ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1018 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Katerina    23/11/2012 17:48
Γεια σας. εχω 2 βασικα προβληματα. 1) οι κολλητες μου με εχουνε τελειως γραμμενη. ειμαστε 4. ολο κανουνε σχεδια χωρις εμενα δε με υπολογιζουν καθολου και γενικως συμπεριφερονται σαν να μην υπαρχω..τι μπορω να κανω?? 2) το αγορι που ημουνα κολλημενη εδω και 3 μηνες ηταν ετοιμο να κανει κατι αλλα εγω η μαλακο τον απεφυγα επειδη κομπλαρα και τωρα δε μιλαμε πια,εδω και κανα δυο βδομαδες μου μιλαει ελαχιστα ενω μιλαγαμε ολη μερα..πως να τον ξανακερδισω??

Αγαπητή Κατερίνα, φαίνεται πως τα προβλήματα του σου οφείλονται σε ένα γενικό πλαίσιο χαμηλής αυτοεκτίμησης, βασισμένο στο φόβο της μοναξιάς, τις πληροφορίες, σχετικές με τους μηχανισμούς του οποίου, έχω αναρτήσει στην πρόσφατη απάντηση στη zenia 20/11/2012 15:16



zenia    20/11/2012 15:16
Πως θα μπορόυσα να σταματήσω να έχω την ανάγκη να με αποδέχονται όλοι?Οσο κι αν προσπαθώ είναι κάτι που με ταλαιπωρεί πολύ τελικά καθώς προσπαθώ να είμαι τέλεια και αρεστή πάντα.Σταδιακά διαπιστώνω πως αυτό με ωθεί να έχω λιγότερες επαφές με ανθρώπους που νιώθω πιο έντονα την ανάγκη να τους αρέσω - να τους αποφεύγω - ή που μπορεί να νιώθω ότι δε με αποδέχονται πλήρως.Τι μπορώ να διαβάσω ή να κάνω ή κάπου να απευθυνθώ?

Αγαπητή zenia, η ανάγκη απόλυτης αποδοχής και τελειότητας βασίζονται κατά βάθος στο φόβο της μοναξιάς, σχετικές πληροφορίες για τον οποίο μπορείς να βρεις στις εξής δημοσιεύσεις: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=440105279380608&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater http://www.facebook.com/photo.php?fbid=441569309234205&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1 http://www.facebook.com/photo.php?fbid=442983182426151&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1 Για οποιαδήποτε διευκρίνηση ή απορία είμαι στη διάθεση σου.



Αναγνώστρια    08/10/2012 09:53
Καλή σας μέρα, έχω κάποιους προβληματισμούς που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ο Σαρτρ πολύ σωστά έλεγε σ\\\\\\\\\\\\\\\' ένα βιβλίο του πως η κόλαση είναι οι άλλοι. Γιατί ένω μπορεί ν\\\\\\\\\\\\\\\' ασπάζεσαι τον στοχασμό του υπαρξιστή, να μην μπορεί να βρει εφαρμογή; Είναι μάλλον σαφές πως ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, υπάρχουν όμως καθολικοί ορισμοί; Γιατί βλέπουμε και πολλούς που αφήνουν τα εγκόσμια, βλέπουμε ερημίτες ή και μοναχικούς ανθρώπους στην καθημερινότητα. Αυτή η μοναχικότητα έρχεται από επιλογή ή άραγε κάποια στιγμή εμπίπτει με την μοναξιά; Βλέπω στον εαυτό μου έναν διχασμό. Απ\\\\\\\\\\\\\\\' την μια μου αρέσει η μοναχικότητα, απ\\\\\\\\\\\\\\\' την άλλη όταν βρεθώ κάπου με κόσμο, επιθυμώ (χωρίς όμως να το επιδιώκω) να είμαι στο κέντρο της προσοχής, όποτε τυχαίνει αυτό νιώθω καλά, αλλιώς νιώθω μια αμηχανία - νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι μέχρι ένα σημείο είναι εγωκεντρικοί και ναρκισσιστές. Επίσης, παρόλο που γνωρίζω πως κρύβει μεγάλη θυμοσοφία αυτό που λέγεται συχνά, ότι \\\\\\\\\\\\\\\"μόνοι μας γεννιόμαστε, μόνοι μας πεθαίνουμε\\\\\\\\\\\\\\\", νιώθω πως δεν μπορώ να μην επηρεάζομαι απ\\\\\\\\\\\\\\\' τους άλλους ενώ καταλαβαίνω ότι στην ουσία ζούμε και μόνοι μας. Συζητώ με ανθρώπους που μου λένε το κλασικό \\\\\\\\\\\\\\\"δεν με νοιάζει η γνώμη του κόσμου\\\\\\\\\\\\\\\" και νομίζω ότι λέγεται απλά μηχανικά ή είναι ψέμα. Γίνεται αυτό το πράγμα; Πώς μπορείς να ξεπεράσεις τους άλλους απ\\\\\\\\\\\\\\\' τη στιγμή που συνυπάρχεις μαζί τους και επομένως προκύπτουν αλληλεπιδράσεις και τα αποτελέσματα αυτών; Εσείς προσωπικά, αν επιτρέπεται, τι ακολουθείτε;

Αγαπητή Αναγνώστρια, άλλο είναι να αξιολογούμε τις αλληλεπιδράσεις και τα αποτελέσματα αυτών για να εμπλουτίσουμε τη γνώση μας και να την κάνουμε περισσότερο αντικειμενική, και τελείως διαφορετικό, να εξαρτόμαστε υπερβολικά από την άποψη των άλλων σε μορφή της θετικής εκτίμησης, για να καλύψουμε προσωρινά τη μειωμένη αυτοεκτίμηση. Το να υποστηρίζεται ότι ο άνθρωπος εν γένει είναι ένα κοινωνικό ον είναι το ίδιο απόλυτο και δογματικό όπως και ο ισχυρισμός ότι είναι ένα ανώτερο ον, είναι εξίσου αυθαίρετο με την προσπάθεια διαχωρισμού των πραγμάτων και των ζωντανών πλασμάτων σε ανώτερα και κατώτερα. Στη φύση δεν υπάρχει τίποτα κατώτερο και ανώτερο, το κάθε τι έχει τη δική του αξία και χρήση, η οποία σε μια περίπτωση μπορεί να είναι απόλυτα αναγκαία, ενώ σε μια άλλη, παρόμοια, τελείως περιττή, η και επιβλαβής, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών και του τρόπου χρήσης τους. Για παράδειγμα, το νερό σε μια έρημο έχει την υπέρτατη σημασία για την επιβίωση, εάν όμως βρεθούμε στη μέση μιας λίμνης, στην ίδια έρημο χωρίς να ξέρουμε να κολυμπάμε, το ίδιο νερό μετατρέπεται από το απόλυτα αναγκαίο σε επικίνδυνο και ανεπιθύμητο. Ο λόγος που οι ζωντανοί οργανισμοί συγκροτούνται σε ομάδες και κοινωνίες είναι μοναδικός, η επιβίωση. Μόνο αυτή η ανάγκη είναι σε θέση να υπερκαλύπτει τις αρνητικές συνέπειες της κοινωνικοποίησης, διότι η κάθε συνύπαρξη αναπόφευκτα συνοδεύεται από τον περιορισμό της ατομικότητας, της ελευθερίας των προσωπικών επιλογών, από καταπίεση, κανόνες και απαγορεύσεις. Όσο οι εξωτερικές συνθήκες είναι δυσμενείς, τόσο ενισχύεται η τάση ομαδοποίησης. Αντίθετα, όταν οι συνθήκες ομαλοποιούνται, κυριαρχούν οι φυγοκεντρικές τάσεις. Για το λόγο αυτό και παρατηρούμε ότι με την έλευση της ευημερίας στις δυτικές χώρες αυξάνεται ο ατομισμός, εξασθενούν οι παραδοσιακοί οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί, όπως αυτό συμβαίνει στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Από την άλλη πλευρά, όλοι μας είμαστε προϊόντα της υπάρχουσας κοινωνίας, όλοι κουβαλάμε τα κατάλοιπα της επιρροής της, τις στερεές, πάγιες και άκαμπτες πεποιθήσεις, διαμορφωμένες επί δεκαετίες ανατροφής. Αυτό μας δυσχεραίνει στην προσπάθεια αλλαγής των ήδη υπαρχόντων αντιλήψεων και προβάλλει τη λεγόμενη «αντίσταση». Επίσης, τη δική του συνεισφορά πραγματοποιεί και ο φυσιολογικός μηχανισμός εκμάθησης και απομνημόνευσης, ο οποίος βασίζεται στην καταγραφή των πληροφοριών στα RNA των εγκεφαλικών κυττάρων. Για να αλλάξει μια υπάρχουσα πληροφορία ή να υιοθετηθεί μια νέα είναι αναγκαίο να επανακωδικοποιηθεί το RNA ή να δομηθεί νέα κωδικοποίηση, και αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στιγμιαία και μονοκόμματα. Επομένως, η κάθε αλλαγή της αντίληψης, εκτός από την υπέρβαση της ψυχολογικής αντίστασης, καλείται να εφαρμόσει την επανάληψη, πολλαπλασιασμένη σε αναγκαίο χρόνο και προσπάθειες.



