ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1163 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Annita    06/03/2014 22:15
Κύριε Κοτανίδη, είμαι πολλά χρόνια χωρίσ σύντροφο και η κοινωνική μου ζωή είναι περιορισμένη. Αισθάνομαι μειονεκτικά για αυτό.

Η μειονεξία μπορεί να αντιμετωπιστεί αιτιολογικά στην περίπτωση που θα γίνει αποδεκτή η αντίληψη ότι ο κάθε άνθρωπος είναι εν γένει «καλός» εφόσον συνεχίζει να υπάρχει, η οποία συμπεριλαμβάνει την αποδοχή και το σεβασμό της διαφορετικότητας, αναιρώντας την ανάγκη απόλυτης ή υπερβολικής ταύτισης με το κοινωνικό σύνολο και υποχρεωτικής απόσπασης της θετικής αξιολόγησης και της κοινής «έγκρισης» των πράξεων, των προσωπικών επιλογών ή του τρόπου ζωής.



θανασης    04/03/2014 00:11
γιατρε καμμια φορα πιανω τον εαυτο μου να μιλαω περισσοτερο απο το κανονικο με συγκεκριμενα ατομα -οχι με ολους-σαν να μην αντεχω τη σιωπη-σαν να ειμαι υποχρεωμενος να συντηρω τον διαλογο.και με εκνευριζει που δεν μπορω να ειμαι πιο λακωνικος.και μονο αυτη η φραση που ειπα. \\\\\\\'\\\\\\\'με εκνευριζει\\\\\\\'\\\\\\\' δειχνει κατι που με ενοχλει οπωσδηποτε αλλα δεν μπορω να εντοπισω επαξριβως.θελω να ειμαι αρετσος??να κερδιζω τις εντυπωσεις ισως??τι λετε??

Η μη αντοχή της σιωπής στις κοινωνικές συναλλαγές και η αίσθηση υποχρεωτικής διατήρησης της συζήτησης έγκειται στην ανάγκη αποδοχής και θετικής ανταπόκρισης, καθώς επικρατεί η αντίληψη ότι μόνο μέσω συνομιλίας αποδεικνύεται το ενδιαφέρον. Η παιδική ανάγκη λεκτικής διαβεβαίωσης υπερισχύει τη σημασία των πράξεων και ωθεί τους ανθρώπους στην αναζήτηση των επιπρόσθετων τρόπων προσέλκυσης προσοχής και θετικού εντυπωσιασμού, εκφράζοντας τους οικείους μηχανισμούς χειραγώγησης υιοθετημένους κατά την ανατροφή.



Εντα    02/03/2014 07:36
Λέτε ότι πολλές φορές ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από προσκόλληση σε παιδική συμπεριφορά. Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά αυτά και ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας ενήλικης συμπεριφοράς;

Η αντίληψη του παιδιού διαφέρει από την αντίληψη του ενηλίκου στο βαθμό επίγνωσης της πραγματικότητας και στην έλλειψη την αυτοπεποίθησης λόγω της φυσικής αδυναμίας αυτόνομης ύπαρξης στα πρώτα παιδικά χρόνια όταν δεν επιτυγχάνεται επαρκώς η φάση της σχετικής ανεξαρτησίας στον κύκλο ανάπτυξης της προσωπικότητας. Επομένως, η προσκόλληση στις παιδικές αντιλήψεις χαρακτηρίζεται από την ελλιπή γνωστική βάση για την αντικειμενική πραγματικότητα και από τη μειωμένη αυτοπεποίθηση που συνήθως συνοδεύεται από τη μειωμένη αυτοεκτίμηση και εκδηλώνεται κατά κανόνα με το φόβο μοναξιάς.



