ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 280 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


Eva    04/07/2014 21:02
Καλησπέρα!Είναι η πρώτη φορά που γράφω και εγώ στο φόρουμ σας και ήθελα να θέσω την εξής ερώτηση και ελπίζω να λάβω απάντηση σύντομα.Κάνω ψυχοθεραπεία ψυχοδυναμικής προσέγγισης εδώ και 1,5 χρόνο.Πρόσφατα είχα ένα τροχαίο το οποίο με άφησε εκτός εργασίας και όλων των ασχολιών- ενδιαφερόντων μου και ταυτόχρονα εκτός ψυχοθεραπείας.Το τροχαίο είχε σαν αποτέλεσμα μικρό αιμάτωμα στον αριστερό κροταφικό λοβό και η ψυχοθεραπεύτρια μου, μου πρότεινε να μείνω εκτός για κάποιο διάστημα αλλά δεν μου προσδιόρισε το πόσο και η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ αναρωτήθηκα.Στη φάση που είμαι όμως νιώθω απόρριψη, έχω αρκετά να πω και προσπαθώ να κατανοήσω τους λόγους που δεν μπορώ να μπω άμεσα στη ψυχοθεραπεία.Γνωρίζω για ποιες λειτουργίες είναι υπεύθυνος ο κροταφικός λοβός.Αυτό που θα ήθελα να μάθω είναι το χρονικό διάστημα που θεωρείται ότι είναι αρκετό ώστε να μπορέσω να μπω και πάλι στην διαδικασία της ψυχοθεραπείας.Ευχαριστώ!

Επειδή η κάθε ψυχολογική παρέμβαση αποσκοπεί στην ψυχική ισορροπία και στην ικανοποίηση του ενδιαφερόμενου με την καθημερινότητά του, κανείς δεν είναι σε θέση να ορίσει τεκμηριωμένα πότε την έχει ανάγκη, σε ποια μορφή και για πόσο χρονικό διάστημα εκτός από το ίδιο το άτομο, σύμφωνα με την υποκειμενική του αίσθηση ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης με τη διαδικασία. Η προσπάθεια του τεχνητού ή νοητού περιορισμού ή επιβολής από έκαστο ειδικό, σύμφωνα με τη δική του υποκειμενική εκτίμηση, είναι άστοχη, καθώς οι εσωτερικές ανάγκες είναι εξατομικευμένες και δεν συμπίπτουν απόλυτα με το στατιστικό μέσο όρο. Η ψυχολογική υποστήριξη είναι σκόπιμη σε κάθε περίπτωση όταν το άτομο την αισθάνεται ανάγκη, την αναζητά συνειδητοποιημένα και οικειοθελώς, διότι δε λειτουργεί ευεργετικά μόνο σε λεκτικό, αναλυτικό επίπεδο, αλλά ασκεί επιρροή και σε όλες υπόλοιπες μορφές της διαπροσωπικής και εμπειρικής επικοινωνίας.



Αλεξανδρος    24/06/2014 08:57
Καλημερα γιατρε! Κανω ψυχοθεραπεια gestalt με εναν θεραπευτη για να ανακαλυψω τον Εαυτο μου και τις αιτιες διαφορων συμπτωματων σωματικων που ειναι βασισμενα στους μηχανισμους αμυνας. Θα ηθελα να σας κανω 2 ερωτησεις που δεν μπορω να βρω απαντηση. 1ον: εχω ακουσει οτι για να θεραπευτει καποιος απο ενα συμπλεγμα(τον εσωτερικο \\\\\\\"σαμποτερ\\\\\\\") μπορει να χρεαστει μεχρι κ 4 ετη με ψυχαναλυση κτλ.. ισχυει?? 2ον: Περνω ενα αρκετα αποτελεσματικο φυτικο συμπληρωμα για το στρες που λεγεται 5htp απο τη solgar. Υπαρχει πιθανοτητα να μου δημιουργησει το επικυνδηνο και αορατο συνδρομο EMS(Eosinophilia myalgia)? Μερικες φορες νιωθω τους μυς μου κουρασμενους.. Κινδυνευω? Ευχαριστ ω πααααρα πολυ εκ των προτερων

