ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 260 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχοθεραπεία


Κωσταντίνα    04/06/2013 21:51
Καλησπέρα σας. Εδώ και 2 χρόνια λογω κατάθλιψης και κρίσεων πανικού έπαιρνα effexor 150 και tranxene 10mg. Από τις 26 Απριλίου έκοψα τα effexor σταδιακά και από τις 18 Μαίου μείωσα τα tranxene απο 10 στα 5mg. Από την στιγμή της διακοπής νιώθω απίστευτα χάλια. Μια αίσθηση βάρους στο κεφάλι, σα ζάλη, αίσθηση οτι με ρουφάει το πάτωμα σαν έλλειψη ισορροπίας,δυσφορία που και που ταχυκαρδίες, έλλειψη συγκέντρωσης, ανεξήγητη φοβία και με έπιασαν πόνοι στο έντερο και οι κενώσεις μου είναι αφύσικες, μια σχηματισμένες μια υδαρείς. Όλα αυτά τα συμπτώματα είναι από τη διακοπή; Έχω διαβάσει όμως οτι η χημική ουσία έχει φύγει από τον οργανισμό σε 15 μέρες.Εγώ γιατί έχω αυτά τα συμπτώματα;;Μήπως να κοιτάξω για κάτι παθολογικό όπως ανευρισμα ή όγκο;Δε θέλω να πάρω πάλι φάρμακα γιατί ο λόγος που τα έκοψα είναι για να μείνω έγκυος. Πόσο καιρό θα διαρκέσουν αυτά τα συμπτώματα και γιατι τα έχω;;Παρεπιπτόντως κάνω και ψυχοθεραπεία εδώ και 1 χρόνο. Σας ευχαριστώ συγνώμη αν σας κουρασα,ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Αγαπητή Κωνσταντίνα, η επανεμφάνιση των συμπτωμάτων με τη διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής ή με τη μείωση της δοσολογίας υποδηλώνει ότι η ψυχοθεραπεία δεν έχει πετύχει τους στόχους της, ότι η βασική αντίληψη ακόμα επιμένει στα αρχικά της σχήματα και ότι οι αρχικές αιτίες δεν έχουν αντιμετωπιστεί επαρκώς. Η σταδιακή μείωση των φαρμάκων δεν αποτελεί την εγγύηση της αντιμετώπισης του προβλήματος, καθώς αυτά δεν επηρεάζουν τις αιτίες του. Επομένως, όταν η καθημερινότητα του ατόμου δεν έχει αλλάξει προς θετική κατεύθυνση ή συνεχίζεται να αντιλαμβάνεται αρνητικά, η ελάττωση της φαρμακευτικής υποστήριξης αναπόφευκτα θα συνοδεύεται από την έξαρση των ψυχολογικών συγκρούσεων και θα εκδηλώνεται με αντίστοιχα συμπτώματα (είτε σωματικά, είτε αμιγώς ψυχολογικά).



μαρια    21/05/2013 00:14
Γεια σας, Πριν 2 χρονια ειχα παθει κρισεις πανικου με αγοραφοβια.Με τη βοηθεια ενος ψυχολογου καταφερα να το ξεπερασω.Πριν 4 μηνες μετα απο περιοδο εντονου αγχους ξαφνικα ενιωσα μια ζαλαδα που μου εμεινε!Ειχα την αισθηση οτι βρισκομουν σε βαρκα!Τρομαξα πηγα σε ολους τους γιατρους και ο νευρολογος μου ειπε πως προκειται για σωματοποιηση αγχους.Το δεχτηκα και μετα απο 1 εβδομαδα μου περασε!τωρα εδω και μια βδομαδα νιωθω αισθηση ζαλαδας οχι στην ενταση που την ενιωθα αλλα με στεναχωρει.Προσπαθω να μη το σκεφτομαι αλλα παει το μυαλο μου στο κακο ομως.Πως μπορω να το δεχτω και να χαλαρωσω για να περασει.Οταν αγχωνομαι απο εδω και περα θα με πιανει ζαλαδα;

Αγαπητή Μαρία, προφανώς η βοήθεια του ψυχολόγου δεν ήταν αρκετή ώστε να γίνει κατανοητός και αποδεκτός ο μηχανισμός της απόσπασης της προσοχής μέσω της σωματοποίησης, αλλά το πιο βασικό, δεν επετεύχθη η αλλαγή των αντιλήψεων ώστε να αντιμετωπιστούν οι αρχικές αιτίες του άγχους. Διότι εάν εξαλειφθεί το άγχος, τότε και οι συνέπειές του σε μορφή των σωματοποιήσεων θα στερηθούν τη βάση της εκδήλωσής τους.



