω. Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Είμαι σε σημείο όπου πλέον λέω πως αρχίζω και τρελένομαι. Ώρες ώρες δεν θέλω να δω άνθρωπο και θέλω να είμαι ολομόναχος, είμαι σχεδόν συνέχεια άκεφος, πιστεύω πως δεν είμαι άξιος για παρέα με άλλους ανθρώπους επειδή είμαι συνέχεια άκεφος και έτσι όχι ευχάριστη παρέα. Πολλές φορές είμαι χαμένος σε σκέψεις όπως...τι θα απογίνω τώρα που τρελαίνομαι, πώς θα γίνω καλά, γιατί κουράζω έτσι τους δικούς μου. Θέλω να πάω σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο αλλά έχω 2 αναστολές. 1ον δεν θέλω να πάρω χάπια γιατί στο μυαλό μου τα έχω συνδεδεμένα με τους τρελούς και 2ον ξέρω πως θα χρειαστώ πολλές συνεδρίες πράγμα που θα κοστίσει αρκετά...οπότε τι να κάνω???

Αγαπητέ Πάνο, η ψυχιατρική δεν ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τις ψυχώσεις (αν και αυτές δεν αποτελούν την ένδειξη της εξαθλίωσης και περιθωριοποίησης, όπως ήταν στο παρελθόν), αλλά καλείται να αντιμετωπίσει και να αποσαφηνίσει όλο το φάσμα των ψυχικών εκδηλώσεων του ανθρώπου. Στο σημείο αυτό προφανώς είναι αναγκαία η διεύρυνση της γνωστικής βάσης, ώστε να τροποποιηθεί η αντίληψη περί των «χαπιών για τρελούς». Όσον αφορά τον αριθμό των συνεδρίων, ίσως να είναι αποτελεσματικό να γίνει μια αρχή, η οποία θα επιτρέψει όσο το ξεκαθάρισμα για την ίδια τη διαδικασία, τόσο και την αξιολόγηση της αποδοχής και της αποτελεσματικότητάς της.



ΧΡΗΣΤΟΣ    11/04/2013 16:34
καλησπερα κ.Κοτανιδη εχω κανει ψυχοθεραπεια (περιπου 45 συνεδριες σε ενα χρονο) και συνεχιζω μονος για ακομα ενα ετος , μελετωντας καθημερινα και παρατηρωντας τον εαυτο μου και τους αλλους.συγχαρητηρια για το εργο σας,νομιζω ειναι πρωτοποριακο στη χωρα.το αρχικο προβλημα ητανε γενικευμενη αγχωδης διαταραχη,με διαφοερες εμμονες(μικρης εντασης σχετικα),σωματοποιησεις και τελικα κριση πανικου.λιγους μηνες πριν τη τελευταια κριση πανικου που με οδηγησε και στην αναζητηση βοηθειας,προστεθηκε και καταθλιπτικη διαθεση.κατα τη διαρκεια της θεραπειας,ενω σε γενικες γραμμες ειμαι αρκετα καλυτερα,το αισθημα κενου εξακολουθει και παραμενει με κυμαινομενη ενταση.κατα καποιο τροπο μπορω να πω οτι αποκαλυφθηκε με τη θεραπεια.η ερμηνειες εχουν δοθει και αναλυθει κατεπαναληψη (θυμος για τον πατερα)και η διαδικασια πιστευω οτι εληξε ομαλα.οπως σας ειπα συνεχιζω μονος μου πια,αλλα πιστευω ενιοτε οτι το \\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'παρακανω\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' με τοση εντατικη π[ροσπαθεια αυτογνωσιας,επαναλαμβανοντας πραγματα και συναισθηματα σαν ενας ατερμονος κυκλος-και οτι αυτο με προκαλει πλεον τη δυσφορια.πιστευω οτι αν σταματησω θα βρω σιγα σιγα το νοημα μου αλλα δεν θελω ακομα,δεν αισθανομαι ετοιμος ισως να σταματησω.τελειοθηρια και ανασφαλεια ισως?ακομα και στην αυτογνωσια μου??δεν ξερω..μπορει η ψυχοθεραπεια απο ενα σημειο και μετα να επιτεινει την καταθλιπτικη διαθεση,με την εννοια του αναμηρυκασμου των παλιων αρνητικων συναιοσθηματων??