ΑΡΕΤΗ    25/02/2014 11:26
Γιατρε καλησπερα, ουσιαστικα ειναι πολλα τα ερωτηματα μου μιας και τα βιωματα μου δεν ειναι και τα καλυτερα....Ας αρχισουμε ομως απο το τελευταιο συμπερασμα μου....το τελευταιο 6μηνο νιωθω καθημερινα να πνιγομαι....παρ ολα αυτα νιωθω πως δεν αντιδρω ουτε στη χαρα ουτε στο κλαμα ουτε στην τσαντιλα.....απλα υπομενω παρ ολο που δεν ημουν τετιος χαρακτηρας....πως μπορω να το αποβαλλω ολο αυτο????

Η αδράνεια αποτελεί την εκδήλωση του φυσιολογικού μηχανισμού άμυνας στις περιπτώσεις όταν οι δυνατότητες του οργανισμού δεν επιτρέπουν την άμεση επίλυση των συγκεκριμένων προβληματικών καταστάσεων. Ο μηχανισμός αυτός προϋποθέτει την αποχή από τις άκαρπες προσπάθειες με στόχο την εξοικονόμηση των δυνάμεων και την αναμονή των εξελίξεων που ενδέχεται να παρουσιάσουν κάποιες, περισσότερο ευνοϊκές συνθήκες για τη δραστική παρέμβαση. Ωστόσο, τα κοινά πρότυπα, βασισμένα στην υψηλή παρεμβατικότητα, στις ενδεχόμενες ενοχές και στην αίσθηση υποχρεωτικής δραστηριοποίησης ωθούν στην απόλυτα αρνητική αξιολόγηση της συγκεκριμένης καταστάσεις, στερώντας το άτομο τη δυνατότητα ανασυγκρότησης των δυνάμεων και απόκτησης της περισσότερο αρμόζουσας γνωστικής βάσης, καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν έχει μάθει να αποδέχεται τον εαυτό τους έτσι όπως είναι, είναι υπερβολικά εξαρτημένη από την υποχρεωτική θετική εκτίμηση των άλλων και διακατέχεται από την αντίληψη επίτευξης των αποτελεσμάτων «εδώ και τώρα».



γιώργος    23/02/2014 22:56
καλησπέρα δεν ξέρω αν είναι το κατάλληλο site για να απαντήσει στο πρόβλημα μου. είμαι πάνω απο 30 ετών, αλλά είμαι πολύ κλειστός άνθρωπος. δυσκολεύομαι πολύ να βρω θέματα να συζητήσω ή να συνεχίσω μια κουβέντα αυτή η συμπεριφορά μου με έχει περιθωριοποιήσει καθώς δεν έχω παρα ελάχιστους φίλους αλλά ούτε και σχέση. θέλω να πω ότι απο μικρός που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουνα έτσι. πιστεύετε ότι αυτή η συμπεριφορά μπορεί να αλλάξει ή είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό της προσωπικότητας μου που θα με συνοδεύει στην υπόλοιπη ζωή μου; μπορώ να γίνω κοινωνικός και αν ναι με ποιο τρόπο. είναι κάτι που το θέλω απο παιδί αλλά δεν το έχω καταφέρει. επίσης έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση τουλάχιστον όπως την αξιολογούν οι άνθρωποι που με ξέρουν. θεωρείται ότι στην χαμηλή αυτοπεποίθηση κρύβεται το πρόβλημα μου;

Οι ιδιαιτερότητες της προσωπικότητας στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η χαμηλή αυτοπεποίθηση δεν είναι έμφυτα χαρακτηριστικά και δομούνται κατά την ανατροφή υπό την επιρροή των περιβαλλοντικών παραγόντων. Όταν κάτι δεν είναι επίκτητο αλλά αποκτημένο, τότε προφανώς υπάρχει δυνατότητα αλλαγής, η τελική έκβαση της οποίας ωστόσο δεν είναι τεκμαρτή και σχετίζεται με πολλούς παράγοντες αρχίζοντας από την ικανότητα αφηρημένης σκέψης και τελειώνοντας με την ισχύ των πραγματικών κινήτρων.