Ο όρος «ψυχοθεραπεία» εισήχθη από τους σχετικά σύγχρονους ερευνητές που ασχολήθηκαν με τα θέματα του ψυχισμού και είχαν ιατρική εκπαίδευση, η οποία προκαθόρισε την κλασική ιατρική προσέγγιση με τη μορφή των έτοιμων συνταγών. Στην ουσία όμως πρόκειται για τη γνώση του εαυτού, η επιτυχής αφομοίωση της οποίας σχετίζεται με πολλούς παράγοντες όπως για παράδειγμα οι ικανότητες, οι αντιλήψεις, η ελευθερία σκέψης και η δημιουργικότητα του ειδικού, οι δυνατότητες του ενδιαφερόμενου, το επίπεδο της προϋπάρχουσας γνωστικής του βάσης, η ισχύς των κινήτρων του, οι στόχοι που θέτει κ.λπ. Επομένως είναι άστοχο κάποιος να θέτει συγκεκριμένα χρονικά όρια ή να προσπαθεί να τους προϋπολογίσει. Μάλλον περισσότερο πρόκειται για την απόκτηση της ικανότητας αυτόνομης συνέχειας της διαδικασίας, όταν αποκτηθεί η αναγκαία βάση, και για την ανεξαρτητοποίηση από την υποστήριξη του ειδικού,, παρά για την ολοκλήρωση της «θεραπείας». Όσον αφορά την επιρροή του συγκεκριμένου σκευάσματος, αν και μου είναι άγνωστο, εντούτοις υποθέτω πως μάλλον πρόκειται για παρεμβολή του συνηθισμένου μηχανισμού ψυχολογικής άμυνας σε μορφή της φοβίας.



dimis    22/06/2014 22:07
κυριε κοτανιδη καλησπερα..θα ηθελα να ρωτησω το εξης...υστερα απο πολλες προσπαθειες για ψυχολογικη ισσοροπια με διαφορες μορφες ψυχοθεραπειας ανεπιτυχως μαλλον...μηπως πρεπει μερικες φορες να αποδεχτουμε τη μοιρα μας και οχι να προσπαθουμε να αλλαξουμε αυτα που δεν μας αρεσουν πανω μας?? μηπως ισσοροπουμε αποδεχομενοι μερικα πραγματα τελικα??ευχαριστω....

Η αποδοχή της τρέχουσας πραγματικότητας οπωσδήποτε συμβάλλει αποφασιστικά στην επίτευξη και διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι η μελλοντική πορεία καθορίζεται αποκλειστικά από την σύμπτωση των τυχαίων παραγόντων ή από τη βούληση κάποιων τρίτων. Ιδιαίτερη σημασία έχει η αντιμετώπιση της μειονεξίας (δε μπορώ να κάνω ή να έχω κάτι, άρα είμαι ανάξιος) και της παιδικής αρχής «εδώ και τώρα» (εφόσον θέλω μια αλλαγή, την επιθυμώ εδώ και τώρα και μάλιστα ολοκληρωμένη, άσχετα με την ανάγκη διαμόρφωσης ανάλογων προϋποθέσεων). Σε αρκετές περιπτώσεις όταν η συγκεκριμένη επιθυμία δεν αντιστοιχεί στις τρέχουσες συνθήκες, η εκπλήρωσή της σχετίζεται με την καταβολή αντίστοιχων προσπαθειών, βασισμένων σε επαρκή γνωστική βάση. Όταν δεν επιτυγχάνουμε κάποιους στόχους που αντιστοιχούν στην υπαρκτή πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ότι είτε οι προσπάθειες δεν ήταν επαρκείς, ενώ παράλληλα διακατεχόμαστε από την ανάγκη άμεσων λύσεων, είτε η τρέχουσα γνώση δεν επιτρέπει την υλοποίηση της συγκεκριμένης προσδοκίας. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος από τα αρχαία χρόνια ήθελε να πετάξει όπως το κάνουν τα πουλιά στη φύση, αλλά μπόρεσε να το πραγματοποιήσει μόνο μετά από αιώνες συσσώρευσης της γνώσης και ανάπτυξης της τεχνολογίας. Ενώ προηγουμένως υπήρχαν αρκετοί σκεπτικιστές που υποστήριζαν ότι αυτό είναι εν γένει ανέφικτο, καθώς έκριναν σύμφωνα με τι δική τους γνώση.



