ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 363 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


xr    19/12/2015 18:37
Καλησπέρα ! Θα ήθελα να ρωτήσω (1) η ερωτική συμπεριφορά -όχι σεξ- παίζει ρόλο στην ψυχοθεραπεία? (2-άσχετο με το προηγούμενο ερώτημα)Εφαρμόζεται στην Ελλάδα η \\\\\\\"Sexotic therapy\\\\\\\" http://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/14681994.2013.861595 ? EYXAΡΙΣΤΩ!

1. Η ερωτική συμπεριφορά και το σεξ (όχι με τον θεραπευτή) αποτελούν σημαντικό μέρος της καθημερινότητας των περισσότερων ανθρώπων, και υπό αυτήν την έννοια αρκετά συχνά βρίσκονται στο επίκεντρο της ψυχοθεραπευτικής εξερεύνησης. 2. Απ’ ό,τι κατάλαβα από τη σύντομη περίληψη της μεθόδου Sexotic therapy, η ονομασία της έχει επιλεγεί περισσότερο για λόγους εντυπωσιασμού, και στην ουσία αποτελεί ένα είδος της λεγόμενης Θεραπείας Σχέσης, η οποία αναμφισβήτητα εφαρμόζεται στην Ελλάδα από τους ειδικούς ανάλογης κατεύθυνσης. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή των συμβουλευτικών μορφών ψυχολογικής παρέμβασης, όταν οι επιλογές και η συμπεριφορά των ανθρώπων δε βασίζονται στην πληρέστερη κατανόηση του εαυτού τους, έχει αμφίβολα αποτελέσματα όσον αφορά την επίτευξη της προσωπικής ισορροπίας και κατά συνέπεια - τη μακροπρόθεσμη προοπτική της σχέσης.



Χ    16/12/2015 21:56
Κύριε Κοτανιδη, που θα τοποθετούσατε τον θεραπευτή έναντι του θεραπευομενου? Έχει πραγματική και \\\\\\\"υλική\\\\\\\"υπόσταση ο πρώτος ή αποτελεί μόνο μια \\\\\\\"φωνη\\\\\\\", κάτι χωρίς πραγματική παρουσία στη ζωή του θεραπευομενου, που απλά τον βοηθάει να κάνει τα βήματά του ώστε να βρει τον χαμένο εαυτό του;

Πως μπορεί ένας υπαρκτός άνθρωπος με υλική υπόσταση και άμεση συμμετοχή σε μια σχέση να αποτελεί μόνο τη φωνή;



Ναντια    11/12/2015 15:30
Κύριε Κοτανιδη ήθελα να ρωτήσω αν χρειάζεται η ανισότητα που νιώθει ο θεραπευομενος απέναντι στον θεραπευτή να παραμείνει ως έχει ή πρέπει να δει το όλο θέμα διαφορετικά προκειμένου να μην ενοχλείται από αυτό. Ως θεραπευομενη αποτελώ ένα από τα πολλά περιστατικά του θεραπευτή μου, αλλά για μένα εκείνος αποτελεί το μοναδικό πρόσωπο που με βοηθάει να βρω τον εαυτό μου.Η ανισότητα αυτή προκαλεί εντάσεις και ενόχληση. Σας ευχαριστώ πολύ!

Η ανισότητα προκύπτει όταν ο θεραπευτής υιοθετεί μια απόμακρη και καθοδήγηση στάση του κλασικού αλάνθαστου δασκάλου, ο οποίος πάντα έχει δίκιο και για το λόγο αυτό έχει το δικαίωμα να κρίνει. Στην περίπτωση που ο θεραπευόμενος δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ύπαρξη άλλων πελατών πρόκειται περισσότερο στην ουσία για παιδική ανάγκη της αποκλειστικότητας, όμοια με την αντιζηλία μεταξύ των παιδιών των ίδιων γονιών όπου κάποιο παιδί δεν αντέχει να μοιράζεται την ανάγκη για την φροντίδα με άλλους. Στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου φαινόμενου σημαντική είναι η αντίληψη της μακροπρόθεσμης πορείας του πελάτη, όπου δεν υπάρχει η θέση του θεραπευτή στην προσωπική ζωή του πελάτη του. Όταν αρθεί λοιπόν η ψευδαίσθηση της μονιμότητας, εξαλείφεται παράλληλα η ανάγκη της αποκλειστικότητας.



