ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1014 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Αναγνώστρια    22/09/2012 19:03
Διάβασα το άρθρο στο οποίο με παραπέμψατε, βέβαια μαζί με αυτό διάβασα και όλα τα υπόλοιπα, και είμαι εντυπωσιασμένη απ\\\\\\\\\\\\\\\' τον τρόπο σκέψης σας. Κατάλαβα τι εννοούσατε, επομένως τίποτα δεν είναι βιολογικό και η διατάραξη χημείας που προκύπτει είναι αποτέλεσμα και όχι αίτιο, αποτέλεσμα ωστόσο της μη σωστής διαχείρισης μιας κατάστασης. Η διατάραξη αυτή είτε είναι μικρή, είτε είναι μεγάλη, αποκαθίσταται φυσιολογικά; Δηλαδή μόνο με την αλλαγή στάσεων, τρόπου σκέψης και ζωής; Επίσης θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι τελευταίο (και ελπίζω να μην σας απασχολώ, γιατί γνωρίζω πως οι ερωτήσεις μου δεν χρήζουν άμεσης απάντησης και βοήθειας). Πολλές φορές τυχαίνει (δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, αλλά συμβαίνει σε πολλούς απ\\\\\\\\\\\\\\\' όσο έχω μιλήσει) να θυμόμαστε πολύ έντονα κάποια όνειρα, τα οποία δεν είναι σουρεαλιστικά, και πολλές φορές στο άσχετο να μας έρχονται και ν\\\\\\\\\\\\\\\' αναρωτιόμαστε: \\\\\\\\\\\\\\\"τώρα το έχω ζήσει αυτό ή είναι όνειρο;\\\\\\\\\\\\\\\" ή μπορεί μια ρεαλιστική σκέψη να έρχεται σαν ανάμνηση/βίωμα, αλλά αυτή η σκέψη να είναι απλώς αποκύημα του μυαλού και να προβληματιζόμαστε για μια στιγμή: \\\\\\\\\\\\\\\"τώρα έγινε έτσι ή δεν έγινε;\\\\\\\\\\\\\\\", εν τέλει και στις δύο περιπτώσεις επεμβαίνει η λογική και ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, μα ορισμένες φορές μπορεί να είναι και δυσδιάκριτο. Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι, που μπορεί ν\\\\\\\\\\\\\\\' αποδίδεται αυτό και μήπως ενέχει κάτι; Ξέρω ότι δεν έχει καμία σημασία γιατί δεν υπάρχει λόγος ν\\\\\\\\\\\\\\\' ασχολείσαι με το αν κάτι έγινε ή δεν έγινε στο παρελθόν εφόσον είναι παρελθόν και δεν έχει ασκήσει με τέτοια δύναμη επιρροή στο παρόν, αλλά μ\\\\\\\\\\\\\\\' ενδιαφέρει σαν πληροφόρηση. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την όλη κατατόπιση σας.

Αγαπητή Αναγνώστρια, υποθέτω πως έχει δημιουργηθεί μια σύγχυση σε ότι αφόρα την έννοια του βιολογικού. Ό,τι συμβαίνει στον οργανισμό μας βασίζεται στο βιολογικό, απλά, όπως στο παρελθόν ο εγωκεντρικός τρόπος σκέψης και αντίληψης ωθούσε τον άνθρωπο να πιστεύει ότι η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και όλοι υπόλοιποι πλάνητες και άστρα περιστρέφονται γύρω από αυτό, έτσι και στο θέμα του βιολογικού ευρέως επικρατεί η άποψη ότι πρώτα προκύπτουν οι εσωτερικές αλλαγές στη σύσταση του οργανισμού, οι οποίες και προκαλούν ανάλογες εκδηλώσεις και αντιδράσεις. Ενώ, στην πραγματικότητα, η εξωτερικές συνθήκες είναι αυτές που προκαλούν τις ανάλογες προσαρμοστικές αλλαγές στον οργανισμό. Δηλαδή, εάν ο εξωτερικός κόσμος ήταν άκαμπτα σταθερός, τότε και στο εσωτερικό των οργανισμών δεν θα προέκυπταν αλλαγές, διότι, απλά, δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για αυτό. Ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό του κάθε οργανισμού, ακολουθεί τον νόμο της επιβίωσης και αποσκοπεί τη διατήρηση της λειτουργικότητας και της βιωσιμότητας του μέσω της προσαρμογής. Όσον αφόρα τα όνειρα, αυτά πάντα αποτελούν την αντανάκλαση της παρούσας πραγματικότητας. Ο εγκέφαλος μας δεν είναι σε θέση να επεξεργαστεί όλες τις πληροφορίες ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια της ημέρας, διότι υπάρχει ανάγκη συγκέντρωσης της προσοχής στα πιο σημαντικά ζητήματα. Επομένως, κατά τη διάρκεια της ημέρας συσσωρεύεται ένα σεβαστό ποσοστό πληροφοριών, οι οποίες δεν έχουν προλάβει να επεξεργαστούν, διατηρώντας τον εγκέφαλο σε ένταση και απαιτώντας αρκετές επιπρόσθετες προσπάθειες και ενεργειακές δαπάνες. Ο ύπνος είναι ένας μηχανισμός, ο οποίος επιτρέπει τη διαλογή των πληροφοριών, καθώς ο εγκέφαλος με την έλευση του ύπνου σταδιακά αποκόπτεται από όλα εξωτερικά ερεθίσματα, και σταματά η ροη των νέων πληροφοριών και την αποθήκευση τους σε μορφή της κρυπτογράφησης στο RNA των εγκεφαλικών κυττάρων, η οποία και αποτελεί τη μορφολογική δομή της μακροπρόθεσμης μνήμης. Συνοπτικά, ο ρόλος του ύπνου βασίζεται στην αποκοπή από νέες πληροφορίες, η οποία επιτρέπει τη συστηματοποίηση των ήδη ληφθέντων πληροφοριών, για την αποφυγή της υπερβολικής διέγερσης του εγκεφάλου. Τα όνειρα εκφράζουν τον μηχανισμό της συναισθηματικής σύνδεσης των τρεχόντων γεγονότων με τις εμπειρίες και με τα βιώματα του παρελθόντος. Με τον τρόπο αυτό πραγματοποιείται η σύγκριση, αναγκαία για τη διαδικασία της αναγνώρισης και εκμάθησης. Όσο περισσότερο ισχυρά συναισθήματα αντιπροσωπεύουν κάποιο γεγονός από το παρελθόν, τόσο πιο ζωηρά όνειρα θα συνοδεύουν την επεξεργασία των νέων, τρεχόντων γεγονότων, τα οποία με κάποιον τρόπο, σε κάποιες λεπτομέρειες ή ακόμα σε μια μεμονωμένη ιδιότητα τους μας «θυμίζουν» κάτι που είχε συμβεί και αξιολογηθεί συναισθηματικά στο παρελθόν. Επομένως τα όνειρα μπορούν να μας παρέχουν αρκετά χρήσιμες πληροφορίες, αρκεί να μάθουμε να τα ερμηνεύουμε σύμφωνα με την πραγματικό τους νόημα. Στο τέλος θα ήθελα να προσθέσω ότι αυτά που χρήζουν άμεσης βοήθειας συνήθως έχουν πυροσβεστικό χαρακτήρα και δεν προσφέρουν τις ριζικές αλλαγές, απαιτούμενες για την επίτευξη της μακροπρόθεσμης σταθερότητας, η οποία δομείται σταδιακά. Το καθετί καλό και χρήσιμο απαιτεί αρκετό χρόνο και προσπάθεια, γρήγορα και εύκολα επιτυγχάνονται μόνο προσωρινές λύσεις.



    18/09/2012 15:33
Χαίρετε κ. Κοτανίδη! Σας είχα στείλει ξανά στις 15 και μεταξύ των άλλων μου απαντήσατε \\\\\\\"..διότι η διατάραξη αυτή προέρχεται από τη χρόνια έκθεση στις πιεστικές συνθήκες, τις οποίες ορισμένοι αντιλαμβάνονται ως πρέπουσες, ενώ οι άλλοι καθόλου δεν έχουν αναπτύξει την ικανότητα αναγνώρισης τους.\\\\\\\" Τι ακριβώς εννοείτε; Και ποιές ορίζετε ως πρέπουσες συνθήκες; Επίσης, αν καταλάβα καλά, αφού δεν πιστεύετε στην βιολογική προέλευση των ψυχικών διαταραχών, τότε φαντάζομαι ότι δεν πιστεύετε πως ξένοι και εξωτερικοί παράγοντες μπορούν να επέμβουν στην ψυχολογία μας; Πχ που λένε ότι ο ήλιος βοηθάει στην καλή διάθεση, ότι υπάρχει εποχιακή κατάθλιψη, κλπ

Αγαπητή Αναγνώστρια, οι συνθήκες που τις θεωρούμε πρέπουσες είναι οι καθημερινές καταστάσεις στις οποίες έχουμε συνηθίσει να παραβλέπουμε τις πραγματικές, φυσιολογικές μας ανάγκες προς όφελος των κοινών «πρέπει» ή «δεν πρέπει», π.χ. όταν βρισκόμαστε σε μια «σημαντική» κοινωνική εκδήλωση ή συνάντηση και αισθανθούμε την πείνα, προτιμούμε να την καταστείλουμε προκειμένου να μη «ζημιώσουμε» το σημαντικό αυτό γεγονός. Οπότε, στην περίπτωση αυτή, σχεδόν αυτόματα και ασυνείδητα καταπιέζουμε την ανάγκη που έχει προκύψει, χωρίς να καταλάβουμε την ουσία της καταπίεσης, διότι έχουμε εκπαιδευτεί με τον τρόπο αυτό και το θεωρούμε πρέπον και φυσιολογικό. Η προέλευση των ψυχολογικών αντιδράσεων είναι βιολογική και οι εξωτερικοί παράγοντες αναμφισβήτητα αποτελούν την αρχική αίτια των συναισθηματικών αντιδράσεων, κατά τις οποίες και διαμορφώνονται τα επίπεδα διάφορων χημικών ουσιών (νευροδιαβιβαστών) βλ. το άρθρο «Το συναίσθημα» στο http://www.facebook.com/pages/%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1/183113208413151?sk=wall



Αναγνώστρια    15/09/2012 02:01
Γειά σας! Το ερώτημά μου είναι, πιστεύετε ότι υπάρχει λύση για όλα τα ψυχολογικά προβλήματα; Βασικά θα ήθελα να πω, ότι είμαι κατά των ταμπέλων και όμως βλέπω ότι είναι της μόδας. Βλέπω δηλαδή ότι πλέον η κάθε ατέλεια, η κάθε ιδιαιτερότητα είναι ένα πρόβλημα με όνομα που χρήζει δραστικών λύσεων και φαρμάκων. Για μένα όλοι έχουν προβλήματα. Το αντικειμενικό πρόβλημα, είναι το να χάσεις την επαφή με την πραγματικότητα. Τα υπόλοιπα τα θεωρώ πολύ υποκειμενικά για να τα πω σοβαρά προβλήματα. Προκαλούν όλα βέβαια μια δυσφορία, γιατί όμως αυτός που την νιώθει να μην προσπαθήσει να βρει την λύση μέσα του χωρίς χάπια; Αν μιλήσουμε για ταμπέλες, κάποτε ήμουν για ένα 6μηνο ψυχαναγκαστική. Ποτέ δεν είχα αυτά τα παράξενα τελετουργικά, μονάχα σκέψεις που με ταλαιπωρούσαν. Για πολύ καιρό το έψαχνα, διάβαζα στο διαδίκτυο γι αυτό, πολλοί ειδικοί έγραφαν πως είναι κάτι που δεν λύνεται και ότι το έχεις μια ζωή. Είχα δυσαρεστηθεί πολύ με αυτό το πόρισμα, είναι μια καταδική όπως και να το κάνουμε. Με τον καιρό άρχισα ν\\\\\\\' ασχολούμαι με την φιλοσοφία και βρήκα τον εαυτό μου. Αυτό που πλέον είχε γίνει ξεκάθαρο είναι πως είχα ένα πρόβλημα με τον εαυτό μου και τι θα μπορούσα να κάνω για να το αντιμετωπίσω και να νιώθω καλύτερα, λίγο μετρούσε αν είμαι ψυχαναγκαστική. Κατάλαβα σιγά σιγά ότι είχα πολλές ανασφάλειες, πολλά κενά και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Όταν προσπάθησα να τα καλύψω όλα αυτά και να έρθω πιο κοντά στον εαυτό μου για να τον γνωρίσω (πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο μα πολύ επώδυνον και χρονοβόρο) οι έμμονες ιδέες άρχισαν να υποχωρούν. Φιλοσοφία εστί μελέτη θανάτου.. και αποδέχτηκα τον θάνατο, κατάλαβα ότι δεν θα χάσω τα λογικά μου γιατί εγώ κρατάω τα ηνία του μυαλού μου, ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κακό σε κάποιον γιατί δεν είναι αυτή φύση μου, και ότι η ανθρώπινη φύση όμως έχει το καλό, το κακό, την αφηρημένη σκέψη και την μνήμη και έτσι μου επέτρεψα να σκέφτομαι χωρίς να με κατακρίνω. Για να το κάνω σαφές δηλαδή, σκέψεις έχω ακόμα, αλλά δεν έχω εμμονές. Σκέψεις έχουν άλλωστε όλοι. Είμαι ηλικιακά μικρή και έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου για να βρω τα μεγάλα νοήματα της ζωής και να με μάθω καλύτερα. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι αιτία των περισσότερων προβλημάτων τέτοιας φύσης είναι η μη σωστή γνώση του εαυτού. Άγχος, κοινωνική φοβία, φοβίες, θλίψη και επιθετικότητα, όλα σε ανασφάλειες δεν οφείλονται;! Προσπάθησα να μιλήσω και με άλλα άτομα που έχουν τέτοια προβλήματα και ένιωσα πως είχα την ίδια αντιμετώπιση που είχαν όσοι γύρισαν πίσω στους αλυσοδεμένους της σπηλιάς του Πλάτωνα. Μου έλεγαν ότι αυτό είναι βιολογικό και ποτέ δεν θεραπεύεται, ότι είναι η χειρότερη αρρώστια (ενώ εγώ όχι μόνο δεν την θεωρώ αρρώστια αλλά πιστεύω πως κάποιοι δεν έχουν ιδέα από αρρώστιες),ότι μόνο τα φάρμακα είναι η λύση, κάποιοι ήθελαν να κάνουν και εγχείριση γι αυτό. Ήθελαν να κάνουν εγχείριση για να απαλλαχτούν απ\\\\\\\' τις σκέψεις τους! Μου είχε ακουστεί πολύ αστείο! Εσάς η γνώμη σας ποιά είναι; Μήπως τελικά εγώ είμαι η λάθος που δεν έχω ιδέα από ψυχολογία και ψυχιατρική; Μήπως τελικά όλα αυτά είναι βιολογικής προέλευσης και είμαστε μόνο οι χημικές ουσίες μας; Πώς μπορείς όμως να θέτεις κάτι ως πρόβλημα και να έχεις στην βάση ότι δεν λύνεται καθολικά ενώ η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι τόσο περίπλοκη, ανεξήγητη και δεν χωράει σε καλούπια; Συμπονώ πολύ όσους βασανίζονται απ\\\\\\\'αυτό γιατί αν και κάποτε του είχα δώσει πολύ μεγάλες διαστάσεις, πλέον το θεωρώ πολύ απλό, ανθρώπινο, εξηγήσιμο αλλά και αστείο.

Αγαπητή Αναγνώστρια, ο κάθε ζωντανός οργανισμός αποτελεί ένα τελειοποιημένο αυτοσυντηρούμενο και αυτοτελές σύστημα, το οποίo καλείται να προσαρμόζεται στις αλλαγές του περιβάλλοντος με τη διαφοροποίηση των ιδιοτήτων τους μέσω της ανάλογης αναδιάρθρωσης της χημικής σύστασης που αποτελεί τη βάση της δομής του. Επομένως, όταν δεν πρόκειται για κάποιες γενετικές ανωμαλίες, οι οποίες γίνονται εμφανείς από την ημερομηνία γέννησης, όλες υπόλοιπες αλλαγές αποτελούν την προσαρμογή του οργανισμού στις επιρροές των εξωτερικών συνθηκών, έχουν συγκεκριμένο νόημα και εξυπηρετούν τη διατήρηση της βιωσιμότητας του συγκεκριμένου οργανισμού. Η κάθε αλλαγή της βιοχημικής ομοιόστασης είναι μια αντίδραση σε κάποιο εξωτερικό ερέθισμα. Για παράδειγμα, η αύξηση της συγκέντρωσης της αδρεναλίνης προκύπτει ως απάντηση σε μια απειλητική κατάσταση, όταν απαιτούνται αυξημένες λειτουργίες αρκετών οργάνων και συστημάτων του οργανισμού, όπως η αύξηση του μυϊκού τόνου, η ανακατανομή της ροής του αίματος, η αύξηση και η εντατικοποίηση της λειτουργίας της καρδιάς κ.λπ. Οι αλλαγές αυτές προετοιμάζουν τον οργανισμό για μια έντονη σωματική προσπάθεια. Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες αλλαγές, η κάθε μια από τις οποίες έχει το συγκεκριμένο στόχο και εξυπηρετεί τη βέλτιστη προσαρμογή σε μια κατάσταση που διαφέρει από το συνηθισμένο πλαίσιο λειτουργίας του συγκεκριμένου οργανισμού. Επομένως οι θεωρίες που ισχυρίζονται ότι οι αρχικές αιτίες των εκδηλώσεων των ψυχολογικών δυσλειτουργιών βασίζονται στην διατάραξη των ισορροπιών των χημικών ουσιών είναι αβάσιμες, διότι η διατάραξη αυτή προέρχεται από τη χρόνια έκθεση στις πιεστικές συνθήκες, της οποίες ορισμένοι αντιλαμβάνονται ως πρέπουσες, ενώ οι άλλοι καθόλου δεν έχουν αναπτύξει την ικανότητα αναγνώρισης τους. Το κάθε τι που δεν έχει ανάλογα διαμορφωμένη αντίληψη μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο και δυσνόητο. Εάν δείξουμε το εσωτερικό ενός υπολογιστή σε έναν άσχετο και ζητήσουμε να το περιγράψει, θα ακούσουμε ότι βλέπει έναν πολύπλοκο μηχανισμό με ένα σωρό καλώδια, βίδες και περίεργα κουτάκια. Ενώ ένα μέλος της πρωτόγονης φυλής του Αμαζονίου, πιθανόν να μην είναι σε θέση καν να περιγράψει αυτό που βλέπουν τα μάτια του. Καταλήγοντας, διαπιστώνουμε ότι όσο περισσότερο ασχολείσαι και μελετάς ένα θέμα, τόσο λιγότερο αυτό μας φαίνεται περίεργο, περίπλοκο ή δυσνόητο.



τζινα    13/09/2012 18:56
γεια σας κυριε κοτανιδη θα ηθελα να σας ρωτησω το εξης\\\\\\\" κριση πανικου εχω παθει δυο φορες στην ζωη μ αλλα ο φοβοσ οτι θα το ξαναπαθω δεν φευγει κ με περιοριζει αρκετα περνω κ φαρμακα κ κανω ψυχοθεραπεια ειμαι πολυ καλητερα τωρα πια τουλαχιστον βγαινω απο το σπιτι κ δουλευω που ειναι πολυ σημαντικο αλλα δεν καταλαβαινω γιατι ακομα δεν εχω ξεπεραση αυτον τον φοβο .αυτο που μου ειπατε οτι οι κρισεισ θελουν να καλυψουν καποια ποιο σημαντικα θεματα που μας απασχολουν το σκεφτομαι αρκετα και προσπαθω να καταλαβω τι ειναι αυτο που μου συντηρη το προβλημα.

Αγαπητή Τζίνα, η αναζήτηση των πηγών της δυσαρέσκειας με την καθημερινότητα συχνά απαιτεί την ενεργή συμμετοχή του ειδικού, διότι τα θέματα αυτά δεν γίνονται αντιληπτά από το ίδιο άτομο εξ’ αρχής επειδή καλύπτονται από ένα πλήθος απαγορεύσεων, συγκρούσεων, ανασφαλειών και ντροπής. Για παράδειγμα, μια γυναίκα μπορεί να μην είναι ικανοποιημένη με τη σχέση με το σύζυγο της, αλλά επειδή στην αντίληψη της η δυσαρέσκεια αυτή συνδυάζεται με το ενδεχόμενο του χωρισμού, τον οποίο φοβάται και ντρέπεται, όλες οι σκέψεις και οι πληροφορίες, σχετικές με το θέμα, αυτόματα απωθούνται. Όταν η απώθηση δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα, προστίθεται ο μηχανισμός της απόσπασης της προσοχής, μέσω δημιουργίας άλλης, πιο ισχυρής πηγής αρνητικής έντασης. Παράλληλα, ο μηχανισμός της απώθησης ενδείκνυται και προϋποθέτει τη μη ικανότητα επεξεργασίας των συγκεκριμένων πληροφοριών, διαφορετικά θα χαθεί το νόημα του.



Ειρήνη    08/09/2012 10:59
Κύριε Κοτανίδη γειά σας, σε προηγούμενη απάντησή σας αρχές του μήνα αναφέρεται ότι \\\\\\\"..Όταν μάθουμε να διαχωρίζουμε τις πραγματικές απειλές από τις νοητές, τεχνητές, αυτές, που αποτελούνται από τα απωθημένα συναισθήματα και ανασφάλειες του παρελθόντος, τότε θα κοπεί η πηγή που ανατροφοδοτεί το φόβο προς το άγνωστο, καθώς το άγνωστο θα μετατραπεί σε γνωστό..\\\\\\\" Σήμερα, είναι γεγονός ότι λόγω της οικονομικής κρίσης οι περισσότεροι νιώθουμε έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον κι ανασφάλεια. Κατά την γνώμη σας και αυτά τα συναισθήματα ενεργοποιούνται από ανάλογα του παρελθόντος; Κι επίσης πως μπορούμε να καταφέρουμε όταν λέτε με γνώση του εαυτού \\\\\\\"το άγνωστο να μετατραπεί σε γνωστό\\\\\\\"; Ευχαριστώ

Αγαπητή Ειρήνη, η ανασφάλεια και η ανάγκη της απόλυτης σιγουριάς για το μέλλον που απορρέει από αυτή συνήθως οφείλονται στην προσκόλληση στην παιδική αντίληψη ότι μόνοι μας δεν είμαστε ικανοί να το βγάλουμε εις πέρας. Η οικονομική κρίση που διανύει η χώρα μας είναι εύστοχο παράδειγμα της μη υπαρκτής απειλής. Αρκεί να ανατρέξουμε τα ιστορικό παρελθόν, ώστε να διαπιστώσουμε ότι τέτοιες κρίσεις είναι αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης δομής της οικονομίας, έχουν συμβεί πολλές φορές, και πάντα συνοδεύονται από την επόμενη ανάπτυξη. Στην ουσία, η πραγματική μας ύπαρξη δεν απειλείται, και αυτό που μας τρομάζει τόσο πολύ είναι να στερηθούμε κάποιες ανέσεις, της οποίες έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πάγιες και αυτονόητες, και να καταβάλλουμε κάποιες επιπρόσθετες προσπάθειες, διότι, στην τελική ανάλυση, η κάθε δυσκολία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά κάποιες επιπλέον προσπάθειες και χρόνος, αναγκαίος για την υλοποίηση τους. Η μόνη κατάσταση που δεν είναι πραγματικά αναστρέψιμη είναι ο άμεσος δικός μας θάνατος, όλα τα υπόλοιπα διορθώνονται.



Πανούλα    07/09/2012 17:49
Γιατρέ καλησπέρα, έχω ένα γιο 5,5 χρονών και θα ήθελα να μου πείτε πως μπορώ να τον αναθρέψω χωρίς αισθήματα μειονεξίας, ώστε όταν μεγαλώσει να μην τον απασχολεί η γνώμη των άλλων και να μην εξαρτάται από αυτό η διάθεση του. Ευχαριστώ πολύ

Αγαπητή Πανούλα, τη βάση της μειονεξίας συνήθως αποτελούν τρεις παράγοντες: 1. Η έλλειψη αναγκαίας προσοχής από την πλευρά των γονιών και ειδικά της μητέρας (το παιδί αντιλαμβάνεται ότι δεν αξίζει την αγάπη τους), 2. Οι περιορισμοί, οι απαγορεύσεις, οι τιμωρίες (το παιδί υιοθετεί την αντίληψη ότι δεν έχει το δικαίωμα να κάνει κανένα απολύτως λάθος). 3. Το προσωπικό παράδειγμα των γονιών (ένα σημαντικό μέρος των αντιλήψεων και των σχημάτων συμπεριφοράς, αντιγράφονται πιστά κατά την περίοδο εύπιστης μίμησης, σύμφωνα με τη λογική «ό,τι κάνουν οι γονείς είναι το καλύτερο που μπορεί να υπάρχει»)



Ελιζα    06/09/2012 06:28
Καλημέρα σας! Θα ήθελα από εσάς απαντήσεις σε κάποιες απορίες μου. 1) Φοβάμαι μήπως μια μέρα τρελαθώ. Δεν έχουμε τέτοια γονίδια στην οικογένειά μου, απλά έχω διάβασει κάποια πράγματα και τρομοκρατήθηκα λίγο γιατί πέρα απ\\\\\\\\\\\\\\\' αυτό είναι άνθρωποι που - κακώς - περιθωριοποιούνται και περιφρονούνται αλλά μπορούν να γίνουν και επικίνδυνοι. Από που πιστεύετε ότι προκύπτει αυτός ο φόβος μου; Ίσως η απαντησή σας εδώ θα ήταν για την μη ευχάριστη καθημερινότητα μου, παρόλα αυτά νομίζω ότι η σχέση είναι αντίστροφη, η καθημερινότητά μου δεν είναι ευχάριστη πλέον εξαιτίας αυτού του φανταστικού φόβου. Από που θα μπορούσε ν\\\\\\\\\\\\\\\' απορρέει τότε; Φοβάμαι επειδή δεν ξέρω καλά τον εαυτό μου; Επειδή ίσως δεν έχω καλή αυτοεκτίμηση; Πώς θα μπορούσα να ξεφύγω απ\\\\\\\\\\\\\\\' αυτό; Εσείς, που έχουν δει τόσα πολλά τα μάτια σας δεν έχετε μπει ποτέ στην διαδικασία να σκεφτείτε κάτι τέτοιο; Και στην ουσία, είναι κάτι που το ελέγχουμε; Κάπου διάβασα ότι είναι σαν τον διαβήτη, καθαρά θέμα χημείας. Δηλαδή ένα πρωί ξυπνάς και ξαφνικά είσαι άλλος άνθρωπος χωρίς να το έχεις διαλέξει; Περνάει δηλαδή απ\\\\\\\\\\\\\\\' το χέρι σου; Και αν ναι, να φανταστώ ότι η μαγική λέξη είναι η \\\\\\\\\\\\\\\"ψυχραιμία\\\\\\\\\\\\\\\" για όλα; 2)Ένα άλλο θέμα είναι οι σκέψεις των ιδεοψυχαναγκαστικών. Τέτοιες σκέψεις δεν περνούν απ\\\\\\\\\\\\\\\' όλους; Ίσως στους περισσότερους σε υποσυνείδητο επίπεδο. Ας πούμε όταν περάσει από κάποιον η σκέψη του να επιτεθεί σε κάποιον δεν είναι τρόπον τινά ισοδύναμη με το να οργιστεί κανείς σ\\\\\\\\\\\\\\\' έναν τσακωμό και να πετάξει ένα αντικείμενο σε κάποιον; Νομίζω μάλιστα ότι η σκέψη είναι πιο σωστή σαν ενέργεια από μόνη της γιατί περνάει από επεξεργασία ενώ η άλλη κίνηση είναι μια πράξη παρορμητική. Απλά αν δεν κανω λάθος διαφέρει η ποσότητα (εμμονή) και αυτό επειδή κόλλησαν στο πως μπόρεσαν να σκεφτούν κάποια πράγματα και αν είναι δυνατόν η σκέψη να γίνει πράξη. Λάθος αντιλήψεις δηλαδή. Έχω δίκιο σε αυτά; 3)Εν τέλει, σκεφτόμαστε μόνο λογικά πράγματα; Το μυαλό μας με τις τόσες εντυπώσεις, απεικονίσεις και με τον παράγοντα φαντασία δεν μπορεί να σκέφτεται και παράλογα πέρα από την μορφή ονείρων; Το μυαλό δεν είναι ικανό να σκεφτεί τα πάντα; Δεν είναι αυτό φυσιολογικό απ\\\\\\\\\\\\\\\' τη στιγμή που το άτομο δεν απορροφάται απ\\\\\\\\\\\\\\\' το παράλογο, το αναγνωρίζει ως έχει και είναι καθόλα λειτουργικό; (δεν αγγίζει δηλαδή το παθολογικό όπως το ορίζετε στον κλάδο σας). Ευχαριστώ εκ των προτέρων. :-)

Αγαπητή Ελίζα, εάν αποδεχτούμε ότι η ευχαρίστηση με την καθημερινότητα απορρέει από αρχική ευδιαθεσία, τότε θα ξεγλιστρήσουμε στη λογική ότι για να αναζητήσουμε την τροφή είναι αναγκαίο να είμαστε χορτάτοι. Τόσο οι καταστάσεις που περιβάλλουν έναν ενήλικα, όσο και η κατάσταση του ψυχισμού του είναι πάντα αποτέλεσμα των δικών του άμεσων ή έμμεσων επιλογών και πράξεων. Η μαγική λέξη που αναφέρεις όντως είναι ψυχραιμία, η οποία όμως θα βασίζεται στη γνώση, και όχι στις προσπάθειες καταστολής του εαυτού. Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να αντιληφτούμε ότι η ημιμάθεια είναι περισσότερο προβληματική από την αμάθεια, λόγω των λανθασμένων πεποιθήσεων που συνοδεύουν την πρώτη. Επιπλέων, η κάθε γνώση απαραιτήτως πρέπει να συνοδεύεται από την πρακτική τεκμηρίωση, διαφορετικά θα παραμένει στο επίπεδο των εικασιών. Ο εγκέφαλος μας όντως δεν μπορεί να σκεφτεί περισσότερο λογικά, διότι από την παιδική ηλικία δέχεται την επιβολή με άπειρες παραλλαγές των ανασφαλειών, οι οποίες παρεμποδίζουν την αντικειμενικότητα της μελέτης και της αξιολόγησης. Ωστόσο αυτό δεν είναι μοιραίο, λόγο ότι το κάθε τι που έχει αποκτηθεί κάτω από την επιρροή των εξωτερικών παραγόντων, δύναται να αλλάξει με συγκεκριμένες παρεμβάσεις, οι οποίες όμως απαιτούν ανάλογο χρόνο, εκπαίδευση και προσωπικές προσπάθειες.



ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ    29/08/2012 00:21
ΓΙΑΤΡΕ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ.ΕΙΜΑΙ 32 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟ 2003 ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ.ΤΟ 2003 ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η 1η ΜΟΥ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3,5 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΝΙΩΣΑ ΟΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η ΖΩΗ ΜΟΥ.ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΩ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ+ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΟ 2004 ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΚΑΖΙΝΟ ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ.ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕ ΩΣ ΤΟΝ 12/2008 ΟΠΟΥ ΕΧΑΣΑ 120.000 ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ.ΤΑ 9 ΑΥΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΧΑ 3 ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΩ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ 4-5 ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΕΙ(ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ 12 ΚΙΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΩ ΚΑΘΟΛΟΥ.ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΠΟΤΕ ΤΑ ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΜΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΙΖΑΜΕ ΞΑΝΑ.ΕΧΩ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ,ΝΑ ΠΑΙΡΝΩ 2 ΕΝΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΝΩ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΕΝΟΥΝ 200 ΕΥΡΩ ΝΑ ΖΗΣΩ.ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ(ΕΙΜΑΙ ΠΩΛΗΤΗΣ ΣΕ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 2005)ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ 2009 ΣΕ ΕΝΑ ROLL-PLAY ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΝΤΡΑΠΗΚΑ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΗΣΑ.ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΣΤΑ MEETING Ή ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ.ΕΧΟΥΝ ΜΑΖΕΥΤΕΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΗ ΜΕΓΑΛΗ Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ-ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ.ΠΕΡΥΣΙ ΠΗΓΑ ΣΕ ΜΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΟ-ΔΩΡΕΑΝ-ΓΙΑ 20 ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΔΙΑΦΟΡΑ.ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΕΛΕΓΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ,ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΜΟΥ ΣΥΖΗΤΑΓΕ ΤΙΠΟΤΑ.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΑΛΛΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ,ΝΑ ΠΑΡΩ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ??ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΛΛΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ.

Αγαπητέ Αλέξανδρε, υποθέτω πως έχεις καταλάβει ότι η κατάσταση που βιώνεις οφείλεται στο ψυχολογικό υπόβαθρο, βασισμένο στη μειωμένη αυτοπεποίθηση, και το οποίο θα είναι προτιμότερο να επεξεργαστεί με τη συμμετοχή ενός ειδικού. Το γεγονός ότι η προσέγγιση της ψυχολόγου που βρήκες στην πρώτη αναζήτηση δεν ταιριάζει με τις προσδοκίες σου δεν σημαίνει ότι ψάχνοντας δεν θα βρεις τον ειδικό που θα σου ταιριάσει περισσότερο.



syni    18/07/2012 16:50
Καλησπέρα, είμαι 29 χρονών και ακόμη σπουδάζω.Για την ακρίβεια είμαι στο 10ο έτος μιας σχολής, η οποία κανονικά διαρκεί 5χρόνια. Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια δούλευα και έτσι κάπως δικαιολογούσα το γεγονός που δεν έχω τελειώσει τη σχολή. τώρα μου έχει μείνει μόνο η διπλωματική την οποία ξεκίνησα το χειμώνα και τώρα την τελειώνω. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είμαι ικανοποιημένη με τα αποτελέσματα της διπλωματικής και νοιώθω ότι για άλλη μια φορά απέτυχα. Το ερώτημα μου είναι ότι πως μπορεί ένας άνθρωπος να νιώσει καλά όταν 10 χρόνια ουσιαστικά δεν κάνει τίποτα;και να τελειώσω τη σχολή με αυτόν τον τρόπο τι νόημα θα έχει αφού ούτε βαθμό θα έχω, δεν θα έχει κάποια αξία για μετά. Δηλαδή νιώθω ότι φτάνω τα 30 και δεν έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου και πως συνεχίζει κάποιος από δω και πέρα΄;ούτε στα συναισθηματικά μου δεν έχω αποκομίσει κάτι όλα αυτά τα χρόνια,ούτε καν εμπειρίες.

Αγαπητή syni, ίσως να μην είναι περιττό να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε ότι την κάθε περίοδο της ζωής μας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε την τρέχουσα στιγμή, για την επίτευξη του οποίου έχουμε εκπαιδευτεί και καταβάλλει ανάλογες προσπάθειες. Αυτό θα είναι περισσότερο αποτελεσματικό, παρά από το να συγκρινόμαστε συνέχεια με άλλους, οι όποιοι, προφανώς, είχαν τις δίκες τους συνθήκες ανατροφής, διαπαιδαγώγησης και εκπαίδευσης, διαφορετικές από τις δίκες μας. Δεν ήταν δική μας ευθύνη (για να έχουμε τις ανάλογες ενοχές), που είχαμε ασθενέστερη βάση για την επίτευξη κάποιων πραγμάτων, ωστόσο τώρα είναι δική μας ευθύνη να κατανοήσουμε αυτό που δε μας ικανοποιεί και, χωρίς να ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε, να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε το θεμιτό.



Eleni    16/07/2012 00:14
κ.Κοτανίδη σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση που μου δώσατε στις 11.7. Εχω ακόμα μία ερώτηση: πώς μπορούμε να ορίσουμε την \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"? Ο κάθε άνθρωπος νομίζει με τον τρόπο που σκέφτεται ότι εκέινος έχει αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας και όχι ο διπλανός του. Υπάρχει τελικά η αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας? Κι αν ναι, πώς ορίζεται με απλά λόγια? Σας ευχαριστώ πολύ.

Αγαπητή Ελένη, την αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας την ορίζει η ίδια η πραγματικότητα, ή μάλλον, η προβληματικότητά της. Επειδή όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές των ζωντανών οργανισμών αποσκοπούν στην προσαρμογή στο περιβάλλον, με στόχο, την επιτυχή επιβίωση, τα δυσάρεστα, τα μη αναμενόμενα αποτελέσματα σημαίνουν, ότι η αντίληψη, την οποία έχουμε τη συγκεκριμένη στιγμή δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, και αυτό δε μας επιτρέπει να προσαρμοστούμε ή να αντιδράσουμε αποτελεσματικά. Για παράδειγμα, εάν κάποιος άνθρωπος, που δεν έχει δει ποτέ τηλεόραση και δε γνωρίζει τι είναι αυτό, προφανώς, βλέποντας για πρώτη φορά, ας πούμε, κάποια τροφή στην οθόνη, θα προσπαθήσει να την πιάσει. Η πρώτη αποτυχία δε θα τον πτοήσει, θα ξανακάνει προσπάθειες. Μόνο όταν οι προσπάθειές του θα επαναληφθούν τόσες φορές, ώστε να πειστεί ότι η προηγούμενή του αντίληψη ή οι προηγούμενες του γνώσεις δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα, θα εξαναγκαστεί να διακόψει τις άκαρπες προσπάθειες και να αναθεωρήσει τις αντιλήψεις του. Με αλλά λόγια, το κυριότερο εργαλείο εκμάθησης και προσαρμογής είναι τα λάθη και οι αποτυχίες, τα οποία μας ωθούν στην βελτίωση της αντίληψης, στην αναπροσαρμογή της. Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί, γιατί ένας οργανισμός να μην έχει σε τελειότητα όλους τους τρόπους αντίληψης και ανάλυσης; Η απάντηση είναι στο ότι αυτό δεν είναι εφικτό και δεν είναι σκόπιμο. Η ανάπτυξη των ικανοτήτων πραγματοποιείται σύμφωνα με τη συχνότητα αντιμετώπισης κάποιων φαινομένων. Εάν κάτι δεν συναντάται ή δεν αντιμετωπίζεται συχνά, προφανώς δεν υπάρχει λόγος για την ανάπτυξη εξαιρετικά δαπανηρού συστήματος αναγνώρισης και αξιολόγησης. Ένα σύστημα με τέλειο αλλά πάγιο και δύσκαμπτο σύστημα αξιολόγησης θα είναι άχρηστο όταν αλλάξει έστω μια παραμικρή συνιστώσα του γνωστού συνόλου. Επομένως είναι προτιμότερο το σύστημα αυτό να είναι λιγότερο τέλειο, αλλά με την ικανότητα αλλαγής, η οποία, σε τελική ανάλυση, και εξασφαλίζει την ίδια την προσαρμοστικότητα.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>