ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 463 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


giorgia     14/02/2017 08:15
Καλησπέρα και πάλι .Για να γίνω πιο σαφής. και να δώσω ένα παράδειγμα η ψυχολόγος που έκανα ψυχοθεραπεία έλεγε ότι έχουμε μέσα μας να τα λέμε . ακόμα και αν αυτά που είχα να πω αφορούσαν την μειονεξία των άλλων και φυσικά την μειονεξία την δικιά μου. και έχω ακούσει και πολλούς ψυχολόγους να λένε ότι ότι έχουμε μέσα μας πρέπει να τα λέμε στους άλλους .και πολύ σωστά πιστεύω (για να δεχτούμε τον ευατό μας όπως είναι) αλλά τι γίνεται όταν πρόκειτε και για τη μειονεξία τη δικιά μας ? Εγώ απο τόσα χρόνια ψυχοθεραπείας περί μειονεξίας το κατάλαβα και το κατανόησα πρώτη φορά σto forum σας. Για ποιο λόγο λοιπόν δεν ενημερώνουν για όλο αυτό αρκετοί ψυχολόγοι και το κάνουν μόνο βιωματικά ? γιατί όταν βγάζουμε όλη τη μειονεξία που έχουμε μέσα μας και την κρατάμε καλά κρυφά τόσα χρόνια και για αυτό τα ψυχοσωματικά που έχουμε αρκετοι επίσης μόλις τη γνωστοποιούμε και στους άλλους επίσης τα ψυχοσωματικα δεν μειόνωνται . Δεν θα ήταν καλό μέσα στη ψυχοθεραπεία να μαθαίναμε και όλα αυτά που λέμε στο forum σας ώστε να φτιάξουμε τον εαυτό μας και να ξέρουμε και τι βγάζουμε προς τα έξω . ώστε να υπάρχει ισορροπία? Ευχαριστώ.

Για να είναι σε θέση κάποιος να γνωστοποιεί κάτι είναι αναγκαίο αρχικά να το γνωρίζει ο ίδιος. Φαίνεται πως το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα δεν προσφέρει το αναγκαίο βάθος της γνώσης για περισσότερους εκπαιδευομένους, με εξαίρεση αυτών που προσπαθούν ατομικά να διευρύνουν και να εμβαθύνουν τη γνώση τους. Οπότε καταλήγουμε στις φουρνιές των ειδικών, οι οποίοι έχουν εκπαιδευτεί να μεταφέρουν τις οδηγίες των δασκάλων τους χωρίς να προβληματίζονται ιδιαίτερα για το βαθύτερο τους νόημα. Αυτό όμως ισχύει για οποιονδήποτε κλάδο επιστήμης και εφαρμογής. Και στο σημείο αυτό προκύπτει η διαφορά μεταξύ των πραγματικών επιστημόνων και των τεχνιτών, όπου οι τεχνητές απλά εφαρμόζουν κάποιες τεχνικές, στις οποίες έχουν εκπαιδευτεί, ενώ οι επιστήμονες βρίσκονται στη διαδικασία της συνεχούς αξιολόγησης και της μελέτης, που τους παρέχουν τη δυνατότητα προσαρμογής και βελτίωσης. Για παράδειγμα, στην ψυχολογία επικρατεί η αντίληψη ότι ο «θυμός» πρέπει να εκφράζεται, αλλά λίγοι είναι αυτοί που προβληματίζονται με την αντίληψη, ότι από τι στιγμή που εμφανίζεται ένα τέτοια ψυχοφθόρο συναίσθημα με τόσες επιπτώσεις στον ψυχισμό και στον οργανισμό γενικά, η έκφρασή του ναι μεν ανακουφίζει προσωρινά, αλλά δεν αναιρεί τις συνέπειες. Οπότε είναι προτιμότερο να επιτευχθεί η δυνατότητα της αποφυγής ή πρόληψής του μέσω βαθύτερης κατανόησης των αιτιών που το προκαλούν. Ή, ένα άλλο παράδειγμα – στην αντίληψη αρκετών ψυχιάτρων επικρατεί ο ισχυρισμός ότι η χημική διαταραχή στον εγκέφαλο αποτελεί την αιτία των ψυχολογικών προβλημάτων. Που και πάλι δεν βασίζεται στην βαθύτερη γνώση της σύγχρονης επιστήμης, η οποία έχει πλέον αποδείξει ότι η διεργασίες στον εγκέφαλο αποτελούν την αντανάκλαση των εξωτερικών συνθηκών κατά την διαντίδραση τους με τις εσωτερικές ανάγκες του συγκεκριμένου οργανισμού.



