ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 221 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Κατάθλιψη


Νεφέλη    16/06/2017 01:13
Γεια σας, ονομάζομαι Νεφέλη και ειμαι 20 ετών.Πριν από ένα χρόνο εμαθα ότι ο πατέρας μου διατηρεί παράνομη σχέση με την γυνάικα του αδερφού του τα τελευταια 29 χρόνια και ότι έχει χτυπήσει την μητέρα μου αρκετές φορές στο παρελθόν. Από τότε έχω πάρει 30 κιλά χωρίς καλά καλά να το καταλάβω. Δεν έχω ορεξη να μιλήσω σε κοντινά μου ατομα και οταν με παιρνουν τηλεφωνο τους λεω οτι εχω δουλεια ωστε να μιλησω μαζι τους οσο το δυνατόν λιγότερο. Νιώθω συνέχεια κουρασμένη ενω κοιμαμαι υπαρβολικά πολυ (10 ωρες τουλαχιστον το βράδυ και 4 ωρες το μεσημερι) ενω υπάρχουν και φάσεις που μπορει να μην κοιμαμαι και μερες ολοκληρες ουτε λεπτο (μεγαλυτερος καιρος που έχω μεινει αϋπνη ειναι 7-8 μερες).Ενω θελωνα κανω πράγματα στην καθημερινότητά μου :ναδιαβασω , να καθαρισω το σπιτι, να παρακολουθησω τις διαλεξεις της σχολης μου… δεν κανω τιποτα απο αυτά αλλα παραμένω κουρασμενη. Επιπλεον εδω και1 χρόνο παθαινω κρισεις πανικου αλλα η συχνοτητά τους ειναι αρκετα αραιη και δεν επηρεάζει την καθημερινότητά μου. Γενικά νιώθω μουδιασμένη και οτι δεν αισθάνομαι τιποτα.. το απολυτο κενό! Οταν βρισκομαι με κόσμο προσποιούμαι με μεγάλη επιτυχια οτι ειμαι καλά χωρις κανενας να το αμφισβητεί. Δεν έχω αυτοκτονικές τάσεις αλλά ανησυχω με το γεγονός πως οταν σκεφτομαι τον θανατό δεν σοκάρομαι ούτε φοβάμαι όπως παλιότερα .Με βάση αυτά που σας είπα πιστευετε οτι πάσχω από κατάθλιψη; Ευχαριστώ εκ των προτέρων και συγγνώμη για την μακροσκελή αναρτηση.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει αρκετή πιθανότητα κατάθλιψης, ωστόσο η επιβεβαίωση της διάγνωσης δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από το διαδίκτυο.



nikos    02/06/2017 10:16
Γιατρέ καλημέρα. Εδώ και λίγα χρόνια αισθάνομαι ένα βάρος μέσα μου. σαν κάτι να με πλακώνει, πάω να χαρώ για κάποια πράγματα και νιώθω μια σκιά μέσα μου σαν να μην με αφήνει. νιώθω σαν να υπάρχει ένας εσωτερικός υπονομευτής της ευτυχίας μου, ξένος προς εμένα ο οποίος με περιορίζει. μου περιορίζει το μυαλό, την ψυχή, την ευτυχία. άλλες φορές είναι πιο έντονο κι άλλες λιγότερο.. παλιότερα πίστευα ότι είναι λόγω έλλειψης δουλειάς, αλλά από όταν βρήκα, υποχώρησε μεν, υπάρχει ακόμα ωστόσο σε ένα βαθμό. το συνέδεα κάποτε με πράγματα που μου συνέβησαν στο παρελθόν, ωστόσο με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν φταιν αυτά αλλά ίσως κάτι άλλο. καταλήγω στο ότι ίσως έχω κάποια μορφής κατάθλιψη, χωρίς να είμαι ψυχολόγος ή ψυχίατρος βέβαια. Γνωρίζω ότι δεν γίνεται να κάνετε διάγνωση από εδώ πέρα, αλλά θεωρείτε ότι η περίπτωσή μου είναι κάτι το οποίο χρήζει ενδεχομένως ψυχολογικής υποστήριξης ή μπορώ να το ξεπεράσω και μόνος μου. θα μπορούσα να κάνω κάποιες συνεδρίες μαζί σας από απόσταση μέσω σκάιπ?? Σας ευχαριστώ

