ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1248 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Ειρήνη    06/10/2014 00:15
Δεν μπορω να αντεξω την ειρωνεία των αλλων για το δεικτη νοημοσυνης μου. Με ταραζει υπερβολικά η ειρωνεια. Νοιωθω οτι μισώ τον εαυτο μου πιυ συνεχεια φερομαι ετσι ωστε οι αλλοι να με υποτιμούν, και συγχρονως μισω κ απογοητευομαι και απο τους αλλους. Χανω την εμιστοσυβη μου απεναντι τους. Και ξανα απο την αρχη.. χρονια και χρονια το ιδιο πραγμα.... με υποτιμουν δεν τους εμπιστευομαι και φευγω σιγα σιγα.... βρισκω καινουριους κ ξανα το ιδιο.... εκτος για το δεικτη νοημοσυνης μου αναφερουν οτι ειμαι τρελη οτι δεν παω καλα.....χρονια και χρονια το ιδιο πραγμα.....χρονια κ χρονια η ίδια απογοήτευση. Το ιδιο ασχημο συναισθημα....ο ιδιο πονος..

Δυο σημαντικές παρατηρήσεις: 1. Οι άνθρωποι με πραγματικά χαμηλό δείκτη νοημοσύνης συνήθως δεν προβληματίζονται για την αξιολόγησή τους από τους άλλους. 2. Η επικριτική και μειωτική στάση απέναντι στους άλλους συνήθως υποδηλώνει την προσπάθεια κάλυψης των προσωπικών ανασφαλειών μέσω επίδειξης της «κατωτερότητας» των άλλων και «ανωτερότητας» του εαυτού. Παράλληλα, σε γενικές γραμμές, λόγω της δογματικής σκέψης στην κοινωνία επικρατεί η μη αποδοχή της διαφορετικότητας, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις εκφράζεται με πάγιους αρνητικούς χαρακτηρισμούς που στοχεύουν αποκλειστικά στον εντυπωσιασμό, καθώς ο σκεπτόμενος άνθρωπος προτιμά να διαμορφώνει τη δική του προσωπική άποψη.



Γιάννης    01/10/2014 15:34
Κύριε Κοτανίδη καλησπέρα. Τελικά έχω ένα σκόπελο να ξεπεράσω που μου φέρνει μεγάλη ένταση στο στομάχι. Ανακαλύπτω έντονα πως η δική μου θέση ήταν χάλια και το δικό μου μερίδιο ευθύνης που όλοι απομακρύνθηκαν από κοντά μου, αφού, όπως είπατε κι εσείς, έψαχνα αγάπη από φίλους και την σχέση μου. Ακόμη πονάω που τώρα είναι μαζί αυτή με τους πρώην πια φίλους μου, κι ακόμη νιώθω ταχυπαλμία κάθε φορά που τη βλέπω. Νομίζω όμως πως το πρόβλημα μου είναι ότι δεν μπορώ να αποδεχτώ, ή να εξηγήσω, το ότι είτε η μητέρα μου δεν με αγάπησε και δεν με αποδέχτηκε ποτέ γι\\\\\\\\\\\\\\\' αυτό που είμαι, αλλά αντίθετα με έβλεπε σαν πατερίτσα, σαν πορτατίφ σε ένα άδειο δωμάτιο, είτε ότι αυτό μπορούσε τότε, αυτό έκανε. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραδεχτώ πως δεν νοιάζονται πια για μένα, κυρίως η σχέση που είχα με την κοπέλα μου, πως δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Δεν ξέρω τι να κάνω. Κατανοώ πως αν θέλεις μια σχέση την παλεύεις, αλλά εγώ έχω μείνει κολλημένος στο ότι δεν μπορεί η μητέρα μου να έκανε όσα μου έκανα γιατί δεν με αγάπησε ή δεν με αποδέχτηκε (δεν ξέρω καν τη διαφορά). Λειτουργώ ακόμη σαν πατερίτσα, δυστυχώς, των άλλων. Προσπαθώ να σκεφτώ πάνω σε αυτό, και πάνω στο φόβο για το άγνωστο που μου γράψατε κι είχατε τόσο δίκιο, αλλά νιώθω κενός όταν αρχίζω να το πιστεύω και κάτι με γυρίζει πίσω. Νιώθω σαν να μην υπάρχει λόγος να με αγαπάει ή έστω συμπαθεί κανείς, ενώ ξέρω πως είναι ψέμματα. Πως μπορώ να κάνω κάτι να συνειδητοποιήσω την αλήθεια και να ξεφύγω από αυτή τη θέση; Πως μπορώ να πω ότι ακόμη κι αν έκανε ότι μπορούσε τότε για μένα σήμαινε ότι δεν πήρα ποτέ αγάπη, αποδοχή ή όπως λέγεται αυτό το πράγμα;