κικη    12/05/2013 20:39
Kαλησπερα σας!Οταν απο πολυ μικρη ηλικια βιωνεις ασχημες καταστασεις...και ολο αυτο συνεχιζετε στην εφηβια σου...και την μετεπειτα ζωη σου...Εννοω δημιουργεις δικη σου οικογενεια..κι ερχοντε στιγμες που συνηδειτοποιεις..οτι..βγαινει στην καθημερινοτητα σου..στην συμπεριφορα σου..Ολες αυτες οι καταστασεις που περασες..Προσφατα εκανα ψυχοθεραπεια..σχεδον ενα χρονο...ενοιωσα για αλλη μια φορα εντονα τον πονο..τον θυμο..την θλιψη...προσπαθοντας να ερθω αντιμετοπη με το προβλημα..Βρηκα καταφυγειο στην ενασχοληση μου με τον ανθρωπινο πονο..Σημερα νοιωθω πως εχω την δυναμη...να νικησω ολο αυτο το βουνο που εχει γιγαντωσει μεσα μου..απλα ξερω οτι εχω δρομο μπροστα μου ακομη...Υπαρχουν θεματα που δεν μπορω να διαχειρηστω..οπως παραδειγμα το συναισθηματικο κοματι..Σας ευχαριστω για τον χρονο σας..!

Αγαπητή Κική, εάν συμφωνήσουμε ότι οι προβληματικές καταστάσεις βασίζονται αρχικά στην καταπίεση του εαυτού και στην ελλιπής του κατανόηση, τότε είναι αμφίβολο κατά πόσο οι κοινώς συνηθισμένες προσπάθειες να «νικήσουμε το βουνό», οδηγούμενες από την οικεία αντίληψη της επιβολής, δε θα συνεχίζει να έρχεται σε αντίθεση με τον εαυτό μας, με τις πραγματικές του ανάγκες και να μην αποτελεί νέες αφορμές για τις ενδοψυχικές συγκρούσεις. Ενώ η επίλυση μιας προβληματικότητας δεν απαιτεί τόσο την επιβολή και την αντιπαράθεση, όσο την κατανόηση, τη σύμπραξη και τη συνεργασία.



Μαργια    11/05/2013 17:37
Ποια ειδικοτητα ειναι καταλληλη για την απλη καταθλιψη ψυχολογος, ψυχιατρος ή τι? Πως να επιλεξω τον καταλληλο? (Δεν γνωριζω καποιον που να εχει παει για να ρωτησω) και στη συνεχεια πως μπορω να αξιολογησω την αποτελεσματικοτητα του ? ειναι κατι που φαινεται απο τις 2-3 πρωτες συνεδριες? Ποσες συνεδριες το μηνα ειναι το συνηθες?

Αγαπητή Μαρία, η επικρατέστερη συχνότητα των συνεδριών κυμαίνεται μεταξύ 1 ή 2 φορές την εβδομάδα, ανάλογα με τις δυνατότητες του ενδιαφερόμενου, ενώ η αποτελεσματικότητά τους εκτιμάται προσωπικά από τον κάθε υποκείμενο, εφόσον αισθάνεται ικανοποίηση με τη διαδικασία. Όσον αφορά την επιλογή του ψυχολόγου ή του ψυχιάτρου, εάν επιλέγεται μη φαρμακευτικός τρόπος αντιμετώπισης, έχει σημασία μόνο η επαγγελματική κατάρτιση του ειδικού και η ικανότητα εξατομικευμένης προσέγγισης της κάθε περίπτωσης, άνευ της συνηθισμένης προσκόλλησης στις δικλίδες των προκαθορισμένων και ευρύτερα αποδεκτών προτύπων, όταν η ειδικότητα της ψυχιατρικής συνδέεται αυστηρά με βαριές ψυχώσεις και με επιβλητική χορήγηση των φαρμάκων, ενώ η εξειδίκευση στην ψυχολογία αμετάκλητα αντικατοπτρίζει την υπεροχή στην αμιγώς ψυχολογική προσέγγιση των προβλημάτων.



