ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 274 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


μαριος    05/01/2014 18:21
Μπορώ με κάποιο να αντιμετωπίσω την Αποφευκτική Διαταραχή Προσωπικότητας μόνος, χωρίς τη βοήθεια ειδικού; Να μην είναι τόσο έντονη...

Αγαπητέ Μάριε, όταν κάποιος θέλει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά οποιοδήποτε πρόβλημα χωρίς τη συμμετοχή του ειδικού, τότε συνήθως καλείται να αποκτήσει το σύνολο των αντίστοιχων γνώσεων, ώστε η αντιμετώπισή του να μην είναι πρόχειρη, βάσει των έτοιμων συνταγών ή λύσεων, αλλά να παρέχει τη δυνατότητα εξάλειψης των αρχικών αιτιών και τον εντοπισμό των άλλων αιτιών σε κάθε νέα ενδεχόμενη περίπτωση, στην οποία η ψυχοσύνθεσή του απαντά με τον αμυντικό ψυχολογικό μηχανισμό αποφυγής.



dimi    04/01/2014 15:47
Μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε, πώς γίνεται κάποιος να ξεπεράσει τη Διαταραχή Ταυτότητας Φύλου κάνοντας ψυχοθεραπεία; Είναι σίγουρο πως μπορεί να αντιμετωπιστεί; Διαφωτίστε με σας παρακαλώ.

Αγαπητέ dimi, η ψυχοθεραπεία στην ουσία καλείται να προσφέρει στον ενδιαφερόμενο την αναγκαία γνώση για τον εαυτό και για το περιβάλλον, η οποία είναι περισσότερο αντικειμενική από αυτή που έχει υιοθετηθεί και έχει οδηγήσει στα μη λειτουργικά συμπεράσματα ή άστοχες επιλογές. Η νέα γνώση επιτρέπει το ξεπέρασμα των ανασφαλειών που συμβάλλουν στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και την πιο εύστοχη διαχείρισή της, βοηθώντας να ανακτηθούν οι φυσικές τάσεις και προτιμήσεις, οι οποίες έχουν παραμορφωθεί κατά την επιρροή κάποιων ιδιαιτεροτήτων της ανατροφής και των προσωπικών βιωμάτων.



Μαίρη Κ.     25/11/2013 19:48
Γιατρέ μου όμως η δυσμενής συνέπεια μιας τέτοιας σχέσης ποια θα είναι εκτός από το ότι ίσως αποτύχει; Είναι λάθος αν υπάρχει η αρχική (έστω και για διαφορετικούς από ότι πιστεύουμε λόγους) έλξη να δοκιμάστει η σχέση αυτή; Επίσης θα ήθελα να λάβετε υπόψιν πως μόνο εγώ μιλάω και οι παρεμβάσεις και ο διάλογος είναι ελάχιστα κατά την ώρα της συνεδρίας. Ο συγκεκριμένος δεν υπάρχει περίπτωση ακόμα και κάτι να αισθάνεται να κάνει κάποια κίνηση και εγώ μάλλον φοβάμαι την αντίδρασή του αν του πω ό,τι νιώθω. Επομένως μάλλον το θέμα θα \\\\\\\'\\\\\\\'ξεπεραστεί\\\\\\\'\\\\\\\' και κάποια στιγμή θα λήξει η θεραπεία και τέλος. Απλώς σκέφτομαι πως είναι γενικά κρίμα να καταπνίγουμε συναισθηματα επειδή απλώς \\\\\\\'\\\\\\\'δεν είναι σωστό\\\\\\\'\\\\\\\' ή \\\\\\\'\\\\\\\'δεν πρέπει\\\\\\\'\\\\\\\' χωρίς να είναι κάποιο έγκλημα. Δηλαδή όταν λέμε \\\\\\\'\\\\\\\'ζήσε την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία\\\\\\\'\\\\\\\' δε θα έπρεπε να υπάρχουν πολλές υπεραναλύσεις για τις ερωτικές τουλάχιστον σχέσεις των ανθρώπων. Αν όλο αυτό είναι βέβαια στο μυαλό μου τότε αυτό είναι πρόβλημα και θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας. Ευχαριστώ και πάλι

