ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 196 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Κατάθλιψη


Ν.ΑΡΦΑΝΗΣ    14/06/2012 12:38
ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΟΙ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑΣ ΕΚΑΝΑ ΑΓΩΓΗ ΜΕ CIPRALEX 20MG 2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΓΙΑΤΡΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ.ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΝΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΗΤΑΝ ΗΠΙΑ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΛΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΝΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΑΨΟΓΑ,ΧΩΡΙΣ ΑΤΕΛΕΙΕΣ ,ΣΥΜΕΤΡΙΚΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ... ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΕΒΑΛΕ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΑ ΕΛΕΓΧΩ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Π.Χ. ΕΠΙΠΛΑ,ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ,ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΑΤΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΤΕΛΕΙΑ.ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΚΟΥΡΑΖΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΦ\\\\\\\'ΟΣΟΝ ΟΤΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΑ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ Η ΓΙΝΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΥ ΜΙΑ ΓΡΑΝΤΖΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΛΑΕΙ ΟΛΗ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ.ΤΑΥΤΟΓΧΡΟΝΑ ΕΙΧΑ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΞΩ.Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ...ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΜΕΤΑ 7 ΜΗΝΕς ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΜΟΥ ΞΑΝΑΧΤΥΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.ΠΑΛΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΕ ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΡΙΕΣ,ΑΤΕΛΕΙΣ ΣΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ,ΣΥΝΕΧΗ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ.ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΑΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΩ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΘΑ ΜΕ ΞΑΝΑΞΕΚΙΝΗΣΩ ΑΓΩΓΗ.ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ...ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΡΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΣΧΟΛΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ,ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΟΥΡΤΙΝΕς ΕΠΙΠΛΑ ΑΝ ΕΧΟΥΝ Η ΟΧΙ ΕΛΛΑΤΩΜΑΤΑ.ΤΙ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ...?

Από τη μια πλευρά, όλοι μας έχουμε ανατραφεί με το υπάρχον σύστημα κοινών αξιών και διακατεχόμαστε από το σύμπλεγμα τελειότητας, το οποίο από μόνο του προκαλεί ένα σεβαστό αριθμό ψυχολογικών συγκρούσεων. Από την άλλη, οι ψυχαναγκασμοί αποτελούν έναν τρόπο διαφυγής από τη δυσάρεστη καθημερινότητα, μέσω της δημιουργίας μιας εστίας ψυχολογικής έντασης, η οποία υπερκαλύπτει τις υπόλοιπες. Το κάθε φάρμακο μπορεί να προκαλέσει μια προσωρινή ανακούφιση, διότι παρεμβαίνει μόνο στη μέση της παθογένειας του μηχανισμού, αφήνοντας ανέγγιχτες τις αρχικές αιτίες και τα κίνητρα. Για αυτό και με τη διακοπή της αγωγής, αργά ή γρήγορα, ανάλογα με το βαθμό της επιρροής των αρνητικών συναισθημάτων και καταστάσεων, οι εκδηλώσεις και τα συμπτώματα επιστρέφουν. Εάν όμως αλλάξει το γενικό πλαίσιο της αντίληψης, τότε όχι μόνο υποχωρούν οι παρόντες προβληματισμοί, αλλά και βελτιώνεται η ποιότητα της ζωής στο σύνολο της, διότι το άτομο αποκτά τη δυνατότητα να γνωρίζει τις πραγματικές του ανάγκες, να τις ξεχωρίζει από τις «τεχνίτες», που αποτελούν ένα παράπλευρο προϊόν της κοινωνικοποίησης, να τις ικανοποιεί και να διαμορφώνει ανάλογα με την καθημερινότητα του.



