ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 654 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Χωρίς κατηγορία


Kostas    06/02/2017 22:27
Κύριε Κοτανίδη καλησπέρα σας, θα ήθελα να ρωτήσω, όταν χρειάζεται κάποιος ψυχιατρική γνωμάτευση για διορισμό στο Δημόσιο, ποιές παθήσεις στερούν στον υποψήφιο τη θέση;

Ο ψυχίατρος συνήθως στις παρόμοιες γνωματεύσεις αναφέρει την απουσία κάποιας ψύχωσης, τον βαθμό σκέψης και προσανατολισμού, και την έλλειψη εθισμού στις ψυχοδραστικές ουσίες.



M87    16/01/2017 21:24
Από ποιόν/ους θεμελιώθηκε η \\\\\\\"σύγχρονη γνώση επί του ψυχισμού\\\\\\\";

Από του επιστήμονες που ασχολούνται στον συγκεκριμένο τομέα και υποκινούν την πρόοδό του ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί.



M87    15/01/2017 12:14
Πότε, από ποιούς (φυσικά/νομικά πρόσωπα) και ποιό ήταν το περιεχόμενο(*), τα οποία ίδρυσαν την ΝΕΑ ή ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΨΥΧιατρική; (*) Εννοώ, ποιά ήταν εκείνα τα σημαντικά στοιχεία τα οποία δικαιολόγησαν την μετονομασία της ΨΥΧιατρικής από ΨΥΧιατρική σε ΝΕΑ ή ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΨΥΧιατρική.

Η σύγχρονη γνώση επί του ψυχισμού



M87    14/01/2017 21:16
Με ποιόν τρόπο και πότε αποδείχθηκε η μη-ύπαρξη ανθρώπινης ψυχής από τον Wilhelm Wundt;

Το ζήτημα δεν είναι το τι ισχυρίζονται οι άλλοι, έστω και λαμπροί επιστήμονες, αλλά το τι πιστεύουμε εμείς. Και στο σημείο αυτό παρατηρείται ένας επιπολασμός, όσο λιγότερη γνωστική βάση έχουμε, τόσο πιο εύπιστοι είμαστε. Ενώ οι επιστήμονες είναι και αυτοί άνθρωποι, με τις δίκες τους ατέλειες, με τα δικά τους λάθη και με τις δίκες βάσιμες ή αβάσιμες πεποιθήσεις και ως συνέπεια - θεωρίες.



Νάντια    09/01/2017 21:30
Γιατρέ, σας έχω ξαναγράψει γιατί έχω σοβαρό πρόβλημα με το γιό μου. Ήθελα να σας ρωτήσω, αν εξετάσεις DNA μπορούν να προσδιορίσουν την αρρώστια και τα φάρμακα που πρέπει να πάρει ο ασθενής. Ένας συναδελφός σας στην Αθήνα ισχυρίζεται οτι είναι απαραίτητες οι εξετάσεις και για τα φάρμακα που ταιριάζουν στον ασθενή. Ο αδελφός της μητέρας μου έπαθε σχοιζοφρένεια και φοβάμαι οτι του κληρονόμησα γονίδια που μετά μια επέμβαση την οποία δεν αποδέχτηκε ποτέ, έγινε ψύχωση ελαφράς μορφής, όπως έδειξαν τα τέστ.Ακριβώς τι έχει το παιδί μου δεν γνωρίζω...και υποφέρω. Σας ευχαριστώ!!!

Οι όποιες παρακλινικές εξετάσεις αποτελούν μόνο τη βοηθητική μέθοδο που δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κλινική εξέταση και την προσωπική εκτίμηση του ειδικού. Όσον αφορά τη διάγνωση, η τεκμηρίωσή της δεν αποτελεί την εγγύηση της απόλυτα αντικειμενικής αντανάκλασης της τρέχουσας κατάστασης, καθώς οι ταξινομήσεις είναι αρκετά σχετικές και ως γνωστό αλλάζουν κατά διαστήματα με την συσσώρευση της περισσότερης γνώσης και των περισσότερων εμπειριών.