ΑΘΑΝΑΣΙΑ    09/12/2015 16:28
Υπάρχει πιθανότητα μια ψυχολόγος (διαζευγμένη στην προσωπική της ζωή) να επηρεάσει πελάτισα της ,στην κατεύθυνση και δικού της χωρισμού? Ένας θεραπευτής με συγκεκριμένη προσωπική εμπειρία ,δεν είναι αρκετά πιθανό να προσανατολίσει έναν θεραπευόμενο σε μια παρόμοια οδό ως τρόπο επίλυσης και των δικών της προβλημάτων?

Ο βασικός στόχος του θεραπευτή είναι να βοηθήσει τον πελάτη του να κατανοεί καλύτερα και πληρέστερα των εαυτό του, να τον αποδέχεται έτσι όπως είναι, και να λειτουργεί περισσότερο βάσει των δικών του προτιμήσεων παρά κάποιων κοινών στερεότυπων ή άμεσων ή έμμεσων υποδείξεων οποιονδήποτε τρίτων προσώπων, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο ίδιος ο θεραπευτής. Εάν ο θεραπευτής συνειδητά ή μη εμφανίζει την τάση κατεύθυνσης του θεραπευόμενου η ποιότητα της θεραπευτικής του προσφοράς είναι γενικά αρκετά αμφίβολη, διότι σε αντίθετη περίπτωση στην ουσία αντικαθιστά την κοινή παρεμβατική νοοτροπία με τη δική του καθοδήγηση, εμποδίζοντας την νοητική ωρίμανση του πελάτη στην οποία εξ αρχής καλείται να συνεισφέρει αποκλειστικά και απαραβίαστα. Όσον αφορά το ενδεχόμενο επιρροής του γεγονότος του διαζυγίου, αυτό πιθανόν να συμβάλλει στην αποκόλληση της αντίληψης του θεραπευτή από τη δογματική προσήλωση στον παραδοσιακό τρόπο αντιμετώπισης των διαφυλετικών σχέσεων, αποκλειστικά μέσω του γάμου, στην απενοχοποίηση του ίδιου του διαζυγίου και στην εξάλειψη της κατάκρισης των διαζευγμένων, και ιδιαίτερα των γυναικών που στιγματίζονταν κοινωνικά κατά την προσπάθειά τους να αλλάξουν τη ζωή τους σύμφωνα με την δική τους προτίμηση.



Κ.    04/12/2015 22:24
Καλησπέρα! Τη συχνότητα των συνεδρίων με τον θεραπευτή ποιος την ορίζει; Ο θεραπευομενος μπορεί να έχει άποψη γι αυτό η πρέπει να ακολουθήσει αυτό που θα προτείνει ο ειδικος; Αν ο πελάτης χρειάζεται αύξηση των συνεδριων θα πρέπει να εισακουστεί και να παίξει επομένως ρόλο η ανάγκη του ή είναι εντελώς στη δικαιοδοσία του θεραπευτή να αποφασίσει; Σας ευχαριστώ

Εμπειρικά έχει αποδειχθεί ότι η καταλληλότερη συχνότητα των συνεδρίων είναι μια με δυο φορές την εβδομάδα, καθώς τα μεσοδιαστήματα μεταξύ του είναι αναγκαία για επεξεργασία και αφομοίωση του περιεχομένου της προηγούμενης συνεδρίας. Επίσης σημαντικό ρόλο έχει η συσσώρευση των εντυπώσεων, των συμβάντων και των σκέψεων για την επόμενη συνεδρία. Η κλασική ψυχανάλυση αναφερόταν στην περισσότερη συχνότητα, διότι ασχολούταν περισσότερο ή και αποκλειστικά με τις αναμνήσεις, βιώματα και συναισθήματα του παρελθόντος. Ενώ η ενασχόληση με το παρόν προϋποθέτει τη συσσώρευση των γεγονότων του παρόντος. Όσον αφορά την επιβολή ή μη της συχνότητας των συνεδρίων, αυτό εξαρτάται από την εκπαίδευση και από τις αντιλήψεις του θεραπευτή. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι δεν μπορούμε να διορθώσουμε τις στρεβλώσεις του επιβλητικού και παρεμβατικού παρελθόντος, επαναλαμβάνοντας ή αντιγράφοντας την κοινή τάση άκαμπτου, απόλυτου και πιεστικού ορισμού του «σωστού» και του «λάθους», τα θεμέλια του οποίου κλονίστηκαν με τη μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του 20ου αιώνα, με τη θεωρία της σχετικότητας. Οπότε είναι προτιμότερο να δοθεί στον πελάτη η δυνατότητα να διαπιστώσει ο ίδιος έμπρακτα τι είναι καταλληλότερο για τον ίδιο, παρά να του επιβάλλεται μια θεωρητική άποψη, και στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι η διαπαιδαγώγηση πραγματοποιείται περισσότερο έμπρακτα, παρά λεκτικά.