Αγαπητή Μαίρη, η αποδοκιμαστική στάση της κοινωνίας στα ζητήματα που αφορούν τις ερωτικές σχέσεις βασίζεται στην προσπάθεια να τις ρυθμίσει στα πλαίσια της παραδοσιακής απαγόρευσης της σεξουαλικότητας των γυναικών. Από την αντικειμενική άποψη οι έννοιες του «καλού» και του «κακού», του «σωστού» και του «λάθους» είναι σχετικές. Ό, τι είναι «καλό», αποτελεσματικό ή «σωστό» για ένα άτομο ή σε μια περίπτωση μπορεί να είναι «κακό», αναποτελεσματικό ή «λάθος» για ένα άλλο άτομο ή σε μια άλλη περίπτωση. Επομένως, εάν αποδεχόμαστε και σεβόμαστε την αρχή της διαφορετικότητας των ανθρώπων και της ελεύθερης βούλησής τους, χωρίς να προσπαθούμε να επιβάλλουμε τις δίκες μας αντιλήψεις και αξίες, τότε το θέμα περιορίζεται στην αποφυγή των επιβλαβών συνεπειών προς τους τρίτους και στην αντίληψη των επιπτώσεων για το ίδιο το άτομο με τη μορφή γνώσης των πιθανών συνεπειών και πρόληψης της επακόλουθης απογοήτευσης.



Μαίρη Κ.    24/11/2013 23:19
Γιατρέ είμαι 23 και κάνω ψυχοθεραπεία 9 μήνες τώρα με ταυτόχρονη λήψη αγωγής για το άγχος που κατά περιόδους με καταβάλλει. Η θεραπεια πάει καλά. Έχω αρχίσει εδώ και περίπου 2-3 μήνες να τρέφω ερωτικά αισθήματα για τον ψυχίατρό μου. Αυτό που αισθάνομαι μπορεί να θεωρείται επιφανειακό αλλά για εμένα δεν είναι έτσι. Μέχρι και στον ύπνο μου τον βλέπω. Έχω διαβάσει πως αυτό είναι φυσιολογικό και ότι καλύτερα θα ήταν να του το συζητήσω μαζί του όμως εγώ δεν αισθάνομαι ότι θέλω να του το πω και επίσης (μπορεί φυσικά να είναι η ιδέα μου) ίσως και αυτός να αισθάναται κάπως για εμένα οπότε αν του το πω θα θα βρεθούμε σε πολύ άβολη θέση. Έχω μιλήσει για πολλά πράγματα αλλά όχι και τόσο για ερωτικές μου σχέσεις διότι αισθανόμουν και αισθάνομαι αμηχανία. Η διαφορά ηλικίας είναι 15 χρόνια περίπου αλλά αυτό ειναι μάλλον ασήμαντο μπροστά στους κανόνες δεοντολογίας. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που και από τις δύο πλευρές ενδεχομένως υπάρχει κάτι; Βέβεια εγώ δε γνωρίζω τίποτα γι\\\\\\\'αυτόν κι εκείνος πολλά για εμένα και την οικογένεια μου Θέλω να μάθω τη γνώμη σας επί του θέματος και να ρωτήσω επίσης αν μια τέτοιου είδους σχέση είναι ποτέ εφικτή και κάτω από ποιες προϋποθέσεις διότι έχω διαβάσει πως σε άλλες χώρες μπορείς να χάσεις την άδεια άσκησης επαγγέλματος αν προβείς σε σχέση με ασθενή. Ευχαριστώ προκαταβολικά.