Έυη    15/05/2012 02:03
πρόσφατα επισκέφτηκα έναν ψυχίατρο(βασικά νόμιζα ότι ήταν ψυχολόγος)μετά από ένα ψυχολογικό αδιέξοδο που βρίσκομαι τα τελευταία 2-3 χρόνια κυρίως με αποκορύφωμα τους τελευταίους μήνες που ένιωθα όλα τα συμπτώματα της δυσθυμίας και της κατάθλιψης..πολύ έντονη απραγία λόγω της συνεχής κούρασης(σέρνομαι..), μελαγχολία,σκέψεις μαύρες που μοιάζουν λυτρωτικές αλλά επικρατεί η λογική χάρις του παιδιού(1 έτους),απώλεια σεξουαλικής επιθυμίας,αυπνίες το βράδυ και ύπνος πολύς το πρωί,τελευταία δυσφορία στην αναπνοή και ένα κόμπο στο στέρνο σαν να θέλω να κάνω εμετό κάπως..να καταλήξω,ότι ο γιατρός μου έθεσε σαν μονόδρομο κατά κάποιον τρόπο τα αντικαταθλιπτικά..εγώ δεν θέλω.έχω ανάγκη να βάλω σε σειρά το παζλ του συναισθηματικού μου κόσμου..όταν του είπα ότι δεν θέλω να γίνω έρμαιο των φαρμάκων εκείνος μου είπε ότι\\\\\\\"και προτιμάς να γίνεις έρμαιο των συμπτωμάτων σου?\\\\\\\"επιτρέπεται να μου μιλήσει έτσι?δηλαδή η μόνη σωτηρία είναι τα φάρμακα??πως μπορεί η ψυχοθεραπεία να είναι αποτελεσματική και τι είδους \\\\\\\"τεχνική\\\\\\\"να αναζητήσω??ευχαριστώ

Αγαπητή Έυη, η ανθρωπότητα γενικώς διακατέχεται από την ανάγκη εύρεσης των θαυματουργών φαρμάκων, τα οποία θα επιτρέπουν την επίλυση των προβλημάτων χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια από την πλευρά του ενδιαφερομένου. Ο κάθε ψυχίατρος ή ιατρός οποιασδήποτε άλλης ειδικότητας, που θα επιμένει στην απόλυτη και αποκλειστική αναγκαιότητα της λήψης των φαρμάκων απλά εκφράζει την υποκειμενική του θέση, βασισμένη στο γενικό πλαίσιο της κοινής αντίληψης και στο επίπεδο γνώσεων τα οποία έχει διδαχθεί. Προσωπικά, δεν συμμερίζομαι την άποψη αποτελεσματικότητας των έτοιμων συνταγών κάποιων επιλεγμένων τεχνικών. Αντίθετα, πιστεύω ότι όσο βαθύτερες είναι οι γνώσεις του ανθρώπου για τους τρόπους λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού, όπως και για τις λεπτομέρειες της δομής των περιβαλλοντικών φαινόμενων, χωρίς τον περιορισμό των νοητών κανόνων, τόσο πιο εύστοχες και αποτελεσματικές θα είναι οι επιλογές και οι συμπεριφορές του, τόσο πιο ελεύθερο θα είναι το συγκεκριμένο άτομο να μετατρέπει την πραγματικότητα σύμφωνα με τις πραγματικές του ανάγκες, ή, όταν αυτό δεν είναι εφικτό, να προσαρμόζεται με βέλτιστο τρόπο, και πάλι να πετυχαίνει την ικανοποίηση των αναγκών του. Η γνώση του οποιουδήποτε αντικειμένου ή φαινόμενου επιτρέπει τον εύστοχο χειρισμό και μειώνει την εξάρτηση του ατόμου από την βούληση των άλλων, και αυτό είναι μια από τις βασικότερες προϋποθέσεις της πνευματικής ωρίμανσης και ενηλικίωσης του.



χαρα    05/04/2012 10:58
ο αντρας μου πριν απο 4 χρονια πηρε αντικαταθλιπτικη αγωγη με ladose τα οποια τα εκοψε σταδιακα με επιτηρηση γιατρου.τον τελευταιο καιρο εχει ψυχαναγκαστικής συμπεριφορα με θεμα της ταξης και της καθαριοτητας.μηπως επιστρεφει η καταθλιψη με αλλη μορφη???

Αγαπητή Χαρά, προφανώς η προηγούμενη έκπτωση της διάθεσης του συζύγου σου δεν ήταν πρωταρχική, και, όπως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, οφειλόταν στις υπάρχουσες ψυχολογικές συγκρούσεις, οι οποίες υποχώρησαν προσωρινά υπό την αλλαγή της βιοχημικής σύστασης του εγκεφάλου κατά τη λήψη της φαρμακευτικής ουσίας. Κανένα φάρμακο όμως δεν είναι σε θέση να αλλάξει τον τρόπο αντίληψης. Έτσι, μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, το πρόβλημα εξωτερικεύεται ξανά σε μία ή άλλη μορφή.



