ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 416 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


dimiandr    07/07/2016 01:19
Καλησπερα σας! Βρισκομαι στον εβδομο μηνα ψυχοθεραπειας την οποια ξεκινησα λογω πολλων θεματων που δε μπορουσα να χειριστω μονη. Προβληματα με ψυχαναγκασμους δικα μου, αρρωστιες στο σπιτι, αγχος στη δουλεια εκτος οριων, κ ενα αυτοανοσο δικο μου που ειχε τοτε ξεκινησει που με εχει διαλυσει κυριολεκτικα. Καταφερα να σταματησω τους ψυχαναγκασμους, να διαχειριστω τα θεματα της δουλειας καλυτερα, να μειωσω το αγχος και τους πανικους μου και.. Συνεχιζουμε τη θεραπεια. Μονο με τη ψυχοθεραπεια, χωρις φαρμακα. Αυτο που με εχει διαλυσει κυριολεκτικα ειναι το αυτοανοσο.(ρευματοειδης αρθριτιδα που ακομα δεν ειναι σε υφεση παρα την θεραπεια). Πλεον, με το παραμικρο στρες εχω εξαρση στον πονο που δεν αντιμετωπιζεται ευκολα με τα παυσιπονα. Η ψυχολογος μου λεει οτι ουσιαστικα το σωμα πλεον αναλαμβανει να απαντησει το ιδιο στα ερεθισματα του αγχους, θετοντας εκεινο τα ορια που εγω ειναι αδυνατο να βαλω στους αλλους. Επειδη το νιωθω, ξερω οτι εχει δικιο αλλα αρχιζω κ ξεπερνω πλεον τα ορια αντοχης μου. Βρισκομαι σε φαση που αρχιζω να ανοιγω στη θεραπεια κεφαλαια της ζωης μου δυσκολα, που εχουν μεσα πολλα θαμενα συναισθηματα κ πολυ πονο. Φτανω πλεον να σκεφτομαι μηπως χρειαζομαι κ φαρμακευτικη βοηθεια, ωστε τουλαχιστον να αντιμετωπιζω καλυτερα το σωματικο κομματι. Εννοω καποια ηρεμηστικα. Πιστευετε οτι θα μπορουσαν να βοηθησουν;

Η επιλογή της φαρμακευτικής υποστήριξης έστω και προσωρινά σχετίζεται με την εσωτερική αντίληψη του πάσχοντα. Δηλαδή εάν υπάρχει αίσθηση ότι η κατάσταση δεν είναι υποφερτή είναι προτιμότερο να ληφθεί κάποια βοήθεια σε μορφή της αγωγής, παρά να επιβάλλεται για αμφίβολους λόγους η αποχή από τα φάρμακα. Επιπλέον, η ομαλοποίηση της έντασης των συμπτωμάτων λειτουργεί ευεργετικά και για την ψυχοθεραπευτική διαδικασία καθώς χρησιμοποιείται η προσοχή που έως τώρα ήταν επικεντρωμένη στην αίσθηση των σωματικών συμπτωμάτων.



Χαρα    04/07/2016 21:23
Καλησπέρα γιατρέ. Κάνω ψυχοθεραπεία ένα χρόνο.Πριν λίγους μήνες άρχισε να ισχυροποιειται μέσα μου η εξής πεποίθηση κι ήθελα τη γνώμη σας πάνω σε αυτο: Νιώθω πως το 90% απο όσα εκτυλισσονται μέσα στις συνεδρίες είναι κάτι το πλασματικό. Σαν να παίζουν ένα παιχνίδι θεραπευτής και θεραπευομενος με τη διαφορά ότι ο θεραπευομενος νομίζει ότι ζει κάτι πραγματικό. Υπό το πρίσμα αυτό τίποτα από όσα λέει ή κάνει ο θεραπευτής δεν είναι ακριβώς πραγματικό. Εντάσσόντας ολα σε ένα ευρύτερο \\\\\\\"σχέδιο \\\\\\\"που έχει ως σκοπό να εξασκηθεί βιωματικα ο ασθενής για να φτάσει επιτυχώς στην θεραπεία του και να μάθει να ανταποκρινεται θετικά στην πραγματική ζωή. Αυτό σαν σκέψη μου προκαλεί πολύ μεγάλο άγχος,ανασφάλεια και αγωνία. Δεν μπορώ να ζω τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας γνωρίζοντας πως όλα αυτά που βιώνω δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται,δεν είναι εντελώς αληθινα... Έχει κάποια βάση ο συλλογισμός μου γιατρε;