Αγαπητή Μαίρη, η μετατροπή της εδραιωμένης και σταθερής θεραπευτικής σχέσης στην ερωτική δεν είναι τόσο θέμα δεοντολογίας, όσο της αναποτελεσματικότητας και των δυσμενών συνεπειών. Η θεραπευτική σχέση έχει επαγγελματικό χαρακτήρα, όταν μια πλευρά παραθέτει τους προβληματισμούς, ενώ η άλλη βοηθά στην κατανόηση των αρχικών αιτιών και στην εύρεση αποτελεσματικών λύσεων, εισπράττοντας τη συγκεκριμένη αμοιβή. Η οικειότητα της σχέσης και η αποδοχή από τον θεραπευτή χωρίς συνηθισμένα αυστηρά όρια, κατάκριση και αποδοκιμασίες προκαλούν συναισθήματα, τα οποία συγχέονται με τα ερωτικά, καθώς συμπίπτουν με την αντίληψη της ερωτικής σχέσης, ταυτιζόμενης με την άνευ ορίων αγάπης των γονιών προς τα παιδιά τους. Ειδικά αυτό αφορά τις περιπτώσεις όταν μια γυναίκα έχει βιώσει ανεπάρκεια της σχέσης με τον πατέρα της. \\\\ Επειδή η θέση του θεραπευτή σε αρκετό βαθμό καλείται να αντικαταστήσει τον ρόλο του σοφού γονιού ώστε να ολοκληρωθεί η νοητική ενηλικίωση του πελάτη του, η ταύτισή του με τον «απόντα» κατά την υποκειμενική εκτίμηση πατέρα, όταν ταυτόχρονα υπάρχει έντονα απωθημένη ανάγκη της παρουσίας του, είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Και, επειδή ο ιδανικός ρόλος του πατέρα βασίζεται στην ανιδιοτέλεια και στην αποδοχή του παιδιού του έτσι όπως είναι, ενώ η ιδεατή εικόνα της ερωτικής σχέσης στην αντίληψη της πλειοψηφίας των ανθρώπων συμπίπτει με την κατάσταση που βιώνεται στη θεραπευτική σχέση, προκύπτει η σύγχυση, η οποία ταυτίζεται με την ερωτική σχέση των ενηλίκων. \\\\ Από την άλλη πλευρά, οι θεραπευτές σε κάποιες περιπτώσεις υποκύπτουν στα δικά τους απωθημένα συναισθήματα συνηθισμένης για τα υπάρχοντα κοινά πρότυπα αυτοεπιβεβαίωσης μέσω της ερωτικής κατάκτησης, παρασύρονται στη συναισθηματική ερωτική εμπλοκή και ίσως και άθελά τους υποκινούν το διαφυλετικό ενδιαφέρον. \\\\ Ωστόσο, συνήθως ο αρχικός ενθουσιασμός και των δυο πλευρών, στην περίπτωση πραγματοποίησης της αρχικής επιθυμίας, αντικαθίσταται από την απογοήτευση, καθώς διαπιστώνεται από τη μια πλευρά ότι ο θεραπευτής στην προσωπική του ζωή δεν είναι και τόσο ιδανικός όσο παρουσιαζόταν στην επαγγελματική σχέση, ενώ από την άλλη, ότι η συγκεκριμένη γυναίκα στην πραγματικότητα αναζητούσε την μεταφορά του ρόλου του θεραπευτή και του σοφού γονιού στην ερωτική σχέση, αναλαμβάνοντας η ίδια τον ρόλο του προστατευόμενου παιδιού χωρίς υποχρεώσεις.



νικη    01/11/2013 00:32
Εδω και λιγα χρονια πασχο απο καταθληψη !ειμαι 21 ετων .το τελευταιο αυτο χρονο με παρακολουθη γιατρος. Εχω καποια βελτιωση αλλα εγω δεν την καταλαμβενω . Ειναι χρονια που ειμαι στο σκοταδι και το φως δεν το δεχομαι! Νιωθω πως αυτη η χρονια καταθληψη θα με κραταει μια ζωη. υπαρχει περιπτωση να καταφερω να βγω απ αυτη τη κατασταση; Ποσο καιρο κραταει μια ψυχοθεραπια;