litsa    16/03/2012 13:21
Κύριε Κοτανίδη , διαβάζοντας και τις ερωτήσεις που σας υποβάλλουν όσοι επικοινωνούν με το πολύ χρήσιμο site σας ,διαπιστώνω ότι όλοι όσοι έχουμε κατάθλιψη-ανήκω και εγω στην κατηγορία αυτή -δεν μπορούμε να βρούμε οριστική λύση απο την φαρμακευτική αγωγή.Παίρνω ladose 60 mg ημερησίως και xanax 0,5 ,δεν έχω δει διαφορά ενω ταυτόχρονα κάνω και ψυχοθεραπεία.Πότε θα νιώσουμε χαρά και ευχαρίστηση απο τα μικρα καθημερινά πράγματα, εδώ και πολύ καιρό δεν με αγγίζει τίποτα, τα συναισθήματά μου νιώθω πως έχουν ισοπεδωθεί τελείως(οι λόγοι δεν έχουν σχέση με την οικονομική κρίση),τελικά η κατάθλιψη θεραπεύεται ή σε ακολουθεί για την υπόλοιπη ζωή σου;

Αγαπητή Λίτσα, ίσως ο καθένας από εμάς θα είναι σε θέση να είναι ικανοποιημένος με τα «μικρά» πράγματα της καθημερινότητας, όταν θα σταματήσει να τα αντιλαμβάνεται ως μικρά, όταν θα ξεφύγει από τα κοινά πρότυπα των αξιών, αντίθετα προς τις φυσικές ανάγκες του, όταν σταματήσει να φοβάται και να κατακρίνει τη διαφορετικότητα και του εαυτού του, και των άλλων, και θα μπορεί να τη δέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. Ιδιαίτερη έμφαση αξίζει να δοθεί στην ίδια την έννοια της χαράς, την οποία έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε ως ένα υπέρμετρο και θεμιτά μόνιμο θετικό συναίσθημα απόλυτης ευτυχίας. Στη περίπτωση αυτή, το κάθε τι, που δεν αντιστοιχεί στα συγκεκριμένα κριτήρια, δεν εκλαμβάνεται ως θετικό, ικανό να προκαλέσει θετικά συναισθήματα. Έτσι γινόμαστε οι υπόδουλοι των δικών μας αντιλήψεων τα οποία δεν αντιστοιχούν στη πραγματικότητα και δεν μπορούν να συνοδεύονται από την ικανοποίηση με τη πραγματικότητα. Από την άλλη πλευρά, η παθητική στάση, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, ο φόβος για τα λάθη και άλλα πολλά μας βυθίζουν στην απραγία, η οποία λογικά και αναμενόμενα όχι μόνο δεν συμβάλλει στην αλλαγή μιας δυσάρεστης καθημερινότητας, αλλά και την επιβαρύνει με άλυτες καταστάσεις και συνέπειες. Επίσης, είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι καμία θετική αλλαγή δεν μπορεί να είναι ούτε απότομη, ούτε εύκολη. Το κάθε καλό απαιτεί τον ανάλογο χρόνο και τις ανάλογες προσπάθειες.



Ηλεκτρα    15/03/2012 00:49
Kύριε Κοτανίδη γεια σας! συγχαρητηρια για το site sas! ηθελα να σας κάνω μια ερώτηση..αν κάποιος από τον τρόπο ζωής που κάνει,λιγο απομoνωτικός,φαίνεται να έχει κατάθλιψη,ετσι τουλαχιστον νομιζουν οι αλλοι,αλλα ο ιδιος νιωθει νορμαλ και νιωθει σε γενικες γραμμες καλα τι ισχυει τελικα? εχει καταθλιψη? χρησιμοποιει μηχανισμους αμυνασ? εκλογικευει? κατι αλλο?

Αγαπητή Ηλέκτρα, θα σου θέσω για παράδειγμα μια απλουστευμένη ερώτηση. Εάν εγώ τρώω λίγο και αισθάνομαι καλά, ενώ οι άλλοι τρώνε πολύ και πιστεύουν ότι αυτοί είναι «νορμάλ», ενώ εγώ, κατά την άποψή τους κινδυνεύω, τι ισχύει τελικά; Η φύση έχει δημιουργήσει έναν τέλειο μηχανισμό προσαρμογής του οργανισμού, βασισμένο στην εσωτερική αίσθηση «είμαι καλά» του κάθε ζωντανού οργανισμού. Η αστοχία των κανόνων που προσπαθούν να επιβάλλουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους και στους άλλους βασίζεται στη βιασύνη να τους εγκαθιδρύσουν χωρίς να έχουν την απαραίτητη, τεκμηριωμένη από τον χρόνο και την εμπειρία γνωσιακή βάση. Αυτό συνήθως οδηγεί στον δογματικό τρόπο επιβολής μιας άποψης, η οποία μετά αποδεικνύεται λανθασμένη και αντικαθίσταται από μια άλλη, αλλά πάλι εξίσου δογματική. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Μια, διάφοροι ιθύνοντες προσπαθούν να πείσουν ότι κάτι είναι καλό και πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να το ακολουθήσουν, την άλλη – ότι κάτι είναι το απόλυτο κακό και όλοι πρέπει να το αποφεύγουν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ότι οι έννοιες του κάλου και του κακού στη φύση είναι σχετικές, και αντιστοιχούν στην καθαρά προσωπική εκτίμηση του συγκεκριμένου οργανισμού, τη συγκεκριμένη στιγμή και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες. Αντίθετα, οι ικανότητες του οργανισμού, βασισμένες στη συναισθηματική εκτίμηση, τελειοποιούνταν επί εκατομμύρια χρόνια φυσικής εξέλιξης, και μόνο η παρέμβαση των κοινωνικών αξιών τη διαστρεβλώνουν, λόγω της σύγκρουσης του κοινωνικού συμφέροντος με τις ατομικές ανάγκες, όταν επιβάλλεται να αισθάνεται κάποιος καλά, καθώς η κατάστασή του συμπίπτει με την προκαθορισμένη από άλλους ή το αντίθετο, να μην αισθάνεται καλά, επειδή η κατάστασή του αποκλίνει. Στο πλαίσιο αυτό οφείλεται και η δυσκολία αποδοχής της διαφορετικότητας των άλλων, αλλά και του εαυτού μας, βασισμένη στην ανάγκη της ευρύτατης κοινωνικής αποδοχής και θετικής αξιολόγησης, άσχετα με το γεγονός ότι η ανάγκη αυτή σε αρκετές περιπτώσεις αντιτίθεται στις ατομικές ανάγκες και εκτιμήσεις.



Νατάσσα     13/03/2012 14:42
Γειά σας. Ταλαιπωρούμαι με την κατάθληψη και την αϋπνια εδώ και τέσσερα χρόνια..! Πρέπει να γίνω πειραματόζωο για να καταφέρω να βρώ ενα φάρμακο που να με κάνει να νιώσω καλύτερα;; Μπορείτε να μου συστήσετε κάποια ουσία για να γίνω καλά και απο κει και περα ότι άλλο ψυχολογικό προκύψει θα το παλέψω. Δεν αντέχω άλλο να νιώθω κουρασμένη σωματικά και \\\\\\\\\\\\\\\'μπουκομένη\\\\\\\\\\\\\\\' χωρίς ευεξία και διαύγεια στη σκέψη! Το αίσθημα που νιώθω είναι σαν να έχω ιγμορίτιδα 365 μέρες το χρόνο!!!

Αγαπητή Νατάσσα, μήπως υπάρχει μια γενική κατάσταση της δυσαρέσκειας με τη πραγματικότητα ή τουλάχιστον η δική σου αντίληψη της, η οποία δεν σου επιτρέπει να αισθάνεσαι θετικά με τη καθημερινότητα;



Ελένη    09/03/2012 09:33
Αγαπητέ Κ. Κοτανίδη Η κατάθλιψη η κλινική είναι δυνατό να προέλθει απο συνεχόμενο άγχος ή σωματική κόπωση? Χωρις να υπάρχει κάποιο αίτιο φοβικό ή αλλαγή στο τρόπο ζωής? Ευχαριστώ