Ιωάννα    02/10/2012 10:31
σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την απάντησή σας!!θα ήθελα πάνω σε αυτό το θέμα να σας ρωτήσω επιπλέον και κάτι άλλο... όταν λέμε ψέμματα για ένα θέμα δεν είναι σα να θέλουμε να κρύψουμε κάτι...ίσως πονηρό???

Αγαπητή Ιωάννα, η έννοια του πονηρού είναι σχετική. Σε κάθε περίπτωση, όταν ένα άτομο καταφεύγει στο ψέμα, αυτό σημαίνει ότι φοβάται τις συνέπειες, και πάνω απ’ όλα, προφανώς, πιέζεται για να προχωρήσει στην ανακάλυψη του φόβου του, τον οποίο βιώνει επώδυνα. Είναι όπως όταν κάποιος προσπαθεί να καλύψει την πληγή του, να την προστατέψει, ενώ εμείς προσπαθούμε να την ξεγυμνώσουμε και απαιτούμε να τη σκαλίσουμε. Το συμπέρασμα είναι, εάν εμείς δεν θέλουμε να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα ψέματα των άλλων ανθρώπων, είναι προτιμότερο να βασιζόμαστε στη δική μας γνώση και στη δική μας παρατήρηση των γεγονότων σε βάθος του χρόνου, παρά να απαιτούμε τη λεκτική επιβεβαίωση των υποψιών μας, καθώς τα πρόωρα συμπεράσματα αρκετά συχνά βασίζονται στις προσωπικές ανασφάλειες.



Αναγνώστρια    22/09/2012 19:03
Διάβασα το άρθρο στο οποίο με παραπέμψατε, βέβαια μαζί με αυτό διάβασα και όλα τα υπόλοιπα, και είμαι εντυπωσιασμένη απ\\\\\\\\\\\\\\\' τον τρόπο σκέψης σας. Κατάλαβα τι εννοούσατε, επομένως τίποτα δεν είναι βιολογικό και η διατάραξη χημείας που προκύπτει είναι αποτέλεσμα και όχι αίτιο, αποτέλεσμα ωστόσο της μη σωστής διαχείρισης μιας κατάστασης. Η διατάραξη αυτή είτε είναι μικρή, είτε είναι μεγάλη, αποκαθίσταται φυσιολογικά; Δηλαδή μόνο με την αλλαγή στάσεων, τρόπου σκέψης και ζωής; Επίσης θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι τελευταίο (και ελπίζω να μην σας απασχολώ, γιατί γνωρίζω πως οι ερωτήσεις μου δεν χρήζουν άμεσης απάντησης και βοήθειας). Πολλές φορές τυχαίνει (δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, αλλά συμβαίνει σε πολλούς απ\\\\\\\\\\\\\\\' όσο έχω μιλήσει) να θυμόμαστε πολύ έντονα κάποια όνειρα, τα οποία δεν είναι σουρεαλιστικά, και πολλές φορές στο άσχετο να μας έρχονται και ν\\\\\\\\\\\\\\\' αναρωτιόμαστε: \\\\\\\\\\\\\\\"τώρα το έχω ζήσει αυτό ή είναι όνειρο;\\\\\\\\\\\\\\\" ή μπορεί μια ρεαλιστική σκέψη να έρχεται σαν ανάμνηση/βίωμα, αλλά αυτή η σκέψη να είναι απλώς αποκύημα του μυαλού και να προβληματιζόμαστε για μια στιγμή: \\\\\\\\\\\\\\\"τώρα έγινε έτσι ή δεν έγινε;\\\\\\\\\\\\\\\", εν τέλει και στις δύο περιπτώσεις επεμβαίνει η λογική και ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, μα ορισμένες φορές μπορεί να είναι και δυσδιάκριτο. Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι, που μπορεί ν\\\\\\\\\\\\\\\' αποδίδεται αυτό και μήπως ενέχει κάτι; Ξέρω ότι δεν έχει καμία σημασία γιατί δεν υπάρχει λόγος ν\\\\\\\\\\\\\\\' ασχολείσαι με το αν κάτι έγινε ή δεν έγινε στο παρελθόν εφόσον είναι παρελθόν και δεν έχει ασκήσει με τέτοια δύναμη επιρροή στο παρόν, αλλά μ\\\\\\\\\\\\\\\' ενδιαφέρει σαν πληροφόρηση. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την όλη κατατόπιση σας.

Αγαπητή Αναγνώστρια, υποθέτω πως έχει δημιουργηθεί μια σύγχυση σε ότι αφόρα την έννοια του βιολογικού. Ό,τι συμβαίνει στον οργανισμό μας βασίζεται στο βιολογικό, απλά, όπως στο παρελθόν ο εγωκεντρικός τρόπος σκέψης και αντίληψης ωθούσε τον άνθρωπο να πιστεύει ότι η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και όλοι υπόλοιποι πλάνητες και άστρα περιστρέφονται γύρω από αυτό, έτσι και στο θέμα του βιολογικού ευρέως επικρατεί η άποψη ότι πρώτα προκύπτουν οι εσωτερικές αλλαγές στη σύσταση του οργανισμού, οι οποίες και προκαλούν ανάλογες εκδηλώσεις και αντιδράσεις. Ενώ, στην πραγματικότητα, η εξωτερικές συνθήκες είναι αυτές που προκαλούν τις ανάλογες προσαρμοστικές αλλαγές στον οργανισμό. Δηλαδή, εάν ο εξωτερικός κόσμος ήταν άκαμπτα σταθερός, τότε και στο εσωτερικό των οργανισμών δεν θα προέκυπταν αλλαγές, διότι, απλά, δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για αυτό. Ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό του κάθε οργανισμού, ακολουθεί τον νόμο της επιβίωσης και αποσκοπεί τη διατήρηση της λειτουργικότητας και της βιωσιμότητας του μέσω της προσαρμογής. Όσον αφόρα τα όνειρα, αυτά πάντα αποτελούν την αντανάκλαση της παρούσας πραγματικότητας. Ο εγκέφαλος μας δεν είναι σε θέση να επεξεργαστεί όλες τις πληροφορίες ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια της ημέρας, διότι υπάρχει ανάγκη συγκέντρωσης της προσοχής στα πιο σημαντικά ζητήματα. Επομένως, κατά τη διάρκεια της ημέρας συσσωρεύεται ένα σεβαστό ποσοστό πληροφοριών, οι οποίες δεν έχουν προλάβει να επεξεργαστούν, διατηρώντας τον εγκέφαλο σε ένταση και απαιτώντας αρκετές επιπρόσθετες προσπάθειες και ενεργειακές δαπάνες. Ο ύπνος είναι ένας μηχανισμός, ο οποίος επιτρέπει τη διαλογή των πληροφοριών, καθώς ο εγκέφαλος με την έλευση του ύπνου σταδιακά αποκόπτεται από όλα εξωτερικά ερεθίσματα, και σταματά η ροη των νέων πληροφοριών και την αποθήκευση τους σε μορφή της κρυπτογράφησης στο RNA των εγκεφαλικών κυττάρων, η οποία και αποτελεί τη μορφολογική δομή της μακροπρόθεσμης μνήμης. Συνοπτικά, ο ρόλος του ύπνου βασίζεται στην αποκοπή από νέες πληροφορίες, η οποία επιτρέπει τη συστηματοποίηση των ήδη ληφθέντων πληροφοριών, για την αποφυγή της υπερβολικής διέγερσης του εγκεφάλου. Τα όνειρα εκφράζουν τον μηχανισμό της συναισθηματικής σύνδεσης των τρεχόντων γεγονότων με τις εμπειρίες και με τα βιώματα του παρελθόντος. Με τον τρόπο αυτό πραγματοποιείται η σύγκριση, αναγκαία για τη διαδικασία της αναγνώρισης και εκμάθησης. Όσο περισσότερο ισχυρά συναισθήματα αντιπροσωπεύουν κάποιο γεγονός από το παρελθόν, τόσο πιο ζωηρά όνειρα θα συνοδεύουν την επεξεργασία των νέων, τρεχόντων γεγονότων, τα οποία με κάποιον τρόπο, σε κάποιες λεπτομέρειες ή ακόμα σε μια μεμονωμένη ιδιότητα τους μας «θυμίζουν» κάτι που είχε συμβεί και αξιολογηθεί συναισθηματικά στο παρελθόν. Επομένως τα όνειρα μπορούν να μας παρέχουν αρκετά χρήσιμες πληροφορίες, αρκεί να μάθουμε να τα ερμηνεύουμε σύμφωνα με την πραγματικό τους νόημα. Στο τέλος θα ήθελα να προσθέσω ότι αυτά που χρήζουν άμεσης βοήθειας συνήθως έχουν πυροσβεστικό χαρακτήρα και δεν προσφέρουν τις ριζικές αλλαγές, απαιτούμενες για την επίτευξη της μακροπρόθεσμης σταθερότητας, η οποία δομείται σταδιακά. Το καθετί καλό και χρήσιμο απαιτεί αρκετό χρόνο και προσπάθεια, γρήγορα και εύκολα επιτυγχάνονται μόνο προσωρινές λύσεις.



    18/09/2012 15:33
Χαίρετε κ. Κοτανίδη! Σας είχα στείλει ξανά στις 15 και μεταξύ των άλλων μου απαντήσατε \\\\\\\"..διότι η διατάραξη αυτή προέρχεται από τη χρόνια έκθεση στις πιεστικές συνθήκες, τις οποίες ορισμένοι αντιλαμβάνονται ως πρέπουσες, ενώ οι άλλοι καθόλου δεν έχουν αναπτύξει την ικανότητα αναγνώρισης τους.\\\\\\\" Τι ακριβώς εννοείτε; Και ποιές ορίζετε ως πρέπουσες συνθήκες; Επίσης, αν καταλάβα καλά, αφού δεν πιστεύετε στην βιολογική προέλευση των ψυχικών διαταραχών, τότε φαντάζομαι ότι δεν πιστεύετε πως ξένοι και εξωτερικοί παράγοντες μπορούν να επέμβουν στην ψυχολογία μας; Πχ που λένε ότι ο ήλιος βοηθάει στην καλή διάθεση, ότι υπάρχει εποχιακή κατάθλιψη, κλπ

Αγαπητή Αναγνώστρια, οι συνθήκες που τις θεωρούμε πρέπουσες είναι οι καθημερινές καταστάσεις στις οποίες έχουμε συνηθίσει να παραβλέπουμε τις πραγματικές, φυσιολογικές μας ανάγκες προς όφελος των κοινών «πρέπει» ή «δεν πρέπει», π.χ. όταν βρισκόμαστε σε μια «σημαντική» κοινωνική εκδήλωση ή συνάντηση και αισθανθούμε την πείνα, προτιμούμε να την καταστείλουμε προκειμένου να μη «ζημιώσουμε» το σημαντικό αυτό γεγονός. Οπότε, στην περίπτωση αυτή, σχεδόν αυτόματα και ασυνείδητα καταπιέζουμε την ανάγκη που έχει προκύψει, χωρίς να καταλάβουμε την ουσία της καταπίεσης, διότι έχουμε εκπαιδευτεί με τον τρόπο αυτό και το θεωρούμε πρέπον και φυσιολογικό. Η προέλευση των ψυχολογικών αντιδράσεων είναι βιολογική και οι εξωτερικοί παράγοντες αναμφισβήτητα αποτελούν την αρχική αίτια των συναισθηματικών αντιδράσεων, κατά τις οποίες και διαμορφώνονται τα επίπεδα διάφορων χημικών ουσιών (νευροδιαβιβαστών) βλ. το άρθρο «Το συναίσθημα» στο http://www.facebook.com/pages/%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1/183113208413151?sk=wall



Αναγνώστρια    15/09/2012 02:01
Γειά σας! Το ερώτημά μου είναι, πιστεύετε ότι υπάρχει λύση για όλα τα ψυχολογικά προβλήματα; Βασικά θα ήθελα να πω, ότι είμαι κατά των ταμπέλων και όμως βλέπω ότι είναι της μόδας. Βλέπω δηλαδή ότι πλέον η κάθε ατέλεια, η κάθε ιδιαιτερότητα είναι ένα πρόβλημα με όνομα που χρήζει δραστικών λύσεων και φαρμάκων. Για μένα όλοι έχουν προβλήματα. Το αντικειμενικό πρόβλημα, είναι το να χάσεις την επαφή με την πραγματικότητα. Τα υπόλοιπα τα θεωρώ πολύ υποκειμενικά για να τα πω σοβαρά προβλήματα. Προκαλούν όλα βέβαια μια δυσφορία, γιατί όμως αυτός που την νιώθει να μην προσπαθήσει να βρει την λύση μέσα του χωρίς χάπια; Αν μιλήσουμε για ταμπέλες, κάποτε ήμουν για ένα 6μηνο ψυχαναγκαστική. Ποτέ δεν είχα αυτά τα παράξενα τελετουργικά, μονάχα σκέψεις που με ταλαιπωρούσαν. Για πολύ καιρό το έψαχνα, διάβαζα στο διαδίκτυο γι αυτό, πολλοί ειδικοί έγραφαν πως είναι κάτι που δεν λύνεται και ότι το έχεις μια ζωή. Είχα δυσαρεστηθεί πολύ με αυτό το πόρισμα, είναι μια καταδική όπως και να το κάνουμε. Με τον καιρό άρχισα ν\\\\\\\' ασχολούμαι με την φιλοσοφία και βρήκα τον εαυτό μου. Αυτό που πλέον είχε γίνει ξεκάθαρο είναι πως είχα ένα πρόβλημα με τον εαυτό μου και τι θα μπορούσα να κάνω για να το αντιμετωπίσω και να νιώθω καλύτερα, λίγο μετρούσε αν είμαι ψυχαναγκαστική. Κατάλαβα σιγά σιγά ότι είχα πολλές ανασφάλειες, πολλά κενά και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Όταν προσπάθησα να τα καλύψω όλα αυτά και να έρθω πιο κοντά στον εαυτό μου για να τον γνωρίσω (πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο μα πολύ επώδυνον και χρονοβόρο) οι έμμονες ιδέες άρχισαν να υποχωρούν. Φιλοσοφία εστί μελέτη θανάτου.. και αποδέχτηκα τον θάνατο, κατάλαβα ότι δεν θα χάσω τα λογικά μου γιατί εγώ κρατάω τα ηνία του μυαλού μου, ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κακό σε κάποιον γιατί δεν είναι αυτή φύση μου, και ότι η ανθρώπινη φύση όμως έχει το καλό, το κακό, την αφηρημένη σκέψη και την μνήμη και έτσι μου επέτρεψα να σκέφτομαι χωρίς να με κατακρίνω. Για να το κάνω σαφές δηλαδή, σκέψεις έχω ακόμα, αλλά δεν έχω εμμονές. Σκέψεις έχουν άλλωστε όλοι. Είμαι ηλικιακά μικρή και έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου για να βρω τα μεγάλα νοήματα της ζωής και να με μάθω καλύτερα. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι αιτία των περισσότερων προβλημάτων τέτοιας φύσης είναι η μη σωστή γνώση του εαυτού. Άγχος, κοινωνική φοβία, φοβίες, θλίψη και επιθετικότητα, όλα σε ανασφάλειες δεν οφείλονται;! Προσπάθησα να μιλήσω και με άλλα άτομα που έχουν τέτοια προβλήματα και ένιωσα πως είχα την ίδια αντιμετώπιση που είχαν όσοι γύρισαν πίσω στους αλυσοδεμένους της σπηλιάς του Πλάτωνα. Μου έλεγαν ότι αυτό είναι βιολογικό και ποτέ δεν θεραπεύεται, ότι είναι η χειρότερη αρρώστια (ενώ εγώ όχι μόνο δεν την θεωρώ αρρώστια αλλά πιστεύω πως κάποιοι δεν έχουν ιδέα από αρρώστιες),ότι μόνο τα φάρμακα είναι η λύση, κάποιοι ήθελαν να κάνουν και εγχείριση γι αυτό. Ήθελαν να κάνουν εγχείριση για να απαλλαχτούν απ\\\\\\\' τις σκέψεις τους! Μου είχε ακουστεί πολύ αστείο! Εσάς η γνώμη σας ποιά είναι; Μήπως τελικά εγώ είμαι η λάθος που δεν έχω ιδέα από ψυχολογία και ψυχιατρική; Μήπως τελικά όλα αυτά είναι βιολογικής προέλευσης και είμαστε μόνο οι χημικές ουσίες μας; Πώς μπορείς όμως να θέτεις κάτι ως πρόβλημα και να έχεις στην βάση ότι δεν λύνεται καθολικά ενώ η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι τόσο περίπλοκη, ανεξήγητη και δεν χωράει σε καλούπια; Συμπονώ πολύ όσους βασανίζονται απ\\\\\\\'αυτό γιατί αν και κάποτε του είχα δώσει πολύ μεγάλες διαστάσεις, πλέον το θεωρώ πολύ απλό, ανθρώπινο, εξηγήσιμο αλλά και αστείο.

Αγαπητή Αναγνώστρια, ο κάθε ζωντανός οργανισμός αποτελεί ένα τελειοποιημένο αυτοσυντηρούμενο και αυτοτελές σύστημα, το οποίo καλείται να προσαρμόζεται στις αλλαγές του περιβάλλοντος με τη διαφοροποίηση των ιδιοτήτων τους μέσω της ανάλογης αναδιάρθρωσης της χημικής σύστασης που αποτελεί τη βάση της δομής του. Επομένως, όταν δεν πρόκειται για κάποιες γενετικές ανωμαλίες, οι οποίες γίνονται εμφανείς από την ημερομηνία γέννησης, όλες υπόλοιπες αλλαγές αποτελούν την προσαρμογή του οργανισμού στις επιρροές των εξωτερικών συνθηκών, έχουν συγκεκριμένο νόημα και εξυπηρετούν τη διατήρηση της βιωσιμότητας του συγκεκριμένου οργανισμού. Η κάθε αλλαγή της βιοχημικής ομοιόστασης είναι μια αντίδραση σε κάποιο εξωτερικό ερέθισμα. Για παράδειγμα, η αύξηση της συγκέντρωσης της αδρεναλίνης προκύπτει ως απάντηση σε μια απειλητική κατάσταση, όταν απαιτούνται αυξημένες λειτουργίες αρκετών οργάνων και συστημάτων του οργανισμού, όπως η αύξηση του μυϊκού τόνου, η ανακατανομή της ροής του αίματος, η αύξηση και η εντατικοποίηση της λειτουργίας της καρδιάς κ.λπ. Οι αλλαγές αυτές προετοιμάζουν τον οργανισμό για μια έντονη σωματική προσπάθεια. Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες αλλαγές, η κάθε μια από τις οποίες έχει το συγκεκριμένο στόχο και εξυπηρετεί τη βέλτιστη προσαρμογή σε μια κατάσταση που διαφέρει από το συνηθισμένο πλαίσιο λειτουργίας του συγκεκριμένου οργανισμού. Επομένως οι θεωρίες που ισχυρίζονται ότι οι αρχικές αιτίες των εκδηλώσεων των ψυχολογικών δυσλειτουργιών βασίζονται στην διατάραξη των ισορροπιών των χημικών ουσιών είναι αβάσιμες, διότι η διατάραξη αυτή προέρχεται από τη χρόνια έκθεση στις πιεστικές συνθήκες, της οποίες ορισμένοι αντιλαμβάνονται ως πρέπουσες, ενώ οι άλλοι καθόλου δεν έχουν αναπτύξει την ικανότητα αναγνώρισης τους. Το κάθε τι που δεν έχει ανάλογα διαμορφωμένη αντίληψη μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο και δυσνόητο. Εάν δείξουμε το εσωτερικό ενός υπολογιστή σε έναν άσχετο και ζητήσουμε να το περιγράψει, θα ακούσουμε ότι βλέπει έναν πολύπλοκο μηχανισμό με ένα σωρό καλώδια, βίδες και περίεργα κουτάκια. Ενώ ένα μέλος της πρωτόγονης φυλής του Αμαζονίου, πιθανόν να μην είναι σε θέση καν να περιγράψει αυτό που βλέπουν τα μάτια του. Καταλήγοντας, διαπιστώνουμε ότι όσο περισσότερο ασχολείσαι και μελετάς ένα θέμα, τόσο λιγότερο αυτό μας φαίνεται περίεργο, περίπλοκο ή δυσνόητο.



τζινα    13/09/2012 18:56
γεια σας κυριε κοτανιδη θα ηθελα να σας ρωτησω το εξης\\\\\\\" κριση πανικου εχω παθει δυο φορες στην ζωη μ αλλα ο φοβοσ οτι θα το ξαναπαθω δεν φευγει κ με περιοριζει αρκετα περνω κ φαρμακα κ κανω ψυχοθεραπεια ειμαι πολυ καλητερα τωρα πια τουλαχιστον βγαινω απο το σπιτι κ δουλευω που ειναι πολυ σημαντικο αλλα δεν καταλαβαινω γιατι ακομα δεν εχω ξεπεραση αυτον τον φοβο .αυτο που μου ειπατε οτι οι κρισεισ θελουν να καλυψουν καποια ποιο σημαντικα θεματα που μας απασχολουν το σκεφτομαι αρκετα και προσπαθω να καταλαβω τι ειναι αυτο που μου συντηρη το προβλημα.

Αγαπητή Τζίνα, η αναζήτηση των πηγών της δυσαρέσκειας με την καθημερινότητα συχνά απαιτεί την ενεργή συμμετοχή του ειδικού, διότι τα θέματα αυτά δεν γίνονται αντιληπτά από το ίδιο άτομο εξ’ αρχής επειδή καλύπτονται από ένα πλήθος απαγορεύσεων, συγκρούσεων, ανασφαλειών και ντροπής. Για παράδειγμα, μια γυναίκα μπορεί να μην είναι ικανοποιημένη με τη σχέση με το σύζυγο της, αλλά επειδή στην αντίληψη της η δυσαρέσκεια αυτή συνδυάζεται με το ενδεχόμενο του χωρισμού, τον οποίο φοβάται και ντρέπεται, όλες οι σκέψεις και οι πληροφορίες, σχετικές με το θέμα, αυτόματα απωθούνται. Όταν η απώθηση δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα, προστίθεται ο μηχανισμός της απόσπασης της προσοχής, μέσω δημιουργίας άλλης, πιο ισχυρής πηγής αρνητικής έντασης. Παράλληλα, ο μηχανισμός της απώθησης ενδείκνυται και προϋποθέτει τη μη ικανότητα επεξεργασίας των συγκεκριμένων πληροφοριών, διαφορετικά θα χαθεί το νόημα του.



Ειρήνη    08/09/2012 10:59
Κύριε Κοτανίδη γειά σας, σε προηγούμενη απάντησή σας αρχές του μήνα αναφέρεται ότι \\\\\\\"..Όταν μάθουμε να διαχωρίζουμε τις πραγματικές απειλές από τις νοητές, τεχνητές, αυτές, που αποτελούνται από τα απωθημένα συναισθήματα και ανασφάλειες του παρελθόντος, τότε θα κοπεί η πηγή που ανατροφοδοτεί το φόβο προς το άγνωστο, καθώς το άγνωστο θα μετατραπεί σε γνωστό..\\\\\\\" Σήμερα, είναι γεγονός ότι λόγω της οικονομικής κρίσης οι περισσότεροι νιώθουμε έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον κι ανασφάλεια. Κατά την γνώμη σας και αυτά τα συναισθήματα ενεργοποιούνται από ανάλογα του παρελθόντος; Κι επίσης πως μπορούμε να καταφέρουμε όταν λέτε με γνώση του εαυτού \\\\\\\"το άγνωστο να μετατραπεί σε γνωστό\\\\\\\"; Ευχαριστώ

Αγαπητή Ειρήνη, η ανασφάλεια και η ανάγκη της απόλυτης σιγουριάς για το μέλλον που απορρέει από αυτή συνήθως οφείλονται στην προσκόλληση στην παιδική αντίληψη ότι μόνοι μας δεν είμαστε ικανοί να το βγάλουμε εις πέρας. Η οικονομική κρίση που διανύει η χώρα μας είναι εύστοχο παράδειγμα της μη υπαρκτής απειλής. Αρκεί να ανατρέξουμε τα ιστορικό παρελθόν, ώστε να διαπιστώσουμε ότι τέτοιες κρίσεις είναι αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης δομής της οικονομίας, έχουν συμβεί πολλές φορές, και πάντα συνοδεύονται από την επόμενη ανάπτυξη. Στην ουσία, η πραγματική μας ύπαρξη δεν απειλείται, και αυτό που μας τρομάζει τόσο πολύ είναι να στερηθούμε κάποιες ανέσεις, της οποίες έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πάγιες και αυτονόητες, και να καταβάλλουμε κάποιες επιπρόσθετες προσπάθειες, διότι, στην τελική ανάλυση, η κάθε δυσκολία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά κάποιες επιπλέον προσπάθειες και χρόνος, αναγκαίος για την υλοποίηση τους. Η μόνη κατάσταση που δεν είναι πραγματικά αναστρέψιμη είναι ο άμεσος δικός μας θάνατος, όλα τα υπόλοιπα διορθώνονται.



Πανούλα    07/09/2012 17:49
Γιατρέ καλησπέρα, έχω ένα γιο 5,5 χρονών και θα ήθελα να μου πείτε πως μπορώ να τον αναθρέψω χωρίς αισθήματα μειονεξίας, ώστε όταν μεγαλώσει να μην τον απασχολεί η γνώμη των άλλων και να μην εξαρτάται από αυτό η διάθεση του. Ευχαριστώ πολύ

Αγαπητή Πανούλα, τη βάση της μειονεξίας συνήθως αποτελούν τρεις παράγοντες: 1. Η έλλειψη αναγκαίας προσοχής από την πλευρά των γονιών και ειδικά της μητέρας (το παιδί αντιλαμβάνεται ότι δεν αξίζει την αγάπη τους), 2. Οι περιορισμοί, οι απαγορεύσεις, οι τιμωρίες (το παιδί υιοθετεί την αντίληψη ότι δεν έχει το δικαίωμα να κάνει κανένα απολύτως λάθος). 3. Το προσωπικό παράδειγμα των γονιών (ένα σημαντικό μέρος των αντιλήψεων και των σχημάτων συμπεριφοράς, αντιγράφονται πιστά κατά την περίοδο εύπιστης μίμησης, σύμφωνα με τη λογική «ό,τι κάνουν οι γονείς είναι το καλύτερο που μπορεί να υπάρχει»)



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>