Αγαπητή Νίκη, μόνο ο θάνατος δεν είναι αναστρέψιμος και μάλιστα όταν ήδη έχει συμβεί. Η υπέρβαση της οποιασδήποτε άλλης κατάστασης εξαρτάται από τα κίνητρα και από το βαθμό ωριμότητας του ενδιαφερόμενου, με την έννοια της ικανότητας αντίληψης αναγκαιότητας της καταβολής των αντίστοιχων προσπαθειών. Η διάρκειά τους εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως: η ικανότητα της σφαιρικής και αιτιολογικής αντίληψης του ειδικού, και της μεταφοράς της με μη επιβλητικό τρόπο, η ικανότητα του ενδιαφερόμενου για την αφηρημένη σκέψη, η ετοιμότητά του να δεχθεί τις νέες αντιλήψεις, σε αρκετές περιπτώσεις διαμετρικά αντίθετες με το σύνολο των γνώσεων που έχει διδαχθεί κατά την ανατροφή του, ο βαθμός προσκόλλησης στον παιδικό τρόπο σκέψης και αντίληψης, με την έννοια προσδοκίας των άμεσων και γρήγορων αποτελεσμάτων κ.λπ.



ΕΛΕΝΑ    19/10/2013 03:01
Καλησπερα και παλι!Σας ευχαριστω πολυ για τισ απαντησεις σας με βοηθησαν αρκετα να δω καποια πραγματα.Αποφασισα λοιπον να μιλησω απο κοντα με καποιον ειδικο ωστε να εμβαθυνω λιγο στο οποιο προβλημα κουβαλαω...!!! Δυστυχως λογο οικονομικων προβληματων δεν εχω την δυνατοτητα να παω σε καποιον ιδιωτη και σε ψυχικα κεντρα υγειας των δημων εχει τεραστια αναμονη.... συνεπως συστημενα βρεθηκα με μια κυρια συναδελφο σας αποψε.Το ραντεβου πραγματοποιηθηκε σε εξωτερικο χωρο μιας που δεν εχει προσωπικο γραφειο...σαν συναντηση γνωριμιας... Φανταζομουν οτι μετα απο αυτο το ραντεβου θα προβληματιζομουν πανω σε θεματα μου ομως οσεσ ωρες κρατησε αυτο το ραντεβου δεν ενιωσα τιποτα....ενα κενο.Ειχα τοση αναγκη να μιλησω και ενιωσα σαν να βγηκα για καφε με μια \\\\\\\"φιλη\\\\\\\" μου που ομως δεν μπορει ουτε να με ακουσει ουτε να με \\\\\\\"καθοδηγησει\\\\\\\" οπως περιμενα....Αντιθετως για να νιωσω οικεια ακουσα ολη την δικη της ιστορια και ουσιαστικα ανταλλαξαμε ρολους. Φανταζομαι οτι αυτο εγινε για να νιωσω ανετα και να την γνωρισω...ωστε στο επομενο ραντευου να νιωθω πιο ανετα... ομως εχω δηλειμα αν θα πρεπει να συνεχισω με καποο επομενο ραντευου.Την τελαιφταια φορα που συναναστραφικα με ψυχολογο φευγοντας ενιωσα πολυ εντονα συναισθηματα....που σε βαθος χρονου με βοηθησαν και με εκαναν να ειμαι σιγουρη για την επιλογη του επονου ραντευου.Τι μου προτεινετε γιατρε?

Αγαπητή Έλενα, συνήθως είναι προτιμότερο να ακολουθήσουμε την αρχική αίσθηση του εαυτού μας, εκλογικεύοντας εκ των υστέρων, παρά να προσπαθούμε να λειτουργήσουμε προληπτικά, καταπιέζοντας τον και δημιουργώντας επιπρόσθετες εστίες ψυχολογικών συγκρούσεων.



