ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1057 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


γιωργος    03/05/2013 01:53
Καλησπερα κ ευχαριστω εκ των προτερων για το χρονο σας. διαβαζω πολυ τα λεγομενα σας. Λετε πως ο ενηλικας πρεπει να καταλαβει μονος τ τα λαθη τ κ ν αλλαξει επιλογες κ συμπεριφορες. Επισης λετε πως δν γινεται να πιεζεις κκαποιον.σε σχεσεις πιστευετε πως δν λειτουργει η επηρροη μεσω διαδρασηςς; δν μπορει καποιος ν αλλαξει λογω του οτι καποιος του ειπε. μια κουβεντα κ τον εβαλε να σκεφτει καποια πραγματα; αυτα π λετε εγω συμφωνω νομιζω ομως οτι δουλευουν σε ενα μικρο ποσοστο σκεπτομενων ανθρωπων ειδικα στο θεμα της αυταρκειας. ομως το μεγαλυτερο ποσοστο των ανθρωπων κ μεσα σε αυτους συμπεριλαμβανονται κ αξιολογα ατομα τη βρισκουν με την εξαρτηση στις σχεσεις κ πανε εκει π αισθανονται οτι τους χρειαζονται κ οχι εκει που νιωθουν οτι ευκολα θα αντικατασταθουν με καποιο αλλο προσωπο . με τλμεγαλη εκτιμηση στο προσωπο σας θα ηθελα να μαθω αν η προσωπικη σας ζωη η διικη σας που σκεφνυεστε ετσι κ οσων γνωριζετε που σκεφτονται ετσι λειτουργει και ειναι ικανοποιητικη στον τομεα των σχεσεων

Αγαπητέ Γιώργο, η επιστημονική σκέψη και επιστημονική μεθοδολογία βασίζονται στην έμπρακτη εφαρμογή της κάθε θεωρίας, η οποία σε διαφορετική περίπτωση παραμένει στα πλαίσια των υποθέσεων και εικασιών. Δεν έχει κανένα νόημα να ανακοινώνεται κάτι που δεν έχει μελετηθεί και δεν έχει επιβεβαιωθεί επανειλημμένα σε βάθος του χρόνου, διότι μία ή δυο περιπτώσεις εφαρμογής στην πράξη δύναται να είναι το αποτέλεσμα της τυχαίας σύμπτωσης. Ως εκ τούτου, αυτός, που στην προσωπική του ζωή βασίζεται σε διαφορετικό πλαίσιο αντίληψης δε θα είναι σε θέση να παράγει κάποιες ιδέες και θα εξαναγκάζεται να ακολουθήσει το σκεπτικό των άλλων. ////////// Η επιστημονική μεθοδολογία, κατά τη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αποφεύγει τις κοινές έννοιες «πρέπει, δε γίνεται, δε μπορεί», προτιμώντας την παρατήρηση και την διεξαγωγή των συμπερασμάτων βάσει της λογικής αίτια-συνέπεια. ///////////Συγκεκριμένα ο οποιοσδήποτε ενήλικας έχει το απόλυτο δικαίωμα να προτιμά να μην καταλαβαίνει τα λάθη του, και να μη μαθαίνει από αυτά, εφόσον δεν αισθάνεται τέτοια ανάγκη. /////////////Στις σχέσεις γίνεται να πιέζεις, και οι περισσότεροι άνθρωποι εφαρμόζουν την πίεση, όπως και τις μεθοδολογίες χειρισμού στις σχέσεις τους. Το θέμα όμως είναι, σε ποια αποτελέσματα οδηγούν τέτοιες επιλογές και συμπεριφορές, και κατά πόσο τα αποτελέσματα αυτά ικανοποιούν τους ίδιους; //////////Αυτοί, που προτιμούν τις σχέσεις εξάρτησης, επίσης έχουν το δικαίωμα της προσωπικής τους αντίληψης και της δικής τους επιλογής, όταν δεν αισθάνονται δυσάρεστα και δεν αναζητούν άλλες λύσεις. ///////////Η επιστήμη της ψυχολογίας, όπως και κάθε άλλη επιστήμη, αναζητά τις εξηγήσεις των φαινομένων, απέχοντας από τις προσπάθειες παγίων χαρακτηρισμών, στις οποίες προβαίνουν κοινώς οι άνθρωποι υπό την επιρροή των κοινωνικών προτύπων, ακόμα και με την ιδιότητα των ερευνητών. Ο επιστημονικός τρόπος σκέψης δεν ασπάζεται τις συνηθισμένες κοινές απόλυτες έννοιες «καλού» και «κακού», λειτουργώντας βάσει της θεωρίας της σχετικότητας, όταν είναι αυτονόητο ότι το κάθε «καλό» για μια προσωπικότητα στις συγκεκριμένες περιστάσεις δύναται να μετατραπεί σε «όχι και τόσο καλό» ή κιόλας σε «κακό» για μια άλλη προσωπικότητα ή σε άλλες καταστάσεις για την ίδια προσωπικότητα, και το αντίστροφο.



