ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 370 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


ΕΛΕΝΗ    25/12/2015 21:48
Διάβασα με προσοχή όλα τα γραφόμενα. Όταν νιώσει κάποιος ότι χρειάζεται ΑΛΛΑΓΗ θεραπευτή για οποιονδήποτε λόγο νομίζω πρέπει να γίνει... Καλά Χριστούγεννα!!! Καλή Χρονιά σε όλους !! Γιατρέ ευχαριστούμε πολύ !

;



anti    25/12/2015 17:43
Χρόνια πολλά! Ευχαριστώ για την άποψη και συμπαράστασή σας σχετικά με την παρέμβασή μου. Θα ήθελα να προσθέσω μερικές σκέψεις ακόμα. Θεωρώ, όντος,ότι η συμπόνια, η υποστήριξη, η αποδοχή του θεραπευόμενου όπως είναι, δηλαδή η ανθρωπιά έχουν μεγάλη αξία , αλλά πιο πολύ στην αρχή της ψυχοθεραπείας. Μετά προηγείται η στάση του «σοφού γονιού» που παροτρύνει «το παιδί» να κάνει βήματα προς δική του ωρίμανση και ανεξαρτησία έτσι ώστε μια μέρα η συσχέτισή τους να είναι σαν μεταξύ δύων «σοφών γονέων». Η πορεία προς ανεξαρτησία μπορεί να έχει πολλά «αγκάθια» και σκαμπανεβάσματα και μερικές φορές να νιώθεις ότι βρίσκεσαι πάνω από ένα γκρεμό και είσαι έτοιμος να πέφτεις. Κάποτε ίσως να νιώθεις ότι η αντιμετώπιση είναι πολύ σκληρή και θέλεις να τα παρατήσεις όλα, αλλά κάπου στο βάθος να ξέρεις ακόμα ότι η «σκληρότητα» είναι ένας τρόπος να σε βάλει εμπρός στις ευθύνες σου αρά είναι μόνο μια μορφή φροντίδας και ενδιαφέροντος από την μεριά του. Ο καθένας μας καλείται να επαναλαμβάνει όλη του την ζωή από την αρχή, μπορεί να παλινδρομήσει στις προηγούμενες συναισθηματικές του σχέσεις με τους γονείς, τους έρωτες και αγάπες μας κτλ. Όλα αυτά ο θεραπευτής καλείται να τα «δουλέψει» από την αρχή, να αξιοποιήσει όλη την επαγγελματική του κατάρτιση, να είναι ένα βήμα πίσω και να παρατηρεί ψάχνοντας συνέχεια για λύσεις. Για τον θεραπευτή η συσχέτιση είναι σε αρκετό βαθμό επαγγελματική και αυτή είναι και εγγύηση της επιτυχίας, ενώ ο θεραπευόμενος συμμετέχει προσωπικά, αυτό ήθελα να τονίσω με την ένστασή μου στην «γνήσια ανθρώπινη σχέση». Όσο αφορά την αποτυχία της θεραπευτικής σχέσης που είναι υπαρκτό φαινόμενο ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλο μερίδιο από τους «ενδιαφερόμενους» δηλαδή οι μελλοντικοί θεραπευόμενοι έχουν χάσει εντελώς ή δεν είχαν ποτέ την αίσθηση ατομικής ευθύνης, άρα όταν αναζητούν την ψυχοθεραπεία εναποθέτουν όλη τους τη ψυχή στα χέρια κάποιου που θεωρούν υπεύθυνος για την πορεία τους, άρα πως θα μπορούσαν να καταλάβουν αν ο θεραπευτής τους κάνει ή ΟΧΙ; Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι και στις χειρότερες στιγμές της ζωής μας είμαστε ακόμα υπεύθυνη για τον εαυτό μας. Ξεκινώντας από αυτή την μεγάλη αλήθεια και με την σωστή επίβλεψη του θεραπευτή μέρα με την ημέρα ο καθένας μας θα γίνει πιο υπεύθυνος και θα μπορέσει ο ίδιος να καθορίζει την ζωή του όπως επιθυμεί. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Κοτανίδη

.