ΜΑΡΘΑ    09/01/2017 20:28
Γιατρέ μπορείτε να μου απαντήσετε με σχόλιο γιατί δεν μπορώ να καταλάβω από το link. Ευχαριστώ!

Για να απαντηθεί μια παρόμοια ερώτηση έγκυρα και αποτελεσματικά είναι αναγκαίο είτε να πραγματοποιηθεί ολόκληρη διαδικασία ψυχοθεραπείας, είτε να γραφούν δυο-τρία σχετικά κεφάλαια περί του τι είναι στην πραγματικότητα η ερωτική σχέση, τι είναι ο ανθρώπινος ψυχισμός, κατά πόσο και με ποιους τρόπους επιτυγχάνεται η ισορροπία του και κατά πόσο και σε πιο βαθμό επηρεάζεται από κάποια κοινωνικά στερεότυπα που προκαθορίζουν τις αντιλήψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας. Για το λόγο αυτό προτείνεται σε κάθε ενδιαφερόμενο για τη διαδικασία εκμάθησης να αναζητήσει τις πληροφορίες στις αντίστοιχες στήλες ή στα κεφάλαια του βιβλίου http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm



M87    18/11/2016 18:42
M87 18/11/2016 12:54 [Παράθεση από προηγούμενη ερώτηση] M87 17/11/2016 20:24 Σε πρόταση ενδεχόμενης συνεργασίας, θα συναινούσατε στην καταγραφή των συνεδριών από τον θεραπευόμενο προκειμένου να εξασφαλιστεί εκείνος από ασυδωσία καθώς επίσης και να δώσετε εγγράφως την διάγνωση και το πλάνο εργασίας το οποίο απαιτείται προκειμένου για την αποθεραπεία του θεραπευομένου; [Παράθεση από προηγούμενη απάντηση] Δεν υπάρχει κανένα κόλλημα στην ανάγκη ενός ανθρώπου να καταγράφει τα δεδομένα, εφόσον το θεωρεί σημαντικό για τον ίδιο. Όσον αφορά τη γραπτή διάγνωση και το γραπτό πλαίσιο εργασίας, η τακτική αυτή δεν φαίνεται να είναι και τόσο εύστοχη καθώς, αφενός όσο περισσότερο γνωρίζουμε ένα φαινόμενο, τόσο διευρύνεται η γνώση μας περί αυτού, και αφετέρου, ένα σταθερό πλαίσιο εργασίας ασυναίσθητα προϋποθέτει την αυστηρή τήρηση της επιλεγμένης τακτικής, που στις περιπτώσεις άστοχης αρχικής εκτίμησης ή αλλαγής κάποιων συστατικών, όχι μόνο δε θα είναι πλέον λειτουργικό, αλλά ενδεχομένως να εκτελεί και ζημιογόνο ρόλο. [Παράθεση από προηγούμενη ερώτηση] Στις ΗΠΑ της πλήρους ιδιωτικής υγείας από την οποία αντιγράφουμε το +90% της ιατρικής πρακτικής, η υποχρέωση απόδοσης έγγραφης διάγνωσης και έγγραφου πλάνου εργασίας με όλα τα βήματα από την τρέχουσα κατάσταση μέχρι την αποθεραπεία του θεραπευομένου φαίνεται να λειτουργεί. Άγνωστο το \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"γιατί\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" αυτό δεν εφαρμόζεται εδώ. Δεν απαγορεύεται άλλωστε η τροποποίηση της οποιασδήποτε ψυχοθεραπευτικής ή και ψυχοφαρμακευτικής προσέγγισης αρκεί αυτή να γίνεται τεκμηριωμένα με την απόδοση νέου πλάνου εργασίας. [Παράθεση από προηγούμενη απάντηση] Τους νόμους, τους δημιουργούν οι άνθρωποι (οι οποίοι δεν είναι υποχρεωτικά αλάνθαστοι) σύμφωνα με τις συγκεκριμένες τρέχουσες συνθήκες, οι οποίες (οι συνθήκες) έχουν την ιδιότητα να αλλάζουν και διαχρονικά, αλλά και ανά τοποθεσία, και ό, τι καλό και να είναι σε μια περίπτωση για έναν άνθρωπο ή για μία κοινωνία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα είναι εξίσου καλό και για έναν άλλο άνθρωπο ή για άλλη κοινωνία. Ύστερα, το κατά πόσο είναι λειτουργικό ένα σύστημα, μπορούμε να προσδιορίσουμε μόνο όταν εμείς οι ίδιοι συμμετέχουμε επανειλημμένα στα δρώμενα του και διαπιστώνουμε έμπρακτα και επανειλημμένα την αποδοτικότητά του. Από την άλλη πλευρά, πιο θα είναι το νόημα εκπόνησης ενός αυστηρού σχεδίου εργασίας (που ισχύει