Αγαπητέ Χρήστο, η μερική επιδείνωση της ψυχολογικής κατάστασης είναι αρκετά σύνηθες και αναμενόμενο φαινόμενο κατά την έναρξη της ψυχοθεραπείας ή αυτογνωσίας, όταν σχετικά απότομα διαπιστώνεται ότι τα παλιότερα, τόσο πολυπόθητα σε όλο το προηγούμενο παρελθόν, ιδανικά δεν αντιστοιχούν στο βαθμό των πραγματικών αξιών που τους είχε προσδοθεί, και το άτομο αισθάνεται ότι εάν απαλλαγεί από το συνεχές κυνήγι τους, η ζωή του θα είναι άδεια, χωρίς κανένα ενδιαφέρον, καθώς δεν έχει εκπαιδευθεί να ικανοποιείται από κάποιες διαφορετικές αξίες.//////////////// Για παράδειγμα, όταν διαπιστώνεται η πραγματική αξία της απόλυτης αναγνώρισης και θετικής αποδοχής, οι προσπάθειες επίτευξης των οποίων πολλές φορές αποτελούν όσο το κύριο νόημα της ζωής αρκετών ανθρώπων, τόσο και απαραβίαστο παράδειγμα προς μίμηση, ενδέχεται να δημιουργηθεί ένα συναισθηματικό κενό έλλειψης της ηδονής και δυσαρέσκειας με την πραγματικότητα. ///////////////////Απλουστευμένα αυτό θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την ξαφνική αποκοπή από την υπερβολική χρήση της σοκολάτας, η κατανάλωση της οποίας αποτελούσε την κύρια χαρά του συγκεκριμένου ατόμου. Θα είναι λογικό, ότι χωρίς την απόλαυση από τη σοκολάτα, το συνηθισμένο φαγητό θα του φανεί άνοστο και άγευστο. Τέτοια κατάσταση μπορεί να συνεχίζεται έως ότου μάθει να εκτιμά αυτό που προσφέρει λιγότερα, αλλά περισσότερο σταθερά αισθήματα ικανοποίησης και είναι όντως πραγματικά αναγκαίο για την επιτυχή λειτουργία του οργανισμού.



Σόφη    02/03/2013 10:19
Ξεκίνησα πριν τρία χρόνια ψυχοθεραπεία για να απαλλαγώ από κάποιες σποραδικές κρίσεις πανικού, τις οποίες τις διαχειριζόμουν σχετικά εύκολα. Μετά από τρία χρόνια, όχι μόνο τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν στο ελάχιστο, αλλά έγιναν πολύ μα πάρα πολύ χειρότερα. Είμαι σχεδόν σε μία μόνιμη κρίση πανικού, φοβάμαι να κάνω έστω κι ένα βήμα έξω από το σπίτι μου, τα σωματικά συμπτώματα και το αίσθημα του φόβου είναι τεράστια. Σε μια μεγάλη κρίση, όταν πήρα την ψυχολόγο μου τηλέφωνο, μου απάντησε ότι \\\\\\\\\\\\\\\"δεν είμαι εγώ το μπαστούνι σου, δεν θα γίνω εγώ η πιπίλα σου. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σένα\\\\\\\\\\\\\\\". Θεώρησα την απάντησή της απαράδεκτη και δεν θέλω με τίποτα να ξανασυνεργαστώ μαζί της. Είναι δυνατόν η ψυχοθεραπεία να σε κάνει πολύ χειρότερα απ\\\\\\\\\\\\\\\'ό,τι ήσουν στην αρχή;;; Οχι μόνο δεν έγινα καλύτερα αλλά έγινα και τελείως δυσλειτουργική...

Αγαπητή Σόφη, η ψυχοθεραπεία είναι ένα εργαλείο, η ευστοχία χρήσης του οποίου (όπως και σε κάθε άλλη επαγγελματική ενέργεια) επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι ικανότητες του θεραπευτή, και η δυνατότητα να αντιλαμβάνεται κάποια βασικά πράγματα, και η γνώση, και η προσωπική ισορροπία, αλλά και οι γενικές αντιλήψεις του, όπως και πολλές άλλες λεπτομέρειες. Διότι εάν δεν έχει επιτευχθεί η σχετική ισορροπία του θεραπευτή, βασισμένη στις ανάλογες αντιλήψεις και στη γνώση του εαυτού του, ενδέχεται η θεραπευτική σχέση να προκαλέσει επιπλέον συγκρούσεις, αντί την αντιμετώπιση των ήδη υπαρχόντων, καθώς η θεραπευτική σχέση καλείται να αποτελέσει ένα παράδειγμα δόμησης και συντήρησης των διαπροσωπικών σχέσεων, ενώ ο θεραπευτής, κατά κάποιο τρόπο, καλείται να αναλάβει το ρόλο το σοφού «γονιού», ο οποίος κατέχει την αναγκαία υπομονή, επιμονή και κατανόηση των δυσκολιών του θεραπευόμενου να κατανοήσει, να αποδεχθεί και να υιοθετήσει τις νέες αντιλήψεις, ξεπερνώντας τις, εδραιωμένες επί των προηγούμενων δεκαετιών, παλαιότερες αντιλήψεις και σχήματα συμπεριφοράς. Με αλλά λόγια, όσο περισσότερο σοφός είναι ο θεραπευτής, τόσο αυξάνεται η ικανότητα του για την αποδοχή των παιδικών ανασφαλειών του θεραπευόμενου και τόσο δε θα «κουράζεται» να του προσφέρει και να επαναλαμβάνει, εν ανάγκη, τους αποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης τους, αντί να θυμώνει, να αποδοκιμάζει, να «τιμωρεί» και να θέτει υπερβολικά αυστηρούς όρους, επαναλαμβάνοντας την προηγούμενη συμπεριφορά των φυσικών γονιών και ενισχύοντας την εδραίωση των ήδη υπαρχόντων, δυσλειτουργικών σχημάτων αντίληψης και συμπεριφοράς.



    04/01/2013 19:13
Eνας σχεδόν χρόνος ψυχοθεραπίας και τα αποτελέσματα μη εμφανη ανυπαρκτα θα έλεγα,στην αρχη όλο ενθουσιασμό,και στη πορεια να παρατηρείς οτι και οι εμμονες αυξανονται και ορισμενες γινονται πιο εντονες και η θλιψη δεν λεει να φυγει αντιθετως μπαστακονεται για τα καλά σαν καταθλιψη,και οι πανικοι να σε εποδιοργανωνουν τελειως ,και ενώ προσπαθεις να πεισεις τον εαυτόσου ότι είναι κάτι που μπορεις να πολεμησεις, είναι επικτητο και οχι γονιδιακα κληρονομικο, εκει βλεπεις τις προσπαθειες να ακυρώνονται και θλιβεσαι περισσοτερο και ο φαυλος κυκλος συνεχίζεται. Και ξαφνικά χωρις να κανεις τίποτα καθαριζει απο μονοστου ο ουρανός φωτίζεται,και εκει που πας να χαρεις λιγο και να αισιοδοξησεις για το μελλον νεα μαυριλα και σκοτεινιασμα.Εχω αναθεωρησει σχεδόν τα παντα ,οι πεποιθησειςμου έχουν κανει κολοτουμπα θα έλεγα ,ειμουν ανθρωπος με απιστευτα κολληματα και κομπλεξ,γιατί δεν αλλάζει κατι;

Η ψυχοθεραπεία από μόνη της δεν είναι πανάκεια, αλλά ένα εργαλείο, η αποτελεσματικότητα του οποίου εξαρτάται από την ορθολογική και εύστοχη του χρήση. Όσον αφόρα τις αλλαγές, όταν προσπαθούμε κάτι και δε διακρίνουμε θεμιτές αλλαγές, αυτό μπορεί να σημαίνει τρία πράγματα: 1. Οι προσπάθειες δεν εφαρμόζονται με κατάλληλο τρόπο, 2. Η γνωστική βάση είναι ανεπαρκής για την εφαρμογή της συγκεκριμένης προσπάθειες. 3. Οι προσδοκίες μας δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Ενώ, όσον αφορά την αποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας, σε αρκετές περιπτώσεις βιαζόμαστε να εισπράξουμε τα τελικά αποτελέσματα, τα οποία συνήθως έχουμε απαίτηση να είναι τέλεια και οριστικά, και δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε την καθεαυτού πρόοδο.



    31/12/2012 10:43
ευχαριστώ για την άμεση απάντηση,αλλά πως είναι δυνατο να εφαρμοστει η δυνατοτητα εφαρμογής της γνώσης σε προσωπικο επιπεδο ωστε να επιβεβαιωνεται η θεωρία με πραξεις;Ειναι παντως γεγονος ότι με τη ν επιστροφή στη πραγματικότητα επιβεβαιωνονται αυτα που γραφεται .

Η εφαρμογή της γνώσης μπορεί να πραγματοποιηθεί με δυο τρόπος: με ή χωρίς τη συμμετοχή ενός ειδικού. Στη πρώτη περίπτωση είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί και να ολοκληρωθεί ένα γνωστικό πλαίσιο, πάνω στο οποίο θα ενσωματώνονται τα συγκεκριμένα γεγονότα ή πράξεις, που γίνονται πλέον κατανοητά και συνεπώς κατά ένα βαθμό προβλέψιμα. Δηλαδή, μελετάται το σύνολο της θεωρίας, και μετά εφαρμόζεται η γνώση στα πρακτικά ζητήματα. Η συμμετοχή του ειδικού διαφοροποιεί, επισπεύδει και διευκολύνει εν μέρη τη διαδικασία. Η γνώση και η εμπειρία του ειδικού επιτρέπουν την άμεση, στις περισσότερες περιπτώσεις, κατανόηση της ουσίας της κατάστασης, και, βάση αυτής να πραγματοποιείται η σύνδεση με το γενικό πλαίσιο. Δηλ. μέσω του συγκεκριμένου παραδείγματος ή περιστατικού αναπτύσσεται ο ανάλογος τομέας της γνώσης. Ο τρόπος αυτός επιτρέπει να επιτυγχάνονται ταυτόχρονα δυο στόχοι: αφενός, η εκμάθηση συνδέεται με την πραγματικότητα και το άτομο αποκτά εμπειρίες πως πραγματοποιείται αυτό, αφετέρου, η γνώση αποκτάται σύμφωνα με το βαθμό αναγκαιότητας για το συγκεκριμένο άτομο και για τις προσωπικές του καταστάσεις. Αυτό επιτρέπει, παράλληλα με τη δημιουργία του γενικού πλαισίου γνώσης, να αντιμετωπίζονται και οι τρέχουσες καταστάσεις και προβληματισμοί.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>