ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 214 Σελίδα: 14η Επιλέξτε κατηγορία:   


Κατάθλιψη


georgia    18/03/2004 17:38
geia sas. An kai ta panta sti zoi mou einai entaxsei aisthanomai pollew fores kathimerina na katavalomai apo mia thlipsi poy den mporo na exigiso oute na dioxo. Me akousan filoi k goneis alla ego den aisthanomai kalitera oso ki an prospathoun, den mou aresei h moirolatria oyte h mizeria alla den mporo na katalavo pia giati den aisthanomai o eaftos mou, den exo aftopepeoithisi, exo endiaferonta nomizo omow oti tipota den borei na mou vgalei afto to sinaisthima. eixa prin mines provlima me 2 paidia tis pareas, tora afta omos perasan.ores ores den mporo na vro aisiodojia oyte otan eimai se filiko kai xaroymeno perivallon. me sfiggei to stithos moy poli sixna, prospatho na to xsexno ke na xalarono, eniote to petixaino. xsero oti den exo tipota oysiastiko, alla fobamai oti exo kati psichologiko kai oti ua katalikso se psychiatrous kai psichofarmaka kai afto me tromazei. tarazomai episis otan diavazo peri kriseon panikou an kai ego den antimetopisa. Aisthanomai to mialo moy skotismeno,kano prospathies na eimai kala alla meta skeftomai oti einai ola mataia.otn skeftomai sxedia poy kano, opos px spoydew sto exoteriko den pairno kamia xara opos prin.oi alloi moy lene oti aftipovalomai. ti mporei na exo?

Α. Κοτανίδης –Αγαπητή Γεωργία ! Μεγαλώνουμε με την επιβολή κοινωνικών αντιλήψεων ότι «πρέπει» να είμαστε «δυνατοί» , «πρέπει» να φροντίζουμε πρώτα άλλους και ύστερα τον εαυτό μας και ότι «πρέπει» να αψηφούμε τις «αδυναμίες» μας , χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι αυτές οι «αδυναμίες» είναι εσωτερικές ανάγκες της ψυχής μας , ανάγκες για αγάπη , αποδοχή , στήριξη κ.τ.λ. Έτσι όταν φτάσουμε σε όρια της αντοχής ο οργανισμός μας αυτοπροστατεύεται και «διαμαρτύρεται» με το άγχος και τα σωματικά συμπτώματα . Η πεποίθηση ότι ήμασταν «μια χαρά» πριν , δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα . Δεν ήμασταν – απλά δεν είχαμε ξεπεράσει τα όρια αντοχής μας .



Δάφνη Σεμπαστιανου    01/03/2004 11:37
Αγαπητοί κύριοι Θα ήθελα να ξεκινήσω την ερώτηση μου με τη λέξη βοήθεια. Είναι μάλλον αυτο που χρειαζομαι αμεσα.Ειμαι 29 χρον. μενω με την μητερα μου και την αδελφη μου. Τους τελευταιους μηνες. Νιωθω παραμελημενη, ολα ειναι μαυρα, κανεις δεν με αγαπαει, δεν κοιμαμαι την νυχτα αλλα την ημερα. Νευριαζω με ολους και με ολα και φωναζω η κλαιω. Πιστευω οτι το καλυτερο που μπορει να μου συμβει ειναι να πεθανω για να απαλαξω τους παντες απο την παρουσια μου. Πιστευω οτι εχω φτασει σε επικυνδυνο σημειο να κανω κακο στον εαυτο μου.Οταν τουσ λεω να μην με οθουν στα ορια ολοι γελανε και δεν με παιρνουν σοβαρα, επειδη στο παρελθον εχω κανει 5 αποπειρες αυτοκτονια. ΄Πιστευω οτι πρεπει να επισκευτω καποιον γιατρο αλλα αυτη τη στιγμη δεν εχω τα χρηματα.Απλα νιωθω οτι πρεπει να κανω κατι συντομα, ο φιλος μου μου λεει να παρω τα zoloft που δεν χρειαζονται συνταγη για να ηρεμισω αλλα εγω φοβαμαι μηπως ειναι χειροτερα και εκτως αυτου περνω και εφεδρινη για να μην παχυνω. Δεν ξερω τι να κανω μπορειτει να με βοηθήσετε????????????

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Δάφνη ! Η φαρμακευτική αγωγή είναι μια άμεση λύση ,ώστε να μην είσαι σε οριακό επίπεδο ψυχολογικής κατάστασης , από εκεί και πέρα έχεις ανάγκη να αισθανθείς αγάπη , αποδοχή και συμπόνια που δεν αισθάνθηκες στο παρελθόν και να μάθεις να βλέπεις μερικά πράγματα πιο αντικειμενικά ( χωρίς φόβους και ανασφάλειες ) . Για όλα αυτά μπορούν να σε εξυπηρετήσουν στα κρατικά Κέντρα Ψυχικής Υγείας , αρκεί να έχεις την πίστη και να μην απογοητευτείς από πρώτες «αποτυχημένες» επαφές (εφόσον προκύψουν).