Σια    03/12/2015 15:41
Την υπερβολή της συναισθηματικης εξάρτησης από τον θεραπευτή, την ορίζει όπως τη βιώνει και πιστεύει ότι ειναι, ο θεραπευομενος. Ώς θεραπευομενη κι εγώ έθεσα αυτο το ερώτημα ούσα \\\\\\\"εξαρτημένη\\\\\\\"από τον θεραπευτή -σωτήρα. Εννοείτε ότι δεν είμαι σε θέση να θέσω τα κριτήρια μόνη μου ή κι ότι ακόμα δεν θα έπρεπε να θέτω καν ένα τέτοιο ερώτημα τη στιγμή που εινσι επιθυμητή αυτή η σύνδεση με το θεραπευτή μέσα στη θεραπευτική διαδικασία; Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά!

Πιθανότατα τον βαθμό της «υπερβολής» στην εξάρτηση του θεραπευόμενου από τον θεραπευτή δεν ορίζει τόσο ο ίδιος ο θεραπευόμενος, όσο τα στερεότυπα που έχει υιοθετήσει, τα οποία εκλαμβάνονται ως προϊόν της γνήσιας αξιολόγησης του εαυτού του. Η εξάρτηση αυτή είναι όμοια με την εξάρτηση καρδιακού από τον καρδιολόγο, του τραυματισμένου από τον χειρουργό, του παιδιού που ακόμα δεν έχει μάθει να περπατά από το χέρι του γονιού του, του ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου από τον μηχανικό κ.λπ. Με άλλα λόγια, ο βαθμός της ανάγκης στην υποστήριξη ορίζεται από τις δυνατότητες του ατόμου στην ατομική του πορεία, οι οποίες σταδιακά ενισχύονται κατά τη διάρκεια της ψυχοθεραπευτικής εκπαίδευσης, όμοια με την διαδικασία εκπαίδευσης του μικρού παιδιού, με τη διάφορα ότι στην περίπτωση του παιδιού αντιμετωπίζουμε μόνο την ανάγκη της εκμάθησης, ενώ στην περίπτωση του ενηλίκου έχουμε να αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε τις διαστρεβλωμένες ή τις δυσλειτουργικές αντιλήψεις, οι οποίες αντιλαμβάνονται ως μοναδικές, σωστές και απαραβίαστες.



Σια    02/12/2015 23:44
Καλησπέρα! Ήθελα να ρωτήσω τι μπορεί να σημαίνει η υπερβολικη συναισθηματικη εξάρτηση που νιώθει ο θεραπευομενος από τον θεραπευτή του; Ή αίσθηση του να θέλει να τον βλέπει και να του μιλάει συνέχεια.Η ανάγκη για δέσιμο μαζί του και η μεγάλη συναισθηματικη φόρτιση στο πρόσωπό του. Σας ευχαριστώ πολύ. Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας! μόλις ξεκίνησα να το διαβάζω και πραγματικά πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη δουλειά. Ευχαριστούμε για ολη τη βοήθεια που προσφέρετε σε αυτόν εδώ το χώρο. Προσωπικά με έχετε βοηθησει πολύ με τις απαντήσεις σας.