στις περιπτώσεις που αφορούν τα άψυχα αντικείμενα ή καταστάσεις) όταν αυτό θα τροποποιείται συνεχώς; Και τέλος, μάλλον ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας στις ΗΠΑ σχετίζεται περισσότερο με το νομικό πλαίσιο για την προστασία των δικαιωμάτων των πελατών, καθώς ενδεχομένως με την πολλαπλή χρήση της ψυχιατρικής να είχαν γίνει αρκετά κρούσματα κακοδιαχείρισης (βλ. το φαινόμενο Ρόζενχαν), παρά βοηθά πραγματικά στην θεραπευτική διαδικασία, η οποία, για να είναι πετυχημένη, περισσότερο σχετίζεται με την τέχνη και με το λειτούργημα, παρά με το άκαμπτο πλαίσιο μιας τεχνοκρατικής εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι και να επιβληθεί σε κάποιον ειδικό ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας, είναι αμφίβολο κατά πόσο θα επηρεαστεί η ποιότητα των υπηρεσιών του, που σχετίζεται περισσότερο με το βαθμό της γνώσης και των ικανοτήτων στη λογική επεξεργασία και στην αφηρημένη σκέψη. [Παράθεση από προηγούμενη ερώτηση] Εν προκειμένω όμως - και αναφορικά με την Ελλάδα της ως επί τω πλείστο δημόσιας υγείας, α. δεν προβλέπονται ποινές / κυρώσεις για τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, β. δεν προβλέπονται αποζημιώσεις/διεκδικήσεις/δικαιώματα για τους ψυχικά ασθενείς, γ. οι όποιες στατιστικές οι οποίες θα έπρεπε να τηρούνται σχετικά με τα ποσοστά αποθεραπείας των ψυχικά ασθενών και την επιτυχία / αποτυχία της χρήσης ψυχοφαρμακευτικών ή ψυχοθεραπευτικών προσεγγίσεων λάμπουν δια της απουσίας τους, ο ΣΕΥΥΠ αποδεδειγμένα αποτελεί υπηρεσία \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"φάντασμα\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" του υπουργείου υγείας και ο ψυχικά ασθενής σε κάθε περίπτωση στερείται νομικής προστασίας και δικαίωσης. Ακόμα και αν θεωρείτε εσείς προσωπικά ότι στην Ελλάδα δεν συμβαίνει \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"malpractice\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" [για το οποίο διαφωνώ σθεναρά] η σκόπιμη έλλειψη ελέγχου των επαγγελματιών ψυχικής υγείας σε ότι αφορά το θεσμικό πλαίσιο υποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Στην τελική - και επειδή όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος - πόσοι ψυχικά ασθενείς έχουν αποθεραπευθεί μέσω ψυχιατρικής ή ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης το 2015, ή ακόμα καλύτερα τα τελευταία 53 χρόνια από ιδρύσεως ΣΕΨ; Εν ολίγοις με κάποιον τρόπο πρέπει ο ψυχικά ασθενής να προστατευτεί. Το ανάλγητο \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"κράτος δικαίου\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" δεν του παρέχει αυτή την προστασία [προκαλώ οποιονδήποτε ψυχικά ασθενή που έχει τύχει εκμετάλλευσης να βρει το δίκιο του] και έτσι καταλήγουμε στις συγκεκριμένες ερωτήσεις. Απ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' τη στιγμή που ένας ιδιώτης επαγγελματίας ψυχικής υγείας (ψυχολόγος / ψυχοθεραπευτής / ψυχίατρος) βομβαρδίζεται με λογαριασμούς και φόρους (ετήσιο φόρο εισοδήματος, νοίκια, κοινόχρηστα, θέρμανση, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, εισφορές, τέλη, συνδρομές, μετακίνηση, ένδυση κλπ) με ποιόν τρόπο εξασφαλίζεται ότι ο εκάστοτε θεραπευόμενος δεν θα καταλήξει σε μοίρα ισόβιας συντήρησης προκειμένου να πληρώνει ο επαγγελματίας ψυχικής υγείας τους προαναφερθέντες λογαριασμούς;

