ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 455 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


Μαργαρίτα    06/01/2017 03:06
Διάβασα το (Λενα 05/01/2017 11:33) και έχω μια ερώτηση: Ποια ήταν η απάντηση-αντίδραση του θεραπευτή, μετά την γνωστοποίηση προς αυτόν , της Εξάρτησης και κυρίως των Ερωτικών Συναισθημάτων ; Ευχαριστώ κι εσάς και τη Λένα...

Στις παρόμοιες περιπτώσεις ο θεραπευτής καλείται να αποδείξει στον πελάτη του τη μην αντιστοιχία των συναισθημάτων του στην πραγματικότητα, δηλαδή να τον βοηθήσει να καταλάβει ότι η «εξάρτηση» αυτή είναι νοητή, και γενικά ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ζήσει μια χαρά μόνος του, επιλέγοντας κατά καιρούς τα άτομα της αρέσκειάς του, τα οποία όμως δεν είναι ούτε μοναδικά, ούτε αναντικατάστατα. Η δε αντιμετώπιση των ερωτικών συναισθημάτων πραγματοποιείται μέσω της απομυθοποίησης του έρωτα και του ακριβούς προσδιορισμού των εννοιών του έρωτα και της ερωτικής σχέσης, ο οποίος (ο προσδιορισμός) παρέχει τη δυνατότητα διαχωρισμού των πραγματικά ερωτικών συναισθημάτων από μια πληθώρα των άλλων συναισθημάτων (οικειότητα, σεβασμός, εκτίμηση, θαυμασμός κ.λπ.) που συχνά συγχέονται με το ερωτικό συναίσθημα.



Λενα    05/01/2017 20:50
Ευχαριστώ για την απαντηση. Προκυπτει ενα ακομα ερωτημα: μεχρι να μαθει ο θεραπευομενος να αξιολογει τον εκαστοτε ειδικο, θα πρεπει αναποφευκτα να χαλασει αρκετα χρηματα και ψυχικη ηρεμια που δεν του περισσευουν.Πως θα προστατευτεί κανεις απο μια τετοια ταλαιπωρια;

Η διαδικασία εκμάθησης στις περισσότερες περιπτώσεις σχετίζεται με τα λάθη και με τις αποτυχίες βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm αρχή της συναισθηματικής αξιολόγησης στο κεφάλαιο 4.6 Το συναίσθημα



Λενα    05/01/2017 11:33
Ο θεραπευτης που εβλεπα παλια, \\\\\\\"ατυπος\\\\\\\" κατα τα δικα του λεγομενα, μου κραταγε το παλτο να το φορεσω οταν εφευγα, μου κρατουσε το προσωπο για να με φιλησει (σταυρωτα ευτυχως), ανταλλαζε μαζι μου πολλα mail μεσα στη βδομαδα μεχρι την επομενη συνεδρια, δεχοταν να με δει 2 και 3 φορες μεσα σε διαστημα τριων ημερων (διπλες και τριδιπλες συνεδριες) και μου μιλουσε με πολλες βρισιες στο λογο του σαν να επινε καφε με τον κολλητο του. Η ερωτηση μου κυριε Κοτανιδη ειναι: ποιος εχει την ευθυνη για ολα αυτα; Ο θεραπευτης ή ο θεραπευομενος; Σημειωστε οτι ανεπτυξα και του το ειπα φυσικα, πληρη εξάρτηση και ερωτικη διαθεση στο προσωπο του. Σας ευχαριστώ.