Maria    09/05/2013 23:59
Θα είχατε την ευγενή καλοσύνη να μου πείτε πόσο αντικειμενικά είναι τα τεστ για την απόδειξη ψυχώσεων ,υστερείας,νευρώσεωνκλπ και συγκεκριμένα το ΜΙΝΝΕΣΟΤΑ? Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Αγαπητή Μαρία, τα ψυχομετρικά tests πιθανόν να έχουν μια σχετική αξία κατά τη μαζική αξιολόγηση των υποψήφιων υπαλλήλων, προσφέροντας την εξοικονόμηση των δαπανών και του χρόνου. Ωστόσο, στις περιπτώσεις εξατομικευμένης προσέγγισης η αποτελεσματικότητα τους μάλλον είναι αμφίβολη, καθώς κανένας άκαμπτος αλγόριθμος δεν είναι σε θέση να προβλέψει την τεράστια και συνεχώς μεταβαλλόμενη ποικιλία των παραγόντων που επηρεάζουν τον ψυχισμό, όταν η παραλλαγή του ενός δεδομένου ενδέχεται να προκαλέσει την ουσιαστική αλλαγή του συνόλου. Οι προσπάθειες της τεκμαρτής κατηγοριοποίησης των ψυχικών νοσημάτων βάση των συγκεκριμένων ορίων είχαν οδηγήσει στο παρελθόν στα φαινόμενα ψυχιατρικοποίησης και ψυχολογοποίσης της κάθε διαφορετικότητας ή της ασυνήθιστης και ελάχιστα μελετημένης έως τη συγκεκριμένη στιγμή συμπεριφοράς όπως χαρακτηριστικά αποδεικνύεται στο γνωστό πείραμα του Ρόζενχαν.



lina    09/05/2013 14:18
Τι γνώμη έχετε για την τεχνική Μind Control της μεθόδου Silva.Έχω ακούσει ότι βοηθά πολύ στη κοινώνικη φοβία και το άγχος γενικότερα

Αγαπητή Λίνα, ελπίζω πως έχω δώσει την κατατοπιστική απάντηση στο Νίκος 09/05/2013 09:09



Νίκος    09/05/2013 09:09
Καλημέρα και χρόνια πολλά. Τι γνώμη έχετε για την γνωσιακή συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία για προβλήματα κοινωνικής φοβίας ιδεοψυχαναγκασμών και καταθλιψης. Πόσο αποτελεσματική είναι? Ευχαριστώ.

Αγαπητέ Νίκο, η κάθε μέθοδος είναι ένα άψυχο και άβουλο εργαλείο, η ευστοχία χρήσης του οποίου συσχετίζεται κυρίως με το επίπεδο της προσέγγισης και της κατανόησης των μηχανισμών της εκδήλωσης των προβληματικών καταστάσεων από την πλευρά του ειδικού που καλείται να το χειριστεί και με την ετοιμότητα του ενδιαφερόμενου να προβεί στις αναγκαίες προσπάθειες για την υπέρβασή τους. Όπως ακριβώς δεν υπάρχουν τα «καλά» και τα «κακά» φάρμακα, αλλά η αποτελεσματικότητα της χρήσης τους έγκειται στην ορθολογική εφαρμογή ή μη εφαρμογή, αντίστοιχη σε κάθε ενδεχόμενη περίπτωση.



Ελισάβετ    03/05/2013 12:52
Καλησπέρα σας και Καλό Πάσχα, Είμαι 31 ετών,κάνω 2,5 χρόνια ψυχοθεραπεία ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης. Η αφορμή ήταν η παρατήρηση στον εαυτό μου συμπτωμάτων κατάθλιψης. Η ψυχολόγος δεν αποφάνθηκε ευθέως περί αυτού, είπε μόνο ότι βιώνω ένα καταθλιπτικό επεισόδιο. Έχω δει αρκετά θετικά αποτελέσματα και αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων, ωστόσο τους τελευταίους 3 μήνες είχα μία επιδείνωση, με αποτέλεσμα να μου συνταγογραφηθούν efexor των 75, 2 καθημερινώς. Ήτοι, τα παίρνω τώρα 5 μήνες. Έχω βελτιωθεί αλλά έχω πολύ συχνά \\\\\\\"κρίσεις\\\\\\\", όπως τις λέω εγώ, δηλαδή 3 μέρες είμαι καλά, 2 μέρες χάλια, μετά σηκώνομαι, μετά διασκεδάζω (άγνωστη έννοια σε μένα πρότερα), μετά όπως πάλι χάλια. Επίσης, κατά την έναρξη λήψης των φαρμάκων κλονίστηκε η σχέση μου με την ψυχολόγο μου γιατί ένιωσα πως δε με βοηθά αρκετά τις φορές των κρίσεων, δε με βοηθά ν\\\\\\\' αναπτύξω αμυντικούς μηχανισμούς, παρά είναι εκεί μόνο για να με κατευνάσει. Δρα εκ των υστέρων, όχι όμως προληπτικά. Επιπλέον, έχω αρχίσει να βαριέμαι τις συνεδρίες, αφού νιώθω ότι όσο βαθιά ήταν να ψάξω, το έκανα, ανέτρεξα με μεγάλη θέληση για συνεργασία και πίεση για συνεργασία στα παιδικά μου χρόνια, βρήκα άσχημα σημεία που μου έφταιγαν, έξυσα πληγές, τις εξωτερίκευσα κλπ. Ορισμένες φορές δε, νιώθω πως με κούρασε η υπερανάλυση του παρελθόντος. Η ψυχολόγος μου λέει ότι μόνη μου το επιλέγω και δεν επιτρέπω να έχω μία πιο \\\\\\\"χαλαρή\\\\\\\" συνεδρία, όπου ως υλικό θα φέρω πχ. την καθημερινότητά μου. Οι ερωτήσεις μου έχουν ως εξής: 1. Μήπως χρειάζομαι πλέον ένα άλλο είδος προσέγγισης κ ψυχοθεραπείας;Πότε καταλαβαίνουμε ότι δεν ταιριάζουμε πια με την ψυχολόγο μας και ότι ό,τι είχε να μας δώσει, μας το έδωσε;Εκείνη μου χει πει πως μπορώ να σταματήσω όποτε θέλω, αλλά την επόμενη φορά ξαναγυρίζω με περισσότερα αιτήματα και ακόμη πιο δύσκολο υλικό προς επεξεργασία- δηλαδή δείχνω συνέχεια αμφιθυμία. 2. Η κόπωση δεν λέει να υποχωρήσει. Δεν είμαι όπως στο παρελθόν που δεν σηκωνόμουν καν από το κρεβάτι μου, αλλά είμαι καθόλη τη διάρκεια της ημέρας κουρασμένη και σα να μου έμεινε \\\\\\\"κληρονομιά\\\\\\\" η συνηθισμένη πλέον αίσθηση της διαρκούς κόπωσης. Δεν μπορώ να ξερριζώσω με τίποτα αυτόν το μηχανισμό από μέσα μου. Νιώθω πως είναι ένα πρόγραμμα εγκατεστημένο μέσα μου, σα να είμαι η/υ, τον οποίο δεν μπορώ να αποβάλω. Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κόπωση; Δεν θα έπρεπε να φεύγω ανάλαφρη από τις συνεδρίες; Εγώ φεύγω με αυτομαζοχιστική διάθεση για περαιτέρω ψάξιμο και βασανισμό. Έχω παρατήσει τη γυμναστική που έκανα γιατί μου φαίνεται ακόμη μεγάλη διαδικασία να ντυθώ και να φύγω από το σπίτι. Γιατί δε βοηθώ τον εαυτό μου; 3.Μήπως πλέον ενδείκνυται μια γνωσιακή- συμπεριφορική προσέγγιση γιατί από αυτήν νιώθω αρκετά καταπονημένη; Από την άλλη όμως, αρνούμαι να μη σκάβω σε κάθε συνεδρία, νιώθω ότι δε δουλεύω αρκετά. Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας και συγνώμη για το εκτενές του γράμματος. Ελισάβετ

Αγαπητή Ελισάβετ, η ψυχοθεραπεία έχει το νόημα εφαρμογής και συνέχειας όταν το άτομο που υποβάλλεται σε αυτή αισθάνεται θετικά με τη διαδικασία και όταν η σχέση του με τον ειδικό έχει περάσει από την αρχική φάση της δυσπιστίας και επιφυλακτικότητας στα πλαίσια της δημιουργικής συνεργασίας. //////////Τα αισθήματα της κούρασης και της κόπωσης συνήθως αντανακλούν το συναισθηματικό υπόβαθρο. Εάν επιτευχθεί η αλλαγή των αντιλήψεων, δημιουργούνται προϋποθέσεις για την εφαρμογή του θετικού τρόπου σκέψης, όταν τα λάθη και οι αποτυχίες δεν βασίζονται στο συνηθισμένο αίσθημα προσωπικής ανεπάρκειας και μειονεξίας, αλλά αποτελούν τη θετική προσδοκία εκμάθησης και αποφυγής των όμοιων επαναλήψεων στο εξής. Αυτή είναι η βάση του θετικού βιώματος της πραγματικότητας και της ικανοποίησης με την καθημερινότητα, η οποία δεν εμπεριέχει την απόγνωση και την απογοήτευση, τις κύριες αιτίες της κούρασης και της κόπωσης. ///////////Η ανάλυση του παρελθόντος από μόνη της δεν εξασφαλίζει την εύστοχη συμπεριφορά εάν τα συμπεράσματα δεν εφαρμοστούν στην υπαρκτή καθημερινότητα του ατόμου. Συνήθως προκύπτει ανάγκη των επανειλημμένων υπενθυμίσεων και της επαναλαμβανόμενης εξάσκησης του ίδιου τρόπου σκέψης, ώστε τα θετικά αποτελέσματα του νέου τρόπου αντίληψης να συμβάλλουν στην έμπρακτη εδραίωση των διαφορετικών από τα οικεία και συνηθισμένα πεποιθήσεων, η τεκμηρίωση των οποίων καθορίζει την αυτοματοποίηση της συμπεριφοράς συνοδευόμενης από το συναίσθημα ικανοποίησης (διαφέρουσας παρεμπιπτόντως από την κοινή αντίληψη της ευτυχίας ως ατελείωτης απόλαυσης ή ηδονής)