Νινα    22/02/2014 13:59
Ηθελα επισης να ρωτησω. Γιατι οι αντρες θελουν να το λυσουν μονοι? δεν καταλαβαινουν οτι ετσι χειροτερευει το προβλημα και μπορει να χασουν τα παντα? αυτο για τον κων/νο 16/9.

Στη φύση συνήθως τα αρσενικά ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Οι δυσμενείς εξωτερικοί παράγοντες συμβάλλουν στην τάση κοινής τους αντιμετώπισης, ωστόσο εντός μιας κοινωνικής ομάδας ο ανταγωνισμός αυτός παραμένει, ιδίως όσον αφορά τις σχέσεις με το αντίθετο φύλο. Ενώ, αντίθετα, τα θηλυκά συνήθως συνεργάζονται στα ζητήματα των ενδοκοινωνικών προβληματισμών και αλληλοστηρίζονται. Οι ιδιαιτερότητες αυτές αποτυπώνονται και στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Από την άλλη πλευρά, η ενηλικίωση ενός ατόμου τεκμηριώνεται από την ικανότητα να λύνει αυτόνομα τα προβλήματα της καθημερινότητάς του. Για τους άνδρες η ικανότητα αυτή παραδοσιακά σχετίζεται με τη δυνατότητα παροχής προστασίας στη μελλοντική οικογένεια και εξασφάλισης της βιωσιμότητας των απογόνων τους. Παράλληλα, η κάθε εκμάθηση υποχρεωτικά εμπεριέχει λάθη και αποτυχίες που συμβάλλουν στην καλύτερη απομνημόνευση και στη διεύρυνση της γνωστικής βάσεις. Οπότε, σε αρκετές περιπτώσεις για έναν άνδρα είναι προτιμότερο να αποτύχει προσωρινά, αλλά τελικά να ανταπεξέλθει μόνος του, παρά να μάθει να αναζητά την υποστήριξη των άλλων.



Άννα    21/02/2014 15:03
Να είστε καλά γιατρέ που άμεσα απαντήσατε στην ερωτησή μου προχθές. Θέλω μία διευκρίνηση. Όταν λέτε \\\\\\\"ισορροπημένη αντιμετώπιση\\\\\\\" τι ακριβώς εννοείτε? Υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος αντιμετώπισης?

Η «ισορροπημένη αντιμετώπιση» προϋποθέτει την επικράτηση της λογικής επί των συναισθημάτων, η οποία επιτρέπει την εξέταση του ζητήματος βάσει της λογικής «αιτία → συνέπεια», την απαλλαγή από τις ανασφάλειες, μη αντίστοιχες στην πραγματικότητα και την κατανόηση της συναλλασσόμενης πλευράς που εμπεριέχει το σεβασμό και την αποδοχή των προσωπικών προτιμήσεων, της ιδιαιτερότητας και της διαφορετικότητάς της.



Βιβή    17/02/2014 02:34
Καλησπέρα γιατρέ. Έχω ενα αίσθημα ανοικείωσης με την εξωτερική μου εμφάνιση. Για παράδειγμα όταν κοιτάζω το είδωλο μου στον καθρέφτη δεν το νιώθω δικό μου. Επίσης δεν έχω καλή συνάισθηση των εκφράσεων του προσώπου μου, είναι φορές που μου λένε οι γύρω οτι πάιρνω εκφράσεις τις οποίες δεν αντιλαμβάνομαι. (Μου συμβαίνει χρόνια αυτο). Έχει να κάνει με την αυτοεκτίμηση ή είναι κάτι άλλο;