Η κάθε διμερής σχέση συνοδεύεται από παράλληλες ευθύνες των συμμετεχόντων. Δηλαδή, οι άλλοι που μας συμπεριφέρονται με κάποιους συγκεκριμένους τρόπους έχουν τις δίκες τους ευθύνες ως προς την επίτευξη του θεμιτού τους στόχου, ενώ εμείς έχουμε τις δίκες μας ευθύνες ως προς την επίτευξη των δικών μας στόχων που σημαίνει ότι οι άλλοι συμπεριφέρονται προς εμάς με τον τρόπο που εμείς τους το επιτρέπουμε ή τον οποίο εμείς αναζητούμε έστω και ασυνείδητα. Και στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να μην ξεχνάμε ότι οι θεραπευτές είναι και αυτοί θνητοί άνθρωποι με τις δίκες τους αδυναμίες, ατέλειες και ανασφάλειες. Βέβαια το ιδανικό είναι ο θεραπευτής να έχει καταφέρει να λύσει τους δικούς του προβληματισμούς και τις δίκες του ανασφάλειες πριν ασχοληθεί με τους προβληματισμούς και με τις ανασφάλειες των άλλων, αλλά ως γνωστό το ιδανικό υπάρχει μόνο στην αφηρημένη ανθρώπινη αντίληψη, και σε αρκετές περιπτώσεις οι θεραπευτές ωριμάζουν κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους πορείας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δικαιολογείται η όποια συμπεριφορά τους, καθώς κάποια βασικά στοιχεία επαγγελματικής αρτιότητας είναι αναγκαίο να υπάρχουν εξ’ αρχής. Ωστόσο φαίνεται ότι το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να το εξασφαλίσει επαρκώς στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε αλλά επαγγέλματα ή σε άλλες ειδικότητες. Οπότε, στην ουσία, ο πελάτης είναι αυτός που καλείται να μάθει να αξιολογεί τον κάθε ειδικό, σύμφωνα με τη δική του ικανοποίηση και τη δική του πρόοδο, παρά να του παρέχει τυφλή εμπιστοσύνη, απαλλάσσοντας των εαυτό του από κάθε προσπάθεια και από κάθε ευθύνη.



Μαργαρίτα    04/01/2017 20:47
Καλησπέρα και καλή χρονιά.Διαβάζοντας θέματα που αφορούν ψυχολογία-ψυχοθεραπεία αναρωτιέμαι: Η σχέση θεραπευόμενου-Θεραπευτή μπορεί να εξελιχθεί σε φιλία; Επιτρέπεται να να περιέχει κάποιο άγγιγμα (στο χέρι ή τον ώμο π.χ.ή ανταλλαγή φιλιού ως καλωςόρισμα) όπως μεταξύ φίλων; Με δυο λόγια μπορεί να γίνουν μελλοντικά φίλοι; Ευχαριστίες.

Τα ζητήματα «επιτρέπεται»-«απαγορεύεται» είναι σχετικά, καθώς δεν μπορούν να αντανακλούν με πληρότητα την πραγματικότητα, όπου υπάρχει ένα μικρό και παράλληλα αρκετά αμφίβολο ενδεχόμενο μια ψυχοθεραπευτική σχέση να μετατραπεί σε φιλική όταν πρόκειται για εκπροσώπους του ίδιου φύλου. Όταν όμως πρόκειται για αντίθετα φύλα, τότε γενικά η φιλικότητα της συσχέτισης είναι αμφίβολη, καθώς έστω και ασυνείδητα, έστω και μονομερώς, όλο και εμφανίζονται ή υποθάλπονται κάποια συναισθήματα ερωτικού περιεχομένου.



Maria     22/12/2016 08:09
Καλημέρα σας. Ηθελα να ρωτήσω το εξής: Οταν ήμουν 20 ετών έχασα τον αδελφό μου σε τροχαίο (18 ετών), με τον οποίο είχα μιά εξαιρετική και στενή σχέση. Γιά να μην στενοχωρώ τους γονείς μας δεν έκλαιγα ποτέ και τα κρατούσα όλα μέσα μου.Μάλιστα, διάβαζα κανονικά γιά την Σχολή μου σαν να μην συνέβη τίποτα... Τώρα, μετά από 28 ολόκληρα χρόνια αισθάνομαι ξεκάθαρα ότι ο πόνος αυτός ποτέ δεν ξεπεράστηκε και έρχεται στην επιφάνεια με κάθε \\\\\\\"ασχετη\\\\\\\" ευκαιρία με πολύ μεγαλη ένταση, γιατί δεν πένθησα ποτέ αλλά έκρυβα τον πόνο μου. Ποιά ψυχοθεραπευτική προσέγγιση προτέινετε γιά την περίπτωση μου και περίπου πόση διάρκεια μπορώ να περιμένω ότι θα έχει? (αν βεβαίως μπορείτε να κάνετε κάποια εκτίμηση πάνω σε αυτό). Σας ευχαριστώ πολύ.

Η ένταση του πένθους της απώλειας στις περισσότερες περιπτώσεις σχετίζεται με την ποιότητα της καθημερινότητας του πενθούντος. Αυτό σημαίνει ότι, όσο πιο δυσάρεστη είναι η καθημερινότητα ενός ατόμου, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες προσκόλλησής του σε κάποια δυσάρεστα γεγονότα του παρελθόντος. Οπότε, ο όποιος ειδικός στις περιπτώσεις αυτές θα κληθεί να βοηθήσει τον πελάτη του, να ανακαλύψει αυτός ο ίδιος τις αιτίες της δυσαρέσκειάς του με την καθημερινότητα και να ξεπεράσει τις ανασφάλειες που τον εμποδίζουν να την διαμορφώνει σύμφωνα με τις ανάγκες και τις προτιμήσεις του. Όσον αφορά το είδος της ψυχοθεραπείας και τον αριθμό των συνεδριών βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=12



Maria     18/12/2016 09:15
Καλημέρα σας. Είμαι 48 ετών και κάνω ψυχοθεραπεία πολλά χρόνια (με διακοπές) (όχι ψυχανάλυση). Παρ\\\\\\\\\\\\\\\'ότι έχω φτάσει σε υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας (δηλ.γιατί μου συμβαίνουν αυτά που μου συμβαίνουν) και ο ψυχ/τής μου είναι συμπαθής και διαθέσιμος, τα προβλήματά μου είναι ακόμα εκεί. Πριν από 6 χρόνια σε μιά φοβερή κρίση αγχώδους διαταραχής επισκέφθηκα μιά ψυχοθεραπεύτρια ειδικευμένη στις μετατραυματικές διαταραχές (EMDR) γιά κάποιες συνεδρίες όπου είδα αρκετή βελτίωση. Οταν το είπα στον ψυχ/τή μου με επεκρινε έντονα και μου είπε ότι έτσι χαλάω την θεραπεία μου, ότι είναι τελείως ανεπίτρεπτο να κάνω ψυχ/πεία με δύο θεραπευτές γιατί δεν μπορώ να εγκαθιδρύσω θεραπευτική σχέση με 2 άτομα, ότι δεν θα \\\\\\\\\\\\\\\"δουλεύει\\\\\\\\\\\\\\\" η μεταβίβαση (ή κάτι τέτοιο) και ότι \\\\\\\\\\\\\\\"δεν γίνεται να παίζω τρίγωνα\\\\\\\\\\\\\\\" με τους ψυχοθεραπευτές όπως κάνω στην προσωπική μου ζωή. Ετσι, πείστηκα να αφήσω την άλλη ψυχ/τρια και να γυρίσω πίσω σε αυτόν. Τώρα,6 χρόνια ΜΕΤΑ, ευρισκόμενη πάλι σε κρίση αγχώδους διαταραχής (αποχωρισμού) μετά από μιά πολύ τοξική σχέση, αισθάνομαι την ανάγκη να επισκεφθώ και πάλι την προηγούμενη ψυχοθεραπεύτρια, όμως παράλληλα με αυτόν γιατί αισθάνομαι ότι \\\\\\\\\\\\\\\"αλληλοσυμπληρωνονται\\\\\\\\\\\\\\\". Πείτε μου σας παρακαλώ:Είναι όντως καταστροφικό γιά την θεραπεία μου το να πηγαίνω σε 2 ψυχοθεραπευτές? Βοηθείστε με, σας παρακαλώ, έχω 2 κοριτσάκια και θέλω να γίνω καλά γιά χάρη τους...

Με την ίδια επιτυχία θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί για την επιτακτική ανάγκη αποκλειστικότητας των υπόλοιπων διαπροσωπικών σχέσεων. Οπωσδήποτε, στην περίπτωση της ψυχοθεραπευτικής σχέσης, οι συναλλαγές με δυο ειδικούς μπορούν να οδηγήσουν σε προσωρινή σύγχυση εφόσον οι απόψεις τους διίστανται. Ωστόσο, στη συνέχεια, κατά την έμπρακτη τεκμηρίωση από την πραγματικότητα και με την επίτευξη των θεμιτών αποτελεσμάτων, η σύγχυση αντικαθίσταται από τη γνώση και η επιλογή κλίνει προς τον ειδικό, οι απόψεις του οποίου συμπίπτουν περισσότερο με την πραγματικότητα. Ενώ, οι αντιρρήσεις του όποιου ειδικού στην ανάγκη του πελάτη να αναζητήσει μια άλλη άποψη ή προσέγγιση, κατά κανόνα σχετίζονται με τις δίκες του ανασφάλειες, που εκ των πραγμάτων θέτουν μια αμφιβολία για τις τρέχουσες επαγγελματικές του ικανότητες.



Βασια     01/12/2016 16:03
Τι γίνεται όμως όταν ο θεραπευτής σε απογοητεύει με τη στάση και τις ενέργειές του; Δεκτό ότι είναι άνθρωπος με αδυναμιες και δικά του άλυτα εσωτερικά θέματα, αλλά είναι δυνατόν ένας τέτοιος ειδικός να είναι θεραπευτής ψυχών και να κάνει αυτή την τόσο σοβαρή και υψηλής ευθύνης δουλειά; Γίνεται να φτιάχνει αντιλήψεις και να αλλάζει συνειδήσεις, όταν ο ίδιος είναι ανεπαρκης; Δεν είναι επικίνδυνοι αυτοί οι \\\\\\\"ειδικοί\\\\\\\"; Κύριε Κοτανιδη δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άχρηστοι εκεί έξω. ...

Όταν ο ψυχοθεραπευτής είναι ανεπαρκής στον τομέα του, είναι αμφίβολο κατά πόσο θα είναι σε θέση να διαμορφώσει νέες αντιλήψεις και να αλλάζει συνειδήσεις. Το μόνο που συνήθως επιτυγχάνεται σε μια τέτοια περίπτωση, είναι η εμβάθυνση της ήδη υπάρχουσας απογοήτευσης, καθώς η στάση και η συμπεριφορά του επιβεβαιώνουν τον γενικό κανόνα, από τη στιγμή που καλούνται να αποτελέσουν την εξαίρεση. Και εφόσον γίνεται λόγος για εξαίρεση είναι προφανές ότι οι περιπτώσεις συνάντησής της θα είναι μειωμένες συγκριτικά με τον γενικό κανόνα από τη στιγμή που το κάθε επάγγελμα ασκούν οι άνθρωποι που αποτελούν τα προϊόντα της συγκεκριμένης κοινωνίας.



Βασια     30/11/2016 20:18
Γιατρέ ακούμε συχνά να λέγεται ότι η σχέση θεραπευτή - θεταπευομενου είναι μια ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη σχέση που αποτελεί παράδειγμα για τις υπόλοιπες σχέσεις στη ζωή του θεραπευομενου. Πόσο ουσιαστική και ανθρώπινη μπορεί να είναι μια τέτοια άνιση σχέση; Όπου το ένα μέρος καταθέτει ψυχή και συναίσθημα και το άλλο απλά ακούει, καταγράφει και μαθαίνει νέους τρόπους σκέψης και αντίληψης στα πράγματα; Πόσο ουσιαστική είναι μια σχέση όπου ο θεραπευομενος βλέπει ως μοναδικο για εκείνον πρόσωπο τον θεραπευτή στη ζωή του, ενώ ο θεραπευτής βλέπει δεκάδες σαν αυτόν κάθε μέρα στο γραφείο του; Πόσο ανθρώπινη και αληθινή είναι η σχέση όπου δεν υπάρχει το συναίσθημα από πλευράς του θεραπευτή ενώ ο θεταπευομενος πολλές φορές ξεχειλίζει και πνίγεται από τα συναισθήματα αγάπης για τον θεραπευτή του;

Η σχέση του θεραπευτή με τον θεραπευόμενο είναι ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη κύριως λόγω αποδοχής και ως συνέπεια της ειλικρίνειας. Από την άλλη πλευρά, η ουσιαστικότητα μιας σχέσης δεν καθορίζεται από την αποκλειστικότητα, για παράδειγμα, μια μητέρα μπορεί να έχει πολλά παιδιά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα είναι ψυχρή με κάποιο συγκεκριμένο παιδί της. Όσον αφορά την έλλειψη συναισθημάτων του θεραπευτή, αυτός είναι ένας μύθος που ελάχιστα σχετίζεται με την πραγματικότητα, καθώς οποιοδήποτε ζωντανό πλάσμα όταν συσχετίζεται με κάτι ή με κάποιον αναπόφευκτα αναπτύσσει κάποια συναισθήματα. Στη περίπτωση του θεραπευτή, ενδεχομένως αυτά δεν είναι τόσο έκδηλα και τόσο έντονα, όσο στην περίπτωση του θεραπευόμενου λόγω της ανεπτυγμένης ικανότητάς του στην διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας.



Μαρθα    24/11/2016 09:21
Γιατρέ Καλημέρα. Με ποιο τρόπο επιτυγχάνεται η αποτελεσματικοτητα μιας θεραπείας: υπάρχουν θεραπευτές που τονίζουν τα αρνητικά των ασθενών και δεν αποδέχονται αρκετά από τα συναισθήματα που νιώθουν οι ασθενείς με αποτέλεσμα να δημιουργειται ένα κλίμα έντασης ανάμεσά τους το οποίο φτάνει σε δυσαρέσκεια και θυμό από την πλευρά του ασθενή. Και υπάρχουν θεραπευτες που αποδέχονται πλήρως οποιοδήποτε συναίσθημα φέρνει ο ασθενής, τα κατανοεί και συμφωνεί με όλα. Με αποτέλεσμα να μην επιτυγχανεται ίσως μια πιο βαθιά και ουσιαστική θεώρηση του εαυτού έτσι ώστε να αλλάξουν οι λανθασμένες αντιλήψεις. Τι βοηθάει τελικά πραγματικά τον ασθενή; Ποιος από τους δύο τρόπους είναι περισσότερο χρήσιμος να υπάρχει; Πώς θα ξέρει ο ασθενής με ποιον θα αποφασίσει να συνεχίσει τη θεραπεία του;

Στα ζητήματα των ψυχολογικών παρεμβάσεων την περισσότερη σημασία έχει το γνωστικό επίπεδο και η προσωπικότητα του θεραπευτή, παρά το εργαλείο που αποφασίζει να χρησιμοποιήσει για τη συγκεκριμένη περίπτωση σε μορφή μιας ή άλλης μεθόδου. Από την άλλη πλευρά η αποδοχή του πελάτη έτσι όπως αυτός ή αυτή είναι αποτελεί την βασική προϋπόθεση της επιτυχίας. Ωστόσο η αποδοχή δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση την προσπάθεια «πλεύσης με τα νερά του πελάτη» στα πλαίσια δημιουργίας της πλασματικής θετικής εικόνας του θεραπευτή. Η αποδοχή στην ουσία σημαίνει ότι ο θεραπευτής δεν κατακρίνει τον πελάτη του, και πάντα κατανοεί τα βαθύτερα του συναισθήματα και κίνητρα. Παράλληλα όμως προσπαθεί να του δείξει την διαφορετική πραγματικότητα όταν αυτή δεν συμπίπτει με τις αντιλήψεις του πελάτη και η απόκλιση αυτή του δημιουργεί ψυχικές συγκρούσεις και αρνητικά συναισθήματα.



Μαρθα    21/11/2016 19:03
Γιατρέ,πώς μπορούμε να πετύχουμε αυτό που λετε; Την αναθεώρηση της αγάπης;

Η αναθεώρηση της αγάπης επιτυγχάνεται μέσω της απομυθοποίησής της κατά την αλλαγή κάποιων βασικών αντιλήψεων περί των ανθρώπινων σχέσεων βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 5. Ανάπτυξη του παιδιού και διαμόρφωση της προσωπικότητας



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>