Πάνος    27/04/2013 19:31
Γεια σας! Είμαι 22 χρονών, φοιτητής. Πάντα ήμουν λιγάκι αγχώδης.Άλλα όλα αρχίσανε να αλλάζουν έπειτα από το χαμό του πρώτου μου ξαδέρφου(άγνωστη ασθένεια). Στην αρχή είχα τα γνωστά συμπτώματα της θλίψης. Αλλά αργότερα άρχισα να έχω το φόβο πως θα πεθάνω. Φοβόμουν και αγχωνόμουν για το παραμικρό. Λίγος πόνος και αμέσως στο γιατρό. Έτσι ανέπτυξα Σ.Ε.Ε για αρχή. Εκείνες τις μέρες που είχε νοσηλευτεί ο ξαδερφός μου είχα χάσει περίπου 7 κιλά σε μία εβδομάδα(αν και είμαι αδύνατος).Έκανα θεραπεία για ΣΕΕ. Γενικά πέρασα ένα χρόνο με άγχος και εξετάσεις όλων των ειδών(τρίπλεξ, αίματος, ενδοσκόπηση στομάχου,καρδιολογικές, παθολόγους, πνευμονολόγους,ακτινογραφίες, πέρασα από σκανάρισμα ολόκληρος και όχι μόνο μία φορά). Ένα βράδυ που είχα επιστρέψει από Αθήνα με πιάσανε ξαφνικοί πόνοι στο στήθος(ήταν μικρή ψύξη) πηγαίνοντας για το νοσοκομείο να δω τι έχω επειδή είχα αγχωθεί για την καρδιά μου έπαθα την πρώτη κρίση πανικού στη ζωή μου. Έκει είπα πεθαίνω! ΤΕΛΟΣ! Μέσα στον επόμενο χρόνο έχασα σε ατύχημα άλλον ξαδερφό μου όπου κατά τη γνώμη μου αυτό ηταν και η χαριστική βολή για εμένα. Από τότε έχω σχεδόν κάθε μέρα άγχος για ο,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Η καρδιά μου είναι λίγες οι στιγμές που χτυπά σε χαλαρούς-κανονικούς ρυθμούς. Είμαι μονίμως στρεσαρισμένος. Οι κρίσεις είναι πλέον κάτι που έχω μάθει να ζω μαζί του. Πριν λίγες μέρες ήμουν άρρωστος για 3 εβδομάδες(κρυωμένος) και έτυχε να ζυγιστώ, επειδή όπως είπα είμαι αδύνατος και θέλω να προσέχω να μην χάνω κιλά, είδα πως είχα χάσει 2 κιλά και με έπιασε αμέσως τόσο πολύ άγχος και στεναχώρια που το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ...πήγα να σκάσω. Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Είμαι σε σημείο όπου πλέον λέω πως αρχίζω και τρελένομαι. Ώρες ώρες δεν θέλω να δω άνθρωπο και θέλω να είμαι ολομόναχος, είμαι σχεδόν συνέχεια άκεφος, πιστεύω πως δεν είμαι άξιος για παρέα με άλλους ανθρώπους επειδή είμαι συνέχεια άκεφος και έτσι όχι ευχάριστη παρέα. Πολλές φορές είμαι χαμένος σε σκέψεις όπως...τι θα απογίνω τώρα που τρελαίνομαι, πώς θα γίνω καλά, γιατί κουράζω έτσι τους δικούς μου. Θέλω να πάω σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο αλλά έχω 2 αναστολές. 1ον δεν θέλω να πάρω χάπια γιατί στο μυαλό μου τα έχω συνδεδεμένα με τους τρελούς και 2ον ξέρω πως θα χρειαστώ πολλές συνεδρίες πράγμα που θα κοστίσει αρκετά...οπότε τι να κάνω???

Αγαπητέ Πάνο, η ψυχιατρική δεν ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τις ψυχώσεις (αν και αυτές δεν αποτελούν την ένδειξη της εξαθλίωσης και περιθωριοποίησης, όπως ήταν στο παρελθόν), αλλά καλείται να αντιμετωπίσει και να αποσαφηνίσει όλο το φάσμα των ψυχικών εκδηλώσεων του ανθρώπου. Στο σημείο αυτό προφανώς είναι αναγκαία η διεύρυνση της γνωστικής βάσης, ώστε να τροποποιηθεί η αντίληψη περί των «χαπιών για τρελούς». Όσον αφορά τον αριθμό των συνεδρίων, ίσως να είναι αποτελεσματικό να γίνει μια αρχή, η οποία θα επιτρέψει όσο το ξεκαθάρισμα για την ίδια τη διαδικασία, τόσο και την αξιολόγηση της αποδοχής και της αποτελεσματικότητάς της.



ΧΡΗΣΤΟΣ    11/04/2013 16:34
καλησπερα κ.Κοτανιδη εχω κανει ψυχοθεραπεια (περιπου 45 συνεδριες σε ενα χρονο) και συνεχιζω μονος για ακομα ενα ετος , μελετωντας καθημερινα και παρατηρωντας τον εαυτο μου και τους αλλους.συγχαρητηρια για το εργο σας,νομιζω ειναι πρωτοποριακο στη χωρα.το αρχικο προβλημα ητανε γενικευμενη αγχωδης διαταραχη,με διαφοερες εμμονες(μικρης εντασης σχετικα),σωματοποιησεις και τελικα κριση πανικου.λιγους μηνες πριν τη τελευταια κριση πανικου που με οδηγησε και στην αναζητηση βοηθειας,προστεθηκε και καταθλιπτικη διαθεση.κατα τη διαρκεια της θεραπειας,ενω σε γενικες γραμμες ειμαι αρκετα καλυτερα,το αισθημα κενου εξακολουθει και παραμενει με κυμαινομενη ενταση.κατα καποιο τροπο μπορω να πω οτι αποκαλυφθηκε με τη θεραπεια.η ερμηνειες εχουν δοθει και αναλυθει κατεπαναληψη (θυμος για τον πατερα)και η διαδικασια πιστευω οτι εληξε ομαλα.οπως σας ειπα συνεχιζω μονος μου πια,αλλα πιστευω ενιοτε οτι το \\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'παρακανω\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' με τοση εντατικη π[ροσπαθεια αυτογνωσιας,επαναλαμβανοντας πραγματα και συναισθηματα σαν ενας ατερμονος κυκλος-και οτι αυτο με προκαλει πλεον τη δυσφορια.πιστευω οτι αν σταματησω θα βρω σιγα σιγα το νοημα μου αλλα δεν θελω ακομα,δεν αισθανομαι ετοιμος ισως να σταματησω.τελειοθηρια και ανασφαλεια ισως?ακομα και στην αυτογνωσια μου??δεν ξερω..μπορει η ψυχοθεραπεια απο ενα σημειο και μετα να επιτεινει την καταθλιπτικη διαθεση,με την εννοια του αναμηρυκασμου των παλιων αρνητικων συναιοσθηματων??

Αγαπητέ Χρήστο, η μερική επιδείνωση της ψυχολογικής κατάστασης είναι αρκετά σύνηθες και αναμενόμενο φαινόμενο κατά την έναρξη της ψυχοθεραπείας ή αυτογνωσίας, όταν σχετικά απότομα διαπιστώνεται ότι τα παλιότερα, τόσο πολυπόθητα σε όλο το προηγούμενο παρελθόν, ιδανικά δεν αντιστοιχούν στο βαθμό των πραγματικών αξιών που τους είχε προσδοθεί, και το άτομο αισθάνεται ότι εάν απαλλαγεί από το συνεχές κυνήγι τους, η ζωή του θα είναι άδεια, χωρίς κανένα ενδιαφέρον, καθώς δεν έχει εκπαιδευθεί να ικανοποιείται από κάποιες διαφορετικές αξίες.//////////////// Για παράδειγμα, όταν διαπιστώνεται η πραγματική αξία της απόλυτης αναγνώρισης και θετικής αποδοχής, οι προσπάθειες επίτευξης των οποίων πολλές φορές αποτελούν όσο το κύριο νόημα της ζωής αρκετών ανθρώπων, τόσο και απαραβίαστο παράδειγμα προς μίμηση, ενδέχεται να δημιουργηθεί ένα συναισθηματικό κενό έλλειψης της ηδονής και δυσαρέσκειας με την πραγματικότητα. ///////////////////Απλουστευμένα αυτό θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την ξαφνική αποκοπή από την υπερβολική χρήση της σοκολάτας, η κατανάλωση της οποίας αποτελούσε την κύρια χαρά του συγκεκριμένου ατόμου. Θα είναι λογικό, ότι χωρίς την απόλαυση από τη σοκολάτα, το συνηθισμένο φαγητό θα του φανεί άνοστο και άγευστο. Τέτοια κατάσταση μπορεί να συνεχίζεται έως ότου μάθει να εκτιμά αυτό που προσφέρει λιγότερα, αλλά περισσότερο σταθερά αισθήματα ικανοποίησης και είναι όντως πραγματικά αναγκαίο για την επιτυχή λειτουργία του οργανισμού.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>