Η αποκόλληση από την απωθημένη παιδική ανάγκη για αγάπη σχετίζεται με την αντίληψη διαμόρφωσης του μηχανισμού της. Η έμφυτη φυσική ανάγκη για αγάπη στην ουσία είναι η κάλυψη των βασικών αναγκών επιβίωσης που προσφέρεται ανιδιοτελώς από τους φροντιστές (κυρίως από τη μητέρα στους ζωοτόκους οργανισμούς), καθώς αρχικά το νεογέννητο δεν είναι σε θέση να τις εξασφαλίσει όντας αβοήθητο και απόλυτα εξαρτημένο. Με την πάροδο του χρόνου και με τη σταδιακή απόκτηση των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων, η ανάγκη αυτή σταδιακά μειώνεται και εξαλείφεται. Στις περιπτώσεις των ανθρώπων, όπου παρεμβαίνουν οι μηχανισμοί χειραγώγησης, δημιουργείται η τεχνητή ανάγκη για αγάπη, η οποία χάνει την ανιδιοτέλειά της, καθώς προσφέρεται λεκτικά ή έμπρακτα ως αντάλλαγμα της «καλής» συμπεριφοράς του παιδιού που στοχεύει στην ευκολία φροντίδας στα πλαίσια του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος. Με τον τρόπο αυτό εδραιώνει η αντίληψη ότι μόνο αν είναι κάποιος «καλός» σύμφωνα με τις απαιτήσεις των άλλων θα έχει ως αντάλλαγμα τη φροντίδα τους. Παράλληλα διαμορφώνεται η αίσθηση ότι το συγκεκριμένο άτομο μόνο του δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της καθημερινότητας, ότι πάντα έχει ανάγκη παρέμβασης, παρότρυνσης και φροντίδας, η λεγόμενη μειωμένη αυτοπεποίθηση, η οποία καθιστά αναγκαία την εξασφάλιση υποστήριξης των άλλων. Εάν λοιπόν συνειδητοποιηθεί ότι οποιοσδήποτε ενήλικας έχει αρκετές ικανότητες για να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα και ότι για την υλοποίησή της απλά είναι αναγκαίες επίμονες προσπάθειες, συνοδευόμενες από παραχώρηση του δικαιώματος για λάθη και αποτυχίες στον εαυτό, οι οποίες αποτελούν το αναγκαίο και θεμιτό μέσω εκμάθησης και δεν είναι κατακριτέα όπως έχουμε διδαχθεί, προκύπτουν ισχυρές πιθανότητες απόκτησης της αυτοπεποίθησης και εξάλειψης της απόλυτης ανάγκης για υποστήριξη και φροντίδα από τους τρίτους. Αυτό παρέχει τη δυνατότητα ψυχολογικά ισορροπημένης αποδοχής της απόρριψης, η οποία πλέον δε θα συνδέεται με την εσωτερική αίσθηση «με απορρίπτουν επειδή είμαι κακός/κακιά», αλλά με την αντίληψη «με απορρίπτουν επειδή αυτό που μπορώ να προσφέρω δε συμπίπτει με τις ανάγκες ή προτεραιότητες της συγκεκριμένης προσωπικότητας».



Αργυρώ    24/09/2014 00:36
Eίμαι εγωκεντρική, εγωπαθής. Μου αρέσει να κοιτάζομαι συνέχεια στον καθρέφτη, μου αρέσει να ζητώ την επιβεβαίωση στα βλέμματα των ανθρώπων. Θέλω υπερβολικά να αρέσω, φτιάχνω στο μυαλό μου σενάρια με άντρες που με πλησιάζουν και τους απορρίπτω. Και έχει γίνει και στην πραγματικότητα, να κάνω δηλαδή φλερτ μόνο και μόνο για να προκαλέσω κάποιον να με πλησιάσει. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν κάνω τίποτα παραπάνω. Έχω σχέση και δεν είμαι από τις γυναίκες που θα κορόιδευαν τον σύντροφό τους. Όμως συνειδητοποιώ πως δεν έχω πρόβλημα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Με προβληματίζει να είμαι έτσι. Να είμαι τόσο επιφανειακή, να αναλώνω τη σκέψη μου συνέχεια σε τέτοια πράγματα, να αναζητώ συνεχώς την επιβεβαίωση, να παίζω με άλλους ανθρώπους, να θέλω δράματα και θεάματα στη ζωή μου. Μπορεί αυτό να αλλάξει; Γιατί ακόμα και αν κάνω προσπάθειες και αλλάξω πράγματα όσον αφορά την εμφάνιση και τη συμπεριφορά μου, πως θα πάψει το μυαλό να ζητά τον θαυμασμό και να φτιάχνει ανάλογα σενάρια; Ευχαριστώ.

Η επιμονή στην αλλαγή του εαυτού μας σχετίζεται με το βαθμό προβληματικότητας. Όσο περισσότερη προβληματικότητα εισπράττουμε από συγκεκριμένες συμπεριφορές ή επιλογές, τόσο αυξάνεται η ισχύς των κινήτρων για την αλλαγή, αρχίζοντας από τις ανασφάλειες που παρεμποδίζουν την αντικειμενική αξιολόγηση και την ευστοχία των επιλογών.



Genny 21/9    22/09/2014 12:58
Θα ηθελα να σας πω οτι διαβασα. Εκει που με παραπεμψατε. Δεν εχω δυσκολια στο να παιρνω αποφασεις,ουτε φοβαμαι να μεινω μονη.το τελευταιο ομως που λετε οτι ασχολουμε με φοβους εγκαταλειψης εχετε δικιο. Πολλες φορες μιλατε σκληρα και σχεδον αποκλειεται τα συναισθηματα αγαπης ολα προερχονται απο τη παιδικη μας ηλικια ομως απο οτι βλεπω ειναι σαν να σταματανε εκει.

Απ’ ό,τι δείχνει η πραγματικότητα τα συναισθήματα αγάπης δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την ελκυστικότητα της ερωτικής σχέσης σε μακροπρόθεσμη βάση. Από την άλλη πλευρά, η προβληματικότητα των καταστάσεων καθιστά αναγκαία τη λογική ανάλυση των λεπτομερειών και των προϋποθέσεων, η οποία στις περιπτώσεις που επηρεάζεται από τα συναισθήματα, χάνει την αντικειμενικότητά της, καθώς ακολουθεί τις συναισθηματικές ανάγκες και τα συναισθηματικά απωθημένα αντί τα πραγματικά φαινόμενα. Οπότε, όσο πιο ουδέτερη είναι μια επιστημονική προσέγγιση, τόσο πιο εύστοχα θα είναι τα αποτελέσματά της.



πέτρος    17/09/2014 11:32
Γιατρέ καλημέρα και συγχαρητήρια για το τιτάνιο κοινωνικό έργο που επιτελείτε. Ήθελα να σας ρωτήσω αν πιστεύετε ότι υπάρχει τρόπος να ελέγξουμε - κοντρολάρουμε τις σκέψεις μας. Συχνά πυκνά εκεί που είμαι καλά μου έρχονται στο μυαλό σκέψεις αρνητικές οι οποίες με καταβάλλουν και νιώθω ότι δεν μπορώ να τις σταματήσω. Αυτό δεν θα με ενοχλούσε αν δεν με επηρέαζε στην ζωή μου. Κάποιες φορές μια απλή σκέψη μπορεί να μετεξελιχθεί σε εμμονή..και αυτό με εμποδίζει να προχωρήσω όπως θα ήθελα την ζωή μου. υπάρχει πιστέυετε τρόπος να ελέγξουμε, να σταματήσουμε τις αρνητικές σκέψεις ή ακόμα καλύτερα όταν μας έρχονται να τις αντικαταστήσουμε με ισοδύναμες θετικές? σας ευχαριστώ πάρα πολύ

Είναι αμφίβολο κατά πόσο μπορούν να ελεγχθούν αρνητικές σκέψεις βασισμένες στο συναισθηματικό τρόπο αντίληψης. Εάν όμως η αντίληψη βασιστεί περισσότερο στη λογική βάση και περιλάβει διευρυμένο γνωστικό πλαίσιο είναι δυνατό να επικρατήσουν η αισιοδοξία και η επαρκής αυτοπεποίθηση, οι οποίες οδηγούν στο θετικό συναισθηματικό χρωματισμό της πραγματικότητας καθώς συνοδεύονται από τη δυνατότητα λύσεων, δραστηριότητας και θεμιτών αλλαγών.



Nik    14/09/2014 00:20
Γιατρε καλησπερα. Εχω διαβασει αρκετες συζητησεις εδω στο site και ειλικρινα νιωθω τυχερος που το βρηκα. Απο οτι εχω διαβασει και καταλαβει ο λεγομενος ανθρωπινος ψυχισμος εινα το αποτελεσμα μιας αναπτυξιακης διαδικασιας η οποια βασιζεται στο μηχανισμο\\\\\\\"αιτια-αποτελεσμα\\\\\\\". Το λεγομενο \\\\\\\"ψυχολογικο προβλημα\\\\\\\" ειναι απλα η δυσλειτουργια του μηχανισμου αυτου, η οποια εξατομικευεται λογω της ποικιλομορφιας της αναπτυξιακης διαδικασιας (ανατροφη) του καθε ατομου. Για το λογο αυτο δεν υπαρχουν γενικευμενες συνταγες και λυσεις. Η λυση του προβληματος τελειται με την αναθεωρηση των εσφαλμενων αντιληψεων και ιδεων σχετικα με την \\\\\\\"πραγματικοτητα\\\\\\\" η οποια αποτελει το υψιστον κριτηριο λειτουργικοτητας/δυσλειτουργικοτητας του εκαστοτε ατομου. Με λιγα λογια, η ακριτη αφομειωση αντιληψεων/ιδεων/προτυπων κυριως των γονιων μας, ειναι η βαση της δυσλειτουργιας του μηχανισμου \\\\\\\"αιτια-αποτελεσμα\\\\\\\" αφου πλεον η πραγματικοτητα αυτη καθαυτη, αντικαθισταται απο την υποκειμενικη πραγματικοτητα των γονιων κυριως. Τοσο απλο και τοσο θαυμαστο! Η αντιληψη αυτη, εξηγει τοσα πολλα γυρω μας. Η ανωριμοτητα του ατομου οδηγει στην ανωριμοτητα του συνολου και παλι πισω, ενας φαυλος κυκλος. Το σημερινο προβλημα (ψυχολογικο,οικονομικο κ.α) ειναι το αποτελεσμα μιας εσφαλμενης χρονιας διαδικασιας και επομενως η λυση του ειναι απλα η ευρεση της αιτιας που τη δημιουργησε και αντικατασταση της με μια πιο λειτουργικη διαδικασια .Επομενως, οσοι επιθυμουν εναν εαυτο, μια χωρα, εναν κοσμο γενικοτερα ευτυχισμενο το μονο που εχουν να κανουν ειναι να ωριμασουν σαν ατομα και μετα ολα θα οδηγηθουν προς την επιθυμητη κατασταση. Τοσο απλο και κατανοητο οσο και το \\\\\\\"αυγο του Κολομβου\\\\\\\". Γιατρε σας ευχαριστω ειλικρινα για αυτην την ανεκτιμητη \\\\\\\"τροφη για σκεψη\\\\\\\".

Το μόνο που θα μπορούσε να προστεθεί στο παραπάνω σκεπτικό είναι ότι επικρατεί η τάση άμεσων και εύκολων λύσεων και αρκετοί άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να καταβάλλουν αναγκαίες προσπάθειες, αναμένοντας το χρόνο που είναι αναγκαίο για την υλοποίηση των αποτελεσμάτων τους.



νικος    11/09/2014 20:50
Γεια σας κ.Κοτανιδη Θα ηθελα την αποψη σας σχετικα με την εννοια \\\\\\\"ταλεντο\\\\\\\". Σε προσφατη συζητηση με φιλους αναφεθηκε το θεμα και εχω να πω πως το επιχειρημα οτι το \\\\\\\"ταλεντο ειναι εννοια αφηρημενη, μη αποδειξιμο και οτι οι ικανοτητες ειναι καθαρα επικτητες\\\\\\\" με προβληματισε απιστευτα. Σαν αντεπιχειρημα καποιος απαντησε \\\\\\\"και αν ειναι επικτητο γιατι δεν εγιναν ολοι Αινσταιν,Μαραντονα,Μπετοβεν κ.ο.κ\\\\\\\". Θα ηθελα την αποψη σας για αυτο το θεμα λογω της ειλικρινης εκτιμησης στα γραφομενα σας.

Η έννοια του «ταλέντου» συνήθως αφορά κάποιες δεξιοτεχνίες, οι οποίες έχουν κυρίως νοητικό χαρακτήρα και προφανώς δε μπορούν να είναι εκ γενετής, καθώς από τη μια πλευρά η κάθε προσωπικότητα δομείται κατά τη συσσώρευση των προσωπικών εμπειριών και βιωμάτων (δηλαδή κατά τη γέννηση οι νοητικές αντιλήψεις είναι λευκό χαρτί, στο οποία καθαρογράφονται και επιδιορθώνονται επί ανάγκης νέες πληροφορίες που ατομικά περιβάλλουν κάθε οργανισμό), ενώ από την άλλη πλευρά, η ύπαρξη των πάγιων συμπεριφορών και αντιλήψεων αντιτίθεται στο νόμο επιβίωσης, καθώς θα δυσχεραίνει τη διαδικασία προσαρμογής σε νέα, άγνωστα έως τώρα ή απροσδόκητα δεδομένα. Στο ερώτημα «γιατί δεν έγιναν όλοι Αϊνστάιν, Μαραντόνα, Μπετόβεν κ.ο.κ;», απάντηση μάλλον είναι, διότι είχαν διαφορετικές συνθήκες ανατροφής, οι οποίες συμβάλλουν στη δημιουργία διαφορετικών ικανοτήτων, διαφορετικών αντιλήψεων και διαφορετικών βασικών κινήτρων.



Αλεξία    09/09/2014 22:58
Καλησπέρα, εδώ και αρκετό καιρό εχω παρατηρήσει στον εαυτό μου κάποιες περίεργες συμπεριφορές που με προβληματίζουν σε μεγάλο βαθμό. Οταν καταναλώνω αλκοολ, πράγμα που συμβαίνει συχνά, για άγνωστους λόγους καταληγω ΠΑΝΤΑ να έχω βίαιες συμπεριφορές απέναντυ σε άτομα του κύκλου μου, και μάλιστα σε ατομα που συμπαθώ. Την επόμενη μέρα συνήθως δεν το θυμάμαι. Γνωρίζω οτι δεν δρω έτσι απο κακία και οτι το κάνω λόγω συμπάθειας, αλλά είναι κάτι που νηφάλια δεν κάνω. Αυτό με προβληματίζει διότι δεν μπορώ να καταλάβω απο πού προέρχεται αυτή η συμπεριφορά. Όσο περναει ο καιρός επισης εχω την εντύπωση πως επιδεινώνεται. Θα ήθελα πολυ να ακουσω την άποψή σας!

Το αλκοόλ έχει την ιδιότητα να καταστέλλει τους ενσυνείδητους και ασυνείδητους περιορισμούς που επιβάλλονται με την κοινωνική αγωγή. Οπότε, όταν λύνονται οι αναστολές, εμφανίζονται οι συμπεριφορές, οι οποίες ελέγχονται και απαγορεύονται στην κατάσταση νηφαλιότητας, αλλά υπάρχουν στο βάθος του υποσυνείδητου μας, εκφράζοντας την καταπίεση που δεχόμαστε άμεσα ή έμμεσα από κάποια άτομα ή καταστάσεις, τη δυσανασχέτηση και ενδεχομένως το θυμό. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οπωσδήποτε η συμπεριφορά τους παραβιάζει όντως τα όριά μας, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις τείνουμε να την παρερμηνεύουμε σύμφωνα με την αστοχία των δικών μας αντιλήψεων, βασισμένη σε κάποια απωθημένα βιώματα και σε προσωπικές μας ανασφάλειες.



ΜΙχάλης    06/09/2014 18:11
Αγαπητέ Κύριε Κοτανίδη, θέλω να σας απευθύνω ένα ερώτημα που με βασανίζει. Όταν επικοινωνώ με ανθρώπους, κυρίως σε συζητήσεις μεταξύ εμου και κάποιυ άλλου, συχνά νιώθω ότι δεν μπορώ να εκφράσω τον εαυτό μου, δημιουργούνται αμήχανες, κενές στιγμές, ενώ σε μένα κυριαρχεί ένα αίσθημα ότι δεν έχω κάτι να πω. Πως να το περιγράψω καλύτεερα;; Λες και η στιγμή δεν έχει περιεχόμενο κατά ένα τρόπο..Σημειώστε ότι, ως μικρό παιδί, ήμουν ντροπαλός, αλλά αυτό έχει φτάσει να είναι κάτι που μου καταστρέφει τη δυνατότητα υγιούς επικοινωνίας και ανταλλαγής συναισθημάτων με τους ανθρώπους. Μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε: Που εδράζεται αυτή η δυσκολία; Με ποιον τρόπο αντιμετωπίζεται; Ευχαριστώ Θερμά! Μ.

Η λεγόμενη ντροπαλότητα συνήθως εστιάζεται στην εσωτερική αίσθηση «είμαι κακός» και δημιουργείται κατά την ανατροφή, όταν το παιδί εισπράττει απαγορεύσεις, απόρριψη η κριτική. Η αίσθηση αυτή δημιουργεί φόβο κατάκρισης και συνοδεύεται από υπερβολική επιφυλακτικότητα στο πλαίσιο του φόβου για λάθη και της ανάγκης για τελειότητα. Ένας τέλειος δεν κάνει λάθη και δεν λέει κάτι που μπορεί να ερμηνευτεί ως αστοχία. Επομένως, όταν δεν υπάρχει δυνατότητα να ειπωθεί κάτι «σημαντικό» και «επιτυχημένο» είναι προτιμότερο να επικρατεί η σιωπή, η οποία κατά την προσωπική ερμηνεία των κοινών στερεότυπων εκτιμάται ως ένδειξη λιγότερης επικοινωνιακής αξίας εμβαθύνοντας την αρχική μειωμένη αυτοεκτίμηση.



στοχος    29/08/2014 20:06
Καλησπερα. παρατηρω οτι οταν 20-25 ηθελα να μπορω να εχω δικα μου χρηματα να μπορω ανα πασα στιγμη να κανω αυτο που θελω. Ειχα αυτο το στοχο και φανταζομουν οτι οταν το εκπληρωσω θα αισθανομαι ευφορια, ελευθερια. οταν εκπληρωθηκε αισθανομουν δυο περαιτερω στοχους. ο ενας ηταν να βρω εναν ανθρωπο που να ειναι ανθρωπος δικος μου με ιδιες σκεψεις και στοχους και ο δυτερος να καλυτερεψω την οικονομικη μου κατασταση δηλαδη να αμειβομαι αναλογα με τα προσοντα μου και να ικανοποιουμαι απο την εργασια μου να αισθανομαι δηλαδη οτι προσφερω. ενας τριτος στοχος ηταν να εχω φιλους και να αισθανομαι ανετα μαζι τους. ακομα δεν τα εχω καταφερει και ειδικα στον ερωτικο τομεα. που ενω εχω ερωτικη σχεση με εναν ανθρωπο εκεινος δε θελει συναισθηματικη και δεσμευσση. αναρωτιεμαι ομως αν πετυχω τους στοχους μου θα νιωσω ευτυχια η παλι θα ξεγλιστρησει απο τα χερια μου βαζοντας καποιους νεους στοχους; γιατι στην εφηβεια ηθελα να περασω. περασα. λιγο το χαρηκα. μετα ηθελα εμπειριες να νιωσω οτι εχω ζησει. παλι στην πιεση με ειχα βαλει. μετα να τελειωσω τη σχολη. το καταφερα. αμεσως ομως, και πριν νιωσω την ευτυχια ξεπηδησε ενας αλλος στοχος. Ξεγλιστρα η ηρεμια σαν το ψαρι στο νερο. τωρα εχω πολλα χρονια που βασανιζομαι με τους στοχους μου και δεν. νιωθω και απογοητευση γι αυτο αλλα αν πραγματοποιηθουν θα νιωθω καλα;

Είναι αναγκαίο να θυμόμαστε δυο βασικά πράγματα: 1. Η κοινή αντίληψη της ευτυχίας ως απέραντης χαράς ή ευφορίας δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, καθώς το κάθε τι σε αυτή τη ζωή είναι προσωρινό και στην καλύτερη περίπτωση επαναλαμβανόμενο μέσω της συναλλαγής με άλλες, λιγότερο ευχάριστες ή κιόλας δυσάρεστες καταστάσεις. 2. Εάν δε μάθουμε να είμαστε καλά με τον εαυτό μας, χωρίς την απόλυτη παρέμβαση των τρίτων στοιχείων ή προσώπων και χωρίς συνηθισμένα φαινόμενα όπως μειονεξία, μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, φόβος μοναξιάς, ανάγκη συνεχούς επιβεβαίωσης της αξίας μας, απόλυτης αποδοχής, θετικής αξιολόγησης και ανταπόκρισης, η όποια επιτυχία θα έχει προσωρινό χαρακτήρα, καταπραΰνοντας βραχυχρόνια το υπάρχον αρνητικό συναισθηματικό πλαίσιο, αλλά κατόπιν σχεδόν αναπόφευκτα επιστρέφοντας σε αυτό.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>