Η κατάθλιψη δεν είναι μια πάγια ενδογενή κατάσταση, και ούτε προσδιορίζεται από ένα συγκεκριμένο εξωτερικό παράγοντα όπως στις περιπτώσεις των λοιμώξεων ή κάποιου τραυματισμού, αλλά αποτελεί την συνολική αντίδραση του ψυχισμού στις δυσάρεστες περιβαλλοντικές συνθήκες της καθημερινότητας, οι οποίες και αποτελούν την βασική αιτία έκπτωσης της διάθεσης λόγω επικρατουσών συναισθημάτων απογοήτευσης ή και απόγνωσης. Επομένως, όταν οι καταστάσεις αλλάξουν προς τη θεμιτή κατεύθυνση, και αυτό συνήθως επιτυγχάνεται με την αλλαγή των στοχευμένων προσπαθειών του συγκεκριμένου ατόμου, χάρη στην εξάλειψη των ανασφαλειών του και στην διεύρυνση της γνωστικής του βάσης, θα αλλάξει και η διάθεση. Η αναγκαιότητα της ψυχολογικής υποστήριξης προσδιορίζεται από τον ίδιο ενδιαφερόμενο καθώς διαπιστώνεται η διαχρονική αδυναμία του στην αυτόνομη αντιμετώπιση των ανεπιθύμητων καταστάσεων. Όσον αφορά τις συνεδρίες μέσω του σκάιπ, αυτό είναι εφικτό, αρκεί να προηγηθεί από μια τηλεφωνική συνεννόηση.