    02/05/2013 16:33
Ενώ είμαι ένα παιδί που θα ήθελαν μάλλον πολλοί γονείς, ο πατέρας μου δεν με θέλει όπως είμαι. Παρόλο που όλοι λένε ότι είμαι πολύ καλό παιδί, παρόλο που πάντα ήμουν καλή μαθήτρια και έχω περάσει σε καλή σχολή, παρόλο που δεν έχω κάτι πάνω μου εξωτερικά που να τον κάνει να ντρέπεται, νιώθω να με απορρίπτει. Συγκεκριμένα, τον πειράζει που δεν είμαι σαν τους συνομήλικους μου ως προς τις επιλογές μου. Τον πειράζει που δεν είμαι δημοφιλής και δεν έχω πολλούς φίλους, που δεν είμαι κάθε βράδυ έξω, που δεν έχω πολλές σχέσεις, τι άλλο να πω; Που δεν γελάω πολύ, δεν ανεβάζω φωτογραφίες μου με το πόσο ωραία περνάω στα κοινωνικά δίκτυα; Τι να πω. Όντως, διαφέρω απ\\\\\\\' τους πιο πολλούς 20χρονους. Συζώ με τον φίλο μου (τον οποίο και έχουν γνωρίσει), έχω μετρημένες φίλες, δεν μου αρέσει ο καθιερωμένος τρόπος διασκέδασης (κλαμπ, ποτά, φασαρίες, επιτηδευμένο ντύσιμο), καταπιάνομαι με θέματα υπαρξιακά, δεν είμαι το πάντα χαρωπό και ξένοιαστο άτομο. Δυστυχώς ενώ κάποτε ήμουν ικανοποιημένη με τον εαυτό μου (και για όσο έφερνα αντιστάσεις στις απόψεις του πατέρα μου), τώρα πλέον έχω φτάσει στο σημείο να δυσανασχετώ και να θλίβομαι, ν\\\\\\\' αναρωτιέμαι τι μου συμβαίνει, αν είμαι φυσιολογική και γιατί να μην είμαι σαν τους άλλους. Σε αυτό συνέβαλλε και το ότι εγκατέλειψα την ασφάλεια που μου προσέφερε το κλειστό περιβάλλον της πόλης μου και του σχολείου. Πλέον σαν φοιτήτρια εξετάζω τα πράγματα αλλιώς και βλέπω πως ο κλασικός φοιτητής, πρέπει να έχει μεγάλη παρέα, να είναι συνέχεια στην καφετέρια, να μην κάνει σοβαρές σχέσεις, να είναι πολύ μοντέρνος στο ντύσιμό του, ν\\\\\\\' ασχολείται με το που θα πάει το βράδυ και ποιος τον κουτσομπολεύει πίσω απ\\\\\\\' την πλάτη του. Βλέποντας σχεδόν όλους να είναι έτσι, νιώθω πολύ αφύσικη, καθόλου εντάξει με τον εαυτό μου, ότι εγώ είμαι γερασμένη πριν της ώρας μου, ότι είμαι παρακμιακό άτομο. Τι κι αν είμαι πολύ καλή στη σχολή μου, τι κι αν δεν χάνω ημερίδες, τι κι αν πηγαίνω παράλληλα και σε άλλα εκπαιδευτικά προγράμματα, δεν κάνει αυτό η μάζα.. Κάθε φορά που έρχομαι στο πατρικό μου για τις γιορτές, θλίβομαι, κάθε μέρα σχεδόν ακούω υπονοούμενα για την ποιότητα μου ως 20χρονη. Ενώ είμαι σίγουρη ότι με νοιάζεται και θα έκανε τα πάντα για μένα, δεν μπορώ να καταλάβω, τι είναι αυτό που θέλει; Είμαι βέβαιη πως και αν είχα τις τρελές παρέες και γυρνούσα πιωμένη στο σπίτι τα ξημερώματα και μ\\\\\\\' ένα φθηνό ντύσιμο, ούτε αυτό θα του άρεσε. Τι θέλει επιτέλους; Ίσως να σας ακούγεται παράλογη η συμπεριφορά του αλλά ο μεγαλύτερος φόβος του πατέρα μου είναι μην τρελαθώ γιατί και καλά στο σόι μας κάποιοι συγγενείς έχουν ψυχολογικά προβλήματα και φοβάται για τα γονίδια. Ναι αλλά χωρίς να το έχει καταλάβει, μου έχει δημιουργήσει ο ίδιος ψυχολογικά θέματα. Η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση μου έχουν καταστραφεί, συνέχεια φοβάμαι μήπως διαφέρω και δεν είμαι φυσιολογική, μήπως τρελαθώ, αμφιβάλλω για τον εαυτό μου και για τα πάντα, έχω αναπτύξει ψυχαναγκασμούς/αρρωστοφοβίες, απογοητεύομαι και θλίβομαι. Οι γονείς μου γνωρίζουν την φάση που περνάω και του πατέρα μου μάλλον ενισχύονται οι φόβοι, ενώ η μητέρα μου είναι υποστηρικτική, αλλά παρόλα αυτά περιμένουν από εμένα να είμαι γελαστή και γεμάτη ενέργεια (!). Ξέρω άτομα που είναι σαν κι εμένα αλλά τους αρέσει και είναι ισορροπημένοι, ίσως γιατί δεν έχουν πίσω τους έναν πατέρα με φόβους που να τους γεμίζει με κόμπλεξ. Γιατί αυτό έχω καταντήσει, μια κομπλεξική. Προσπαθώ να έρθω κοντά του μα όλες οι γέφυρες γκρεμίζονται και ψυχραίνομαι κάθε φορά. Και του χρόνου που η φοιτητική ζωή θα τελειώσει και θα γυρίσω στο πατρικό, έτσι θα έχουν τα πράγματα. Πφφφφ.. Ίσως αν ακολουθούσα το επάγγελμά του όπως έκανε ο αδερφός μου, να ήταν περήφανος για μένα και να μην με αμφισβητούσε τόσο, ποιος ξέρει. Σ\\\\\\\' αυτόν δεν λέει ποτέ τίποτα ενώ είναι σαν κι εμένα. Πως να διαχειριστώ την όλη κατάσταση με τον εαυτό μου; Φοβάμαι ότι θα γίνω μια αποτυχημένη στη ζωή μου που θα ρίχνει πάντα τις ευθύνες στους γονείς της, ενώ μισώ τέτοιες συμπεριφορές. Φοβάμαι ότι θ\\\\\\\' απομακρυνθώ συνειδητά πολύ απ\\\\\\\' τον πατέρα μου και παρόλο που είμαστε στο ίδιο σπίτι, δεν θα μιλάμε. Ευχαριστώ.

Η ικανοποίηση με την πραγματικότητα εξαρτάται από την ικανότητα διαχείρισης της καθημερινότητας σύμφωνα με τις προσωπικές φυσικές ανάγκες, στις οποίες δε συμπεριλαμβάνονται ούτε η απόσπαση της θετικής έγκρισης των ατόμων του στενότερου και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, όταν το άτομο στην ουσία αφιερώνει τη ζωή του στην προσπάθεια υλοποίησης των προσδοκιών τους, ούτε η προβολή της τελειότητας, ούτε η σύμπτωση με τα κοινά πρότυπα, τα οποία σε αρκετές περιπτώσεις δε συμπίπτουν με τις τρέχουσες καταστάσεις. //////////////////Η ικανότητα αυτή έγκειται στη νοητική ενηλικίωση, κοινώς εκφραζόμενη ως ωρίμανση, καθώς επιτυγχάνεται η αποκοπή από την εξάρτηση υποστήριξης των άλλων και η αποδοχή της μοναξιάς του ενηλίκου, με την έννοια της ευθύνης για την προσωπική πορεία και της αντιμετώπισης των συνεπειών των πράξεων και των προσωπικών επιλογών. Στην περίπτωση της επιτυχημένης νοητικής ενηλικίωσης διαμορφώνονται έμπρακτες αποδείξεις της ικανότητας ενήλικης πορείας του ατόμου, και αυτό σταδιακά μειώνει τις όποιες ανησυχίες και ανασφάλειες των γονιών του, συμβάλλοντας στην εξομάλυνση των αντίστοιχων σχέσεων, οι οποίες παρεμπιπτόντως αποτελούν τη βάση των υπόλοιπων διαπροσωπικών σχέσεων. ////////////Όταν επιθυμούμε να αλλάξουμε τις καταστάσεις που μας περιβάλλουν, είναι προτιμότερο να ξεκινάμε από τον εαυτό μας, διότι με την αλλαγή του πραγματοποιείται η διαφοροποίηση της συμπεριφοράς και των επιλογών, που προκαθορίζουν και τις ανάλογες αλλαγές στην αντιμετώπιση του εαυτού μας από τους άλλους.



γεωργια    19/04/2013 22:09
θα ηθελα να σας ρωτησω κατι. ο αντρας μου ειναι παθολογικος ψευτης. λεει ψεμματα για το παραμικρο, δεν με απατα. μου λεει ψεμματα για οτιδηποτε στην καθημερινη μας ζωη. π.χ. χαλασε το αμαξι του κ εδω κ 2 μηνες μου λεει οτι θα ειναι ετοιμο, δεν ειναι ποτε. αντι να μου πει πως δεν εχει λεφτα να το φτιαξει κ πολλα πολλα αλλα. αυτο μου δημιουργει φοβερο προβλημα στη σχεση μας. ενω του δεινω την ευκαιρια να πει την αληθεια δεν το κανει. τι να κανω? ειμαι σε απογνωση

Αγαπητή Γεωργία, η ανάγκη για υπεκφυγές, υποκρισία και προσποίηση, βασίζεται στις ανασφάλειες, η οποίες διαμορφώνονται στην παιδική ηλικία υπό την απειλή κάποιας μορφής τιμωρίας (σωματικής ή ψυχικής, κυρίως όμως δεύτερης). ////////////////Αυτό σημαίνει ότι όσο απαιτούμε από το συγκεκριμένο άτομο την απόλυτη ειλικρίνεια, όσο θυμώνουμε με την αδυναμία του, όσο προσπαθούμε να αποδείξουμε επιδεικτικά, επιθετικά και απότομα τα λάθη του, τόσο του θυμίζουμε την όμοια στάση των υπεραυστηρών γονιών του, τόσο ενισχύουμε τις ανασφάλειές του, τόσο το ωθούμε στα μη λειτουργικά σχήματα συμπεριφοράς, και τόσο επιτυχαίνουμε τα αποτελέσματα αντίθετα από τα θεμιτά, καθώς η κάθε πίεση αναπόφευκτα προκαλεί την αντίστοιχη αντίσταση και αντίδραση. /////////////////Ενώ η κατανόηση, η ρεαλιστική προσέγγιση και η ορθολογική αντιμετώπιση, αισθητά μειώνουν το άγχος του, προσφέροντας μια επιπλέον ευκαιρία αλλαγής του τρόπου λειτουργίας. Από την άλλη πλευρά, ο δικός μας θυμός, όπως ο κάθε θυμός, αποτελεί την προσπάθεια κάλυψης των δικών μας ανασφαλειών, διότι συνειρμικά συνδέεται με όμοιες καταστάσεις, κατά τις οποίες είχαμε πληγωθεί στο παρελθόν.



ΧΡΗΣΤΟΣ    13/04/2013 22:17
Ευχριστω για την αμεση απαντηση σας.πραγματι,πετυχατε διανα οτι ενα απο τα κεντρικα σημεια του χαρακτηρα μου ητανε η αναγκη για αποδοχη.επομενως λετε οτι η ψυχοθεραπεια προκαλει δυσφορια και αισθημα κενου (μεχρι να επενδυθει η ζωτικοτητα σε νεα νοηματα) με την εννοια της αλλαγης του νοηματος που συνεπαγεται...αν καταλαβα καλα..αλλα αυτο που θα θελα να ρωτησω ειναι αν απο ενα σημειο και μετα ωφελει ή οχινα σκεφετσαι συνεχως τα \\\\\\\'\\\\\\\'θεματα \\\\\\\'\\\\\\\' σου. τα \\\\\\\'\\\\\\\'θεμετα\\\\\\\'\\\\\\\' ναι μεν βγηκαν στην επιφανεια αλλα μετα τιθεται το εξης θεμα...τα ξεχνας σκοπιμα μετα γιατι το να τα σκεφτεσαι πλεον δεν ωφελει??(αλλο απωθηση ,αλλο συνειδητοποιημενη ληθη και αποδοχη...) εκτος και αν δεν εχουν αναλυθει ακομα ολα...αλλα μηπως και η αναγκη να αναλυθουν ολα ειναι ενας ακομα ψυχαναγκασμος?μαλλα λογια,αν η μια μικρη δυσφορια παραμενει σημαινει οτι δεν εχει τελειωσει η διαδικασια,ή εχω πεσει σε εναν φαυλο κυκλο αναμηρυκασμου της ψυχοδυναμικης διατυπωσης που δεν με παει παρακατω???

Αγαπητέ Χρήστο, ο εγκέφαλος μας λειτουργεί βάσει της φυσικής σκοπιμότητας, ακολουθώντας την αρχή της εξοικονόμησης της ενέργειας (βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater). Μια οποιαδήποτε πληροφορία θα συνεχίζει να τον απασχολεί εάν δεν επιτυγχάνεται η κατάλληλη συναισθηματική αξιολόγησή της, όταν το άγνωστο μεταβαίνει στην κατάσταση του γνωστού και εναποθηκεύεται με αντίστοιχο συναισθηματικό χρωματισμό. Εάν το άγνωστο για κάποιους λογούς δε μετατρέπεται σε γνωστό, ο εγκέφαλος το αντιλαμβάνεται ως απειλή, η οποία συνήθως βιώνεται ως δυσαρέσκεια, ανησυχία, δυσφορία, και επιχειρεί εκτεταμένα, με κάθε δυνατό τρόπο να επιλύσει τη συγκεκριμένη κατάσταση κατά την προσπάθεια αποφυγής των συνεπειών της. /////////////Η ατομική ενασχόληση με την αυτογνωσία, όπως και κάθε άλλη γνωστική ενασχόληση, απαιτεί τον ανάλογο χρόνο και την αντίστοιχη ψυχική ισορροπία, αναγκαία για την καταβολή των κατάλληλων ενεργειών. Και αυτό, προφανώς εμπεριέχει κάποιες δυσκολίες, όταν συνοδεύεται από την επείγουσα ανάγκη απαλλαγής από τα δυσάρεστα συναισθήματα, καθώς η επίδραση της επιτακτικής ανάγκης δυσχεραίνει την ομαλή ροή της σκέψης, επιβάλλοντας την τάση της άμεσης ανακούφισης.



ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ    10/04/2013 14:13
Γειά σας κ.Κοτανίδη. Ήθελα να σας ρωτήσω για μια απορία.. Αυτό που πολύ απλά οι άνθρωποι ονομάζουμε απωθημένο υπάρχει; Δηλαδή, πχ λέμε, με αυτόν τον άνθρωπο δεν έζησα όσα θα ήθελα ή δεν πρόλαβα να τα ζήσω και θα μου μείνει απωθημένο.. Ισχύει κάτι τέτοιο; Μας μένουν απωθημένα πέρα από αυτά της παιδικής ηλικίας, όταν δεν εισπράξαμε την αγάπη των γονιών μας; Σας ευχαριστώ πολύ..

Αγαπητή ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ, ο μηχανισμός της απώθησης χαρακτηρίζει μόνο τον άνθρωπο και οφείλεται στην υπάρχουσα δομή της κοινωνικής εκπαίδευσης και στην αναπτυγμένη ικανότητα αφηρημένης σκέψης, όταν το υποθετικό όφελος από την αναβολή μιας ανάγκης ή παρόρμησης δεν επιβεβαιώνεται έμπρακτα, δημιουργώντας προϋποθέσεις για την εμφάνιση των αρνητικών συναισθημάτων. ////////////////Στη φύση, όταν μια ανάγκη ή παρόρμηση συγκρούεται με την πραγματικότητα, το άτομο έχει τη δυνατότητα να διαπιστώνει έμπρακτα τις επακόλουθες συνέπειες και να μάθει από τα λάθη του ότι η υλοποίηση της έχει ανεπιθύμητα και δυσάρεστα για αυτό αποτελέσματα. ////////////// Η ανθρώπινη κοινωνία λειτουργεί με διαφορετικό πλαίσιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μέσα από την προσπάθεια ρύθμισης της συμπεριφοράς, ισχύουν ρητά κάποιες απαγορεύσεις, η οποίες επιβάλλονται αρχικά κατά την παιδική ηλικία, όταν το άτομο εκπαιδεύεται με το σύστημα περιορισμών και «πρέπει», χωρίς να του δίνεται η δυνατότητα έμπρακτης διαπίστωσης των λόγων αυτών των περιορισμών. Έτσι του μένει η αμφιβολία για τον ορθολογισμό και την ισχύ τους. ////////////////////Ωστόσο, η πολύχρονη εκπαίδευση διαμορφώνει συγκεκριμένα σχήματα αντίληψης και συμπεριφοράς, και, έχοντας ενηλικιωθεί, συνεχίζουμε να λειτουργούμε με το συγκεκριμένο πλαίσιο, βάζοντας πλέον οι ίδιοι τον εαυτό μας στους συνηθισμένους περιορισμούς και απαγορεύσεις, χωρίς να του δίνουμε ούτε το δικαίωμα για λάθος, αλλά και ούτε την ευκαιρία να διαπιστώσει κατά πόσο κάποιο «πρέπει» ή «δεν πρέπει» αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και ποιες θα είναι οι υπαρκτές συνέπειες παράβλεψής τους. /////////////////Ενώ όταν υπάρχει η δυνατότητα επιβεβαίωσης του ορθολογισμού μιας απαγόρευσης, τότε προφανώς αφαιρείται το κατάλληλο έδαφος για την εμφάνιση της δυσαρέσκειας, καθώς προκύπτει η έμπρακτη διαπίστωση ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά ή επιλογή έχει την αντίστοιχη αρνητική επίπτωση.



Άκης    08/04/2013 16:51
Καλησπέρα το ονομα μου ειναι Άκης και ειμαι 27 χρονων και θα ηθελα μια γνωμη αν πασχω απο καταθλιψη.. γιατι ειναι κατι που με βασανιζει χρονια.. εχασα τον πατερα απο πολυ μικρος.. η μητερα μου ηταν και πατερας και μητερα παντα μου εκανε τα χατηρια.. παντοτε οι συναστροφες με αλλους ανθρωπους που γνωριζα ειτε στο σχολειο ειτε εξω οταν παιζαμε ηταν σαν να ημουνα κοροιδο .. παντα με πειραζαν με κοροιδευαν.. η και με εκμεταλλευοντουσαν για τα παιχνιδια που ειχα.. με βγαζανε εξω απο τις παρεες που παντοτε εγω ηθελα να ειμαι μεσα αλλα με δεχοντουσαν λες και με λυποντουσαν... ακομα και τωρα με κοιτανε αποκρουστικα.. νιωθω ασχημος εξωτερικα.. μου εχει χαλαει η διαθεση ... δεν εχω ορεξη να βγαινω ουτε να παω να δουλεψω απο σπουδες τα χαλασα ολα.. ειναι τοσα πολλα που με βασανιζουν ακομα και στις ερωτικες μου σχεσεις δεν καταφερα καμμια να την κρατησω.. ακομα και γλυκος να ειμαι μετα απο καιρο θα με παρατησει.. θα με γεμισει ψεματα ακομα και τυψεις οτι φταιω... περα απο αυτα.. νιωθω εντελως μονος.. δεν εχω φιλους.... μερικες φορες εχω την αναγκη να βγω εξω για εναν καφε και δεν εχω καποιον να μιλησω να με υποστηριξει κατι τελος παντων.. αυτα λοιπον!!! θα με βοηθουσε πολυ η γνωμη σας!!!

Αγαπητέ Άκη, εφόσον αντιμετωπιστεί ο αρχικός φόβος της μοναξιάς των ενηλίκων και η μειονεξία που το συνοδεύει, προφανώς η έλλειψη της νοητής υποστήριξης από το κοινωνικό περίγυρο, το οποίο, κατά κανόνα αποτελεί την επέκταση της υπολειμματικής παιδικής ανάγκης για λήψη γονικής φροντίδας, δε θα βιώνεται τόσο δραματικά, και αυτό θα προσφέρει τη δυνατότητα αντικειμενικότερης αντίληψης της πραγματικότητας και ευστοχότερων αντιδράσεων στις συνηθισμένες καθημερινές της προκλήσεις



Λίτσα    07/04/2013 19:00
Γιατρέ καλησπέρα! Έχω δύο απορίες. Πρώτα πρώτα, μπορεί κάποιος να απαλλαγεί απ\\\\\\\' τον τρόπο έκφανσης της δυσαρέσκειας του; Δηλαδή μπορεί κάποιος να ξεφύγει απ\\\\\\\' τον δικό του ατομικό μηχανισμό ψυχολογικής άμυνας; Φαντάζομαι ότι η απάντηση είναι πως μπορεί εφόσον φτιάξει την καθημερινότητα του έτσι ώστε να μην χρειάζεται να αμύνεται, όμως εννοώ ότι, αυτός ο μηχανισμός άμυνας δεν θα είναι πάντα εκεί όταν το άτομο για τον έναν ή τον άλλον λόγο αγχώνεται, πέφτει η διάθεσή του, κλπ; Πχ αν κάποιος είναι αρρωστοφοβικός, όταν είναι ικανοποιημένος απ\\\\\\\' την ζωή του δεν θα καταφεύγει στις εμμονές του, όμως όταν δυσαρεστείται δεν θα επιστρέφει πάντα εκεί; Το δεύτερο ερώτημά μου έχει να κάνει με τις απόψεις σας για την προέλευση των ψυχολογικών προβλημάτων. Πολύ λογικά τεκμηριώνετε πως η σκέψη δεν υπάρχει με την γέννηση ενός ανθρώπου αλλά διαμορφώνεται στην πορεία της ζωής του, άρα και οποιαδήποτε λάθη της είναι επιλύσιμα. Επίσης υποστηρίζετε ότι τα ψυχολογικά προβλήματα δεν έχουν βιολογική προέλευση. Πως όμως εξηγείται το ότι βλέπουμε παιδιά και 10 χρονών ακόμα να ταλαιπωρούνται από σχιζοφρένεια πχ (ενώ δεν έχουν σχιζοφρενείς γονείς να μιμηθούν) ή από ψυχαναγκαστικές-καταναγκαστικές σκέψεις/πράξεις ενώ πάλι λείπει το ερέθισμα μίμησης; ευχαριστώ!

Αγαπητή Λίτσα, είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε την έκφανση, την εξωτερική εκδήλωση κάποιων φαινομένων από την ουσία των διαδικασιών που οδηγούν σε αυτή, διότι σε αρκετές περιπτώσεις η παρατήρηση τους δεν ταυτίζεται με την κατανόηση της ουσίας. Όπως, για παράδειγμα, η παρατήρηση των φυσαλίδων στην επιφάνεια ενός υγρού, δε σημαίνει ότι έχουμε κατανοήσει σε τι οφείλονται και από πού προέρχονται, καθώς μπορούν να αποτελούν το αποτέλεσμα επιρροής της θέρμανσης, μιας χημικής διεργασίας ή κάποιας άλλης αιτίας. /////////////Το άγχος συνήθως οφείλεται στο φόβο προς το άγνωστο, όταν το άτομο αμφιβάλλει την ικανότητά του να ανταπεξέλθει στις ενδεχόμενες απαιτήσεις και βιώνει τις υποθετικές καταστάσεις ως πραγματικές. Ενώ η έκπτωση της διάθεσης, κατά κανόνα συμβαίνει όταν οι προσδοκίες δε συμπίπτουν με την πραγματικότητα και προκύπτει η γνωστική ασυμφωνία. Επομένως εάν το άγνωστο μετατραπεί σε γνωστό, βάσει της όσο είναι δυνατόν αντικειμενικότερης κατανόησης του εαυτού και διευρυμένης γενικής γνώσης των πραγμάτων, τότε προφανώς θα μειωθούν και οι πιθανότητες αγχωτικών αντιδράσεων και πεσμένης διάθεσης. ////////////Επίσης είναι σημαντική η κατανόηση ότι η πραγματική ικανοποίηση με την καθημερινότητα σε αρκετές περιπτώσεις δε συμπίπτει με την κοινότυπη αντίληψή της. Για παράδειγμα, οι φτωχοί συνήθως αδυνατούν να αποδεχθούν τους ψυχολογικούς προβληματισμούς των πλούσιων, καθώς κοινώς θεωρείται ότι η οικονομική ευημερία αποτρέπει την εμφάνιση τους. Η επίτευξη των κοινών αξιών δε σημαίνει την αναγκαία ικανοποίηση των προσωπικών αναγκών, καθώς στη βάση της ικανότητας της ικανοποίησης πολλές φορές βρίσκεται ο βαθμός της μειονεξίας, η κάλυψη της οποίας επιτυγχάνεται μόνο προσωρινά με την κοινότυπη καταξίωση. //////////Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, εάν συμφωνήσουμε ότι η ψύχωση είναι μια ακραία μορφή ψυχολογικής άμυνας, μια προσπάθεια αντίδρασης έναντι των εξίσου ακραίων ψυχολογικών πιέσεων που δέχεται ένα άτομο, καθίσταται σαφές ότι για την εκδήλωση της δεν είναι αναγκαία η ύπαρξη των προτύπων συμπεριφοράς ανάλογου τύπου. Αν και η ύπαρξη αυτή προφανώς ενισχύει τις πιθανότητες των παρόμοιων αντιδράσεων. /////////// Η σχιζοφρένεια συνήθως εκδηλώνεται στην εφηβική ηλικία, καθώς κορυφώνονται ψυχολογικές συγκρούσεις, συνδεμένες με την υποχρεωτική ένταξη στην ενήλικη πραγματικότητα ατόμων, προσκολλημένων στον παιδικό τρόπο αντίληψης και συμπεριφοράς. Από την άλλη πλευρά, στο συγκεκριμένο πρόβλημα συμβάλλει και η αδυναμία των γονιών να αποδεχθούν την ενηλικίωση των παιδιών, το δικαίωμα επιλογής των δικών τους τρόπων αξιολόγησης, αντιδράσεων και συμπεριφοράς, όταν εντείνεται η περιοριστική και η απαγορευτική τάση, η οποία προκαλεί επιπλέον συγκρούσεις. /////////////Ενώ η διάγνωση της σχιζοφρένιας μέχρι την ηλικία 12 ετών είναι αμφίβολη, καθώς η μαγική σκέψη των παιδιών, γαλουχημένων με παραμύθια, είναι μάλλον αναμενόμενο αποτέλεσμα ανεπάρκειας της γνώσης, παρά μια ένδειξη παθολογίας του ψυχισμού τους. Επιπλέον, η λεγόμενη «παιδική» σχιζοφρένεια σε αρκετές περιπτώσεις δύναται να συγχέεται με άλλες αναπτυξιακές διαταραχές.



ΑΚΗΣ    05/04/2013 18:27
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ ΑΠΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ! ΑΝ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΝΤΡΟΠΗΣ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΙΔΗΚΟ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΕΙΟΣ,ΕΙΔΗΚΑ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΖΕΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΠΟ ΜΕ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΤΗΘΕΤΑΙ ΜΕΙΖΟΝ ΘΕΜΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΠΟΥ ΑΝ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ ΕΧΩ ΤΗΝ ΦΟΒΙΑ ΟΤΙ ΙΣΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΠΟΥ Π.Χ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ Η ΣΕ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ ΝΑ ΠΕΙ ΕΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ, ΑΝ ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ ΕΧΕΙ ΣΗΜΒΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ... ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΚΑΛΑ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΑ ΚΑΝΩ, ΝΑ ΠΟΛΕΜΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥ ΙΕΡΗ ΠΙΣΤΗ ΥΠΕΡΑΝΩ ΠΑΝΤΩΝ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΝΙΚΗΣΩ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ....... ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑΤΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ.

Αγαπητέ Άκη, εάν κάποιος πολεμά με τον εαυτό σου, ποιος τελικά μπορεί να βγει νικητής;



Ελένη    29/03/2013 23:15
Κύριε Κοτανίδη καλησπέρα σας! Σας είχα γράψει πάλι πριν κάποιες μέρες! Θα ήθελα να σας κάνω μερικές ερωτήσεις ακόμα. Όπως σας είχα πει, είμαι πολύ καχύποπτη με τους γύρω μου. Αυτό με κάνει να ανησυχώ για το μυαλό μου και την πορεία του. Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, πάντοτε ήμουν λίίιιγο παρανοϊκή προσωπικότητα, δηλαδή πάντα έβαζα κατευθείαν το κακό στο μυαλό μου και υποπτευόμουν τους γύρω μου ανά στιγμές, κλπ. Πλέον όμως αυτό με πειράζει γιατί φοβάμαι μήπως εξελιχθεί σε ψυχοπαθολογική κατάσταση. Φοβάμαι ότι μια μέρα θα χαθεί η συναισθηματική νοημοσύνη, το να έχω την επίγνωση της κατάστασης μου, ότι η σωστή μου συντακτική δομή θα καταρρεύσει, ότι θα μιλάω και θα λέω ασυναρτησίες και δεν θα με καταλαβαίνει κανείς, ότι θα τους βάλω όλους σε μια μαύρη λίστα και θα μαλώνω χωρίς λόγο. Κάποιος άλλος δεν θα τα φοβόταν αυτά, θα ήταν σίγουρος για τον εαυτό του, αλλά εγώ που είμαι καχύποπτη πρέπει να φοβάμαι για το επόμενο στάδιο που μπορεί να ακολουθήσει. Γιατί δεν ξέρω, αλλάζει ο άνθρωπος; Για να φέρω κάποια παραδείγματα, πρόκειται να μετακομίσω και ο νοικάρης μου έχει τα κλειδιά του σπιτιού, πολλές φορές σκέφτομαι μήπως όταν λείπουμε θα μπαίνει ή παιχτεί κάποια φάση, μου πέρασε ακόμα και το ακραίο μην έχει κάτι στο σπίτι και μας παρακολουθεί (ντρέπομαι τόσο πολύ που σας τα λέω, αλλά θέλω να έχετε μια ιδέα όσο είναι δυνατό αυτό), ή καμιά φορά άσχετα με το παραπάνω γεγονός, μπορεί κάποιος άντρας στο δρόμο να με σταμπάρει και μετά φοβάμαι μήπως με ακολουθήσει να δει που μένω κλπ. Γίνεται ας πούμε κάποια στιγμή μετά από πολλή δουλειά με τον εαυτό να σταματήσω να σκέφτομαι έτσι ή να μην μου περνούν καν απ\\\\\\\' το μυαλό αστραπιαία έστω τέτοιες σκέψεις; Δεν νομίζω. Από την μια δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να δείχνω τόσο ναρκισσιστικές τάσεις απ\\\\\\\' την στιγμή που δεν έχω τρομερή αυτοπεποίθηση (οκ, υπάρχουν πολλά όμορφα και προκλητικά κορίτσια, δεν υπάρχω μόνο εγώ σ\\\\\\\' αυτόν τον κόσμο), και όμως, φορές φορές μου δίνω την αίσθηση ότι είναι λες και όλα περιστρέφονται γύρω από εμένα και ακόμα και εγώ η ίδια απορώ με τον εαυτό μου. Μιλώντας με μια φίλη μου, μου έλεγε ότι και η ίδια φοβάται πολύ και πολλές φορές και μέρα να είναι, αν ακούσει από πίσω της βιαστικά βήματα θα γυρίσει να κοιτάξει και αποφεύγει τους δρόμους χωρίς κίνηση ακόμα και με παρέα και ακόμα και όταν είναι να μπει στο ασανσέρ φοβάται και έχει την αίσθηση ότι μπορεί να αντικρίσει κάτι κακό, όπως και στο σπίτι της. Οπότε ίσως να μην είμαι μόνο εγώ η τόσο επιφυλακτική και φοβιτσιάρα, ίσως να σκέφτονται και άλλες γυναίκες έτσι. Απλά ξέρετε, δεν γίνονται και λίγα γύρω μας. Πολλές φορές διαβάζω στις ειδήσεις για αποτρόπαια περιστατικά κακομεταχείρισης γυναικών και δεν είναι κάποια μυθιστορία ή ταινία, όλα είναι πιθανά γύρω μας και δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ τι κρύβει ο διπλανός σου και πως σκέφτεται. Και απ\\\\\\\' την στιγμή που για κάποιες είναι βίωμα γιατί να μην είναι για τις υπόλοιπες μια πιθανότητα; Ίσως σε αυτές μου τις απόψεις να έπαιξε μεγάλο ρόλο και η υπερπροστατευτική μου οικογένεια. Πριν καιρό με ταλαιπωρούσε ο φόβος της τρέλας. Εξέταζα τον εαυτό μου, κάθε μου σκέψη την διύλιζα, κάθε μου κίνηση, βλέμμα, προσπαθούσα να είμαι πολύ συγκρατημένη, τσέκαρα μήπως ακούω φωνές κλπ (κάποια απ\\\\\\\' αυτά τα κάνω ακόμα). Υπάρχει λοιπόν περίπτωση οι διάφορες σκέψεις που έχω να οφείλονται στον φόβο αυτόν; Σας είπα βέβαια πως ανέκαθεν ήμουν τέτοιο άτομο, όμως τελευταία παρατηρώ πως έχω πιο φευγάτες και προχωρημένες σκέψεις και με ανησυχεί. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο οι ακραίες αυτές σκέψεις να δημιουργούνται απ\\\\\\\' την επίδραση του φόβου και απ\\\\\\\' τα όσα έχω διαβάσει και να έχω επηρεασθεί; Το δεύτερο ερώτημά μου είναι, το να περνάνε σκέψεις απ\\\\\\\' όλους τους ανθρώπους αλλά να μην εμμένουν, δεν είναι φυσιολογικό; Δηλαδή, η διαφορά ενός ασθενή με έναν φυσιολογικό αντιλαμβάνομαι ότι βρίσκεται στην ποσότητα και την ποιότητα. Μπορεί πχ και το πιο παράλογο πράγμα να περάσει απ\\\\\\\' το μυαλό κάποιου αλλά θα το προσπεράσει ή θα το αντιμετωπίζει λογικά κάθε φορά που το σκέφτεται, ενώ κάποιος άλλος θα γίνει τόσο δυσλειτουργικός, θα πειστεί απ\\\\\\\' αυτό και στο τέλος δεν θα μπορεί να ζει όπως πρώτα. Άρα αρχικά, σ\\\\\\\' ένα πρώτο στάδιο, απ\\\\\\\' όλους μας δεν περνούν τα πάντα; Συγγνώμη που σας κουράζω..γιατί έχω την αυτογνωσία. Είμαι μια προβληματισμένη νέα. Σας ευχαριστώ πολύ.

Αγαπητή Ελένη, την πραγματική επίγνωση της κατάστασης του εαυτού κατέχουν ελάχιστοι, διότι αυτή προϋποθέτει αρκετή γνώση όσο της ψυχολογίας του ανθρώπου, τόσο και άλλων πολλών παραγόντων που την επηρεάζουν. Δηλαδή προαπαιτεί τη στοχευμένη μελέτη, η οποία συνήθως δεν πραγματοποιείται στο συνηθισμένο πλαίσιο εκπαίδευσης. Έτσι έχει διαμορφωθεί η δομή της ανθρώπινης κοινωνίας. Επιβάλλεται η γνώση αρκετών επιστημών και παραβλέπεται η γνώση του εαυτού. Ίσως αυτό να οφείλεται στη σχετική καθυστέρηση της ανάπτυξης του ψυχολογικού τομέα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, συγκριτικά με τις υπόλοιπους γνωστικούς κλάδους. //////////// Ο κάθε άνθρωπος σίγουρα και αναπόφευκτα αλλάζει και από την άποψη των αλλαγών των αντιλήψεων βάσει του εμπλουτισμού του εμπειρικού τομέα, και από την άποψη εφαρμογής των προσαρμοστικών μηχανισμών. Το θέμα είναι, κατά πόσο οι αλλαγές αυτές γίνονται αντιληπτές, και κατά πόσο πραγματοποιούνται συνειδητοποιημένα. ////////// Η γνωστική διαδικασία εκμάθησης του εαυτού, δε στοχεύει τόσο την ανάπτυξη της ικανότητας διαχείρισης του εαυτού, όπως λανθασμένα πιστεύεται και επιχειρείται, αλλά στην πληρέστερη κατανόησή του, στην αποδοχή των πραγματικών αναγκών, στο διαχωρισμό τους από τις επιβαλλόμενες αξίες χειραγωγικής προέλευσης, στην επίτευξη της ελευθερίας του, η οποία και αποτελεί την ουσία και το νόημα της ψυχολογικής ισορροπίας. Ενώ, το συνηθισμένο χειραγωγικό πλαίσιο διαπαιδαγώγησης διαμορφώνει και συντηρεί τις ανασφάλειες, επιβάλλοντας κάποιες καθαρά τεχνητές ανάγκες, όπως για παράδειγμα το σύμπλεγμα υπερηφάνειας-ντροπής, οι οποίες αποτελούν τη βασική πηγή της μειωμένης αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης, και ωθούν το άτομο στη διαρκή αναζήτηση αυτοεπιβεβαιώσης, απόλυτης αποδοχής, αναγνώρισης και προσοχής. ////////////Ως αποτέλεσμα της μειονεξίας και των ψυχολογικών συγκρούσεων προκύπτει η ανάγκη της αμυντικής απόσπασης της προσοχής σε μορφή των διάφορων επίμονων σκέψεων και ιδεών, οι οποίες επιτρέπουν την προσωρινή ανακούφιση από την ένταση της δυσάρεστης καθημερινότητας. Ενώ οι έννοιες του παθολογικού και του φυσιολογικού είναι αρκετά σχετικές, και αφορούν περισσότερο το βαθμό της λειτουργικότητας ενός άτομο, παρά κάποιες πάγιες καταστάσεις.



giwta    26/03/2013 16:41
καλησπερα σας.ονομαζομαι Γιώτα και ειμαι φοιτητρια απο την θεσσαλονικη...αντιμετωπίζω ενα πολύ μεγαλο και σοβαρό προβλημα..θέλω αν μπορειτε να μου πειτε τι μπορώ να κάνω...έχω πολύ εντονα υπαρξιακα προβληματα σε σημειο που δεν μπορω να ζησω πια γιατι πολυ απλα φοβαμαι τον θανατο,πιστευω οτι ολα οσα κανουμε και ζουμε στην ζωη ειναι ματαια καια νουσια εφοσον μετα θα υπαρχει το απολυτο κενο...και η αιωνια μοναξια...παθαινω κρισεις και δεν μπορω να κανω τιποτα...αυτες τι κρισεις τις παθαινα ανα τακτα χρονικα διαστηματα..πρωτη κριση ειχα στην ηλικια των 8-9 .αλλα τωρα απο τοτε που ξεκινησα μια σχεη με ενα παληκαρι ,με εχει πιασει πολυ εντονα,γιατι ολη τν ωρα σκεφτομαι οτι δεν θα τον ξαναδω αμα πεθανω,και τετοια \\\\\\\'\\\\\\\'παραλογα\\\\\\\'\\\\\\\'....Με τρομαζει η σκεψη του θανατου τοσο πολυ που χανω την γη κατω απ τα ποδια μου...εχς γινει υπερευαισθητη κλαιω με το παραμικρο και δεν θελω κανεις να μου φωναξει η κατι τετοια...δεν αντεχω να ακουω φωνες οι καυγαδες...ειναι καποιες ωρες επισης που αισθανομαι πραγματικα ευτυχισμενη και αλλες που παθαινω τις κρισεις και πεφτω σε βαθεια καταθλιψη τα βλεπω ολα μαυρα και αμφιβαλω για την υπαρξη μου καθως πιστευω οτι κανενας δεν μπορει να μου δωσει μια σιγουρη λογικη απαντηση για τον θανατο μας...και εκει καταληγω στο συμπερασμα οτι ολοι οι ανθρωποι ειναι παραλογοι που μπορουν να ζουν σε φυσιολογικους ρυθμους και δεν εχουν παθει πανικο στην ιδεα του θανατου τους...καμμια φορα επισησς πιστευω οτι γεγονοτα που εχω ζησει ειναι απλα μεσα στο μυαλο μου....Τι να κανω??????

Αγαπητή Γιώτα, οι απαντήσεις στα θέματα του θανάτου, του νοήματος ζωής και των αιτιών που προκαλούν την ενεργοποίηση του ψυχολογικού αμυντικού μηχανισμού σε μορφή των εμμονών, υπάρχουν. Το θέμα είναι κατά πόσο ένα άτομο είναι έτοιμο και έχει αποκτήσει αρκετά ισχυρά κίνητρα να δεχθεί τη λογική σκέψη και να εγκαταλείψει τον παλιό, γνώριμο και οικείο τρόπο αντίληψης, ο οποίος, ακολουθώντας τις κοινές αξίες, διαμορφωμένες για χειραγωγικούς σκοπούς, δε μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε τα «απλά» και «ασήμαντα» της καθημερινότητας, καθώς αυτό που μας «ευχαριστεί» κυρίως συσχετίζεται με την κοινωνική αναγνώριση αντί των πραγματικών μας αναγκών. Επομένως, εάν αλλάξει ο τρόπος της αντίληψης, θα προκύψει και η αλλαγή της συναισθηματικής αντιμετώπισης της καθημερινότητας, όταν αυτό που έχουμε συνηθίσει να παραβλέπουμε ή να μην του δίνουμε την αντίστοιχη αξία, θα αποκτήσει το θετικό του χρωματισμό και θα δώσει το πραγματικό νόημα στη ζωή μας, αποτρέποντας τις έμμονες ιδέες που εξυπηρετούν καθαρά και μόνο την προσπάθεια απόσπασης της προσοχής.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>