ΘΕΟΔΩΣΙΑ ΜΠ.    16/10/2013 13:41
ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ.ΕΙΜΑΙ 37 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ 16 ΠΑΘΑΙΝΩ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΑΘΑ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΝΗΔΗΣΗΣ ΣΤΑ 17 ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΖΩ ΜΕ ΦΟΒΙΕΣ.ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΓΙΑΤΡΟ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΓΧΟΛΥΤΙΚΑ,ΩΣΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΩ SEROXAT ΚΑΙ XANAX ΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΒΑΣΗ..ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΠΑΘΕΙ ΑΛΛΕΡΓΙΚΟ ΣΟΚ ΑΠΟ ΜΙΑ ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΡΟΤΟΥ ΒΡΩ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΦΟΒΙΑ ΟΤΙ ΑΝ ΠΑΡΩ ΑΛΛΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ.ΚΑΝΩ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ,ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΟΙ ΦΟΒΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΕΜΟΥΛΑ,ΟΙ ΖΑΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ...ΕΙΧΑ ΒΡΕΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΓΙΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ ΕΩΣ ΤΟ 2008 ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΠΙΝΩ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ...ΖΩ ΕΝΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ,ΜΕ ΣΚΕΨΕΙΣ ΦΟΒΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ,ΜΟΥΔΙΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΥΠΝΙΕΣ..Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ:ΘΑ ΓΙΝΩ ΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣ ΚΑΛΑ;;;;ΘΑ ΑΠΑΛΛΑΧΤΩ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ 24ΩΡΟ ΤΕΛΜΑ ΟΠΟΥ ΕΧΩ ΠΙΑΣΕΙ ΠΑΤΟ;;;;;;;;;;;ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΙΡΩΝ...

Αγαπητή Θεοδωσία, η επιτυχής αντιμετώπιση μέσω της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας των ψυχολογικών συγκρούσεων, οι οποίες ενεργοποιούν τους αμυντικούς ψυχολογικούς μηχανισμούς σε μορφή του πανικού, προϋποθέτει δυο βασικά συστατικά: 1. Την ικανότητα του ειδικού να αντιλαμβάνεται τα πράγματα σφαιρικά και να εφαρμόζει την επιλεκτική και εξατομικευμένη προσέγγιση του κάθε ζητήματος, βασισμένη στη δική του γνώση και στη δική του ψυχολογική ισορροπία. 2. Την ετοιμότητα του ενδιαφερόμενου να κατανοήσει και να αποδεχθεί τη διαφορετική ερμηνεία των φαινομένων, σε αρκετές περιπτώσεις διαμετρικά αντίθετη με το συνηθισμένο τρόπο αντίληψης και με τα επικρατέστερα κοινωνικά στερεότυπα.



Νίκη    11/10/2013 08:50
Συγνωμη αν σας κουρασα, αλλα εχω κανει γνωστικη συμπεριφοριστικη θεραπεια χωρις αποτελεσμα. Πως μπορουμε να αμφισβητησουμε τις λαθεμενες πεοιηθησεις τις οποιες αντιλαμβανομαι αλλα ειναι τοσο ακαμπτες που το μονο που βλεπω ειναι το αισθημα της δυσαρεσκειας και του πανικου. Ευχαριστω και παλι.

Αγαπητή Νίκη, η μη επιτυχία του οποιουδήποτε εγχειρήματος υποδηλώνει την ανεπαρκής προσέγγισή του. Από την άλλη πλευρά η κάθε είδους ψυχοθεραπεία αποτελεί μόνο ένα εργαλείο, η αποτελεσματική χρήση του οποίου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αρχίζοντας από την ικανότητα σφαιρικής αντίληψης του ειδικού που καλείται να την εφαρμόσει και του εύστοχου προσανατολισμό στις αιτίες και στους μηχανισμούς των ψυχολογικών συγκρούσεων, και τελειώνοντας με την ισχύ των κινήτρων του ενδιαφερόμενου και το βαθμό της προϋπάρχουσας γνωστικής βάσης και της ικανότητας αναλυτικής και αφηρημένης σκέψης, καθώς και με την αποκόλληση από την ανάγκη επίτευξης των άμεσων αποτελεσμάτων και ανάπτυξη της ικανότητας εκτίμησης της προόδου, εκφραζόμενες από την υπομονή και επιμονή.