Έλενα    20/02/2004 19:01
Είμαι ένα άτομο που γενικώς δεν μιλάω εύκολα σε κάποιον, αλλά νομίζω πως χρειάζεται να το κάνω είμαι σε μια φάση της ζωής μου που έχω πιάσει πάτο χώρισα πριν 3 χρόνια γιατί πνιγόμουν μες το γάμο για πολλούς λόγους, έφυγα από την επαρχία που ζούσα ως τότε και ίρθα εδώ που είμαι έμπλεξα με κάποιον και ζω έναν εφιάλτη...έφτασα 140 κιλά δεν μπορώ να βρώ δουλειά δεν έχω πιά φίλους γιατί κλείστηκα στον εαυτό μου, δουλεύω στο μαγαζί του από το πρωί ως το βράδυ γιατί μενω μαζί του και νοιώθω υποχρέωση, έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να με πάρει κανεις στη δουλειά χωρίς προυπηρεσία και με τα λίγα που ξέρω, με τα κιλά που έχω γένικα δεν έχω δουλειά φίλους πια...δεν θέλω να γυρίσω στην πόλη μου και γένικά δεν μπορώ να ξεκόψω από αυτό που ζω φοβάμαι τόσο πολύ..νομιζω πως έχω κατάθλιψη και δεν ξέρω που να απευθυνθώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Έλενα ! Η κατάθλιψη και οι ψυχολογικές συγκρούσεις αντιμετωπίζονται με τη βοήθεια του ψυχιάτρου ή ψυχολόγου με κύριο στόχο επίλυση των φοβιών και ανασφαλειών .



anonimi    17/02/2004 02:11
Gia sas...ipovalo kai ego tin erwtisi mou...niotho pos ola ine matea stin zoi, pos palevoume gia xamenes maxes kai pos den iparxi tipota pou na me efxaristi...niotho tin anangi na fona3o, na klapso kai omos den ta kataferno! arxisa na fovame na meno moni mou, thelo sinexos na perno tilefono tin igogenia mou, na mou lene sinexos pos ola tha pane kala stin zoi mou kai na min anxonome gia to panepistimio kai tetia....ti exo giatre>??den mporo na sinexiso etsi...dniotho pos den mporo na to ante3o alo afto pou me katavali kai ta xano,...

Α. Κοτανίδης –Αγαπητή Ανώνυμη ! Προφανώς αισθάνεσαι μια απογοήτευση η οποία συνοδεύεται από έκπτωση της διάθεσης .



κωστας σις.    09/02/2004 23:33
θα ηθελα να μου πειτε αν καποια συμπτωματα που θα σας πω,για μια κυρια 40 ετων που μ ενδιαφερει,δειχνουν οτι εχει μανιοκαταθλιψη η οχι.διαβασα σχετικα στο site σας.της αρεσει να βγαινει καθε μερα με φιλους κ γνωστους,να ξενυχταει,αν και εργαζομενη.Για 3-4 μερες εχουμε πολυ καλη επικοινωνια,μετα για 10-15 μερες δεν εχει διαθεση ουτε να μου μιλησει στο τηλ και ξανα για λιγες μερες,ολα καλα.μου λεει οτι καποιες φορες θελει ναναι μονη της κ συγχρονως με κοσμο,παιρνει το αυτοκινητο και γυριζει χωρις προορισμο,αν και λιωμα στην κουραση,οταν την ρωταω τι εχει,μου λεει οτι ζει χρονια στην σιωπη και τη μοναξια,αν και ζει με τις 2 κορες της και εχει πολλους φιλους.χανεται για λιγες μερες και ξαφνικα σε ακαταλληλες ωρες με παιρνει 3-4 τηλεφωνα συνεχομενα.

Α. Κοτανίδης - Αγαπητέ Κώστα ! Τα στοιχεία που παραθέτεις δεν αναλογούν στα κριτήρια Διπολικής Διαταραχής (βλ. στην ενότητα Διαταραχές της σελίδας) . Ο καθένας από μας μπορεί να έχει διακυμάνσεις στην διάθεση του , οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν «προβληματικές» εφόσον παρεμποδίζουν την καθημερινή λειτουργία του ατόμου .



ΚΩΣΤΑΣ ΖΗΚΟΓΙΑΝΝΗΣ    02/02/2004 06:41
Η ερώτησή μου είναι αν η χρόνια μανιοκαταθλιπτική διαταραχή εμποδίζει τον ασθενή να εργαστεί όπως πριν την εμφάνιση ή τη διάγνωσή της με ή χωρίς την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Ευχαριστώ.

Α. Κοτανίδης - Αγαπητέ Κώστα ! Ικανότητα του ασθενή προς εργασία εξατομικεύεται και εξαρτάται από την κάθε περίπτωση (ένταση των συμπτωμάτων , συνθήκες εργασίας , το κλίμα στο οικογενειακό περιβάλλον κ.τ.λ.)



lena    29/01/2004 20:40
ti prokali tin katathlipsi kai an therapeuete

Α. Κοτανίδης - Αγαπητή lena ! Μπορείς να αντλήσεις τις πληροφορίες που ζητάς στην ενότητα Διαταραχές της σελίδας .



Μυρσίνη Χωρέτση    28/01/2004 14:25
Είμαι 31 ετών και από τα 17 μου χρόνια είχα επαναλαμβανόμενες φάσεις κατάθλιψης. Η κατάσταση έχει ως εξής. Μετά από μια απώλεια ή μια αποτυχία σε κάτι αντί να αντιδράσω άμεσα με κλάματα δεν έχω καμία αντίδραση. Σταδιακά όμως εγκαθίσταται μια βαριά διάθεση, μια πτώση των σωματικών δυνάμεων και αδιαφορία για τα πάντα. Τα σωματικά ενοχλήματα δεν λείπουν, συνήθως υπάρχει καταβολή δύνάμεων, επανειλημμένα επεισόδια καρδιακής αρρυθμίας, αυξομειώσεις της πίεσης, φούσκωμα κάτω από το διάφραγμα, βάρος στα χέρια και στα πόδια και ένα αίσθημα ότι η καρδιά μου δε λειτουργεί καλά. Υπάρχει βέβαια μια ελαφρά ανεπάρεια μιτροειδούς αλλά όχι σοβαρή και δεν δικαιολογεί τα άλλα συνοδεύοντα χαρακτηριστικά, ήτοι δυσθυμία, αδιαφορία και τάση παραίτησης από όλα. Η ιδέα της αυτοκτονίας υπάρχει κάπου στο βάθος αλλά την ελέγχω, πάντα βρίσκω επιχειρήματα για να αποτρέψω τον εαυτό μου από αυτό. Ωστόσο μια τάση απόσυρσης την έχω. Θέλω να χάνομαι να εξαφανίζομαι από παντού. Συχνά η ανάγκη να καλύψω κάποιες υποχρεώσεις με φέρνει σε σύγκρουση με αυτό που πραγματικά έχω ανάγκη σε εκείνη τη φάση. Ξέρω ότι μίλησα εκτενώς αλλά το είχα ανάγκη. Βλέπω ότι αυτή η δύνη με καταπίνει σιγά σιγά και μου δημιουργεί μια στενάχωρη αντίληψη για τη ζωή. Θεωρώ τα πάντα αβέβαια, τους φίλους μου ότι είναι έτοιμοι να με εγκαταλείψουν, ότι όλα μπορεί να χαθούν. Αυτή η αίσθηση ρευστότητας με διαλύει. Ώρες ώρες νομίζω ότι θα πάθω έμφραγμα. Η καρδιά μου έχει ένα βάρος, κάτι την πιέζει πολύ, σχεδόν πονάει. Αυτά για την ώρα. Ευχαριστω.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μυρσίνη ! Φαίνεται ότι στο παρελθόν έχεις βιώσει τραυματική εμπειρία απώλειας ή απόρριψης η οποία σε ωθεί να αισθάνεσαι ανασφάλεια και να μην μπορείς να αποδεχθείς την πιθανότητα άλλης «απώλειας» , οι σωματικές εκδηλώσεις είναι αποτέλεσμα των ψυχικών συγκρούσεων .



Ματσούκας    00/00/0000 00:00
Εδώ και δύο χρόνια περίπου νοιώθω μεγάλη στεναχώρια, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να αποδόσω στη δουλειά μου. Κάθε πρωί δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, καθώς νοιώθω πως ό,τι και να κάνω κατά τη διάρκεια της μέρας είναι μάταιο. Φοβάμε να επικοινωνήσω με τους άλλους και νοιώθω πανικό όταν βρίσκομαι με άγνωστα άτομα. Ξέρω ότι πρέπει να πάω σε κάποιον ψυχολόγο, όμως το κόστος της κάθε επίσκεψης μου φαίνεται μεγάλο. Υπάρχει κάποιο κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης που να είναι δωρεάν;

Α. Κοτανίδης - Υπάρχουν κρατικά Κέντρα Ψυχικής Υγείας , όπου προσφέρεται δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη .



elenh    15/01/2004 18:33
agaphte kyrie kotanidh,niw8w synexeia ena ais8hma kourashs k atonias.eidika otan vriskomai me ena atomo arketh wra kourazomai k deixnw oti variemai.den mporw na ananewnw thn energeia mou.niw8w oti exantloumai poly eykola akomh k an eimai plhrhs apo ypno.ti na kanw;

Α. Κοτανίδης - Αγαπητή Ελένη ! Νομίζω ότι η «ενεργητικότητα» μας εξαρτάται από την ψυχολογική μας κατάσταση . Εάν ανακαλύψεις τι είναι αυτό που σε απογοητεύει στη ζωή σου και μπορέσεις να το «αλλάξεις» έτσι όπως θέλεις εσύ , πιστεύω ότι τα πράγματα θα αλλάξουν .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | >>