ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 348 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


Κ    07/11/2015 13:21
Μετά το τέλος μιας ψυχοθεραπείας, μπορουν πελάτης και γιατρός να διατηρήσουν φιλικές σχέσεις και κοινωνικες επαφες ή αντενδεικνυται; Ευχαριστώ!

Εάν ο θεραπευτής γνωρίζει τον πελάτη του καθαρά στο πλαίσιο επαγγελματικής δραστηριότητας είναι αμφίβολο κατά πόσο η μετέπειτα τους σχέση θα είναι φιλική και δε θα αποσκοπεί σε κάτι άλλο με τη δικαιολογία της φιλικότητας ή θα εμπεριέχει τις κοινές κοινωνικές επαφές. Από την άλλη πλευρά είναι εξαιρετικά σπάνιο κάποιος να επιλέξει για θεραπευτή κάποιον που γνωρίζει εκ των προτέρων, εκτός της επαγγελματικής του δραστηριότητας. Και το τρίτο, ίσως πιο σημαντικό, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με αρκετή σαφήνεια το οριστικό τέλος της ψυχοθεραπείας, καθώς η διαδικασία της γνώσης του εαυτού δεν τελειώνει ποτέ.



Χ    04/11/2015 01:00
Καλησπέρα κύριε Κοτανιδη. Μέσα από τη διαδικασία της ψυχοθεραπειας με έναν κατά τ\\\\\\\'αλλά εξαιρετικό θεραπευτή, νιώθω έντονη την ανάγκη τον τελευταίο καιρό να εισπραξω από αυτόν μια ενίσχυση, μια θετική κουβέντα,μια αναγνώριση για πράγματα που πετυχαίνω με πολύ κόπο και πόνο. Όμως αυτή η έκφραση ενίσχυσης και επαίνου δεν υπάρχει. Θα με βοηθούσε πολύ και θα μου έδινε ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην πορεία μου αυτή. Θεωρείτε τη στάση αυτή από μεριάς του προβληματική η εσκεμμένη καθώς έτσι ίσως λειτουργούν οι θεραπευτές;Σε βοηθούν και σε καθοδηγούν χωρίς να χρειάζεται να σε επαινεσουν για τα \\\\\\\"κατορθώματά\\\\\\\"σου; Σας ευχαριστώ

Η χρήση του επαίνου πραγματοποιείται στο πλαίσιο χειριστικής, παρεμβατικής και καθοδηγητικής κοινής νοοτροπίας, ενισχύοντας την αίσθηση αρχικής μειονεξίας και τις ανασφάλειες με τη λογική ότι για να γίνει κάποιος καλός είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι που εγκρίνεται από κάποιον. Αυτό σημαίνει ότι εάν δεν κάνει αυτό που εγκρίνεται από άλλους δεν είναι «καλός/καλή», ενώ ο στόχος του θεραπευτή είναι να περάσει και να εδραιωθεί το μήνυμα ότι ο κάθε άνθρωπος είναι καλός για τον εαυτό του ό,τι και να κάνει, αρκεί αυτό που κάνει να πηγάζει από τις πραγματικές του προτιμήσεις και από τις φυσικές του ανάγκες, απαλλαγμένες από την κοινωνική επιρροή. Στην ουσία, όταν ένας θεραπευτής διολισθαίνει στην παγίδα του επαίνου, άθελά του συμμετέχει στην ενίσχυση των ψυχολογικών συμπλεγμάτων που εμφανίζονται υπό την επιρροή του χειραγωγικού συστήματος «έπαινος-τιμωρία».



ΕλένηΧ-1-11-15    01/11/2015 19:12
Καλησπέρα σας γιατρέ! Θα ήθελα να ρωτήσω: (1)Πώς ένας ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής γίνεται παιδοψυχίατρος-παιδοψυχοθεραπευτής? Χρειάζεται ειδικες σπουδές και εκπαίδευση? Τι εκπαίδευση ακριβώς και πού? Μπορεί κάποιος ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής να αναλάβει παιδί χωρίς εκπαίδευση παιδοψυχιατρικής? (2) Ένας παιδοψυχίατρος-παιδοψυχοθεραπευτής μπορεί να αναλάβει ενήλικο θεραπευόμενο? Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις!!!

Η διαφορά των ειδικοτήτων παιδοψυχιατρικής και ψυχιατρικής των ενηλίκων είναι όμοια με τη διάφορα της παιδιατρικής και της γενικής ιατρικής, και οι δυο προϋποθέτουν την ξεχωριστή εξειδίκευση και ενασχόληση. Όσον αφορά την υποθετική δυνατότητα ενασχόλησης με συγγενής ειδικότητα, αυτή σχετίζεται με τη γνώση και με τον βαθμό της αντίστοιχης εμπειρίας στον συγκεκριμένο τομέα.