Το ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο συμπεριλαμβάνει δυο βασικούς τομείς: τον θεωρητικό, όπου υιοθετούνται γενικές γνώσεις περί λειτουργιών του ανθρώπου και των αρχών του ευρύτερου και στενότερου περιβάλλοντος, και τον πρακτικό, όπου εξετάζονται τα συγκεκριμένα περιστατικά της καθημερινότητας και εφαρμόζονται οι γενικές γνώσεις επί των συγκεκριμένων γεγονότων και δεδομένων. Χωρίς τον δεύτερο τομέα η εκμάθηση και εξάσκηση δεν είναι αποτελεσματικές, και με τη χρήση του επιτυγχάνεται η σύνδεση της θεωρίας με την πραγματικότητα. Οι προβληματισμοί με την συσχέτιση των θεωρητικών συμπερασμάτων με την πραγματικότητα είναι προτιμότερο να εξετάζονται από κοινού με τον θεραπευτή ώστε να προκύψει η δυνατότητα διαπίστωσης της αντιστοιχίας τους επί των συγκεκριμένων παραδειγμάτων. Διαφορετικά, υπάρχει το ενδεχόμενο προσκόλλησης στις υποψίες και εικασίες που αντανακλούν κάποια συναισθήματα αλλά δεν επιβεβαιώνονται ή δεν απορρίπτονται από παρατήρηση, εκλογίκευση και ορθολογική προσέγγιση.



ΕΧ    29/06/2016 16:44
Καλησπέρα σας! Είδα στο διαδίκτυο (www.psychologynow.gr) τον τίτλο σεμιναρίου \\\\\\\"Ηθική του αναλυτή μεταξύ προσχηματικού (semblant) και απόλαυσης\\\\\\\" Θάθελα να ρωτήσω τι σημαίνει ο όρος (\\\\\\\"semblant\\\\\\\" = \\\\\\\"προσχηματικό\\\\\\\") Αν θέλετε με παραπέμπετε σε ελλ. ή ξένη βιβλιογραφία - γιατί δεν βρήκα κάτι. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ

Η κατανόηση του όρου semblant σχετίζεται με την μελέτη του έργου του Ζακ Λακάν (γαλ. Jacques Lacan) «D’un discours qui ne serait pas du semblant Séminaire» 1970—1971



Χαρα    29/06/2016 02:18
Μπορεί η ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχή (μέτριας προς σοβαρής μορφης) να αντιμετωπιστει χωρίς φάρμακα αλλά μόνο με ψυχοθεραπεία; Ποια είναι η γνώμη σας γιατρε;

Η ψυχοθεραπεία είναι ο μόνος τρόπος αιτιολογικής αντιμετώπισης των ψυχολογικών προβλημάτων, καθώς τα φάρμακα αντιμετωπίζουν μόνο τα συμπτώματα (τις συνέπειες), αφήνοντας ανεπηρέαστες τις αιτίες.



Νεφέλη     28/06/2016 12:26
Καλημέρα! Γιατρέ τι είναι η τεχνική του παραδόξου που χρησιμοποιειται στην ψυχοθεραπεία; θεωρείτε ότι βοηθαει τον θεραπευομενο;

Οι τεχνικές της συμπεριφοράς μπορούν να είναι αποτελεσματικές για βραχυχρόνια, στιγμιαία αντιμετώπιση κάποιων ζητημάτων, που στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορά την ικανότητα θέσπισης και υπεράσπισης των προσωπικών ορίων βλ. https://psy4you.wordpress.com/2011/11/06/%CE%B7-%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%E2%80%9E%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF%CF%85%E2%80%9C-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%BF/, ωστόσο οι έτοιμες συνταγές αφενός είναι αδύνατο να συμπεριλάβουν όλο το φάσμα των προβληματισμών που προκύπτουν από διάφορες ψυχολογικές συγκρούσεις και ανασφάλειες και αφετέρου όπως και στην περίπτωση κάθε άλλης εφαρμογής των «ξένων» ιδεών (των ιδεών των άλλων) είναι αρκετά αμφίβολο κατά πόσο θα έχουν διάρκεια στο βάθος του χρόνου εφόσον δε συνοδεύονται από αντίστοιχες αλλαγές των αντιλήψεων και της ευρύτερης γνωστικής βάσης.



Χαρα    23/06/2016 18:43
Καλησπέρα γιατρέ. Πως κρίνετε το γεγονός ένας ψυχολόγος να μιλάει αρνητικά, μειονεκτικα και κάποιες φορές προσβλητικά για τη θρησκεία που πρεσβεύει ο θεραπευομενος του; Δεν θα έπρεπε να κρατάει αποστάσεις από αυτό ή να σέβεται τα πιστεύω των ασθενών του;

Η τάση για την υποτίμηση των άλλων πηγάζει από την ανάγκη υπεροχής, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από τη μειονεξία του ίδιου του ατόμου. Στην ουσία, υποτιμώντας τους άλλους τέτοιο άτομο αυτοεπιβεβαιώνεται και αισθάνεται ανακούφιση. Στο σημείο αυτό όμως είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι η τάση αυτή γαλουχείται από την ίδια τη δομή της κοινωνίας και λίγο έως πολύ την έχουμε υιοθετήσει όλοι μας κατά την ανατροφή και αντιγραφή των κοινωνικών στερεότυπων βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 10. Η ελεημοσύνη.



Νίκος Φ    20/06/2016 23:30
Καλησπέρα. Μία ερώτηση: οι ψυχοθεραπευτές πρέπει να συζητούν ό,τιθέμα θέτει ο θεραπευόμενος ή μπορούν κάποιες φορές να δηλώνουν άρνηση συζήτησης? και για ποιο λόγο θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι τέτοιο? Ευχαριστώ!

Η άρνηση του θεραπευτή να συζητήσει κάποιο θέμα με τον θεραπευόμενο υποδηλώνει την επιρροή των προσωπικών του ανασφαλειών στο συγκεκριμένο ζήτημα, και αυτό αποτελεί ένα σοβαρό εμπόδιο στη θεραπευτική διαδικασία, διότι αφενός στερεί τον θεραπευόμενο τη διεύρυνση της γνωστικής του βάσης και αφετέρου του παρέχει μια άλλη εμπειρία απόρριψης που έχει συνηθίσει να εισπράττει και την οποία καλείται να ανατρέψει η ψυχοθεραπευτική μέθοδος.



Αργυρώ Χ.    30/05/2016 21:55
Πώς θα κρίνατε την περίπτωση μετά την ψυχοθεραπευτική συνεδρία ο θεραπευόμενος να θέλει να κλάψει και να νιώθει ψυχικό πόνο ενώ την ώρα της συνεδρίας να χρησιμοποιεί το χιούμορ ως άμυνα ; Ευχαριστώ!

Ένα τέτοιο φαινόμενο ενδεχομένως να δείχνει ότι υπάρχουν κάποια κενά στη θεραπευτική σχέση, τα οποία για συναισθηματικούς λόγους δεν επιτρέπουν στον θεραπευόμενο να ασχοληθεί με τα πιο επίκαιρα για αυτόν ζητήματα και με τον τρόπο αυτό δεν εκπληρώνονται οι βαθύτερες του ανάγκες προκαλώντας την αίσθηση απογοήτευσης και ίσως θλίψης.



Μηνάς Π.    29/05/2016 18:10
Καλησπέρα σας! Έχω την εξής απορία: Αν ο ίδιος Ψυχοθεραπευτής έχει Θεραπευόμενους (ξεχωριστά και ανεξάρτητα) άτομα της ίδιας οικογένειας (στενής ή ευρύτερης), αυτό είναι θετικό, αρνητικό, ή δεν παίζει ρόλο η συγγένεια για την ψυχοθεραπεία? Ευχαριστώ για τις απαντήσεις που δίνεται και είναι τόοοσο κατατοπιστικές! Νάστε καλά!

Οι έννοιες του «θετικού» και του «αρνητικού» είναι σχετικές και αρκετά προσωποποιημένες. Ό,τι είναι θετικό για ένα άτομο, για το άλλο μπορεί να είναι αρνητικό εφόσον αντιτίθεται στις δίκες του ανάγκες ή προτιμήσεις. Όσον αφορά την ανάληψη των μελών μιας οικογένειας, στην περίπτωση αυτή μπορεί να προκύψει παγίδα ανάμειξης στην ανταγωνιστική τους σχέση όπου, είτε θα γίνουν προσπάθειες εμπλοκής του θεραπευτή στον ανταγωνισμό έστω και μέσω της ανάληψης του ρόλου του κριτή, ο οποίος θα αποδίδει το δίκαιο και στην αντίθετη περίπτωση θα αντιμετωπίζει τον θυμό του «αδικημένου», είτε η ουδέτερη του στάση θα προκαλεί την διάψευση των προσδοκιών και την απογοήτευση με συνέπεια την παραίτηση από τη διαδικασία.



Κατερίνα    26/05/2016 17:39
Γεια σας. Εδώ και ενάμιση χρόνο κάνω ψυχοθεραπεία αλλά το τελευταίο διάστημα νιώθω πολύ έντονα ότι θέλω να σταματήσω. Νομίζω πως δεν με βοηθάει ουσιαστικά και είμαι πάλι όπως όταν πρωτοπήγα. Πιστεύεται ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να σταματήσω ή να πηγαίνω πιο περιστασιακά; Ευχαριστώ

Στην περίπτωση αμφιβολιών η δοκιμή φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική, καθώς η εμπειρική πραγματικότητα είναι το καλύτερο αποδεικτικό του ορθολογισμού ή της αποτελεσματικότητας μιας πράξης ή επιλογής. Εξάλλου δεν είναι αναγκαίο μια προσωρινή παύση να ταυτίζεται οπωσδήποτε με την οριστική διακοπή.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>