Καμία αντίρρηση προς την αλλαγή της νομοθεσίας και δικαιότερου κράτους σε όλους τους τομείς του. Ωστόσο, κανένα νομοθετικό πλαίσιο δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει την ικανοποιητική ποιότητα υπηρεσιών όταν λείπουν η ποιοτική εκπαίδευση και η διευρυμένη γνωστική βάση όσο στην κοινωνία συνολικά, τόσο και στους ειδικούς του συγκεκριμένου τομέα.



M87    18/11/2016 12:54
[Παράθεση από προηγούμενη ερώτηση] M87 17/11/2016 20:24 Σε πρόταση ενδεχόμενης συνεργασίας, θα συναινούσατε στην καταγραφή των συνεδριών από τον θεραπευόμενο προκειμένου να εξασφαλιστεί εκείνος από ασυδωσία καθώς επίσης και να δώσετε εγγράφως την διάγνωση και το πλάνο εργασίας το οποίο απαιτείται προκειμένου για την αποθεραπεία του θεραπευομένου; [Παράθεση από προηγούμενη ερώτηση] Δεν υπάρχει κανένα κόλλημα στην ανάγκη ενός ανθρώπου να καταγράφει τα δεδομένα, εφόσον το θεωρεί σημαντικό για τον ίδιο. Όσον αφορά τη γραπτή διάγνωση και το γραπτό πλαίσιο εργασίας, η τακτική αυτή δεν φαίνεται να είναι και τόσο εύστοχη καθώς, αφενός όσο περισσότερο γνωρίζουμε ένα φαινόμενο, τόσο διευρύνεται η γνώση μας περί αυτού, και αφετέρου, ένα σταθερό πλαίσιο εργασίας ασυναίσθητα προϋποθέτει την αυστηρή τήρηση της επιλεγμένης τακτικής, που στις περιπτώσεις άστοχης αρχικής εκτίμησης ή αλλαγής κάποιων συστατικών, όχι μόνο δε θα είναι πλέον λειτουργικό, αλλά ενδεχομένως να εκτελεί και ζημιογόνο ρόλο. Στις ΗΠΑ της πλήρους ιδιωτικής υγείας από την οποία αντιγράφουμε το +90% της ιατρικής πρακτικής, η υποχρέωση απόδοσης έγγραφης διάγνωσης και έγγραφου πλάνου εργασίας με όλα τα βήματα από την τρέχουσα κατάσταση μέχρι την αποθεραπεία του θεραπευομένου φαίνεται να λειτουργεί. Άγνωστο το \\\\\\\"γιατί\\\\\\\" αυτό δεν εφαρμόζεται εδώ. Δεν απαγορεύεται άλλωστε η τροποποίηση της οποιασδήποτε ψυχοθεραπευτικής ή και ψυχοφαρμακευτικής προσέγγισης αρκεί αυτή να γίνεται τεκμηριωμένα με την απόδοση νέου πλάνου εργασίας.