Viki    09/05/2014 14:12
Καλησπέρα, Είμαι 32 ετών και εργάζομαι 10 ώρες την ημέρα κατα μέσο όρο. Τα τελευταία 2 χρόνια είχα μεγάλο άγχος να ισοροπίσω την προσωπική ζωή και εργασία και έτσι κατέληξα να κάνω καούρες, γαστρεντερικά, έκτατες συστολές στην καρδιά, φτερουγίσματα, έντονους πόνους μέχρι και κρίση πανικού με 120 παλμους. Δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου – μάλιστα έλεγα οτι φοβάμαι να βγώ γιατί θα πέσω κάτω. Ο καρδιολόγος είπε οτι είμαι καλά και έτσι ξεκίνησα ψυχοθεραπεία (περνούσα και ένα χωρισμό τότε). Συγχρόνως έκανα ομοιοπαθητική, πήρα βιταμίνες και ξεκίνησα το τρέξιμο. Τώρα, μετά απο ένα χρόνο νιώθω πάλι απίστευτα εξαντλημένη. Ενώ έχω καλή διάθεση, τελείωσα με την ψυχοθεραπεία, έχω κόψει απο τη διατοφή μου τροφές που προκαλούσαν δυσανεξία και οι εξετάσεις αίματος είναι τέλειες, κάτι δεν πάει καλα γιατί νιώθω πάλι οτι θα πεσω κάτω. Νυστάζω συνέχεια, αλλά δεν θέλω να κοιμηθώ, τσούζουν τα μάτια μου και είναι κόκκινα ερεθισμένα συνέχεια, έχω άγχος να μην ξαναρχίσουν οι ταχυκαρδίες, νιώθω συνεχόμενη ναυτία και διάθεση για τουαλέτα, τάση για λυποθημία (λυποθήμισα και 2 φορές και νόμιζα οτι θα πεθάνω), η κοιλιά μου είναι φουσκωμένη συνέχεια και έχω ακατάστατη περίοδο. Επίσης η συγκέντρωσή μου έχει μειωθεί και σταμάτησα να αθλούμε εδώ και 2 μήνες γιατί δεν προλαβαίνω με τη δουλεία λόγω αντοχών. Δεν μπορώ να πω οτι ξεκουράζομαι αλλά προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Γενικά με αγχώνει η υγεία μου, γιατί δεν νιωθω δυνατή και επειδή είμαι δραστήρια θέλω να ξαναβρώ την ενέργειά μου! Τι μου προτείνετε να κάνω; Χρειάζομαι άμεσα μια λύση γιατι δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι.

Η επιμονή ή η επανεμφάνιση των συμπτωμάτων σημαίνει ότι δεν έχει επιτευχθεί ο βασικός στόχος ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης, δεν έχει πραγματοποιηθεί η αλλαγή των αντιλήψεων, η οποία θα επέτρεπε την περισσότερο ισορροπημένη αξιολόγηση των καταστάσεων, την εξασφάλιση των ομαλών συνθηκών της καθημερινότητας και την επίλυση των θεμελιωδών ανασφαλειών που συνήθως οδηγούν στις υποβόσκουσες αλλά έντονες και οδυνηρές ψυχολογικές συγκρούσεις Η αντιμετώπιση των ψυχολογικών προβλημάτων και των σωματοποιημένων εκδηλώσεών τους ως μιας ασθένειας σε μορφή λοίμωξης που θα περάσει με μια αγωγή περιορισμένης χρονικής διάρκειας όπως αυτό συμβαίνει με τη λήψη των αντιβιοτικών (και εδώ συμπεριλαμβάνονται όλες οι μεθοδολογίες: ψυχοθεραπεία, ομοιοπαθητική, συμβατικά φάρμακα κ.λπ.) δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και υποδηλώνει την άγνοια των μηχανισμών των ψυχικών διεργασιών. Οι έκδηλες ψυχολογικές συγκρούσεις αποτελούν την απάντηση του οργανισμού στις χρόνιες αντίξοες συνθήκες, στις οποίες τον θέτουμε οι ίδιοι, επηρεασμένοι από το μη λειτουργικό σύστημα αξιών και προτεραιοτήτων, το οποίο έχουμε διδαχθει και αφομοιώσει κατά την ανατροφή και εκπαίδευση. Όσο δεν είμαστε σε θέση να κατανοούμε τον πραγματικό εαυτό μας και να φροντίζουμε για τις ομαλές συνθήκες ύπαρξής του, τόσο οι αντιδράσεις του θα επιμένουν, και η οποία βελτίωση θα έχει προσωρινό χαρακτήρα.



ιωαννα    07/03/2014 13:42
Σας ευχαριστώ πολύ για την άμεση απάντηση σας. Έχετε δίκιο σε ότι μου γράψατε. Θα ήθελα να μου δώσετε την συμβουλή σας, θα το ξεπεράσω μόνη μου αλλάζοντας την καθημερινότητα μου, η χρειάζομαι συνεδρίες με κάποιον ειδικό.

Η επιλογή του τρόπου αλλαγής είναι προσωπική επιλογή, αρκεί να λαμβάνεται υπόψη ότι η κάθε αλλαγή της αντίληψης βασίζεται στην εκμάθηση, η οποία μέσω της έμπρακτης δοκιμής και επιβεβαίωσης από την πραγματικότητα μετατρέπεται σταδιακά στην πεποίθηση. Οπότε, όταν κάποιος αποφασίζει να μάθει κάτι αυτοδίδακτα είναι αναγκαίο να υπολογίζει και τον αντίστοιχο χρόνο και τις επιπρόσθετες προσπάθειες, διότι θα κλιθεί να μελετήσει και να διαχωρίσει αυτό που είναι χρήσιμο εκεί που ένας ειδικός είναι σε θέση να του παρέχει ως έτοιμο υλικό για σκέψη και ανάλυση.



σουλα    08/01/2014 12:42
γεια σας ειμαι 26 κ τα τελευταια χρονια εχω φοβο με το θανατο μη χασω καποιον η μην παθω κατι η οταν ακουω για αρωστιεσ φοβαμαι πολυ η δεν ξανα υπαρξω ποτε οπως ολος ο κοσμος το φοβαται κανω ψυχοθεραπεια με εχει βοηθηση αρκετα αλλα ακομα εχω τις φοβιες θα φυγουν καποια στιγμη τελειως? ειμαι παντρεμενη κ θελω να κανω παιδακι καποιο προβλημα δεν εχω κ επειδη ανχωνομαι ε αυτα κ στενοχωριεμε δεν εχω πιασει ακομα και σκεφτομαι κ για το παιδι οταν θα ρθει με το καλο να ναι γερο να μην εχει τιπτ κ τετοια κ φοβαμαι πιο πολυ τι με συνβουλευετε εσεις ευχαριστω!!!