Νεφελη    29/10/2015 16:03
Διαβάζοντας το τελευταίο ερώτημα και την απάντηση που δώσατε μου γεννήθηκε η εξης απορία: αν η βάση της ψυχοθεραπειας είναι όπως είπατε η συναισθηματικη απεμπλοκή και η προσπάθεια επίλυσης προβλημάτων με λογική επεξεργασία, τότε η υπερβολικη συναισθηματικη προσκόλληση και εξάρτηση από έναν θεραπευτή, δεν λειτουργεί αντίθετα και με αρνητικά αποτελέσματα? μήπως σε αυτές τις περιπτώσεις υπερβολικής συναισθηματικης φόρτισης του θεραπευομενου προς τον θεραπευτή του να πρέπει να γίνει τελικά διακοπή της θεραπείας?

Είναι αμφίβολο κατά πόσο μια βίαια διακοπή της σχέσης θα λειτουργήσει ευεργετικά μακροπρόθεσμα, καθώς στη συγκεκριμένη περίπτωση προκύπτει αρκετό ενδεχόμενο ενίσχυσης του αρνητικού συναισθηματικού πλαισίου (απόρριψη, μειονεξία κ.λπ.). Ενδεχομένως περισσότερο χρήσιμη να είναι η λογική επεξεργασία των συναισθημάτων του θεραπευόμενου (μάλλον κυρίως της θεραπευόμενης) κατά την οποία αντιμετωπίζονται οι βασικές αιτίες υπερβολικής συναισθηματικής προσκόλλησης είτε αυτή αφορά στην ανάγκη φροντίδας και προστασίας (κοινώς αγάπη), είτε στη σύγχυση της θετικής συναισθηματικής ανταπόκρισης με την ερωτική έλξη.



Δήμητρα Ι.    28/10/2015 19:56
Καλησπέρα σας. Θάθελα να κάνω μια παράξενη ερώτηση, αλλά αυτή είναι η απορία μου: Υπάρχει περίπτωση κατά τη διάρκεια ψυχοθεραπείας ο ειδικός να οφελείται ώστε να γίνεται και δική του ψυχοθεραπεία μέσα από τη συζήτηση ανοίγοντας θέματα και ο ίδιος? Ευχαριστώ !

Η ερώτηση αυτή δεν είναι καθόλου παράξενη, αλλά αποδεικνύει τον βαθύτερο στοχασμό του ερωτούντα. Εάν συμφωνήσουμε ότι η βάση της ψυχοθεραπείας σχετίζεται με την αποκόλληση από την υπερβολική συναισθηματική εμπλοκή μέσω της ανάπτυξης ικανότητας λογικής επεξεργασίας και της διεύρυνσης της γνωστικής βάσης, θα είναι προφανές ότι ο ειδικός και εξασκείται ο ίδιος στην διαδικασία λογικής επεξεργασίας και εισπράττει την περαιτέρω γνώση για το αντικείμενο με το οποίο ασχολείται, όπως και κάθε ειδικός στη δική του ειδικότητα. Επομένως, από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας οφείλονται και οι δυο πλευρές, ο θεραπευόμενος επιλύει τους προβληματισμούς του και βελτιώνει την ποιότητα ζωής του, ενώ ο ειδικός εκτός από τα οικονομικά οφέλη για τον χρόνο και τις προσπάθειες, εισπράττει και όφελος σε μορφή της επαγγελματικής προόδου, που στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα είδος προσωπικής ψυχοθεραπείας, καθώς αφενός του προσφέρει τη δυνατότητα της περαιτέρω συναισθηματικής εξισορρόπησης και αφετέρου συνδράμει στην εμβάθυνση της γνώσης για τον ανθρώπινο ψυχισμό, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο δικός του ψυχισμός.



χ    23/10/2015 20:15
Θα ηθελα να επισκεφθω εναν ψυχιατρο και να μιλησω μαζι του αλλα ντρεπομαι πολυ!!! ντρεπομαι να του πω τι εχω. Πως θα το ξεπερασω αυτο?

Η ντροπή είναι αρκετά ισχυρό συναίσθημα. Ωστόσο δεν είναι μόνο η ντροπή που επηρεάζει την αναβλητικότητα της επίσκεψης στον ειδικό. Αρκετή σημασία έχουν και τα υπόλοιπα ενδεχόμενα αρνητικά συναισθήματα όπως π.χ. η οικονομική επιβάρυνση, ο φόβος του αγνώστου, η άρνηση του σκαλίσματος των επώδυνων σημείων του ψυχισμού, το κόστος της δαπάνης που καλείται να καταβληθεί και κάποιες άλλες πτυχές των σχετικών δυσκολιών, η υπέρβαση των οποίων σχετίζεται με τον βαθμό προβληματικότητας. Με άλλα λόγια, όταν η προβληματικότητα της κατάστασης φτάνει σε ένα ορισμένο σημείο των αντοχών, οι φαινομενικές δυσκολίες που παρεμποδίζουν την απόφαση υποχωρούν, παραχωρώντας τη θέση τους στην ανάγκη και στη διάθεση επίσκεψης. Ένας άλλος λόγος που συμβάλλει στην αναβλητικότητα είναι η έλλειψη της σχετικής γνώσης της διαδικασίας, η οποία συμβάλλει στη σύγχυση της θεραπευτικής σχέσης με την αντίληψη του συνηθισμένου τρόπου αντιμετώπισης στις διαπροσωπικές σχέσης που διαμορφώνεται από τα προηγούμενα ατομικά βιώματα.



Ναντια    23/10/2015 17:16
Καλησπέρα σας. Μέσα από τη διαδικασία μιας ψυχοθεραπείας που κάνω τον τελευταίο χρόνο, νιώθω το εξής παραξενο: σκέφτομαι συνέχεια τον ψυχολόγο μου και η μόνη ενδιαφερουσα στιγμή μέσα στη βδομάδα μου είναι η συνάντηση μαζί του. Δεν νιώθω ερωτική έλξη γι \\\\\\\'αυτόνα τον ανθρωπο.Δεν θα τον κοίταζα ποτέ αν τον γνώριζα κάπου αλλού. Δεν είναι ο τύπος του άντρα που με ελκύει. Αυτό μου προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση. Ξέρω ότι είναι σύνηθες να ερωτευτεί ο θεραπευομενος τον θεραπευτή. Όμως αυτό που νιώθω δεν είναι ερωτικό.Τι είναι όμως? Γιατί δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου? Γιατί είναι τόσο σημαντικος ώστε να τον σκέφτομαι συνέχεια?

Το σύνηθες δεν είναι να ερωτεύεται η θεραπευόμενη τον θεραπευτή, αλλά να παρερμηνεύεται η ευχαρίστηση και η οικειότητα με τον θεραπευτή, οι οποίες και συγχέονται με την ερωτική έλξη. Όσον αφορά την ευχαρίστηση από τις συναντήσεις και την οικειότητα που προσφέρει η θεραπευτική σχέση, αυτές διαμορφώνονται λόγω της αισθητής διαφοράς της από τις υπόλοιπες σχέσεις. Οι πιθανές πηγές της ευχαρίστησης σχετίζονται με την διαπίστωση των θετικών αλλαγών στους αρκετούς τομείς της καθημερινότητας που προκύπτουν από τις συναντήσεις, ενώ η οικειότητα εκφράζεται από τον τρόπο λειτουργίας της σχέσης, όπου επικρατεί η αποδοχή, η κατανόηση, ο σεβασμός, η προσοχή κ.λπ., σε αντίθεση με τις κοινώς συνηθισμένες εκδηλώσεις όπως η ανταγωνιστικότητα, η κατάκριση, οι τάσεις επιβολής, παρεμβατικότητας, κατάκρισης κ.λπ.



Χ    21/10/2015 23:22
Ευχαριστώ για την απάντηση σας! Ουσιαστικά δίνετε μεγάλη βάση και σημασία στην ποιότητα της σχέσης με τον ειδικό, στο βαθμό εμπλοκής του θεραπευομενου και στην όλη θεραπευτική διαδικασία ασχέτως τεχνικών,ασκήσεων και προσεγγισεων, σωστά κατάλαβα?

Η ποιότητα της σχέσης με τον ειδικό είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες των θεμιτών αλλαγών επειδή προσφέρει το παράδειγμα της διαπροσωπικής συσχέτισης και έμπρακτα επιβεβαιώνει την αβασιμότητα των περισσότερων ανασφαλειών που χαρακτηρίζουν την κοινή αντίληψη. Ένας άλλος, εξίσου σημαντικός, πυλώνας είναι η αντικειμενικότερη γνώση των πραγμάτων, η οποία σταδιακά αντικαθιστά την ημιμάθεια και συμβάλλει στην ανάπτυξη ικανότητας διαμόρφωσης της προσωπικής γνώμης και εκτίμησης. Ένας τρίτος πυλώνας σχετίζεται με την ανάπτυξη της ικανότητας της λογικής επεξεργασίας βάσει της αλυσίδας «αιτία-συνέπεια», χωρίς τους συνηθισμένους κοινούς πάγιους χαρακτηρισμούς. Η ικανότητα αυτή αντιμετωπίζει την προκαταβολική συναισθηματική εμπλοκή και εκπαιδεύει το άτομο να βασίζεται περισσότερο στα έμπρακτα δεδομένα του παρόντος παρά στις μη επιβεβαιωμένες εικασίες.



Χ    20/10/2015 18:34
Έχω ιδψ και κάνω εδώ και 5 μήνες ψυχοθεραπεία αμφιβόλου προσέγγισης. Από γνωστούς με το ίδιο πρόβλημα ξέρω ότι η επιτυχεστερη μεθοδος-προσέγγιση είναι η συμπεριφοριστικη-γνωσιακη.όταν μιλησα στο θεραπευτή μου γι αυτό, είπε ότι αν δεν λυθούν πρώτα εσωτερικά θέματα δεν μπορεί να λυθεί η ιδψ. Όταν είπα για ασκήσεις που ξέρω ότι γίνονται για να ξεπεράσει κάποιος αυτή τη διαταραχή, είπε ότι οι ασκήσεις δεν βοηθούν. Η ιδψ θα λυθεί από μόνη της όταν λύσω αλλά εσωτερικά ζητήματα. Πιστεύετε ότι ακολουθώ κατ\\\\\\\\\\\\\\\'αυτόν τον τρόπο το σωστό δρόμο? Μήπως ο συγκεκριμένος θεραπευτής δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος για την πάθηση μου? μήπως πρέπει να απευθυνθώ σε ειδικούς που εργάζονται συστηματικά με ασθενείς με ιδψ? Έχω μπερδευτεί γιατί εκτός των άλλων δυστυχώς η σχέση και η χημεία με το συγκεκριμένο θεραπευτή είναι εξαιρετική. Αν όμως η προσέγγιση για ιδψ είναι λαθος και σπαταλάως χρόνο άσκοπα? ...η σχέση με τον θεραπευτή μου είναι εξαιρετικά καλή και βρήκαμε τη χημεία μεταξύ μας από την αρχή. Ωστόσο, όσο δυσκολο κι αν μου είναι, μήπως πρέπει να βρω κάποιον που να ειδικεύεται στην ιδψ? Μήπως χανω χρόνο με κάποιον που απλά έχω μια καλή σχέση αλλά δεν βοηθάει ουσιαστικά στη συγκεκριμένη διαταρραχη?

Εάν ξεφύγουμε από την μηχανιστική θεωρία προέλευσης των ψυχικών προβλημάτων, η οποία τους αποδίδει στην διατάραξη επίπεδων ορισμένων νευροδιαβιβαστών, και αποδεχθούμε ως αρχικές αιτίες τις ψυχολογικές συγκρούσεις, βασισμένες σε κάποιες άστοχες αντιλήψεις, η υπερβολική συγκέντρωση ή ένταση των οποίων προκαλεί την υπερβολική αντιδραστική εμπλοκή των ψυχικών αμυντικών μηχανισμών, θα είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ότι η όποια τεχνική που επινοείται από τους τρίτους και δεν αποτελεί το προϊόν επεξεργασίας του ίδιου ατόμου, των βαθύτερων του αντιλήψεων, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα εξασφαλίζει την προσωρινή βελτίωση, καθώς αντιμετωπίζει μόνο τις συνέπειες. Ενώ η οριστική αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος προϋποθέτει την εξάλειψη των αρχικών αιτιών, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι άστοχες βασικές αντιλήψεις, σε αρκετές περιπτώσεις διαμορφωμένες κατά την αντιγραφή των κοινώς αποδεκτών αξιών και εκτιμήσεων. Και, επειδή οι περισσότεροι προβληματισμοί προκύπτουν ή εντείνονται από τις διαπροσωπικές εμπλοκές, η ποιότητα της σχέσης με των ειδικό έχει την εξαιρετική σημασία καθώς αποτελεί το έμπρακτο παράδειγμα δόμησης των υπόλοιπων διαπροσωπικών σχέσεων.



Χ    19/10/2015 23:34
Για το θέμα (Κ.19/10/2015 17:37)θα ήθελα κι εγώ να πω ότι παλιότερα μου έτυχε το ίδιο, ενώ η σχέση ήταν καλή. Χρόνια αργότερα αποδείχτηκε ότι δεν είχαν επιλυθεί σοβαρά θέματα, τα οποία πλέον έχω αντιμετωπίσει επιτυχέστατα μιλώντας με άλλο ειδικό από τον οποίο όχι μόνο είχα καλές επιδράσεις όσο ήταν απλά γνωστός μου, αλλά κυρίως όταν άρχισα να μιλάω μαζί του, όπου υπάρχει τέλεια αλληλεπίδραση, συνέργεια θα έλεγα. Έχουν επιλυθεί με καταπληκτικό τρόπο θέματα παλιά. Έχουμε μιλήσει και δυο ώρες όταν το χρειάστηκα. Είναι δώρο Θεού και δεν το αλλάζω με τίποτα. Ευχαριστώ για το χρόνο σας!!!





Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>