Τους νόμους, τους δημιουργούν οι άνθρωποι (οι οποίοι δεν είναι υποχρεωτικά αλάνθαστοι) σύμφωνα με τις συγκεκριμένες τρέχουσες συνθήκες, οι οποίες (οι συνθήκες) έχουν την ιδιότητα να αλλάζουν και διαχρονικά, αλλά και ανά τοποθεσία, και ό, τι καλό και να είναι σε μια περίπτωση για έναν άνθρωπο ή για μία κοινωνία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα είναι εξίσου καλό και για έναν άλλο άνθρωπο ή για άλλη κοινωνία. Ύστερα, το κατά πόσο είναι λειτουργικό ένα σύστημα, μπορούμε να προσδιορίσουμε μόνο όταν εμείς οι ίδιοι συμμετέχουμε επανειλημμένα στα δρώμενα του και διαπιστώνουμε έμπρακτα και επανειλημμένα την αποδοτικότητά του. Από την άλλη πλευρά, πιο θα είναι το νόημα εκπόνησης ενός αυστηρού σχεδίου εργασίας (που ισχύει στις περιπτώσεις που αφορούν τα άψυχα αντικείμενα ή καταστάσεις) όταν αυτό θα τροποποιείται συνεχώς; Και τέλος, μάλλον ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας στις ΗΠΑ σχετίζεται περισσότερο με το νομικό πλαίσιο για την προστασία των δικαιωμάτων των πελατών, καθώς ενδεχομένως με την πολλαπλή χρήση της ψυχιατρικής να είχαν γίνει αρκετά κρούσματα κακοδιαχείρισης (βλ. το φαινόμενο Ρόζενχαν), παρά βοηθά πραγματικά στην θεραπευτική διαδικασία, η οποία, για να είναι πετυχημένη, περισσότερο σχετίζεται με την τέχνη και με το λειτούργημα, παρά με το άκαμπτο πλαίσιο μιας τεχνοκρατικής εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι και να επιβληθεί σε κάποιον ειδικό ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας, είναι αμφίβολο κατά πόσο θα επηρεαστεί η ποιότητα των υπηρεσιών του, που σχετίζεται περισσότερο με το βαθμό της γνώσης και των ικανοτήτων στη λογική επεξεργασία και στην αφηρημένη σκέψη.



M87    17/11/2016 20:24
Σε πρόταση ενδεχόμενης συνεργασίας, θα συναινούσατε στην καταγραφή των συνεδριών από τον θεραπευόμενο προκειμένου να εξασφαλιστεί εκείνος από ασυδωσία καθώς επίσης και να δώσετε εγγράφως την διάγνωση και το πλάνο εργασίας το οποίο απαιτείται προκειμένου για την αποθεραπεία του θεραπευομένου;

Δεν υπάρχει κανένα κόλλημα στην ανάγκη ενός ανθρώπου να καταγράφει τα δεδομένα, εφόσον το θεωρεί σημαντικό για τον ίδιο. Όσον αφορά τη γραπτή διάγνωση και το γραπτό πλαίσιο εργασίας, η τακτική αυτή δεν φαίνεται να είναι και τόσο εύστοχη καθώς, αφενός όσο περισσότερο γνωρίζουμε ένα φαινόμενο, τόσο διευρύνεται η γνώση μας περί αυτού, και αφετέρου, ένα σταθερό πλαίσιο εργασίας ασυναίσθητα προϋποθέτει την αυστηρή τήρηση της επιλεγμένης τακτικής, που στις περιπτώσεις άστοχης αρχικής εκτίμησης ή αλλαγής κάποιων συστατικών, όχι μόνο δε θα είναι πλέον λειτουργικό, αλλά ενδεχομένως να εκτελεί και ζημιογόνο ρόλο.



M87    17/11/2016 13:42
Για ποιό λόγο στις σχολές ψυχολογίας διδάσκεται η συντεταγμένη άρνηση της συμμετοχής των αποφοίτων σε συνεργασίες οι οποίες περιλαμβάνουν τον έλεγχο τους από οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο;

Η ερώτηση μάλλον πρέπει να απευθύνεται στους ιθύνοντες της εκπαίδευσης των ψυχολογικών σχολών.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | >>