ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 990 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


ΤΑΝΙΑ    27/02/2012 20:35
ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΩ ΚΑΠΕΛΑ?

Αγαπητή Τάνια, σε οτιδήποτε και να προβαίνουμε, και οτιδήποτε να επιχειρούμε, οι πράξεις και οι προτιμήσεις βασίζονται στις ψυχολογικές ιδιαιτερότητες των αντιλήψεων μας, και προέρχονται από κάποιες συγκεκριμένες αιτίες.



ioannis    27/02/2012 03:22
Καλησπέρα. Θα ήθελα να ρωτήσω για ποιον λόγο ένας άνθρωπος (φίλος συγκεκριμένα) σε διάφορες φάσεις της κουβέντας υποβιβάζει τον εαυτό του, μεταξύ σοβαρού και αστείου, περισσότερο τείνει προς το δεύτερο (οτι δεν ειναι σπουδαίος, ένα τιποτα κτλ...) ή τουλάχιστον για αυτό προσπαθεί να πεισει τον συνομιλητή του. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που δηλώνει έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Είναι κάποιος μηχανισμός άμυνας ?

Αγαπητέ Ιωάννη, συνήθως η τάση της μείωσης του εαυτού αποτελεί την αμυντική προσπάθεια προληπτικής κάλυψης της μειονεξίας του ατόμου, άσχετα με την κοινωνικά αποδεκτή επιτυχία του. Με αλλά λόγια, όσο υψηλά και να φτάνει ένα τέτοιο άτομο, η μειονεξία είναι πρωταρχική, και πάντα θα το επηρεάζει, όσο συνεχίζουν να επικρατούν οι αντιλήψεις που έχουν διαμορφωθεί κατά την ανατροφή του.



μαχη    22/02/2012 13:25
με τη σειρα μου κι εγω να σας απασχολησω θα ηθελα. δεν θα πω το ψυχολογικο παρελθον μου γιατι θα σας κουρασω(φοβιες,καταθλιψη,χασιμο κιλων,απογοητευσεις απο μικροπραγματ). το προβλημα μου τα τελευταια δυο χρονια κι αφου εχω ξεπερασει τα πολλα που ανεφερα εστιαζεται στη συναισθηματικη σχεση(αλλα και στις φιλικες) και στην αυτοπεποιθηση μου. δεν εχω αυτο που λεμε τσαγανο να διδκδικησω πραγματα ,δεν μπορω να πω στον αλλο αυτο που θελω απο αυτον και ο αλλος συνηθως μου φερεται οχι οπως μου αρμοζει. και πρεπει κανονικα να μπαινω στη διαδικασια να πρεπει να πω.εεε μη μου φερεσαι ετσι,δεν ειναι σωστο,μη με \\\\\\\"γραφεις\\\\\\\".φυσικα δεν το κανω.δειχνω δηλαδη φανταζομαι σαν παιδακι που δεν εχει πυγμη, αλλα δεν ειναι οτι δεν εχω,ειναι οτι δεν θελω να επιβαλομαι,δεν μου αρεσει,θελω οι αλλοι να φερονται οπως πρεπει απο μονοι τους.και πολλοι δεν το κανουν.αρα καταληγω οτι ειναι λαθος καποια επιλογη μου,ομως αυτη την επιλογη εχω ερωτευτει. τι κανεις οταν συνειδητοποιεις οτι πρεπει να παλεψεις για πραγματα αυτονοητα? οταν καταλαβαινεις οτι ο με το 90 τοις εκατο(και λιγο λεω) του πληθυσμου εχεις διαφορετικο συστημα αξιων και διαφορετικες αντιληψεις και αυτο σε οδηγει στην απομονωση στην παραιτηση και την απογοητευση? με εναλλακτικη τον συμβιβσμο η τις κοντρες για το τι πρεπει να γινεται σε μια σχεση και ποιοι κανονες πρεπει να ισχυουν στο καθε παιχνιδι? νιωθω οτι ειμαι πολυ μονη μου,οχι ξαφνικα αλλα χρονια τωρα. ελαχιστοι παιζουν το ιδιο παιχνιδι που παιζω εγω και στο συναισθηματικο τομεα κανεις καθολικα. ελπιζω να μην ημουν πολυ ασαφης αλλα χρειαζομαι ωρες για να εξηγησω τι εννοω..

Αγαπητή Μάχη, η επιτυχία στην γνώση των κανόνων του κάθε παιχνιδιού άμεσα συσχετίζεται με την δυνατότητα μας να απαλλαγούμε από τις ανασφάλειες, που μπορούν να επηρεάζουν την κρίση μας στη συγκεκριμένη κατάσταση. Δηλαδή, όσο λιγότερη ανασφάλεια αισθανόμαστε σε κάποιον τομέα, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να καταλάβουμε την αλυσίδα αίτια-συνέπεια. Μια άλλη, εξίσου σημαντική προϋπόθεση είναι να μάθουμε να δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να κάνουμε λάθη, και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, διότι χωρίς τα λάθη δεν υπάρχει η εκμάθηση. Βέβαια αυτές είναι μονό δυο κύριες κατευθύνσεις της αναγκαίας πολύπλοκης αλλαγής των αντιλήψεων και της προσωπικότητας, την οποία καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε, εάν θέλουμε να είμαστε σε θέση να πετύχουμε την ψυχική ισορροπία, τόσο σημαντική για την ικανοποίηση και την εσωτερική ολοκλήρωση ενός ατόμου.



Νίκος    21/02/2012 09:52
Γιατρέ γεια σας, διαβάζοντας τις πρόσφατες απαντήσεις στην Αννα Λιζα και την Έλενα διαπίστωσα ότι κάπου υποτιμάτε την κοινωνική καταξίωση έναντι των προσωπικών αναγκών. Όμως εγώ πιστεύω ότι είναι εξίσου σημαντική, για παράδειγμα αν έχω ένα πνεπιστημιακό δίπλωμα, θα μπορέσω πιο εύκολα να κατακτήσω μια γυναίκα που μου αρέσει, παρά ένα απολυτήριο λυκείου - αν εκείνη είναι πιο μορφωμένη από μένα πιο δύσκολα θα με κοιτάξει. Επίσης δεν είναι λίγες φορές που ακούμε φράσεις όπως \\\\\\\\\\\\\\\"μα να δώσω εγώ την κόρη μου σε ένα εργάτη\\\\\\\\\\\\\\\" όσο σκληρό και αν ακούγεται δυστυχώς συμβαίνει. Άλλη περίπτωση πάλι όταν όλοι οι φίλοι μιας παρέας έχουν σπουδάσει, αυτός που δε σπούδασε θα νοιώθει μειονεκτικά. Εξάλλου είναι αποδεδειγμένο ότι η προσφορά στην κοινωνία λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά. Δε θα ξεχάζω ποτέ τον Κώστα Βίρβο που είπε κάποτε ότι η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να ακούει τη νεολαία να τραγουδά τα τραγούδια του. Δε λέω βέβαια ότι πρέπει να εξαντλούμαστε στη δουλειά για να προσφέρουμε και να αποκτήσουμε χρήμα και δόξα από την άλλη όμως το βρίσκω εξίσου κακό να επαναπαυόμαστε και να ικανοποιούμε μόνο τις βασικές μας ανάγκες (ύπνο φαγητό σεξ διασκέδαση κλπ) αδιαφορώντας για την κοινωνία. Άρα πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή των δύο, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι \\\\\\\\\\\\\\\"Παν μέτρον άριστον\\\\\\\\\\\\\\\". Τέλος να σημειώσω ότι η φράση \\\\\\\\\\\\\\\"Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα\\\\\\\\\\\\\\\" δεν είναι τυχαία.

Αγαπητέ Νίκο, όταν μιλάμε για βασικές ανάγκες, εννοούμε αυτές, που καλούνται πρώτα - να προστατέψουν την ακεραιότητα του οργανισμού, και ύστερα – να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα του είδους. Το σεξ καθεαυτό(χωρίς την πρόθεση της τεκνοποίησης) και ακόμα περισσότερο η διασκέδαση δεν αντιπροσωπεύουν ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο σκέλος. Από την άλλη πλευρά, ένα μειονεκτικό άτομο θα αισθάνεται κατώτερο άσχετα από την κοινωνική θέση που κατέχει, είτε είναι σκουπιδιάρης, είτε πρωθυπουργός, και αυτό διότι η αρχή της προσωπικότητας του βασίζεται στην πεποίθηση – «είμαι κακός», «είμαι ανάξιος/α». Ό,τι και να κάνει, οποίες κορυφές και να πετύχει, τα αρνητικά συναισθήματα συνδεδεμένα με την πεποίθηση αυτή θα αμβλυνθούν μονό προσωρινά, υπό την επιρροή της ισχύος του θετικού συναισθήματος της υπερηφάνειας. Αλλά, επειδή η υπερηφάνεια, η αίσθηση «είμαι καλύτερος απ’ όλους» δεν μπορεί να έχει μόνιμο χαρακτήρα, πολύ σύντομα παραχωρεί τη θέση της στην παλιά, συνηθισμένη ντροπή. Έτσι λειτουργεί ο φαύλος κύκλος της συναισθηματικής παγίδας υπερηφάνειας-ντροπής. Οπωσδήποτε η αρχαία ρήση «Παν μέτρον άριστον» ισχύει και είναι επίκαιρη και σήμερα. Η αρχή αυτή όμως σημαίνει ότι δεν απαρνούμαι τη κοινωνική θέση, αλλά την χρησιμοποιώ για να ικανοποιήσω τις πραγματικές μου ανάγκες, και, επομένως, δίνω αξία μονό σε αυτό, που μου προσφέρει κάτι προσωπικά και έμπρακτα. Όσον αφόρα το μάτι και το όνομα, όντως, η παροιμία αυτή αντιπροσωπεύει την κατάσταση, που επικρατεί στην κοινωνία, αλλά κατά πόσο η κατάσταση αυτή πραγματικά εξυπηρετεί τις ανάγκες του κάθε μέλους της κοινωνίας, και κατά πόσο αποτελεί το μέρος χειραγώγησης του πλήθους είναι μια ερώτηση, την απάντηση στην οποία ο καθένας προσδιορίζει μόνος του για τον εαυτό του.



νικολας    20/02/2012 07:00
Κύριε Κοτανίδη είμαι 19 ετών και πρωτοετής σε σχολή της Αθήνας. Το πρόβλημά μου είναι το ζήτημα της φιλίας. Πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω εύκολα φίλους-έτσι μου λέγανε κι οι δικοί μου-μέσα από την σχολή, αλλά δυστυχώς αυτό, ενώ το επιδιώκω δεν έχω αποτέλεσμα κι έχω κουραστεί να ελπίζω ότι θα συμβεί.... Σας ευχαριστώ

Αγαπητέ Νικόλα, υποθέτω πως αρχικά θα είχε νόημα να προσδιορίσεις ακριβώς τι σημαίνει για σένα η φιλία, σε τι θα σε χρησιμεύει και τι θα σου προσφέρει πρακτικά.



ελενα    19/02/2012 20:18
Γεια σας! Ονομάζομαι Έλενα και είμαι 16 , συχνά με πιάνει ένα άγχος ,αποτέλεσμα πολλές φορές να ξεσπάω στην οικογένεια μου ή άλλες φορές να κλείνομαι στον εαυτό μου να προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς κάνω λάθος ,εαν πρέπει να αλλάξω (εμφανισιακά ή χαρακτήρα)αλλά πάντα καταλήγω να μην κάνω καμία αλλαγή. Παράληλα έχω και τους γονείς μου να με πιέζουν συνέχεια για τα μαθήματα και για το πρόγραμμά μου (κάτι που δεν μπορώ να ακολουθήσω φέτος σε αντίθεση με πέρσι που είχα αφοσιωθεί πλήρως), η γκρίνια είναι ανυπόφορη με πνίγει αλλά δεν μπορώ να το αποτρέψω γιατί από τη μία έχουν δίκιο αλλά από την άλλη εγώ προσπαθώ να βρω τον εαυτό με αποτέλεσμα να παραλείπω όλα τα υπόλοιπα. Επίσης διάβασα τώρα τελευταία ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο ψυχολογίας που μίλαγε για τους φόβους μας και συνειδητοποίσα ότι ακόμα δεν έχω βρει τον επαγγελματικό προσανατολισμό! Η μια μου επιλογή είναι γιατρός αλλά ύστερα σκέφτομαι ότι δεν είμαι ικανή να το καταφέρω ή ότι δεν θα υπάρξει δουλειά από την άλλη σκέφτομαι να ασχοληθώ με το εμπόριο αλλά πάλι σκέφτομαι πώς θα αναπτυχθώ; Θα τα καταφέρω; Δεν μπορώ να βρω διέξοδο. Είμαι τρομερά μπερδεμένη!

Αγαπητή Έλενα, πολλές φορές τα παιδιά καλούνται να σταθούν σοφότερα από τους γονείς τους. Σου προτείνω να αναρωτηθείς κατά πόσο έχει νόημα να πετυχαίνουμε πάση θυσία τις κοινώς αποδεκτές αξίες όπως χρήμα, δόξα, καριέρα κ.λπ., και να πληρώνουμε όλα αυτά μετά με διαταραγμένη ψυχική ισορροπία;



le silence    03/02/2012 01:12
κυριε κοτανιδη γεια σας.θα ηθελα να ρωτησω το εξης...πολλες φορες αναφερετε οτι πρεπει να εχουμε ισχυρο κινητρο για να αλλαξουμε τισ ζωες μας.και ρωταω....δεν ειναι κυριε κοτανιδη ισχυρο κινητρο για αλλαγη η χρονια δυσαρεσκεια μας με τη ζωη ο φοβος και η ανασφαλεια που κυριαρχουν σρη ζωη μας η παντελης ελλειψη χαρασ και ευχαριστησης??και αν οχι υπαρχει καποιος μηχανισμος εξευρεσης κινητρων??μπορειται να μοθ το εξηγησετε σας παρακαλω??ευχαριστω εκ των προτερων!!!

Αγαπητή le silence, η ισχύς των κινήτρων είναι υποκειμενική και αποδεικνύεται εκ των αποτελεσμάτων. Π.χ. το κίνητρο της πείνας προέρχεται από το βασικότερη φυσική ανάγκη της διατροφής. Χωρίς αυτό ο κάθε ζωντανός οργανισμός είναι καταδικασμένος σε θάνατο. Όμως υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων (και σε αυτό αποτελούμε την εξαίρεση από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο), όταν με αρκετή επιτυχία καταπιέζουμε την βασική αυτή ανάγκη είτε συνειδητά (όταν επιλέγουμε εμείς, βάση των πραγματικών καταστάσεων), είτε ασυνείδητα (όταν η επιλογή πραγματοποιείται υπό την επιρροή των αντιλήψεων για τους κοινωνικούς κανόνες). Η καταστολή της φυσικής ανάγκης όμως έχει συγκεκριμένα όρια. Έτσι, όταν ο οργανισμός μας φτάνει στα όρια αντοχών του, τότε εμφανίζονται οι προσπάθειες του να μας υπενθυμίσει τις ανάγκες του ή και να επιβάλλει την ικανοποίηση τους με έναν ή άλλον τρόπο. Όταν δε τα κοινωνικά πρότυπα είναι αντίθετα στις φυσικές ανάγκες του οργανισμού και τόσο ισχυρά, που στο υποσυνείδητο επίπεδο ταυτίζονται με την καταστροφή του οργανισμού, τόΑτε ο τελευταίος μας ωθεί στην χρήση των υποκατάστατων. Σε κάθε περίπτωση, η προβληματικότητα των καταστάσεων και η αδιέξοδος αποτελούν το ισχυρότερο κίνητρο των αλλαγών και προσπερνούν την φυσική τάση της εξοικονόμησης της ενέργειας μέσω της απραγίας.



xara    25/01/2012 20:09
ΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΟΝ,ΟΧΙ ΤΕΛΕΙΩΣ, ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ.ΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΟΜΩΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ,ΔΕ ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ? ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΙΠΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΟΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ,ΑΠΛΑ ΤΟ ΝΑ ΜΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ ΓΙΑΤΡΕ?

Αγαπητή Χαρά, οι συμπεριφορές του ανθρώπου καθορίζονται από τον χαρακτήρα του, ο οποίος δομείται από το σύνολο των αντιλήψεων του. Η κάθε αλλαγή της συμπεριφοράς, όταν αυτή δεν βασίζεται στην αλλαγή των αντιλήψεων (ή του χαρακτήρα εάν προτιμάται αυτός ο χαρακτηρισμός), θα αποτελέσει μια πηγή επιβολής, καταπίεσης, και για αυτό τον λόγο θα έχει προσωρινό χαρακτήρα. Όσο δηλαδή η ισχύς της επιβολής υπερτερεί επί των αντιλήψεων, η αλλαγή θα εφαρμόζεται. Η κάθε καταπίεση όμως προκαλεί αρνητικά συναισθήματα, τα οποία έχουν την ιδιότητα να μην εξατμίζονται από τον εγκέφαλο και να συσσωρεύονται. Έτσι φτάνουμε σε ένα σημείο όπου τα συσσωρευμένα αρνητικά συναισθήματα υπερβαίνουν την όποια καταπίεση, και έχουμε μια αντίδραση, η οποία αρκετές φορές παίρνει την μορφή έκρηξης.



alex    13/01/2012 15:51
Αξιότιμε Γιατρέ, Ο προβληματισμός μου είναι ο εξής: Είμαι 27 χρονών, ανώτατης εκπαίδευσης, νέος επιχειρηματίας που έχω μια κρυφή συνήθεια που θα έπρεπε να έχει εξαληφθεί από τη νηπιακή μου ηλικία. Συνεχίζω ακόμη και σήμερα να πιπιλάω τον αντίχειρά μου. Είναι μια συνήθεια που απολαμβάνω, αλλά θα ήθελα να γνωρίζω αν πέρα των κοινωνικών επικρίσεων, η συμπεριφορά μου αυτή στηρίζεται σε κάποια ψυχολογικά αίτια ή πρόκειται να προκαλέσει τέτοιας υφής προβλήματα! Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας!

Αγαπητέ Alex, προφανώς οι χαρακτηριστικές συνήθειες της παιδικής ηλικίας υποδηλώνουν την προσκόλληση σε αυτή. Δεν πιστεύω πως το καθεαυτό φαινόμενο μπορεί να προκαλέσει κάποιο αισθητό πρόβλημα, η προσκόλληση όμως, την οποία υποδηλώνει, μπορεί να επιφέρει την σύγκρουση μερικών απομενόντων παιδικών αντιλήψεων με την πραγματικότητα των ενηλίκων.



Mary    06/12/2011 22:53
Καλησπέρα! Είμαι 20 ετών και βλέπω στον ύπνο μου ότι απατάω τον συντροφό μου. Συγκεκριμένα βλέπω τουλάχιστον 4-5 φορές τον μήνα κάποιο όνειρο σεξουαλικού περιεχομένου στο οποίο συνουσιάζομαι με κάποιον άντρα. Άλλες φορές είναι γνωστός μου και άλλες φορές τυχαίνει να μην γνωρίζω αυτό τον άντρα. Με τον συντροφό μου έχω σχέση εδώ και δυόμισι χρόνια και είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του. Τι μπορεί να σημαίνουν αυτά τα όνειρα;

Αγαπητή Mary, τα όνειρα αποτελούν την αντανάκλαση και την επεξεργασία των συμβάντων, σκέψεων, συνειρμών και συναισθημάτων της προηγούμενης ημέρας. Η ικανότητα της σκέψης προϋποθέτει την ανάπτυξη και διατήρηση των ενεργών περιοχών στον εγκέφαλο, συνδεδεμένων μεταξύ τους με τις αλυσίδες των συνειρμών. Στην κατάσταση επαγρύπνησης, στον εγκέφαλο συνέχεια δημιουργούνται νέες ενεργές περιοχές. Οι περιοχές αυτές έχουν την τάση να συσσωρεύονται και, κατά κάποιο βαθμό, να είναι τόσο όμοιες μεταξύ τους, ώστε οι συνειρμοί, τους οποίους «προτείνει» η τρέχουσα νοητική δραστηριότητα, αρχίζουν να διακρίνονται με μεγάλη δυσκολία. Η δυσκολία διάκρισης των συνειρμών εκφράζεται με σύγχυση, η οποία προκαλεί την εδραίωση των λανθασμένων συνδέσεων μεταξύ των νευρώνων και δυσχεραίνει την λειτουργία του οργανισμού, μέχρι την πλήρη ανικανότητα να ανταπεξέρχεται στις υποχρεώσεις του. Για τον λόγο αυτό, κατά την εξέλιξη, κάθε είδος απέκτησε έναν μηχανισμό απαλλαγής από τις συσσωρευμένες εγκεφαλικές δραστηριότητες και αναβολής της προκαταρκτικής πληροφορικής επεξεργασίας τους. Ο μηχανισμός αυτός είναι ο ύπνος. Κατά τη διάρκεια του ύπνου ο οργανισμός σταδιακά απαλλάσσεται από τις νοητικές δραστηριότητες, αρχίζοντας από αυτές, που έχουν λιγότερη συναισθηματική αξία. Ταυτόχρονα αυξάνονται οι διαδικασίες καταστολής, που εκπονούνται από το «λειτουργικό σύστημα του ύπνου». Οι περιοχές της νοητικής δραστηριότητας σταδιακά χάνουν τις επαφές με τα αισθητήρια όργανα, με τις διπλανές ενεργές περιοχές, όλο και περισσότερο περιορίζονται, απομονώνονται και, στη πλειοψηφία τους, εξαντλούνται πλήρως προς το τέλος του ύπνου. Ο ύπνος από μονό του είναι αρκετά ενδιαφέρον θέμα. Η οργάνωση του διαφέρει σε διάφορα είδη των ζώων από την άποψη της εξέλιξης. Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο ύπνος των θαλάσσιων θηλαστικών – των δελφινιών και των φαλαινών. Ο εγκέφαλος των δελφινιών δεν απενεργοποιείται ολόκληρος. Κατά διάρκεια του ύπνου τα ημισφαίρια του εγκεφάλου τους απενεργοποιούνται διαδοχικά. Ενώ οι φάλαινες κοιμούνται κατά διαστήματα 10-15 λεπτών καθώς βρίσκονται στον βυθό. Ο κυριότερος στόχος του ύπνου είναι η καταστολή της περίσσειας των νοητικών δραστηριοτήτων, που συσσωρεύονται κατά την περίοδο εγρήγορσης σε ενεργές περιοχές του εγκεφάλου. με παράλληλη εξειδικευμένη χρήσης των πληροφοριών. Η συσσώρευση των δραστηριοτήτων του εγκεφάλου οφείλεται σε ειδική επεξεργασία των πληροφοριών, η οποία δεν συνοδεύεται από απόκτηση ανάλογων εμπειριών, όταν πραγματοποιείται μονό η αξιολόγηση των νέων για την αντίληψη δεδομένων στη βάση των παλιών αναλογιών. Χωρίς την προσωρινή καταστολή των νοητικών διεργασιών θα ήταν αδύνατη η περαιτέρω λειτουργία του εγκεφάλου, διότι η διέγερση των ενεργών περιοχών θα συσσωρευόταν, θα κάλυπταν όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητας και θα μετατρέπονταν σε μια γενικευμένη διέγερση, όπως αυτό συμβαίνει στην περίπτωση επιληψίας. Οι άνθρωποι που στερούνται τον ύπνο τους πάνω από τρία εικοσιτετράωρα χάνουν την ικανότητα λογικής αντίληψης και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το πιο σημαντικό από το πλήθος των ενεργών περιοχών. Εάν μια τέτοια κατάσταση συνεχιστεί για ένα διάστημα δυο εβδομάδων – προκύπτει άμεσος κίνδυνος εξάντλησης και θανάτου. Πολύ σημαντική λειτουργία του ύπνου είναι η επεξεργασία των πληροφοριών που συσσωρεύονται στις ενεργές περιοχές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η διαδικασία αυτή μπορεί να περιγράφει ως εξής: Κατά την εξέλιξη των γεγονότων σπάνια προκύπτει δυνατότητα της ταυτόχρονης επεξεργασίας τους, με παράλληλη αντίληψη όλων των συνεπειών και εκδοχών τους. Η πυκνότητα εισερχόμενων πληροφοριών της αντίληψης είναι υπερβολικά υψηλή. Εξάλλου, απαιτείται άμεση ανταπόκριση στα γεγονότα και διαμόρφωση της τρέχουσας συμπεριφοράς. Μονό, εκ των ύστερων, εάν προκύψει ευκαιρία απομόνωσης, τα γεγονότα αυτά μπορούν να εξεταστούν χωρίς εμπόδια, να εκτιμηθούν οι συνέπειες τους και να αξιολογηθεί η σημασία τους, βάση των προηγούμενων ανάλογων περιπτώσεων. Αλλά η νέα εμπειρία μιας τέτοιας αξιολόγησης δεν έχει ακόμα συνταχθεί, διότι είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθεί μια προσπάθεια αντίδρασης σύμφωνα με νέα εκτίμηση και, ύστερα - να επανεκτιμηθεί το νέο αποτέλεσμα. Βέβαια, με τη μορφή των ονείρων εξετάζονται οι πιο σημαντικές, από την συναισθηματική άποψη της συγκεκριμένης προσωπικότητας, εντυπώσεις, και η σημαντικότητα αυτή δεν καθορίζεται από τα κοινά πρότυπα, αλλά από μια πραγματική, πολλές φορές μη συνειδητοποιημένη αξιολόγηση – από την προσωπική κλίμακα εκτίμησης. Η διαδικασία μετάβασης του κέντρου της προσοχής συνεχίζεται στις αλυσίδες σκέψεων έως ότου εξαντληθεί η καινοτομία και η σημαντικότητα της κατάστασης ώστε τερματιστούν οι διακλαδώσεις των συνειρμών που την συνοδεύουν. Χωρίς την παρεμβολή των νέων ερεθισμάτων, η τοπική αυτή σκέψη αρχίζει να εξετάζεται με τον ίδιο τρόπο όπως κατά τη διαδικασία της ενσυνείδητης σκέψης, με τη μόνη διαφορά που όλοι οι δίαυλοι της αντίληψης, αντίδρασης και της ενσυνείδητης διαχείρισης της προσοχής είναι αποκλεισμένοι. Για τον λόγω αυτό τα όνειρα δεν ελέγχονται, και κατά την διάρκεια τους ολοκληρώνεται η διαδικασία ανάλυσης και συσχέτισης, η οποία δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί κατά τη εξέλιξη των γεγονότων για διάφορους λόγους. Το όνειρο διαλέγει τις πιο σημαντικές, υπολειμματικά ενεργές εικόνες (εντυπώσεις), τις εξετάζει εκ νέου, διαχωρίζει τις πιο ουσιώδεις, δημιουργεί συμπληρωματικές προϋποθέσεις για την, συναισθηματικά χρωματισμένη, εδραίωση τους στη μνήμη και διαμορφώνει τους μη συνειδητοποιημένους αυτοματισμούς. Αλλά, οι αυτοματισμοί αυτοί διαμορφώνονται βάση των προηγούμενων εμπειριών, η εξέταση των οποίων είχε αναβληθεί λόγω της μετατόπισης του κέντρου προσοχής σε ένα άλλο γεγονός που ήταν πιο επίκαιρο εκείνη τη στιγμή. Οι δραστηριότητες απομονώνονται εκτός της συνείδησης. Η διόρθωση των αλυσίδων της συμπεριφοράς, στην περίπτωση αυτή, δεν στερείται των κυρίων, απαραιτήτων για το εύστοχο αποτέλεσμα, συστατικών, περιορίζεται μονό από αυτά, λόγω έλλειψης του συνειδητού ελέγχου της προσοχής, και σαν συνέπεια – όλων των απαγορεύσεων και εμποδίων που καθορίζονται από την συνείδηση και διαμορφώνονται από την αντιγραφή των αξιών, κατά την ανατροφή και διαμόρφωση της συγκεκριμένης προσωπικότητας.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>