Αγαπητή Βιβή, ορισμένες φορές είναι αναγκαίο να εξετασθεί το ενδεχόμενο της μη αποδοχής του εαυτού ως ένα μέρος της γενικής μειωμένης αυτοεκτίμησης. Διότι στην περίπτωση αυτή αισθανόμαστε την τάση να διαφεύγουμε από τη μόνιμη δυσαρέσκεια για τον εαυτό μας, την οποία δεν είμαστε σε θέση να λύσουμε λόγω ελλιπούς γνωστικής προσέγγισης. Όσον αφορά τις εκφράσεις του προσώπου, οι οποίες δεν γίνονται αντιληπτές, αυτό είναι αρκετά διαδεδομένο φαινόμενο, καθώς το πρόσωπο αποτελεί τον «καθρέπτη» των συναισθημάτων μας. Με τον τρόπο αυτό όλα τα ζωντανά πλάσματα γνωστοποιούν για την κατάσταση και τις προθέσεις τους, κάτι που διευκολύνει τις συναλλαγές με άλλους Ο συγκεκριμένος μηχανισμός προέκυψε νωρίτερα από την ικανότητα λεκτικής επικοινωνίας, είναι αρχαιότερος και για το λόγο αυτό δεν εμπίπτει στο συνειδητό έλεγχο χωρίς την ειδική εκπαίδευση.



Βασιλικη    16/02/2014 16:05
Γιατρέ περισσότερο θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν κάνω αυτά που μου λέει ο εαυτός μου. παράδειγμα τα αδέρφια μου λόγω των 2 ψυχωτικών επεισοδίων με βλέπουν ως τρελή και γενικότερα δείχνουν μια ασέβεια (αυτή τη συμπεριφορά την είχαν πάντα ακόμα και πριν πάθω τη ψύχωση. Και λέω ότι δεν θα τους ξαναμιλήσω και ξαναπηγαίνω και τους μιλάω π.χ. αν θέλουν να βγουμε έξω κτλ. Και γενικότερα έχω θυμώσει πάρα πολύ με τον εαυτό μου που δεν πρόβαλα ένα όχι απέναντι στις νουθεσίες των γονιών μου που δεν τους είπα όχι όταν μου έλεγαν μην κάνεις εκείνο ή το άλλο και εγώ υπάκουα.

Αγαπητή Βασιλική, η δύναμη μιας προσωπικότητας βασίζεται περισσότερο στην ικανότητα αποδοχής του εαυτού έτσι όπως είναι, χωρίς τη συνηθισμένη αίσθηση ντροπής και του θύμου που τη συνοδεύει, παρά στην κοινότυπη επιβολή της αμετάκλητης επιτυχία, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επέκταση του ίδιου κοινού «πρέπει» ή «δεν πρέπει» που μας επιβάλλεται από τη μικρή ηλικία. Η αποδοχή επιτρέπει τη λογική προσέγγιση των αποτυχιών, την αναλυτική τους επεξεργασία, την κατανόηση και την αποδοχή των βαθύτερων κινήτρων και προϋποθέσεων που έχουν οδηγήσει στα συγκεκριμένα αποτελέσματα και τη μελλοντική αποφυγή τους στις όμοιες καταστάσεις. Οπότε το σημαντικότερο δεν είναι να μην κάνουμε ποτέ λάθη, τα οποία αποτελούν το αναπόσπαστο μέρος της εκμάθησης και απομνημόνευσης και τις ενισχύουν, αλλά να μαθαίνουμε από αυτά, ώστε στο εξής να έχουμε τη δυνατότητα να τα προλαμβάνουμε, εξασφαλίζοντας την περισσότερο ισορροπημένη καθημερινότητα. Ενώ οι ενοχές αποτελούν τη συνέπεια της χειραγωγικής εκπαίδευσης που δεχόμαστε κατά την ανατροφή, υιοθετούμε και προβάλλουμε πλέον ως έναν τομέα των δικών μας προσωπικών πεποιθήσεων.



Μαρία_19    13/02/2014 20:08
Γεια σας γιατρε, σας ευχαριστω που ειχατε απαντησει στην ερωτηση που σας ειχα κανει. Εμαθα πολλα απο τότε και με βοηθησε να δω τα πραγματα απο διαφορετικη οπτικη γωνια και να αντιμετωπιζω πιο σωστα τις κοινωνικες σχεσεις και τους ανθρωπους γυρω μου! αυτη τη φορα ομως αφορα τη συμπεριφορα της μητερας μου.. της ειχα μιλησει για το προβλημα που με απασχολουσε και της ειπα για το πώς θα το αντιμετωπισω, απο εδω και στο εξης, και εδειξε να συμφωνει και να καταδεχεται τον τροπο σκεψης μου. προσφατα ομως μου μιλησε για ενα αντιστοιχο δικο της προβλημα και μου εμφανισε την αντιμετωπιση της σαν προτοτυπη, ενω ηταν η ιδια η δικη μου..! γενικα νιωθω σαν να με \\\\\\\"αντιγραφει\\\\\\\" ή απλα να αφομοιωνει, να κανει δικο της ουσιαστικα, ο,τι της λεω ή ο,τι κανω.. δεν μπορω να καταλαβω τι ειναι αυτο που την κανει να φερεται με τον τροπο αυτο... θα μπορουσα ισως να το αποδοσω στο γεγονος οτι ειχε χασει την μητερα της σε νεαρη εφηβικη ηλικια και μπορει να μην ειχε τα καταλληλα προτυπα ή τις σωστες καθοδηγησεις... Πιστευω οτι τροπος σκεψης μας σπανια ηταν ο ιδιος και απο μικρη ταυτιζομουν περισσοτερο με τον πατερα μου και την ιδιοσυγκρασια του, παρα με τη μητερα μου.. τι θα μπορουσε να φταιει; νιωθω οτι δεν μπορω να την βοηθησω, γιατι παρολο που δειχνει με τα λογια της οτι ειναι σωστος ο συγκεκριμενος τροπος σκεψης, δεν κανει και τις αναλογες πραξεις.. μενει μονο στα λογια, με αποτελεσμα να οδηγειται ξανα και ξανα στο ιδιο αδιεξοδο, ενω αν εκανε πραξη και πιστευε πραγματικα αυτα που μου ελεγε (τις αποψεις μου, δηλαδη) θα αντιλαμβανοταν τα πραγματα διαφορετικα..

Αγαπητή Μαρία, ένας από τους τρόπους εκμάθησης είναι η αντιγραφή των αντιλήψεων των άλλων, χαρακτηριστική περισσότερο για την πρώτη παιδική ηλικία εύπιστης ακολουθίας, όταν κάποια πρόσωπα (αρχικά οι γονείς) ή κοινωνικές ομάδες εκλαμβάνονται ως αυθεντίες και υιοθετούνται απαραβίαστα και ακλόνητα οι ισχυρισμοί τους. Ωστόσο η διαδικασία αυτή δεν είναι στιγμιαία. Οι μηχανισμοί της απομνημόνευσης, βασισμένοι στην πολλαπλή επανάληψη, προϋποθέτουν την έμπρακτη τεκμηρίωση μιας πληροφορίας τόσες φορές ώσπου αυτή να μετατραπεί σε γνώση και πεποίθηση. Είναι αναποτελεσματικό να προσδοκούμε μια πληροφορία ή αντίληψη να υιοθετηθεί άμεσα, όταν είναι σχετικά νέα για τα δεδομένα της συγκεκριμένης προσωπικότητας, καθώς η επαρκής κατανόηση και απομνημόνευση σχετίζονται με το βαθμό της προϋπάρχουσας γνωστικής βάσης για το συγκεκριμένο ζήτημα. Κάτι που είναι παντελώς άγνωστο έως τώρα και δεν έχει πέσει στην αντίληψη είναι αδύνατο να αφομοιωθεί άμεσα. Οπότε, όταν αντιμετωπίζουμε μια τέτοια κατάσταση, καλούμαστε να θυμόμαστε το μηχανισμό αυτό, και να διαμορφώνουμε τις προσδοκίες μας αντίστοιχα με την πραγματικότητα. Έτσι, για παράδειγμα, θα είναι ελάχιστοι αυτοί που θα περιμένουν ένα μικρό παιδί με το πρώτο άκουσμα μιας άγνωστης λέξης να την επαναλάβει και να την χρησιμοποιεί εύστοχα.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>