Αγαπητή Ελένη, προσωπικά αντιλαμβάνομαι την λεγόμενη κλινική κατάθλιψη ως ακραία επιδείνωση της φυσιολογικής έκπτωσης της διάθεσης, η οποία συνοδεύει την κάθε δυσάρεστη κατάσταση που βιώνουμε βάσει του μηχανισμού συναισθηματικής αξιολόγησης. Όταν, λοιπόν μια δυσάρεστη κατάσταση χρονίζει χωρίς να έχει αίσια διέξοδο δημιουργείται μια κατάσταση μόνιμης προβληματικότητας, που επικαλύπτει και επηρεάζει όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες του εγκεφάλου μας. Και αυτό αφόρα περισσότερο τις ύπουλες καταστάσεις των «ασήμαντων» γεγονότων, τα οποία είτε έχουμε συνηθίσει, είτε δεν έχουμε μάθει να τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία. Ενώ τα έντονα δυσάρεστα γεγονότα, συνήθως είμαστε αναγκασμένοι να τα αντιμετωπίσουμε λόγω της έντασης τους. Έτσι, για παράδειγμα εάν έχω υποστεί το κάταγμα στο πόδι, θα αναγκαστώ να θέσω τον εαυτό με ακινησία και να του δώσω την ευκαιρία να αναρρώσει. Ενώ όταν έχω ένα μικρότερο σε ένταση πόνο στο πόδι, προσπαθώ να το παραβλέψω, ωθούμενος από την ανάγκη να εκπληρώσω τους στόχους, τους οποίους θεωρώ περισσότερο σημαντικούς από το μικρότερο ενόχλημα που αισθάνομαι. Στην περίπτωση αυτή, ακόμα και να συσσωρευτεί η προβληματική κατάσταση και προκληθεί το κάταγμα, θα συνεχίζω τις προσπάθειες της παράβλεψης του πόνου διότι τον έχω συνηθίσει και δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω τον βαθμό της προβληματικότητας του και τις συνέπειες των επιλογών μου. Όλα αυτά οφείλονται στον λανθασμένο τρόπο συναισθηματικής αξιολόγησης «καλό-κακό», η οποία αποτελεί τη βάση της συμπεριφοράς όλων των ζωντανών πλασμάτων και η οποία διαταράσσεται, λόγω της επιβολής των κοινών αξιών, αντίθετων στο προσωπικό συμφέρον.



Ειρήνη    01/02/2012 16:17
Γεια σας γιατρέ! Θα ήθελα να σας ρωτήσω, πως μπορώ να καταλάβω αν έχω κατάθλιψη? Και τι μορφής? Λόγω του ότι είμαι ανήλικη, δεν διαθέτω το χρηματικό ποσό για να μπορέσω να πάω σε ψυχολόγο και όταν το είχα πει στην μαμά μου συγχύστηκε λέγοντάς μου ότι είμαι πολύ μικρή για ψυχολόγους (16 είμαι) και γενικά δεν το αποδέχτηκε. Όμως εδώ και 4 μήνες έχω παρατηρήσει, εγώ και τα κοντινά μου άτομα, τεράστια αλλαγή στην διάθεσή μου, στον τρόπο που συμπεριφέρομαι και γενικά έχω χάσει το ενδιαφέρον μου για τα πάντα. Υπήρξαν και κάποιοι παράγοντες που με σπρώξανε στην απόπειρα αυτοκτονίας. Θα χρειαστώ χάπια?

Αγαπητή Ειρήνη, οι διακυμάνσεις της διάθεσης είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε κάποια σχετικά μακροχρόνια δυσάρεστα γεγονότα ή καταστάσεις. Τα φάρμακα μπορούν να μειώσουν τις σοβαρές επιπτώσεις της χρόνιας επιρροής τους, επηρεάζοντας τον βαθμό της αναισθησίας του ανθρώπου, αλλά φυσικά δεν είναι σε θέση να απομακρύνουν τις πρωταρχικές αρνητικές αιτίες.



ΔΕΣΠΟΙΝΑ    13/12/2011 09:49
Καλημέρα σας, ανακαλυψα τυχαία το site σας και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Θα ήθελα την γνώμη σας για το χρόνιο πρόβλημα κατάθλιψης που αντιμετωπίζω εδώ και δέκα χρόνια. Έχω κάνει διάφορες φαρμακευτικές αγωγές αλλά αυτό που δεν μπορώ να ξεπαράσω είναι η διαχείρηση ενός προβλήματος όταν παρουσιάζεται. Τα συμπτώματα (Ψυχοσωματικά)τότε της κατάθλιψης επανέρχονται. Το φάρμακο που παίρνω εδώ και ένα χρόνο είναι το velpine 150 και σε κατάσταση πανικού το xannax. Δεν νοιώθω ότι με έχουν βοηθήσει και πάρα πολύ. Η αδικαιολόγητη σωματική κόπωση υπάρχει, η παραμέληση της εμφάνισης μου, η αύξηση του βάρους κλπ. Για να μην σας κουράζω άλλο θα ήθελα να μου δώσετε κάποιες συμβουλές. Επίσης να σας αναφέρω ότι έχω παρατηρήσει πως τα διάφορα φάρμακα που έχω πάρει κατά καιρούς μου προκαλούν αϋπνία και έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας. Με εκτίμηση Δέσποινα