Nikos    26/03/2017 17:33
Καλησπέρα. Θα ηθελα αν επιτρέπεται γιατρε να πω 2 λόγια για το πως ξεπέρασα την χρονια καταθλιψη μου. Ίσως φανει χρησιμο σε κάποιους(εμενα μου έκανε πολυ καλό όταν άκουγα αλλων ιστοριες). Το πρόβλημα μου ήταν χρονια κατάθλιψη (από παιδί την κουβάλαγα μέχρι τα 29 μου)με έντονο αυτοκτονικό ιδεασμό. Επιπλέον είχα και ένα αλλο πρόβλημα υγείας που τα εκανε ολα πιο δυσκολα. Στα χειροτερα μου... ζουσα σε ενα βρωμικο σπίτι, με ενα πατωμα που δεν ειχα να πατησω απο τα σκουπιδια, μόνιμα κλειστα παντζουρια, πηγαινα 8 ώρες στη δουλεια και γυρνούσα, κλεινομουν σπίτι, επινα πολύ αλκοολ, εκλαιγα και εψαχνα τον πιο ανωδυνο τροπο να βαλω ενα τελος στη ζωη μου. Δεν είχα κανενα υποστηρικτικο περιβαλλον (φιλους ή συγγενείς). Ζήτησα βοήθεια απο ψυχολόγο αρχικα αλλα απο καποιο σημειο και μετα δεν ήταν αρκετό. Πήγα σε ψυχίατρο και ότι φαρμακο και αν πήρα δεν είδα διαφορά. Εκεί μετα απο 2 χρόνια έκατσα και τα εβαλα κάτω γιατί κουράστηκα απο όλο αυτο, έπρεπε να το τελειώσω ή να με τελειώσει. Θυμάμαι ότι η συλλογιστική μου ήταν η εξής: Έχω έστω και έναν λόγο να ζω, καθώς η ανηδονία ήταν τόσο μεγάλη που η αξία της ζωής στα μάτια μου ήταν μηδέν τότε.Σκέφτηκα ότι θα μου άρεσε να δω από περιέργεια που μπορει θετικά να καταλήξει ολο αυτο. Με απλά λόγια είπα << ας δουμε για μία τελική , σοβαρή φορά ρε φιλε αν υπάρχει γυρισμός >>. Το γεγονός ότι ζούσα απόλυτα μόνος και με αυτοκτονικό ιδεασμό είχε το καλό ότι είχα ήδη σπάσει μεσα μου κάθε κοινωνικό στερεοτυπο και περιορισμό. Απλά δεν το είχα σκεφτεί έτσι.Γτ όταν κάθεσαι και ψαχνεις τρόπο να πεθάνεις έχεις ήδη αδιαφορήσει για γκομενες, λεφτα, αποδοχή, διάκριση, υπεροχή κτλ κ εν μέρη εισαι ελέυθερος και αυτο είναι μεγάλη δύναμη και πολυτέλεια. Ασχολήθηκα πολύ με τα αίτια της δικής μου κατάθλιψης (τα οποία προέρχονταν ολα απο τα δυσκολα παιδικα χρόνια). Άρχισα να βιώνω την κατάθλιψη μου διαφορετικά όχι σαν ένα προβλημα. Αλλά σαν έναν αμυντικό μηχανισμό του εαυτού μου να με προστατευσει απο άλλες απογοητευσεις παρομοιες με τα παιδικα βιώματα. Άρχισα να διαβάζω και όπως έχετε πει πολλές φορές να διευρήνω την γνωστική μου βάση. Κάπου τότε πήρα και το βιβλίο σας, είδα εκπομπές, πηγα σε σεμινάρια. Κατάφερα να ελεγξω το αλλο προβλημα υγείας. Στο σημείο αυτο μην νομίζετε ότι κάτι γινόταν ευκολα, όλα γινονταν δυσκολα. Προάσπισα την εργασία μου (ευτυχώς πάντα ήμουν απολυτα λειτουργικός στην δουλεια. Έναν καλός θεατρινος ότι είμαι όπως πρέπει να είμαι, μάλλον επειδη την αγαπούσα και με έκανε πάντα να νιώθω χρήσιμος και δεν ήθελα να την χάσω) και όλη την άλλη μέρα ασχολούμουν με την υγεία μου. Στην καλύτερη στιγμή μου απλά λειτουργούσα, σπίτι, δουλειά, σπίτι. Έαν δεν έκλαιγα ήταν επιτυχίας. Έαν πηγαινα για έναν καφε με συνάδελφο ήταν θριαμβος. Έμεινα χωρίς σεξ για πάνω απο 1,5 έτος (το λέω γτ κάποιοι το φοβούνται αυτο) μα όταν θες να πεθάνεις ΔΕΝ σε νοιάζει το σεξ και εκει ξέρεις οτι η κατάθλιψη έχει απομυζήσει τα πάντα στη ζωη σου και το μόνο που έχει μείνει είναι η επιβίωση. Ήμουν καλύτερα, δεν έκλαιγα, είχα γίνει φίλος με την μοναξιά μου και η μοναξιά μου ήταν τα πάντα μου. Συνέχισα σταθερα για ένα έτος όπου με δεδομένη μια κάποια δυσθυμία πάλευα να κλείσω κεφάλαια του παρελθόντος. Το πως κλείνεις αυτα τα κεφάλαια είναι πολυ προσωπικό θέμα. Εγω το έκανα με συλλογιστική. Σκεφτόμουν τα γεγονότα αγκαθια και τα ανελυα, τα λαθη μου , τα λάθη των άλλων. Προυπόθεση η αποδοχή ότι είχα κανει απειρα λάθη αλλα αυτο ειναι ΟΚ. Κάθε κεφάλαιο που έκλεινα ένιωθα πιο ανάλαφρος. Παράλληλα παρατηρησα ότι για κάθε κεφαλαιο που έκλεινα εξαφανιζόταν και μια κακη συμπεριφορά μου τωρινή που ήταν στενα δεμένη με το παρλθόν. Γινόμουν καλύτερος χαρακτήρας. Συνεχισα ετσι κανα 6μηνο. Επιτέλους ήμουν ΚΑΛΑ. 4 χρονια μετα την καταρευση και για πρωτη φορα στη ζωη μου ήμουν ΚΑΛΑ, ενας αλλος ανθρωπος. Λίγο πιο μετα γνωρισα την τωρινη μου συντροφο. Την πιο καλη απο όλες, ακομα και εδω πλέον διάλεγα πιο σωστα. Καμια σχεση με τις παλιες επιλογες. Της ειπα όλη την ιστορια αν και σκεφτηκα οτι μπορει να την εχανα αλλα αν την εχανα αυτο θα ηταν σωστο αν εμενε αυτη θα ηταν η σωστη. Εμεινε και με αγαπησε περισσοτερο. Εκανα ερωτα μετα σχεδον απο 2 χρόνια και ήταν ο καλυτερος της ζωης μου. Όλα πλέον είναι μαγικά αλλα ένα γιατί με βασάνιζε. Μία μέρα κοιταξα την καλή μου όταν μαγειρευε. Σκεφτηκα ότι την αγαπω και πως αν όλα αυτα που περασα ήταν αναγκαία για να την βρω αξιζε τον κόπο κάθε λάθος και κάθε δάκρυ. Επιπλέον νομίζω ότι ο χαρακτήρας που ειχα πριν 2,4 ή 6 χρόνια δεν θα την γοητευε καθόλου. Χθες μου ειπε οτι θα γινω μπαμπας. Ποιος;;; Εγω που ήθελα να τελειώσω την ζωη μου!!! Θα δώσω ζωη... Περιεργο πραγμα η ζωη, δεν σταματα να σε εκπλήσει. Δεν φοβήθηκα καθόλου, νομίζω ότι η καταθλιψη με το μονοπατι που περπατησα με εκαναν ατροτο. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ, ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ...

.



Maria     24/03/2017 10:10
Καλημέρα σας. Μετά από μιά ερωτική απογοήτευση (με φρικτό ναρκισσιστή) και σε συνδυασμό με καταπιεσμένη θλίψη και θυμό για οικογενειακές απώλειες που δεν πένθησα επαρκώς στην ώρα τους, παρουσιάζω συμπτώματα μέτριας κατάθλιψης και αγχώδους διαταραχής(μεταξύ των οποίων αυπνία, υπερφαγία, πολύ άγχος κατά τις πρωινές ώρες μαζί με κλάμα κλπ).Σημειωτέον ότι κάνω και ψυχοθεραπεία. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Δεν θέλω να πάρω φάρμακα (στο παρελθόν, αλλά σε πολύ πιό έντονη κρίση, είχα πάρει cymbalta 60 mg με πολύ καλά αποτελέσματα γιά 8 μήνες και καμία παρενέργεια) γιατί τα φάρμακα κουκουλώνουν το πρόβλημα και ανακουφίζουν τα συμπτώματα μόνον. Την \\\\\\\"παλεύω\\\\\\\" με διάφορα φυτικά σκευάσματα (υπερικό, βαλεριάνα, βιταμίνες Β γιά ενίσχυση του νευρικού συστήματος, Ω3 κλπ).Δεν ξέρω όμως πόσο θα αντεξω. Καθημερινά υποφέρω... Τί με συμβουλεύετε? Να πάρω (και) κάποιο φάρμακο γιά να μην καταρρεύσω ή απλά να συνεχίσω την ψυχοθεραπεία και τα φυτικά σκευάσματα? Φοβάμαι ότι τα αντικαταθλιπτικά θα με κάνουν να αισθάνομαι \\\\\\\"μιά χαρά\\\\\\\" με αποτέλεσμα να κινδυνεύω να σταματήσω την ψυχοθεραπεία... Ευχαριστώ

Με την ίδια λογική θα μπορούσε κανείς να μην παίρνει παυσίπονα και να υπομένει στην αναγκαιότητα του πόνου ή στην περίπτωση της πνευμονίας να μην παίρνει τα αντιπυρετικά υπομένοντας στην αναγκαιότητα του υψηλού πυρετού, με πρόσχημα ότι ο τρόπος αυτός «κουκουλώνει» το πρόβλημα. Ενώ, ως γνωστό και οι δυο αυτές καταστάσεις έχουν αρνητικές επιπτώσεις και στον οργανισμό και , ως αποτέλεσμα, στη συνολική πορεία της κατάστασης. Στην περίπτωση των ψυχικών συγκρούσεων, η ένταση των συμπτωμάτων παρεμποδίζει την λογική επεξεργασία και εξουδετερώνει τις προσπάθειες της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας. Όσον αφορά τα φυτικά σκευάσματα, φαίνεται πως αυτά παρουσιάζουν πολύ μικρότερη αποτελεσματικότητα συγκριτικά με τα κανονικά φάρμακα, λόγω της λιγότερης ισχύος, εξ’ ου και φήμες για λιγότερη βλαβερότητα. Ενώ, στην περίπτωση όταν αυτά θα φτάσουν στα επίπεδα θεραπευτικής συγκέντρωσης, η συνέπειες θα είναι ίδιες. Δεν είναι τυχαίο που κάποια ισχυρά δηλητήρια όπως το κουράρε είναι φυτικής προέλευσης.



ΣΟΦΙΑ    27/02/2017 23:31
Γειά σας θα ήθελα να με βοηθήσετε κ να μου δωσετε κάποια συμβουλή. Εδω κ 2 Χρόνια αντιμετωπίζω μείζον καταθλιψη εχω κάνει 2 απόπειρες αυτοκτονιας κ εξακολουθώ να παιρνω φαρμακευτική αγωγή κ ψυχοθεραπεία, στα 2 αυτα χρόνια πιστευα ότι είχα τον άντρα μου δίπλα μου αλλά το τελευταίο διάστημα περίπου 3 εβδομάδες με έχει παρατηρήσει τελειως σαν να μην ενδιαφέρεται για μενα κ το μονο που μου λέει βαρεθηκε αυτην την ζωη κ δεν θελει να περάσειετσι αλλο μαζι μου λογω που εχω σκαμπανεβασματα στην διάθεση μου κ λέγοντας μου οτι δεν θέλω να προσπαθήσω να γινω καλά, πιστεψτε με δεν θέλω να είμαι ετσι αλλα ολη αυτη η ατμόσφαιρα αρνητική στο σπίτι με βάζει σε σκέψεις να μην θέλω πια να ζω,νιωθωπολυ μονη.

Η έκπτωση της διάθεσης στις περισσότερες περιπτώσεις σχετίζεται με την τρέχουσα καθημερινότητα. Εάν αυτή (η καθημερινότητα) παραμένει δυσάρεστη, οι όποιες προσπάθειες είτε θα είναι αναποτελεσματικές, είτε θα έχουν βραχυχρόνια αποτελέσματα. Οπότε, στις περιπτώσεις αυτές, οι ειδικοί καλούνται να βοηθήσουν τον πελάτη τους να δομήσει μια ευχάριστη ή ικανοποιητική καθημερινότητα, χωρίς την οποία δεν νοείται η θετική διάθεση.



ρανια    06/12/2016 15:51
Παρακαλω πειτε μου βοηθαει στην καταθλιψη η κρανιοεγγεφαλικη μαγνητικη διεγερση;Που την κανουν στην Αθηνα;

Η οποιαδήποτε μέθοδος αντιμετώπισης των ψυχικών – ψυχολογικών προβλημάτων που δεν προϋποθέτει την αλλαγή των αντιλήψεων και να έχει κάποια αποτελέσματα, αυτά θα έχουν πρόσκαιρο χαρακτήρα. Οπότε, οτιδήποτε και να διαφημίζεται ως νέα μέθοδος αντιμετώπισης, στην περίπτωση που δεν σχετίζεται με τη δομή του τρόπου σκέψης και αντίληψης (ο οποίος δεν διαμορφώνεται με στιγμιαία εξωτερική παρέμβαση, αλλά με εκπαίδευση διάρκειας), δε θα έχει ουσιαστική διαφορά από την συνηθισμένη φαρμακευτική αγωγή, η οποία παρεμπιπτόντως δεν είναι και τόσο πολυδάπανη όσο είναι οι «επαναστατικές» μέθοδοι.



Γιώργος    29/09/2016 10:43
Καλημέρα γιατρέ. Από την εμπειρία σας, υπάρχουν άνθρωποι καταθλιπτικοί που παρόλη την προσπάθεια και βοήθεια των ειδικών δεν επανέρχονται σε μία φυσιολογική καθημερινότητα; Σε τί ποσοστό των συνολικών περιπτώσεων αντιστοιχουν; κάποιος καταθλιπτικός που έχει μείνει ταυόχρονα και μόνος στην ζωη και εδω κυριολεκτώ (χωρίς φιλους και οικογένεια) μπορεί να ξεπεράσει την καταθλιψη του; Είναι η υπαρξη υποστηρικτικού περιβάλλοντος αναγκαία συνθηκη; Ποια ειναι μεσες ακρες η προσεγγιση των περιπτωσεων στρες και καταθλιψης μετα απο ένα επώδυνο συμβάν; Π.χ. κατάθλιψη και φόβος μετα από βιασμό, κατάθλιψη μετα από ατυχημα που προκάλεσε ακρωτηριασμό κ.α; Ευχαριστώ

Η κατάθλιψη δεν είναι ένα νόσημα, αλλά μια αντίδραση απογοήτευσης, απόγνωσης και απελπισίας σε χρόνια επιβαρυντική κατάσταση, όπου το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι σε θέση να διακρίνει τρόπους εξόδου. Οπότε είναι σαφές πως η εκδήλωση της σχετίζεται με τον τρόπο αντίληψης, βασισμένης σε ένα συγκεκριμένο γνωστικό επίπεδο και στις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης προσωπικότητας. Δηλαδή, όσο χαμηλότερο είναι το γνωστικό επίπεδο και όσο περισσότερο το άτομο εξαρτάται από κάποιες πάγιες αξίες και από την άποψη των άλλων, τόσο περισσότερο θα είναι επιρρεπής στις δυσμενείς συνθήκες. Και αντίθετα, όσο πιο πλούσια είναι η γνώση του ατόμου, όσο πιο εύκολα είναι σε θέση να διακρίνει τις πιθανές λύσεις και όσο λιγότερο διακατέχεται από την ανάγκη άμεσων και γρήγορων αποτελεσμάτων, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες διολίσθησης στον αρνητισμό και στην απογοήτευση. Επομένως η ύπαρξη υποστηρικτικού ή ευνοϊκού περιβάλλοντος είναι μεν μια προϋπόθεση διευκόλυνσης, αλλά δεν είναι καθοριστική για την τελική έκβαση, καθώς ο καθησυχαστικός της ρόλος λειτουργεί προσωρινά χωρίς να προσφέρει έμπρακτες οριστικές λύσεις στις συγκεκριμένες προβληματικές καταστάσεις.



Νίκος    10/05/2016 19:25
Ένας άνθρωπος σε φάση μανίας , χωρίς φάρμακα , μπορεί να εργαστεί αποδοτικά \\\\\\\\\\\\\\\\ ικανοποιητικά; Σε φάση υπομανίας , πάλι χωρίς φάρμακα , μπορεί να αποδώσει εγασιακά; Ποια είναι η γνώμη σας για μια από τις κύριες ερμηνείες της αιτιολογίας της μανίας όπου υποστηρίζεται ότι αιτία της μανίας είναι η υποβόσκουσα κατάθλιψη. Επειδή έχω περάσει χρόνια κατάθλιψη, δεν γίνεται με τίποτα κάποιος σε αυτή τη κατάσταση να βιώσει μανία (δεν εννοώ διαδοχικά/ εναλλάξ , αλλά να συνυπάρχουν ταυτόχρονα).

Στις περιπτώσεις των ψυχολογικών προβλημάτων η αποδοτικότητα στην εργασία εξατομικεύεται και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως ο βαθμός των προβληματισμών, το είδος της εργασίας, ο βαθμός της σκεπτικής ικανότητας, το εύρος της γνωστικής βάσης κ.λπ. Ωστόσο η ικανότητα στην εργασία σε φάση της οξείας μανίας είναι αρκετά αμφίβολη λόγω συνεχούς ενασχόλησης του εγκεφάλου με τις ιδέες μεγαλείου. Όσον αφορά τις αρχικές αιτίες της μανίας, αυτές περισσότερο σχετίζονται με την μειονεξία που χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη προσωπικότητα και ασυναίσθητα την οδηγεί στην ανάγκη κάλυψής της με τις ιδέες που θα επιβεβαιώνουν την αξία της βάσει των υπαρχόντων κοινωνικών στερεότυπων.



Αντώνης    09/05/2016 10:11
Γιατρέ καλημέρα. Είναι δυνατό μια επιλόχεια κατάθλιψη να μετατραπεί σε κάτι σοβαρότερο (ψύχωση) λόγω της συναισθηματικής κακοποίησης της λεχώνας από τον σύζυγό της ή είναι θέμα καθαρά ορμονών;

Ο ψυχισμός και η αντίληψη των ανθρώπων αποτελούν την αντίδραση στις περιβαλλοντικές συνθήκες βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm , το κεφάλαιο 4. Επιστημονική προσέγγιση του ψυχισμού. Οι ορμόνες μπορούν μόνο να επιταχύνουν ή να καταστείλουν κάποια διεργασία. Όσον αφορά την μετατροπή της κατάθλιψης σε ψύχωση, στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για ψύχωση η έναρξη της οποίας εκδηλώνεται με σχετική έκπτωση της διάθεσης που εσπευσμένα χαρακτηρίζεται ως κατάθλιψη.



Γιωργος    04/05/2016 14:35
Γεια σας, θα διατυπωσω μία εμπειρικη μου σκέψη και θα ηθελα να μου πειτε αν ειναι ορθη υπο το πρισμα της επιστημης σας. Θεωρώ ότι η εμφανιση κατάθλιψης ενός ατόμου σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με τα άτομα που το περιβάλλουν και μπορει αυτα τα άτομα να είναι και ο λόγος. Οπότε δεν μπορεί να ξεπεραστεί η κατάθλιψη εαν δεν αλλάξουν οι συμπεριφορές αυτών των ατόμων ή αν δεν απομακρυνθουν αυτα τα ατομα απο την ζωη του ασθενους.Ισχυει; Ευχαριστω

Η εμφάνιση της κατάθλιψης σχετίζεται περισσότερο με την προσωπικότητα του συγκεκριμένου ατόμου και συνήθως συνοδεύεται από ακραίες αντιλήψεις του τύπου «άσπρο-μαύρο», οι οποίες και οδηγούν σε αρκετές απογοητεύσεις βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=2 και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=20 . Ενώ τα άτομα που μας περιβάλλουν είναι αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών και των δικών μας έστω και ασυναίσθητων προτιμήσεων.



Σελίδες:   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>