Αγαπητή Σούλα, η αποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας σχετίζεται με το βαθμό προσέγγισης της αντικειμενικότητας, η οποία αποτελεί τον κύριο μοχλό αντιμετώπισης των ανασφαλειών και των φοβιών, και διαμόρφωσης της ικανοποιητικής καθημερινότητας, καθώς η μη επίτευξη της τελευταίας προκαθορίζει την ενεργοποίηση διάφορων ψυχολογικών αμυντικών μηχανισμών, όπου συμπεριλαμβάνονται και οι φοβίες ως μέσο απόσπασης της προσοχής. Επομένως, η εξάλειψή τους εξαρτάται από το βάθος της νέας γνώσης που καλείται να αποκαταστήσει την παλαιότερη, λιγότερο λειτουργική, και από την ετοιμότητα του ενδιαφερόμενου να τη δεχθεί και να την αφομοιώσει. Όσον αφορά τα ενδεχόμενα προβλήματα του μελλοντικού παιδιού, αυτά σε αρκετό βαθμό σχετίζονται με την ψυχολογική κατάσταση της μητέρας κατά την εγκυμοσύνη και την επόμενη περίοδο ανατροφής του.



μαριος    05/01/2014 18:21
Μπορώ με κάποιο να αντιμετωπίσω την Αποφευκτική Διαταραχή Προσωπικότητας μόνος, χωρίς τη βοήθεια ειδικού; Να μην είναι τόσο έντονη...

Αγαπητέ Μάριε, όταν κάποιος θέλει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά οποιοδήποτε πρόβλημα χωρίς τη συμμετοχή του ειδικού, τότε συνήθως καλείται να αποκτήσει το σύνολο των αντίστοιχων γνώσεων, ώστε η αντιμετώπισή του να μην είναι πρόχειρη, βάσει των έτοιμων συνταγών ή λύσεων, αλλά να παρέχει τη δυνατότητα εξάλειψης των αρχικών αιτιών και τον εντοπισμό των άλλων αιτιών σε κάθε νέα ενδεχόμενη περίπτωση, στην οποία η ψυχοσύνθεσή του απαντά με τον αμυντικό ψυχολογικό μηχανισμό αποφυγής.



dimi    04/01/2014 15:47
Μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε, πώς γίνεται κάποιος να ξεπεράσει τη Διαταραχή Ταυτότητας Φύλου κάνοντας ψυχοθεραπεία; Είναι σίγουρο πως μπορεί να αντιμετωπιστεί; Διαφωτίστε με σας παρακαλώ.

Αγαπητέ dimi, η ψυχοθεραπεία στην ουσία καλείται να προσφέρει στον ενδιαφερόμενο την αναγκαία γνώση για τον εαυτό και για το περιβάλλον, η οποία είναι περισσότερο αντικειμενική από αυτή που έχει υιοθετηθεί και έχει οδηγήσει στα μη λειτουργικά συμπεράσματα ή άστοχες επιλογές. Η νέα γνώση επιτρέπει το ξεπέρασμα των ανασφαλειών που συμβάλλουν στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και την πιο εύστοχη διαχείρισή της, βοηθώντας να ανακτηθούν οι φυσικές τάσεις και προτιμήσεις, οι οποίες έχουν παραμορφωθεί κατά την επιρροή κάποιων ιδιαιτεροτήτων της ανατροφής και των προσωπικών βιωμάτων.



Μαίρη Κ.     25/11/2013 19:48
Γιατρέ μου όμως η δυσμενής συνέπεια μιας τέτοιας σχέσης ποια θα είναι εκτός από το ότι ίσως αποτύχει; Είναι λάθος αν υπάρχει η αρχική (έστω και για διαφορετικούς από ότι πιστεύουμε λόγους) έλξη να δοκιμάστει η σχέση αυτή; Επίσης θα ήθελα να λάβετε υπόψιν πως μόνο εγώ μιλάω και οι παρεμβάσεις και ο διάλογος είναι ελάχιστα κατά την ώρα της συνεδρίας. Ο συγκεκριμένος δεν υπάρχει περίπτωση ακόμα και κάτι να αισθάνεται να κάνει κάποια κίνηση και εγώ μάλλον φοβάμαι την αντίδρασή του αν του πω ό,τι νιώθω. Επομένως μάλλον το θέμα θα \\\\\\\'\\\\\\\'ξεπεραστεί\\\\\\\'\\\\\\\' και κάποια στιγμή θα λήξει η θεραπεία και τέλος. Απλώς σκέφτομαι πως είναι γενικά κρίμα να καταπνίγουμε συναισθηματα επειδή απλώς \\\\\\\'\\\\\\\'δεν είναι σωστό\\\\\\\'\\\\\\\' ή \\\\\\\'\\\\\\\'δεν πρέπει\\\\\\\'\\\\\\\' χωρίς να είναι κάποιο έγκλημα. Δηλαδή όταν λέμε \\\\\\\'\\\\\\\'ζήσε την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία\\\\\\\'\\\\\\\' δε θα έπρεπε να υπάρχουν πολλές υπεραναλύσεις για τις ερωτικές τουλάχιστον σχέσεις των ανθρώπων. Αν όλο αυτό είναι βέβαια στο μυαλό μου τότε αυτό είναι πρόβλημα και θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας. Ευχαριστώ και πάλι

Αγαπητή Μαίρη, η αποδοκιμαστική στάση της κοινωνίας στα ζητήματα που αφορούν τις ερωτικές σχέσεις βασίζεται στην προσπάθεια να τις ρυθμίσει στα πλαίσια της παραδοσιακής απαγόρευσης της σεξουαλικότητας των γυναικών. Από την αντικειμενική άποψη οι έννοιες του «καλού» και του «κακού», του «σωστού» και του «λάθους» είναι σχετικές. Ό, τι είναι «καλό», αποτελεσματικό ή «σωστό» για ένα άτομο ή σε μια περίπτωση μπορεί να είναι «κακό», αναποτελεσματικό ή «λάθος» για ένα άλλο άτομο ή σε μια άλλη περίπτωση. Επομένως, εάν αποδεχόμαστε και σεβόμαστε την αρχή της διαφορετικότητας των ανθρώπων και της ελεύθερης βούλησής τους, χωρίς να προσπαθούμε να επιβάλλουμε τις δίκες μας αντιλήψεις και αξίες, τότε το θέμα περιορίζεται στην αποφυγή των επιβλαβών συνεπειών προς τους τρίτους και στην αντίληψη των επιπτώσεων για το ίδιο το άτομο με τη μορφή γνώσης των πιθανών συνεπειών και πρόληψης της επακόλουθης απογοήτευσης.



Μαίρη Κ.    24/11/2013 23:19
Γιατρέ είμαι 23 και κάνω ψυχοθεραπεία 9 μήνες τώρα με ταυτόχρονη λήψη αγωγής για το άγχος που κατά περιόδους με καταβάλλει. Η θεραπεια πάει καλά. Έχω αρχίσει εδώ και περίπου 2-3 μήνες να τρέφω ερωτικά αισθήματα για τον ψυχίατρό μου. Αυτό που αισθάνομαι μπορεί να θεωρείται επιφανειακό αλλά για εμένα δεν είναι έτσι. Μέχρι και στον ύπνο μου τον βλέπω. Έχω διαβάσει πως αυτό είναι φυσιολογικό και ότι καλύτερα θα ήταν να του το συζητήσω μαζί του όμως εγώ δεν αισθάνομαι ότι θέλω να του το πω και επίσης (μπορεί φυσικά να είναι η ιδέα μου) ίσως και αυτός να αισθάναται κάπως για εμένα οπότε αν του το πω θα θα βρεθούμε σε πολύ άβολη θέση. Έχω μιλήσει για πολλά πράγματα αλλά όχι και τόσο για ερωτικές μου σχέσεις διότι αισθανόμουν και αισθάνομαι αμηχανία. Η διαφορά ηλικίας είναι 15 χρόνια περίπου αλλά αυτό ειναι μάλλον ασήμαντο μπροστά στους κανόνες δεοντολογίας. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που και από τις δύο πλευρές ενδεχομένως υπάρχει κάτι; Βέβεια εγώ δε γνωρίζω τίποτα γι\\\\\\\'αυτόν κι εκείνος πολλά για εμένα και την οικογένεια μου Θέλω να μάθω τη γνώμη σας επί του θέματος και να ρωτήσω επίσης αν μια τέτοιου είδους σχέση είναι ποτέ εφικτή και κάτω από ποιες προϋποθέσεις διότι έχω διαβάσει πως σε άλλες χώρες μπορείς να χάσεις την άδεια άσκησης επαγγέλματος αν προβείς σε σχέση με ασθενή. Ευχαριστώ προκαταβολικά.