giorgia     13/02/2017 15:53
Καλησπέρα σας . για ποιο λόγο ένας ψυχολόγος μας πάει απο το ένα άκρο του χαρακτήρα μας στο άλλο και μετά στη μέση λύση. αντί να μας πάει κατευθείαν στην μέση λύση όπου είναι και η ισορροπία. Υπάρχει κάποιος λόγος για αυτό ?

Ο πιο πιθανός λόγος μάλλον θα σχετίζεται με την αδεξιότητα του συγκεκριμένου ειδικού, εφόσον βέβαια δεν πρόκειται για αρχική αντίδραση ή αντίσταση, η οποία προκύπτει κατά τη σύγκρουση της νέας γνώσης ή της νέας προσέγγισης με τις παλιές, άκαμπτα εδραιωμένες αντιλήψεις της συγκεκριμένης προσωπικότητας.



Εμιλυ    09/02/2017 00:27
Γιατρέ καλησπερα. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω ειναι το εξης: εδω και 6 μηνες κανω ψυχοθεραπεία με εναν θεραπευτή. Πριν λιγο καιρο ενιωσα οτι τον εχω ερωτευτεί. Ξέρω οτι μπορεί να συμβεί και ειναι συνηθισμενο. Αποφάσισα να του το πω. Πηγα στη συνεδρία και του ειπα νομιζω πως αυτα που νιωθω για σενα ειναι έρωτας. Μου ειπε οτι ειναι φυσιολογικό κι οτι με τον καιρο θα μου περασει. Ωστόσο μετα την εξομολόγηση μου, εκεινος αρχισε να μου μιλαει για τον εαυτο του, για παλιές γκομενες, σεξουαλικα κλπ. Αρχισε να με δεχεται πιο συχνα στο γραφειο του και να εχει καθημερινή γραπτη επικοινωνια μαζι μου. Απο τη στιγμή που του αποκαλυψα πως νιωθω, δεν θα έπρεπε να με παραπεμψει αλλού; Γιατι μετα απο κει αρχισαν να ανοιγουν κι αλλο τα ορια μεταξυ μας; Ποια ειναι η γνωμη σας; Τι να κανω;

Από τη στιγμή που η θεραπευόμενη αναφέρεται για τα «ερωτικά» της συναισθήματα, ο κυριότερος στόχος του θεραπευτή είναι να της εξηγήσει ότι αντιμετωπίζει μια κοινή σύγχυση και όχι τον έρωτα, ότι οι άνθρωποι στις περισσότερες περιπτώσεις ερμηνεύουν μονομερώς την συναισθηματική έλξη, χαρακτηρίζοντας την ως ερωτική, και γενικά να βοηθήσει να αποσαφηνιστούν οι έννοιες «έρωτας» και «αγάπη». Εάν ο θεραπευτής δεν είναι σε θέση να το κάνει, λόγω προσωπικής συναισθηματικής εμπλοκής (είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι οι θεραπευτές είναι άνθρωποι, και όπως όλοι άνθρωποι – μπορούν να έχουν τις δίκες τους αδυναμίες), τότε, ναι, είναι προτιμότερο η θεραπευόμενη να αλλάξει τον θεραπευτή της, εφόσον επιθυμεί την ολοκλήρωση της αλλαγής της προσωπικότητας και όχι την επίτευξη της ερωτικής σχέσης.



Τανια    12/01/2017 12:01
Γιατρε διαβασα σε μια απαντηση για την αιτιολογια της ΙΔΨ: \\\\\\\"οι ψυχαναγκασμοί αποτελούν απλά τον τρόπο κάλυψης της έντασης των ψυχολογικών συγκρούσεων και εξαλείφονται αυτόματα και οριστικά με την επίλυση των εν προκειμένου συγκρούσεων. \\\\\\\" Αρα συμπερασματικα μπορουμε να πουμε οτι τα φαρμακα αντιμετωπιζουν τα συμπτωματα, ενω η οροστικη λυση ερχεται με την επιλυση των βαθυτερων συγκρουσεων. Εκανα ψεραπεια 2 χρονια με ψυχοδυναμικη προσεγγιση. Ο θεραπευτης ειχε την αποψη οτι φτανοντας στη ριζα του προβληματος θα λυθουν οι συγκρουσεις και θα εξαλειφθουν τα συμπτωματα της ΙΔΨ. Ωστοσο, μετα απο πολυ και επιπονη αναλυση παιδικων χρονων και οχι μονο, φτασαμε στη ριζα του προβληματος (το οποιο μαλιστα ηταν υπαρξιακο) και η αληθεια ειναι οτι βρεθηκαν απαντησεις σε ολα αυτα που εκανα και με βασανιζαν χρονια τωρα. Κατανοησα πολλες λανθασμενες αντιληψεις και πεποιθησεις και μπόρεσα να κανω αλλαγες στον τροπο σκεψης και συμπεριφορας. Τα συμπτώματα ομως της ΙΔΨ δεν εχουν αλλαξει. Συνεχιζουν οι ιδιες φοβιες, οι ιδιοι καταναγκασμοι, οι ιδιες τελετουργιες που μου καταστρεφουν τη ζωη. Ο θεραπευτης λεει οτι φτασαμε στο τελος της διαδικασίας. Εχω κοντρολαρει σοβαρα θέματα στη ζωη μου, αλλα στο θεμα της διαταραχης ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Τι πρεπει να κανω; Πως θα μπορεσω να μειωσω τους καταναγκασμους μου; χρειαζεται αλλου ειδους θεραπευτική προσεγγιση; τι μου προτεινετε αφου αυτο το σχημα με αυτον τον θεραπευτη ολοκληρωθηκε; Σας ευχαριστώ θερμα!

Ο βασικός στόχος της ψυχοθεραπείας δεν είναι η αντιμετώπιση κάποιας μεμονωμένης ψυχικής σύγκρουσης, αλλά η επίτευξη συνολικού τρόπου αντίληψης, ο οποίος θα επιτρέπει τη διατήρηση ή την επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας σε κάθε ενδεχόμενη δυσκολία της πραγματικότητας. Εφόσον συνεχίζονται οι προσπάθειες απόσπασης της προσοχής μέσω των επιπρόσθετων πηγών έντασης, αυτό εκ των πραγμάτων σημαίνει ότι η αλλαγή των αντιλήψεων δεν έχει επιτευχθεί, ότι το άτομο συνεχίζει να είναι ευάλωτο σε κάποιες συγκρούσεις, αμφιβολίες οι δυσκολίες και ότι συνεχίζει να τις δραματοποιεί. Και αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι η προηγούμενη προσπάθεια δεν ήταν επαρκής, και εάν ο συγκεκριμένος ειδικός είναι πεπεισμένος ότι έκανε ό,τι μπορούσε ίσως να έχει νόημα να αναζητηθεί κάποιος άλλος ειδικός, που θα είναι σε θέση να εκτέλεση μια πληρέστερη προσέγγιση του ζητήματος.



Maria     11/01/2017 17:54
Καλησπέρα σας και Καλή Χρονιά. Ηθελα να ρωτήσω το εξής: Παλιά πήγαινα σε κάποια ψυχοθεραπεύτρια η οποία μάλιστα θεωρείται κορυφή στην μεθοδο EMDR.Μετά από κάποιο διάστημα σταμάτησα και την ενημέρωσα με e-mail. Τώρα, μετά από 5 χρόνια αποφάσισα να ξαναπάω στην ίδια. Στην αρχή αγνοούσε κάθε προσπάθειά μου γιά επικοινωνία και όταν την χιλιοπαρακαλεσα \\\\\\\"καταδέχθηκε\\\\\\\" να επικοινωνήσει και ήταν θυμωμένη μαζί μου γιατί, δήθεν, αμφισβήτησα την κατάρτισή της και την \\\\\\\"απελυσα\\\\\\\"μέσω του mail. Τώρα που ξανάρχισα μαζί της, έχω την εντύπωση ότι είναι σαν άλλος άνθρωπος. Πιό ψυχρή, πιό επιθετική λεκτικά, πιό αδιάφορη μαζί μου... Είναι σαν να με ζηλεύει... (Εγώ ,λέει, έχω δύο άνδρες που με αγαπούν και πολλές δεν έχουν κανέναν)(Οπως η ίδια). Μιά φορά την πήρα τηλέφωνο μέσα στην νύχτα (που αισθανόμουν πολύ άσχημα) και παρότι το άφησα να χτυπήσει μόνο μία φορά, την άλλη μέρα με έβρισε και μου είπε να μην το ξανατολμήσω. Οταν εγώ της απάντησα ότι \\\\\\\"εντάξει, κατάλαβα, θα σε πάρω τηλέφωνο μόνο αν είμαι στα πρόθυρα της αυτοκτονίας\\\\\\\", ξέρετε τί μου απάντησε? \\\\\\\"Αν είναι να αυτοκτονήσεις να μην έρχεσαι σε εμένα, να πάς σε κανένα ψυχίατρο, γιατί αν εσύ αυτοκτονήσεις και μαθευτεί, εγώ καταστράφηκα επαγγελματικά\\\\\\\"!! Τόση ψυχρότης! Και είμαι 48 ετών με 2 κοριτσάκια στην αρχή της εφηβείας... Ούτε γιά τα παιδιά μου δεν ένιωσε κάποιο οίκτο, που θα έμεναν ολομόναχα... Θέλω την γνώμη σας: Εσείς θα συνεχίζατε να πηγαίνετε σε αυτήν την ψυχοθεραπεύτρια, αν ήταν καλή στην δουλειά της. Επίσης μου έχει μπεί στο μυαλό ότι δεν αποκλείεται να θελήσει να με εκμεταλλευτεί οικονομικά, δήλαδή ενώ έχει τις γνώσεις να προχωρήσει γρήγορα την θεραπεία μου, θα το \\\\\\\"τραβάει\\\\\\\" γιά οικονομικούς λόγους... Ευχαριστώ

Γενικά οι έννοιες «καλός» και «κακός» είναι σχετικές και υποκειμενικές. Οπότε ένας θεραπευτής είναι «καλός» για τον συγκεκριμένο πελάτη μόνο στην περίπτωση που ο πελάτης αισθάνεται ικανοποίηση από τη διαδικασία, διαφορετικά ο συγκεκριμένος θεραπευτής δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη περίπτωση βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=12



Μαργαρίτα    10/01/2017 22:07
Διάβασα (Λενα 09/01/2017 17:58) και θα ήθελα πολύ να ρωτήσω τη Λενα , αν θέλει βέβαι να πεει, πώς κατάφερε να σταματήσει να βλέπει τον συγκεκριμένο θεραπευτή; Χρειάστηκε υποστήριξη από άλλον ειδικό ή από μόνη της απότομα ή σταδιακά? Γιατρέ, τι πρέπι να κάνει σε μια τέτοια περίπτωση η θεραπευομένη (ή ο θεραπευόμενος) ? Οι απαντήσεις σας είναι πολύτιμες. Ευχαριστούμε πολύ !!! Μαργαρίτα

Το «πρέπει» στις περιπτώσεις αυτές δεν είναι λειτουργικό, καθώς αυτός που προσπαθεί να το προσδιορίσει, βασίζεται στα δικά του συναισθήματα και στια δίκες του δυνατότητες. Σε γενικές γραμμές ο θεραπευόμενος είναι αναγκαίο να αντιληφθεί και να αποδεχθεί ότι ο στόχος της ψυχοθεραπευτικής σχέσης δεν είναι η ικανοποίηση κάποιων προσωπικών απωθημένων, αλλά η επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας. Εάν αυτή η αντίληψη γίνει αποδεκτοί, θα μειωθούν σε αρκετό βαθμό οι πιθανότητες πτώσης σε παγίδες, ακόμα και εάν αυτές προέρχονται από τις ανασφάλειες του θεραπευτή.



Λενα    09/01/2017 17:58
Σας διαβεβαιωνω κι εγω οτι συμβαινουν σκριβως οπως τα λεει η Μαργαριτα. \\\\\\\\\\\\\\\"Καμαρωνουν, κανοντας δηθεν ψυχοθεραπεια\\\\\\\\\\\\\\\". Εγω η ιδια πληρωνα για να τον βλεπω, να με γεμιζει ενοχές, να συντηρει την εξαρτηση μου και να βυθιζομαι στο χαος. Αυτοι οι υποτιθεμενοι ειδικοι, καταστρεφουν κοσμο, διαλυουν ανθρωπινες ψυχες, παιζουν το παιχνιδι τους μη εχοντας λυσει σοβαρα δικα τους θεματα. Παιρνουν κοσμο στο λαιμο τους και απομακρυνουν τους ασθενεις απο μια ουσιαστικη βοηθεια. Υπάρχουν ειδικοι και ειδικοι.... Ευχαριστω κυριε Κοτανιδη ξανα για ολη σας τη βοηθεια. Δυο χρονια, με τις απαντησεις σας με βοηθησατε χωρις να με γνωριζετε και χωρίς να σας γνωριζω. Να ειστε καλα!

Μην ξεχάσουμε ότι οι συγκεκριμένοι ειδικοί αποτελούν με τη σειρά τους προϊόντα της συγκεκριμένης κοινωνίας και εάν δεν έκαναν κάτι καλύτερο, όπως και οι γονείς μας, αυτό σημαίνει ότι δεν μπόρεσαν να το κάνουν λόγω ελλιπούς εκπαίδευσης και λόγω της επικρατούσας γενικής νοοτροπίας, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις ακολουθεί την αρχή της «αρπαχτής».



Λενα    07/01/2017 12:40
Κυριε Κοτανιδη, συμφωνω μαζι σας και τα λετε καλα οσον αφορα την απαντηση στη Μαργαριτα και στο θεμα της εξαρτησης απο τον θεραπευτη. Ο συγκεκριμένος ομως θεραπευτης ουτε προσπαθησε να αποδειξει οτι η εξαρτηση ειναι νοητη, ουτε οτι μπορω να ζησω και μονη μου, ουτε να συμβάλει στην απομυθοποιηση της διαστρεβλωμενης μου αντιληψης περι ερωτα προς εκεινον. Αντιθετα ενισχυσε την εξαρτηση και αφηνε στην τυχη της την συζητηση και την επιλυση του προβληματος της εξαρτησης το οποιο και αυξανοταν ραγδαια μεσα μου. Ναι, κυριε Κοτανιδη, ειναι ανθρωποι κι αυτοί, εχουν αδυναμιες, μπορει και αλυτα θεματα η συγκρουσεις, δεν διαφωνω. Διαφωνώ ως προς το οτι αναλαμβανουν να βοηθησουν ανθρωπους ενω ειναι ανικανοι. Επιτελουν υποτιθεται λειτούργημα και πληρωνονται για τις υπηρεσιες τους. Αρα με απλη γλωσσα, κοροιδευουν τον κοσμο που καταφτανει με χιλια δυο προβληματα προσδοκωντας να ανακουφιστει... Ναι, ας ειναι αυτα μαθηματα για τους θεραπευομενους που ετυχαν τετοιο λαχειο. Ας ακουσει ο καθενας που ξεκινα ψυχοθεραπεια οτι ειναι ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΙ αυτοι που πραγματικα τιμουν το επαγγελμα τους. Προσωπικα σας ευχαριστώ για ολες τις απαντησεις και τη βοηθεια που μου εχετε προσφερει μεσα απο αυτη τη στηλη. Σας ευχομαι τα καλυτερα για τη νεα χρονια!

Το επάγγελμα το ψυχοθεραπευτή είναι ένα επάγγελμα όπως κάθε άλλο. Και όπως και σε κάθε άλλο επάγγελμα προκύπτουν τα άτομα που έχουν περισσότερα ή λιγότερα προσόντα για την εκτέλεσή του ή έχουν καταβάλλει λιγότερες ή περισσότερες προσπάθειες για την αφομοίωσή του. Η αναζήτηση ενός άρτιου μηχανικού αυτοκινήτων για παράδειγμα παρουσιάζει τις ίδιες δυσκολίες και προϋποθέτει τις ίδιες προσπάθειες από την πλευρά του κάθε ενδιαφερόμενου.



Μαργαρίτα    06/01/2017 03:06
Διάβασα το (Λενα 05/01/2017 11:33) και έχω μια ερώτηση: Ποια ήταν η απάντηση-αντίδραση του θεραπευτή, μετά την γνωστοποίηση προς αυτόν , της Εξάρτησης και κυρίως των Ερωτικών Συναισθημάτων ; Ευχαριστώ κι εσάς και τη Λένα...

Στις παρόμοιες περιπτώσεις ο θεραπευτής καλείται να αποδείξει στον πελάτη του τη μην αντιστοιχία των συναισθημάτων του στην πραγματικότητα, δηλαδή να τον βοηθήσει να καταλάβει ότι η «εξάρτηση» αυτή είναι νοητή, και γενικά ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ζήσει μια χαρά μόνος του, επιλέγοντας κατά καιρούς τα άτομα της αρέσκειάς του, τα οποία όμως δεν είναι ούτε μοναδικά, ούτε αναντικατάστατα. Η δε αντιμετώπιση των ερωτικών συναισθημάτων πραγματοποιείται μέσω της απομυθοποίησης του έρωτα και του ακριβούς προσδιορισμού των εννοιών του έρωτα και της ερωτικής σχέσης, ο οποίος (ο προσδιορισμός) παρέχει τη δυνατότητα διαχωρισμού των πραγματικά ερωτικών συναισθημάτων από μια πληθώρα των άλλων συναισθημάτων (οικειότητα, σεβασμός, εκτίμηση, θαυμασμός κ.λπ.) που συχνά συγχέονται με το ερωτικό συναίσθημα.



Λενα    05/01/2017 20:50
Ευχαριστώ για την απαντηση. Προκυπτει ενα ακομα ερωτημα: μεχρι να μαθει ο θεραπευομενος να αξιολογει τον εκαστοτε ειδικο, θα πρεπει αναποφευκτα να χαλασει αρκετα χρηματα και ψυχικη ηρεμια που δεν του περισσευουν.Πως θα προστατευτεί κανεις απο μια τετοια ταλαιπωρια;

Η διαδικασία εκμάθησης στις περισσότερες περιπτώσεις σχετίζεται με τα λάθη και με τις αποτυχίες βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm αρχή της συναισθηματικής αξιολόγησης στο κεφάλαιο 4.6 Το συναίσθημα



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>