Αγαπητή Δέσποινα, τα ψυχοδραστικά φάρμακα αυξάνουν ή μειώνουν την συγκέντρωση διάφορων ουσιών στον εγκέφαλο. Όπως καταλαβαίνεις, οι διακυμάνσεις αυτές δεν μπορούν να μάθουν τον άνθρωπο να διαχειρίζεται εύστοχα τα προβλήματα που προκύπτουν στην καθημερινότητα του καθενός από εμάς. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μονό με την διεύρυνση της γνωσιακής μας βάσης, η οποία μετατρέπεται σε νέα αντίληψη κατόπιν πολλαπλών εμπειρικών επαναλήψεων. Παράλληλα, το γεγονός που κάθε φάρμακο τίθεται σε κυκλοφορία μέσα στον οργανισμό, είναι αδύνατο να περιοριστεί η επίδραση του μονό σε ένα όργανο και μονό με επιθυμητό αποτέλεσμα. Έτσι προκύπτουν όπως οι παρενέργειες των φαρμάκων, έτσι και οι μακροπρόθεσμες επιδράσεις τους σε διάφορα όργανα και συστήματα του οργανισμού. Και να μην προκαλούσε καμία παρενέργεια, η εκτεταμένη χρονικά χρήση των φαρμάκων πάλι δεν θα ήταν θεμιτή, διότι στερεί τον οργανισμό την δυνατότητα ανάπτυξης των αμυντικών του δυνάμεων. Η οποιαδήποτε χρόνια εξωτερική βοήθεια αναιρεί τα κίνητρα, αναγκαία για την αύξηση της προσαρμοστικότητας.



πανος     10/12/2011 04:21
Εχω καταθλιψη κααψυχαναγκασμους(μικροβιοφοβια).Οταν ειχα πρωτοπαει στον ψυχιατρο (πανεπιστημιακος ειναι)ημουν πολυ καλλιτερα και απο το1999 που πρωτοπηγα μεχρι το2008 που σταματησα να πηγαινω ειχα παρει dimyrox zoloft, anafranil, minitran,cipralex, solian και για λιγο καιρο rispendal και geodon.Στο τελος πηρα seropram αι lyrica.Ειχα παει και σε εναν ψυχολογο και μου ειπε να μπω σε κλινικη.Ο γιατρος μου ειπε οτι δεν χρειαζεται.Τωρα χρηματα για να παω σε ψυχολογο δεν εχω και με εναν ψυχολογο που πηγα σε δημοσιο ιδρυμα δεν βλεπω προκοπη.Το μονο που βρηκα ειναι εναν ψυχιατρο συπεριφοριστη(στο ιδιο δημοσιο ιδρυμα) αλλα αυτα που μου λεει να κανω τωρα μου φαινονται πολυ δυκολα. Πριν δυο τρια χρονια ισως να μπορουσα να ανταποκριθω.Στο ΙΕΘΣ που ειναι προσιτα οικονμικα οι ψυχολογοι θα ειναι μικροτεροι και δεν θα αισθανομαι καλα(Ειμαι 46 χρονων και δεν ασκω το επαγγελμα μου λογω της καταστασης μου)Τωαρα παλι ψυχιατρος απο το ιδιο δημοσιο ιδρυμα μου εχει δωσει seropram xanax kai lyrica.Ξερω οτι με τα φαρμακα το προβλημα σεν λυνεται,Μπορω να βοηθηθω μονοςμου?Ισως με καποιο βιβλιο?Αν και εχω διαβασει κατι.Υπαρχει καποιο φως?

Αγαπητέ Πάνο, ο κάθε άνθρωπος είναι δημιουργός της τύχης του και μπορεί να πετύχει οτιδήποτε, αρκεί αυτό να αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Η περίπτωση των ψυχολογικών προβλημάτων δεν διαφέρει από οποιοδήποτε άλλο είδος των προβλημάτων. Η επιτυχής αντιμετώπιση τους εξαρτάται από τον βαθμό των γνώσεων και από την διάθεση του συγκεκριμένου ατόμου να καταβάλλει τις αναγκαίες προσπάθειες. Απλά, η καθαρά ατομική προσπάθεια, χωρίς τη χρήση των έτοιμων γνώσεων ενός ειδικού, θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>