Αγαπητή Μαίρη, η μετατροπή της εδραιωμένης και σταθερής θεραπευτικής σχέσης στην ερωτική δεν είναι τόσο θέμα δεοντολογίας, όσο της αναποτελεσματικότητας και των δυσμενών συνεπειών. Η θεραπευτική σχέση έχει επαγγελματικό χαρακτήρα, όταν μια πλευρά παραθέτει τους προβληματισμούς, ενώ η άλλη βοηθά στην κατανόηση των αρχικών αιτιών και στην εύρεση αποτελεσματικών λύσεων, εισπράττοντας τη συγκεκριμένη αμοιβή. Η οικειότητα της σχέσης και η αποδοχή από τον θεραπευτή χωρίς συνηθισμένα αυστηρά όρια, κατάκριση και αποδοκιμασίες προκαλούν συναισθήματα, τα οποία συγχέονται με τα ερωτικά, καθώς συμπίπτουν με την αντίληψη της ερωτικής σχέσης, ταυτιζόμενης με την άνευ ορίων αγάπης των γονιών προς τα παιδιά τους. Ειδικά αυτό αφορά τις περιπτώσεις όταν μια γυναίκα έχει βιώσει ανεπάρκεια της σχέσης με τον πατέρα της. \\\\ Επειδή η θέση του θεραπευτή σε αρκετό βαθμό καλείται να αντικαταστήσει τον ρόλο του σοφού γονιού ώστε να ολοκληρωθεί η νοητική ενηλικίωση του πελάτη του, η ταύτισή του με τον «απόντα» κατά την υποκειμενική εκτίμηση πατέρα, όταν ταυτόχρονα υπάρχει έντονα απωθημένη ανάγκη της παρουσίας του, είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Και, επειδή ο ιδανικός ρόλος του πατέρα βασίζεται στην ανιδιοτέλεια και στην αποδοχή του παιδιού του έτσι όπως είναι, ενώ η ιδεατή εικόνα της ερωτικής σχέσης στην αντίληψη της πλειοψηφίας των ανθρώπων συμπίπτει με την κατάσταση που βιώνεται στη θεραπευτική σχέση, προκύπτει η σύγχυση, η οποία ταυτίζεται με την ερωτική σχέση των ενηλίκων. \\\\ Από την άλλη πλευρά, οι θεραπευτές σε κάποιες περιπτώσεις υποκύπτουν στα δικά τους απωθημένα συναισθήματα συνηθισμένης για τα υπάρχοντα κοινά πρότυπα αυτοεπιβεβαίωσης μέσω της ερωτικής κατάκτησης, παρασύρονται στη συναισθηματική ερωτική εμπλοκή και ίσως και άθελά τους υποκινούν το διαφυλετικό ενδιαφέρον. \\\\ Ωστόσο, συνήθως ο αρχικός ενθουσιασμός και των δυο πλευρών, στην περίπτωση πραγματοποίησης της αρχικής επιθυμίας, αντικαθίσταται από την απογοήτευση, καθώς διαπιστώνεται από τη μια πλευρά ότι ο θεραπευτής στην προσωπική του ζωή δεν είναι και τόσο ιδανικός όσο παρουσιαζόταν στην επαγγελματική σχέση, ενώ από την άλλη, ότι η συγκεκριμένη γυναίκα στην πραγματικότητα αναζητούσε την μεταφορά του ρόλου του θεραπευτή και του σοφού γονιού στην ερωτική σχέση, αναλαμβάνοντας η ίδια τον ρόλο του προστατευόμενου παιδιού χωρίς υποχρεώσεις.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>