Ευχαριστώ για το βιβλίο. Όσον αφορά την εξάρτηση, ποιος και με ποια κριτήρια ορίζει την υπερβολή της;



Κ    24/11/2015 20:36
Καλησπέρα. Ζήτησα από τον θεραπευτή μου να αυξήσουμε τις συνεδρίες από μια σε δύο μέσα στη βδομάδα και ήταν αρνητικός. Μπορεί να αρνηθεί ακόμα κι αν είναι μεγάλη η ανάγκη του ασθενή για κάτι τέτοιο;Ακόμα κι αν στη συγκεκριμένη στιγμή χρειάζεται να αυξηθεί η βοήθεια προς τον πελάτη λόγω έντονων καταστασεων;

Εάν ο θεραπευτής συμμερίζεται την κοινή νοοτροπία επιβολής των γενικών αμετάκλητων κανόνων, προκύπτουν η αδυναμία αποδοχής της διαφορετικότητας του συγκεκριμένου ατόμου, των αναγκών και των προτιμήσεών του, όπως και η προσπάθεια απαραβίαστης τήρησης των ορίων που ορίζονται από κάποιους άλλους, εκτός από τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο, στερώντας τον τη δυνατότητα διερεύνησης, δοκιμασίας και έμπρακτης διαπίστωσης (στην ουσία τη δυνατότητα της αποτελεσματικότερης εκμάθησης) και της ικανότητας δημιουργικής προσέγγισης στην επίτευξης της δικής του ικανοποίησης και ισορροπίας.



Χ    22/11/2015 18:18
Κύριε Κοτανιδη, ποια η γνώμη σας για την αντιμεταβίβαση στην θεραπευτική διαδικασία; Είναι χρήσιμη ή πρέπει να την αποφεύγει ο θεραπευτής;

Η αντιμεταβίβαση είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, το οποίο καλείται να διορθώσει τις διαστρεβλώσεις που έχουν προκύψει από τις προηγούμενες διαπροσωπικές εμπειρίες του ατόμου, βασισμένες στις ατέλειες της κοινής αντίληψης και στις αστοχίες του εκπαιδευτικού συστήματος, όπου η κατάκριση, η καχυποψία, η διαστρεβλωμένη ανταγωνιστικότητα, η παρεμβατικότητα, ο θυμός, η τιμωρία και η απόρριψη αντικαθίστανται μέσω των εμπειρικών βιωμάτων της θεραπευτικής σχέσης από κατανόηση, αποδοχή, σεβασμό των προσωπικών ορίων και παροχή δικαιώματος για διαφορετικότητα. Βέβαια, η βασική προϋπόθεση για την ευεργετική επιρροή της αντιμεταβίβασης είναι η ωρίμανση του θεραπευτή, η οποία σχετίζεται με την αποτελεσματική αντιμετώπιση των προσωπικών του ανασφαλειών και ατελειών στη γνωστική του βάση που αναπόφευκτα δημιουργούνται σε κάθε άτομο που εκπαιδεύεται από το παρόν κοινωνικό σύστημα.



Κ.    20/11/2015 23:31
Καλησπέρα. Μετά από 7 μήνες ψυχοθεραπείας αισθάνομαι ότι έχω κλειστεί υπερβολικά στον εαυτό μου. Απομονωνομαι από όλα και αφήνω πολλά πράγματα πίσω (βλ.δουλειές σπιτιού,χρόνο με τα παιδιά κλπ) για να αφοσιωθω στις σκέψεις μου και σε όσα προκύπτουν μεσα από τις συνεδρίες. Είναι φυσιολογικό αυτο; Να είμαι συνεχώς μόνη με τον εαυτό μου; Να σκέφτομαι όλα αυτά όλη την ωρα; Να ανυπομονώ για την επόμενη συνάντηση με τον θεραπευτή και αυτή να είναι η καλύτερη στιγμή μου μέσα στην εβδομάδα; Μήπως όλα αυτά είναι υπερβολικα; Σας ευχαριστώ!

Ένας από τους βασικότερους στόχους της ψυχοθεραπείας είναι να μάθουμε να ζούμε αρχικά για τον εαυτό μας και ύστερα να μοιραστούμε τις δυνατότητές μας με άλλους, στα πλαίσια λογικής ότι ο δυστυχισμένος άνθρωπος το μόνο που μπορεί να μοιραστεί με άλλους είναι η δυστυχία του. Ωστόσο η κοινή νοοτροπία της περισσότερης σκέψης για την ικανοποίηση των άλλων και της μη αποδοχής της διαφορετικότητας συνεχίζει να μας επηρεάζει και αρχικά προκαλεί εσωτερικές συγκρούσεις. Κάποτε όμως είναι αναγκαίο να μάθουμε να ζούμε και για τον εαυτό μας, εφόσον έχει δημιουργηθεί μια προβληματικότητα και εάν θέλουμε να την ξεπεράσουμε.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>