Κωνσταντίνα     22/12/2015 19:31
Οι περισσότεροι όσοι αναφερόμαστε στη θεραπευτική σχέση εχουμε βιώσει και την αμφιβολία και τη ματαίωση και την αγωνία για όλο αυτό που κάνουμε. Γιατί αυτό που κάνουμε δεν ειναι απλή υπόθεση και το ξέρουμε καλά. Ειναι η κατάθεση της ψυχής μας, ολοκλήρου του εσωτερικού μας κόσμου, του είναι μας. Κι αυτό έχει κόστος και πόνο.Αυτο έχει αγωνία,ανυπομονησία,πολύ αμφιβολία,φόβο,θυμό,ελπίδα κι ένα σωρό αντικρουομενα συναισθήματα. Είναι όμως η αλήθεια μας. Γιατί χωρίς αυτήν τίποτα δεν έχει νόημα. Πάνω σε αυτήν θα οικοδομηθουν τα όποια θεμέλια για να χτίσουμε τον καινούριο εαυτό μας. Νομίζω πως όλοι αυτό ζητάμε κατά βάση από τους ανθρωπους που φωτιζουν τις σκιες μας,τους θεραπευτές μας: την αλήθεια τους.Την αληθινή πλευρά τους,την ανθρωπιά τους.Για να φτάσουμε και οι δύο πλευρές στους κοινούς μας στόχους θα πρέπει να είμαστε διατεθιμενοι να ζήσουμε την αλήθεια της θεραπευτικής σχέσης. Γι αυτό όλοι όσοι απευθυνόμαστε με τόση αγωνία εδώ,όλοι αποζηταμε το κοινό και αυτονοητο(για εμας):τη γνήσια ανθρώπινη θεραπευτική σχέση. Είναι τυχερός αυτός που θα βρει μια τέτοια σχέση και θα βγει από αυτήν καλύτερος άνθρωπος. Προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι είμαι στο σωστό δρόμο. Η συνέχεια θα δείξει. Γιατρέ έχετε απόλυτο δίκιο για την ανυπομονησία του θεραπευομενου.Η υπομονή είναι η μισή επιτυχία της θεραπείας μας. Ευχαριστώ πολύ!

.



ΕΛΕΝΗ    22/12/2015 17:34
Διαβάζοντας (anti 21/12/2015 21:18)θα ήθελα αλά να αναφέρω ότι μετά από χρόνιο πένθος απευθύνθηκα σε ειδικό. Νόμιζα ότι διορθώθηκαν τα πράγματα... Πέρασαν τα χρόνια και απευθυνόμενη για άλλο θέμα σε ΑΛΛΟΝ ειδικό είδα σιγά σιγά να επιλύεται το παλιό μου θέμα του πένθους. Τι να πώ? Χαμένα χρόνια? Δεν θα το πώ αυτό γιατί αυτά τα χρόνια είχα τη χαρά να μεγαλώνω ένα παιδί. Τηνπρώτη Ψυχοθεραπεύτρια ποτέ δεν μπορούσα να την βρώ στο τηλέφωνο παρ\\\\\\\\\\\\\\\'ολο που 2 φορές την είχα απόλυτη ανάγκη!! (ΜΑΚΑΡΙ να διάβαζε τώρα αυτά που γράφω) Τον επόμενο Ψυχοθεραπευτή (πολύ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ)τον βρήκα άμεσα όταν τον χρειάστηκα... Πολύτιμος βοηθός και Μέντωρας! ΤΙ άλλο να εκφράσω? Χρειάζεται ΠΡΟΣΟΧΗ και ΑΛΛΑΓΗ όταν κάτι δεν μας αρέσει. ΔΕΝ αρκούν τα μεγάλα ΟΝΟΜΑΤΑ !!! ΑΝΘΡΩΠΙΑ χρειάζεται! Ευχαριστώ.

.



anti    21/12/2015 21:18
Όσο απορά την απάντηση στο θέμα της συσχέτισης του θεραπευτή με τον θεραπευόμενο θα ήθελα να εκφράσω κάποιες σκέψεις ακόμα.Κατανοώντας απόλυτα την αναγκαιότητα και με όλο το σεβασμό που έχω, όταν μεταξύ δύων ανθρώπων υπάρχει μια σχέση η οποία στην βάση της έχει μια εμπορική συναλλαγή και ο θεραπευτής αποκαλεί τον θεραπευόμενο, πελάτη (άσχετα αν η υπηρεσία που προσφέρει είναι πιο πολύ φροντίδα και αγάπη) πως η συσχέτισή τους θα μπορούσε να ονομαστεί «γνήσια ανθρώπινη σχέση»? Αν, μελλοντικά, εφαρμόζοντας ότι έχω κατανοήσει από τον θεραπευτή , μπορώ να αλλάξω σχέση που ήδη έχω ή να συνάψω καινούργια σχέση που να διέπεται από την αμοιβαία εκτίμηση , σεβασμό των ορίων και προπαντός απαλλαγμένη από τις ανασφάλειες μου, τότε, ναι, θα μπορούσα να ονομάσω αυτή την σχέση γνήσια ανθρώπινη σχέση και μόνο τότε. Στην απάντηση αναφέρεται «η επιτυχημένη θεραπευτική σχέση» και το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στο αντίθετο. Με την περίπτωση «αποτυχημένη θεραπευτική σχέση» τι γίνεται ? Όταν ο καθένας από τους δυο νιώσει ότι παρά τις προσπάθειες , υπομονή, επιμονή στην περίπτωση κάποιου σημαντικού θέματος( ο κύριος προβληματισμός) για τον θεραπευόμενο δεν υπάρχει πρόοδος, ο θεραπευόμενος που βρίσκεται από την ευάλωτη θέση τι στάση να κρατήσει απέναντι στον εαυτό του και στον θεραπευτή? Πως μπορεί να γλιτώσει από αυτή τη χαμένη μάχη με ελάχιστες απώλειες? Ευχαριστώ για την υπομονή!

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπινων σχέσεων χαρακτηρίζεται από ιδιοτέλεια (σε διαφορά με την κοινώς προσδοκώμενη ανιδιοτέλεια), όπου η μια πλευρά προσφέρει κάτι στην άλλη με αντίτιμο της αντίστοιχης ανταμοιβής. Στην περίπτωση της προσφοράς των υπηρεσιών από έναν ειδικό, το χρηματικό αντίτιμο εκφράζει τον τρόπο προσδιορισμού του μεσοσταθμικού παρονομαστή του χρόνου και των προσπαθειών του, και υπό αυτήν την έννοια δε διαφέρει ουσιαστικά από τις υπόλοιπες διαπροσωπικές σχέσεις. Εξάλλου, ακόμα και στον καθαρά εμπορικό τομέα, οι συναλλαγές υπήρχαν πολύ πιο πριν ανακαλυφθεί ο νομισματικός παράγοντας και πραγματοποιούνταν σε μορφή συναλλαγών με είδος. Για παράδειγμα σε αρκετούς λαούς ο δείκτης της αξίας ήταν οι γούνες των ζώων ή κάποιος άλλος προσδιοριστής έμπρακτης χρήσης. Όσον αφορά την περίπτωση της αποτυχημένης σχέσης, αυτή συνήθως βασίζεται στους τρεις βασικούς παράγοντες. 1. Ο θεραπευτής δεν είναι αρκετά άρτιος και δεν είναι σε θέση να προσφέρει το παράδειγμα των διαπροσωπικών σχέσεων, για παράδειγμα λόγω των δικών του άλυτων ανασφαλειών. 2. Ο θεραπευόμενος διακατέχεται από την ανάγκη επίλυσης των προβληματισμών του «εδώ και τώρα» και δεν αντέχει την αναγκαία αναμονή. 3. Ο θεραπευόμενος προσδοκά στις «μαγικές» λύσεις σε μορφή απόλυτης πανάκειας, όπου δεν συμπεριλαμβάνονται ο αναγκαίος χρόνος και οι αναγκαίες προσπάθειες από τον ίδιο. Στην πρώτη περίπτωση ο ενδιαφερόμενος μάλλον καλείται να αναζητήσει κάποιον άλλον ειδικό. Στη δεύτερη, προκύπτει ανάγκη, ο θεραπευτής να εντείνει τις προσπάθειες του στην επεξήγηση της αναγκαιότητας του χρόνου και των προσπαθειών, της αναγκαιότητας των σταδιακού βηματισμού προς θεμιτή κατεύθυνση, όπως και στην εκπαίδευση στην ικανότητα της παρατήρησης, χάρη στην οποία πραγματοποιείται η αποκόλληση από την απόλυτη αφοσίωση στον τελικό στόχο και επιτυγχάνεται η ανάπτυξη της εκτίμησης της προόδου. Στην τρίτη περίπτωση, η διαδικασία της ψυχοθεραπείας μάλλον είναι προσωρινά ανέφικτη έως ότου, το άτομο μέσω των εντεινόμενων προβληματισμών εξαναγκαστεί στην κατανόηση της αναγκαιότητας της βαθύτερης, αιτιολογικής προσέγγισης των επιμέρους ζητημάτων.



Πία    21/12/2015 00:33
Καλησπέρα! Συμφωνώ ότι η (σωστή) σχέση θεραπευτή και θεραπευόμενου είναι η πιο ζεστή και αυθεντική ανθρώπινη σχέση.Πρέπει να αποτελεί παράδειγμα σύναψης σχέσεων.Τι γίνεται όμως όταν εκτός θεραπευτικού περιβάλλοντος, είναι σχεδόν απίθανο να χτίσεις τέτοιου είδους σχέση; Πολλές φορές θεώρησα ότι ο απέναντί μου θα έχει π.χ. τη διάθεση κατανόησης και καθολικής αποδοχής μου, όπως ο θεραπευτής μου, και πιστέψτε με απογοητεύτηκα οικτρά. Μήπως τελικά είναι ένα εξειδανικευμένο πρότυπο σχέσης;Και μάλιστα αν λάβουμε και υπόψιν ότι ο θεραπευτής μπορεί να έχει ακόμα και με τα άτομα της οικογένειάς του πολύ κακής ποιότητας σχέσης!

Εάν ο ίδιος ο θεραπευτής δεν έχει καταφέρει να δομεί και να διατηρεί ισορροπημένες διαπροσωπικές σχέσεις είναι αρκετά αμφίβολο τι θα είναι σε θέση να προσφέρει στους πελάτες του και κατά πόσο αυτό που προσφέρει θα είναι λειτουργικό. Όσον αφορά τη μεταφορά του προτύπου της θεραπευτικής σχέσης στην καθημερινότητα του θεραπευόμενου, εάν ο τελευταίος συνεχίζει να προσδοκά την επανάληψη της θέσης του θεραπευτή του σε αλλά άτομο, τότε μάλλον η ψυχοθεραπεία δεν έχει ολοκληρωθεί ή δεν έχει πετύχει το βασικό της στόχο, την ωρίμανση. Διότι εάν αυτό επιτευχθεί, τότε ο ίδιος ο θεραπευόμενος κατά κάποιο τρόπο μετατρέπεται σε θεραπευτή και με την ιδιότητα του «σοφού γονιού» δομεί τις διαπροσωπικές του σχέσεις, χωρίς να περιμένει από άλλους να δείξουν αρκετή δόση ωριμότητας, παραμένοντας ο ίδιος άπραγος.



anti     20/12/2015 01:04
Σχετικά με την ερώτηση Χ 16/12/2015 21:56 θα ήθελα να εκφράσω την άποψή μου. Παρά την υλική υπόσταση του θεραπευτή, η σχέση του με το θεραπευόμενο βασίζεται στην αντικειμενική αντίληψη και λογική ( περισσότερα),ενώ ο δεύτερος συμμετέχει με τα βιώματα και συναισθήματά του, σε αναζήτηση του εαυτού του. Η συσχέτιση μεταξύ τους είναι θεραπευτική και όχι πραγματική ανθρώπινη.Λόγο συναισθηματικής εμπλοκής ο θεραπευόμενος είναι εύκολα να μπερδευτεί, αν η ποιητική έκφραση \\\\\\\"φωνή\\\\\\\" τον βοηθάει να κάνει τον διαχωρισμό, δηλαδή να έχει την αίσθηση ότι κάνει ένα είδος άσκησης που μελλοντικά θα τον βοηθήσει στην συσχέτιση με τους άλλους ανθρώπους , τότε γιατί όχι?

Η θεραπευτική σχέση καλείται να αποτελέσει το παράδειγμα δόμησης των υπόλοιπων διαπροσωπικών σχέσεων, βασισμένη στην λογική αξιολόγηση, στην εκτίμηση, στο σεβασμό των προσωπικών ορίων και, πάνω απ’ όλα, απαλλαγμένη κατά το μέγιστο από τις συνηθισμένες ανασφάλειες και εμπλοκές που διαμορφώνονται κατά την ανατροφή και εκπαίδευση από το παρόν κοινωνικό σύστημα, και συμβάλλουν αποφασιστικά στη διαμόρφωση προβληματισμών. Υπό αυτήν την έννοια η πετυχημένη θεραπευτική σχέση είναι η πιο γνήσια ανθρώπινη σχέση, σχετικά με τις υπόλοιπες μορφές που έχουμε συνηθίσει να βιώνουμε.



xr    19/12/2015 18:37
Καλησπέρα ! Θα ήθελα να ρωτήσω (1) η ερωτική συμπεριφορά -όχι σεξ- παίζει ρόλο στην ψυχοθεραπεία? (2-άσχετο με το προηγούμενο ερώτημα)Εφαρμόζεται στην Ελλάδα η \\\\\\\"Sexotic therapy\\\\\\\" http://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/14681994.2013.861595 ? EYXAΡΙΣΤΩ!

1. Η ερωτική συμπεριφορά και το σεξ (όχι με τον θεραπευτή) αποτελούν σημαντικό μέρος της καθημερινότητας των περισσότερων ανθρώπων, και υπό αυτήν την έννοια αρκετά συχνά βρίσκονται στο επίκεντρο της ψυχοθεραπευτικής εξερεύνησης. 2. Απ’ ό,τι κατάλαβα από τη σύντομη περίληψη της μεθόδου Sexotic therapy, η ονομασία της έχει επιλεγεί περισσότερο για λόγους εντυπωσιασμού, και στην ουσία αποτελεί ένα είδος της λεγόμενης Θεραπείας Σχέσης, η οποία αναμφισβήτητα εφαρμόζεται στην Ελλάδα από τους ειδικούς ανάλογης κατεύθυνσης. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή των συμβουλευτικών μορφών ψυχολογικής παρέμβασης, όταν οι επιλογές και η συμπεριφορά των ανθρώπων δε βασίζονται στην πληρέστερη κατανόηση του εαυτού τους, έχει αμφίβολα αποτελέσματα όσον αφορά την επίτευξη της προσωπικής ισορροπίας και κατά συνέπεια - τη μακροπρόθεσμη προοπτική της σχέσης.



Χ    16/12/2015 21:56
Κύριε Κοτανιδη, που θα τοποθετούσατε τον θεραπευτή έναντι του θεραπευομενου? Έχει πραγματική και \\\\\\\"υλική\\\\\\\"υπόσταση ο πρώτος ή αποτελεί μόνο μια \\\\\\\"φωνη\\\\\\\", κάτι χωρίς πραγματική παρουσία στη ζωή του θεραπευομενου, που απλά τον βοηθάει να κάνει τα βήματά του ώστε να βρει τον χαμένο εαυτό του;

Πως μπορεί ένας υπαρκτός άνθρωπος με υλική υπόσταση και άμεση συμμετοχή σε μια σχέση να αποτελεί μόνο τη φωνή;



Ναντια    11/12/2015 15:30
Κύριε Κοτανιδη ήθελα να ρωτήσω αν χρειάζεται η ανισότητα που νιώθει ο θεραπευομενος απέναντι στον θεραπευτή να παραμείνει ως έχει ή πρέπει να δει το όλο θέμα διαφορετικά προκειμένου να μην ενοχλείται από αυτό. Ως θεραπευομενη αποτελώ ένα από τα πολλά περιστατικά του θεραπευτή μου, αλλά για μένα εκείνος αποτελεί το μοναδικό πρόσωπο που με βοηθάει να βρω τον εαυτό μου.Η ανισότητα αυτή προκαλεί εντάσεις και ενόχληση. Σας ευχαριστώ πολύ!

Η ανισότητα προκύπτει όταν ο θεραπευτής υιοθετεί μια απόμακρη και καθοδήγηση στάση του κλασικού αλάνθαστου δασκάλου, ο οποίος πάντα έχει δίκιο και για το λόγο αυτό έχει το δικαίωμα να κρίνει. Στην περίπτωση που ο θεραπευόμενος δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ύπαρξη άλλων πελατών πρόκειται περισσότερο στην ουσία για παιδική ανάγκη της αποκλειστικότητας, όμοια με την αντιζηλία μεταξύ των παιδιών των ίδιων γονιών όπου κάποιο παιδί δεν αντέχει να μοιράζεται την ανάγκη για την φροντίδα με άλλους. Στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου φαινόμενου σημαντική είναι η αντίληψη της μακροπρόθεσμης πορείας του πελάτη, όπου δεν υπάρχει η θέση του θεραπευτή στην προσωπική ζωή του πελάτη του. Όταν αρθεί λοιπόν η ψευδαίσθηση της μονιμότητας, εξαλείφεται παράλληλα η ανάγκη της αποκλειστικότητας.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>