ΠΑΡΗΣ    30/09/2013 12:27
Πάρης, 43 ετών Κύριε Κοτανίδη γεια σας. Θα ήθελα την επαγγελματική σας άποψη στο εξής θέμα. Οι φοβίες αντιμετωπίζονται με συγκεκριμένες τεχνικές και μεθόδους. Σαν ασθενής, εάν πρέπει να επιλέξω μεταξύ Γνωστικής Συμπεριφοριστικής Θεραπείας (CBT) και Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού (NLP) πώς γίνεται η επιλογή αυτή; Θα μπορούσατε να μας επισημάνετε κάποιες ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους; Δηλαδή τι κάνει η μια θεραπευτική μέθοδος και τι η άλλη; Ποιας μεθόδου τα θετικά αποτελέσματα διαρκούν περισσότερο (εμπειρικά και κατά την εκτίμησή σας); Ευχαριστώ.

Αγαπητέ Πάρη, οι φοβίες αντιμετωπίζονται με την εξάλειψη των αιτιών που τις προκαλούν, η οποία σχετίζεται με την αλλαγή του τρόπου σκέψης και αντίληψης από το συναισθηματικό στον ορθολογικό, βασισμένο στο διευρυμένο γνωστικό πλαίσιο. Στην ουσία ο ειδικός καλείται να βοηθήσει τον ενδιαφερόμενο να ξεφύγει από το κατεστημένο σκεπτικό και να μάθει να αξιολογεί τις καταστάσεις βάσει της λογικής προσέγγισης, απαλλαγμένης από την επιρροή της οικείας αρνητικής συναισθηματικής εκτίμησης, Αυτό σημαίνει ότι από τη μια πλευρά ο ειδικός είναι αναγκαίο να αντιλαμβάνεται αρκετά καλά τη δομή του ψυχισμού και το μηχανισμό διαμόρφωσης της σκέψης και της αντίληψης, καθώς και το μηχανισμό διαστρέβλωσής τους. Η απερίσκεπτη εφαρμογή κάποιας τεχνικής, η οποία δεν είναι πανάκεια, αλλά ένα εργαλείο, συνήθως συνοδεύεται από φτωχά και αρκετά βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, διότι συχνά δε φτάνει στη ρίζα του προβλήματος. Από την άλλη πλευρά και ο ενδιαφερόμενος είναι αναγκαίο να έχει τα απαραίτητα κίνητρα, μια κατάλληλη γνωστική βάση και την ανεπτυγμένη ικανότητα αφηρημένης επεξεργασίας, διότι το αντικείμενο και οι έννοιες που καλούνται να αλλάξουν έχουν περισσότερο τον φιλοσοφικό χαρακτήρα, παρά τη συνηθισμένη μορφή ιατρικής προσέγγισης σε μορφή διάγνωση → οδηγίες – πιστή εφαρμογή.



Γερασιμος    29/09/2013 23:13
καλησπέρα σας. θεωρω πως η ερωτηση μου ειναι κατα καποιο τροπο ασυνηθιστη οποτε θα ξεκινησω συστηνοντας με πρωτα. Είμαι 32 ετών, πτυχιούχος λογοθεραπείας και διορισμένος υπάλληλος σε μικροβιολογικό εργαστήριο νοσοκομειου. ανέκαθεν ήθελα να σπουδάσω ψυχολογία όμως δεν είχα τη στηριξη της οικογενειας μου. πλεον, ως εργαζομενος και οικονομικα ανεξαρτητος, ξεκινησα την προετοιμασια μου για να επιτυχω το εφηβικο μου ονειρο. στην πορεια λοιπον, υστερα απο καποιο αντικειμενικα σοβαροτατο προσωπικο προβλημα που αντιμετωπισα, χρειαστηκα ψυχολογικη υποστηριξη την οποια, κατοπιν συμβουλης ενος συναδελφου ιατρου, βρηκα σε ψυχιατρο. το διλημμα που μου προεκυψε απο την εμπειρια της ψυχοθεραπειας ειναι το εξης: ενας ψυχιατρος που θα ακολουθησει μια λιγοτερο ιατρικη προσεγγιση θεραπειας (δηλαδη που εχει ειδικευτει σε καποια μορφη ψυχοθεραπειας) μπορει να καλυψει τη δουλεια του ψυχολογου. μαλιστα, μπορει να την υπερκαλυψει κιολας εφοσον ειναι σε θεση να εντοπιζει (με σαφως μεγαλυτερη ακριβεια απο καποιον ψυχολογο) μια πιθανη βιολογικη βαση της διαταραχης, χωρις να σπαταλαει αδικα χρονο να προσεγγισει ψυχοθεραπευτικα. παραδειγματος χαριν, μια καταθλιψη η οποια μπορει να οφειλεται σε υποθυρεοειδισμο! αρα, σε αυτη την περιπτωση εχει σαφες προβαδισμα η ψυχιατρικη. ενα ακομη πλεονεκτημα της ψυχιατρικης ειναι οτι, εμενα που με ενδιαφερει ο κλαδος της κλινικης ψυχολογιας, θα μου διασφαλισει την πελατεια, ως προς το ειδος, που επιθυμω. Συγχωρεστε με για τις λεξεις \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"πελατεια\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" και \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"ειδος\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\", απλως δεν εβρισκα καταλληλοτερες. Θα βιωνα ενα δραμα εαν ερχοταν η οποιαδηποτε μαμα να μου ζητησει συμβουλες για το πως να βελτιωσει τη σχεση της με τον ατιθασο γιο της, ή η καθε κοπελιτσα που θελει να ξεπερασει το πρωην αγορι της! Αντιθετως θεωρω λειτουργημα, που εαν με αξιωνε οικονομικα ο θεος(?) θα ηθελα να το ασκησω και αμισθει, το να βοηθησω οσο μπορω εναν ανθρωπο με διαταραχες προσληψης τροφης, με σεξουαλικες διαστροφες κλπ. τα παραπανω φυσικα ειναι στο φασμα ενος κλινικου ψυχολογου αλλα, ας ειμαστε ειλικρινεις, ποιος θα εμπιστευοταν εναν ψυχολογο, οσο καλος, όσο άρτια καταρτισμενος και να ειναι! Από προσωπική μου πείρα, έχω γνωρίσει ψυχολόγους που με τη σταση και το επιπεδο τους ως ανθρωποι και ως επαγγελματιες, ντροπιαζουν οχι μονο τον κλαδο, αλλα και το ανθρωπινο ειδος!! Αυτο φυσικα δεν αναιρει το γεγονος οτι υπαρχουν παρα πολλοι ψυχολογοι αριστοι επαγγελματιες, ομως δυστυχως τους παρασυρει η μαζα και αποκλειονται οχι μονο σε περιπτωσεις σοβαροτερων παθησεων αλλα και απο ασθενεις με κριτικη σκεψη (οπως εγω). ενα ακομη μειονεκτημα για την ψυχολογια ειναι οτι η ειδικευση που επιθυμω, η κλινικη ψυχολογια, ειναι δυσκολο να αποκτηθει τουλαχιστον στην ελλαδα (για μενα δεν παρχει σε καμια περιπτωση η δυνατοτητα του εξωτερικου). αυτο μου το επιβεβαιωσαν καθηγητες μου, ψυχολογοι, στη σχολη με τους οποιους εκανα αναλογες συζητησεις. ολοι τους ειχαν μεταπτυχιακα σε ασχετες ειδικευσεις απο την κλινικη ψυχολογια. Στον αντιποδα τωρα, σπουδαζοντας ψυχολογια δεν αποκλειεται καποιος αλλος κλαδος, περαν της κλινικης, να με γοητευσει και να θελω να τον ακολουθησω (οπως κοινωνικη, προσωπικοτητας, πειραματικη, εγκληματολογικη). η ψυχιατρικη με περιοριζει σε αυτο το κομματι. ακολουθοντας την ιατρικη, θα περασω μεσα απο πολλες δοκιμασιες και σκληρο διαβασμα για μαθηματα που μου ειναι παντελως αδιαφορα! το κινητρο θα ειναι μικρο και συνεπως δεν ξερω το κατα ποσο θα καταφερω να επιτυχω ή θα σπαταλησω αδικα τον χρονο μου. επιπλεον ας μην ξεχναμε οτι ειμαι 32. του χρονου που καλως εχοντων των πραγματων θα εισαχθω θα ειμαι 33 χρονων. δεν ειμαι παιδι να εχω ολη τη ζωη μπροστα μου για σπουδες. ισως ειμαι αρκετα μεγαλος για την ιατρικη. αλλα και να τελειωσω ποσος χρονος θα υπαρχει για να το ασκησω και να αποκτησω και την πειρα που χρειαζεται να το ασκησω καλα; συνοψιζοντας τα υπερ και τα κατα, κατ εμε παντοτε, εχουμε τα παρακατω: ο ψυχιατρος μπορει να κανει τη δουλεια του ψυχολογου. ο ψυχιατρος μπορει να συνταγογραφησει αν ειναι απαραιτητο. ο ψυχιατρος μπορει να εντοπισει τη βιολογικη βαση μιας διαταρασης. ο ψυχιατρος ασχολειται περισσοτερο με περιστατικα του ενδιαφεροντος μου. η ειδικευση της κλινικης ψυχολογιας δεν αποκταται ευκολα εντος ελλαδας. σπουδαζοντας ψυχολογια ισως ανοιχτουν νεοι κλαδοι που τωρα αγνοω. η ιατρικη απαιτει πολυ διαβασμα σε μαθηματα που μου ειναι αδιαφορα. σπουδαζοντας ψυχολογια γλιτωνω πολυ χρονο. ολες αυτες οι σκεψεις με εχουν πελαγωσει. ο ενθουσιασμος και οι φιλοδοξιες μου μ οδηγουν στην (ψυχ)ιατρικη, αλλα ο σοφος νους στην ψυχολογια. σιγουρα εδω θα σας δημιουργειται η απορια πως θεωρω τοσο βεβαιη την εισαγωγη μου, ειδικα σε δυο τοσο υψηλοβαθμες σχολες. εδω και τρια χρονια, παραλληλα με τις σπουδες μου στη λογοθεραπεια, προετοιμαζομαι και ειμαι ηδη ετοιμος (θετικη κατευθυνση με εκτο μαθημα την ιστορια για να ανοιξω το πεδιο της ψυχολογιας) στο 100%. τον τελευταιο χρονο γραφω συνεχως διαγωνισματα εφ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' ολης της υλης στα οποια ειμαι αλανθαστος. ευελπιστω οτι δε θα τα θαλασσωσω στις εξετασεις! εσεις λοιπον, ως επαγγελματιες του κλαδου, τι θα με συμβουλευατε; σας ευχαριστω πολυ και ζητω συγνωμη για το μακροσκελεστατο μηνυμα μου

Αγαπητέ Γεράσιμε, οι συμβουλές δεν είναι και τόσο αποτελεσματικός τρόπος επίλυσης αμφιβολιών, αποριών, αδυναμιών ή αδεξιοτήτων. Περισσότερο λειτουργική είναι μια επιπλέων αντίληψη ενός τρίτου παρατηρητή, η οποία παρατίθεται σε μορφή της πληροφορίας, εμπλουτίζει την υπάρχουσα γνωστική βάση και στην προκειμένη περίπτωση αφορά στην προτίμηση της αρχικής απόφασης έστω με αρκετό ενδεχόμενο του λάθους ή της αποτυχίας, διότι σε αντίθετη περίπτωση υπάρχουν αρκετές πιθανότητες η ορθολογική προσέγγιση να αντιτεθεί στις προσωπικές πεποιθήσεις και να δημιουργηθεί κατάλληλο έδαφος για ψυχολογική σύγκρουση. Ενώ τα προσωπικά βιώματα αποτελούν τον καλύτερο τρόπο διαπίστωσης ή διάψευσης μιας αρχικής τάσης, βασισμένης στις ιδιαιτερότητες των προηγούμενων βιωμάτων.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>