ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1039 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


thinker    13/02/2013 17:03
Απλά αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα ότι έχω αρνητισμό, απαισιοδοξία και εμμονές ίσως γιατί όπως λέτε δεν παίρνω ευχαρίστηση απ\\\\\\\' την καθημερινότητα. Και μετά τι; Πέρα απ\\\\\\\' αυτά όμως, σκέφτομαι ότι ίσως λειτουργώ με τέτοιους τρόπους σκέψης επειδή δεν έχω οικοδομήσει μέσα μου λογικές βάσεις. Δυστυχώς είμαι θύμα των προκαταλήψεων και προλήψεων της κοινωνίας. Τα τελευταία χρόνια έκανα με επιτυχία προσπάθειες για αποβολή παράλογων πιστεύω (σαν 10χρονο πίστευα σε μαγικές σκέψεις, έπειτα σαν έφηβη σε προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες, αυτός ο κύκλος έσπασε όταν ενηλικιώθηκα, μαζί με αυτόν έσπασαν και οι κύκλοι θρησκείας-πολιτικής). Πλέον όμως, αναρωτιέμαι τι άλλο πρέπει να κάνω με τον εαυτό μου για να νιώθω καλά; σε ποιό άλλο κομμάτι πρέπει να δουλέψω με την λογική μου; καθημερινά την εξασκώ με προβλήματα σκέψης, με γρίφους, αριθμούς και γλώσσα, ωστόσο παρατηρώ ότι αυτά έχουν να κάνουν με τις διανοητικές μου ικανότητες πιο πολύ και όχι με τον τρόπο αντίληψης. Έχω καταλάβει ότι μου λείπουν ορθολογιστικές βάσεις και πιο πολύ στο θέμα χειρισμού των σκέψεων. Για παράδειγμα πιστεύω ότι το κακό μ\\\\\\\' εμένα είναι πως εξισώνω πολλές φορές την σκέψη με την πράξη και εκεί δημιουργούνται προβλήματα. Ενώ σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάνουν με την αφηρημένη σκέψη σενάρια για το υποθετικό μέλλον, δεν μένουν σε αυτά αλλά ούτε καν τα συνειδητοποιούν γιατί είναι απλές σκέψεις και τις προσπερνούν, εγώ πολλές φορές κολλάω στις σκέψεις επειδή τις αναλύω μια προς μια ενώ δεν χρειάζεται και επηρεάζομαι δίνοντας αξία-δύναμη-σημασία στο περιεχόμενό τους γιατί ακριβώς τις κρίνω/βιώνω σαν πράξεις/γεγονότα. Επομένως, αν προσπαθούσα έμπρακτα να διαπιστώνω ότι η σκέψη δεν έχει καμία σχέση με την πράξη και ότι γενικότερα αυτός ο τρόπος σκέψης δεν είναι ρεαλιστικός γιατί προσπαθώ με την λογική να καταπολεμήσω το παράλογο, αν καταλάβω ότι εγώ είμαι αυτή που δίνω χρώμα στις σκέψεις και τις ερμηνεύω με έναν καταστροφικό για μένα τρόπο, δεν θα μπορούσα σιγά σιγά να δώσω καλές βάσεις στον εαυτό μου για να φύγω απ\\\\\\\' αυτό το τρυπάκι; είμαι μορφωμένη, έχω υπομονή και θέληση και ψάχνω τον εαυτό μου.

Αγαπητή thinker, ο αρνητικός τρόπος σκέψης που εκφράζεται με την τάση να βιώνονται τα υποθετικά σενάρια ως πραγματικά δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με ετυμηγορίες και χαρακτηρισμούς παραλογισμού, οι οποίες κατά κανόνα συνοδεύονται από ενοχές και μειονεξία, βάζοντας το άτομο σε αμυντική θέση, και εμποδίζοντας τη δυνατότητα προσεκτικής μελέτης. Η αρχή σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματοποιείται με την αποδοχή της αναγκαιότητας του λάθους ως αναπόσπαστου μέρους και βασικού τρόπου εκμάθησης. Αυτό θα μας παρέχει τη δυνατότητα να επικεντρώνουμε την προσοχή μας περισσότερο στην ουσία των φαινομένων που προσπαθούμε να μελετήσουμε, παρά στο δικό μας υποκειμενικό συναισθηματικό χρωματισμό τους, και να δεχόμαστε πιο εύκολα τη διαφορετικότητα, προσφέροντας ασύγκριτα μεγαλύτερες δυνατότητες γνώσης και εκμάθησης.



no-name    12/02/2013 00:25
Κύριε Κοτανίδη, ευχαριστώ για την απάντησή σας... Πάντα είχα θέματα \\\\\\\"πρεπει\\\\\\\" και με αυτό τον τρόπο καταπίεζα υπερβολικά το συναίσθημά μου... Να είμαι φιλική, υποχωρητική, με κατανόηση, αόρατη, \\\\\\\"νορμαλ\\\\\\\"...Και ενώ άρχισα μεσω της θεραπείας σταδιακά να γίνομαι πιο αυθεντική, μέσα σε ένα χρόνο,μετατρέπομαι σε ένα ρομποτάκι χειρότερο κι από πριν. Οι εσωτερικευμένοι μου γονείς με τη μορφή εμμονών σχετικά με την οργάνωση, την καθαριότητα, την οικονομική διαχείρηση, δε με αφήνουν να ανασάνω στιγμή μέσα στην ημέρα... Χειρότερο κι από κρίσεις πανικού που αντιμετώπισα και παλιά όπως σας είπα... Κι όλο το πισωγύρισμα ίσως εξαιτίας ενός εσωτερικού κριτή που λέει συνεχώς: \\\\\\\"δεν είσαι πια μικρή να είσαι ανοργάνωτη, ακατάστατη, σπάταλη κτλ κτλ, άλλοι στην ηλικία σου έχουν προχωρήσει, γάμος, παιδιά...\\\\\\\" Κι ενώ ξέρω λογικά ότι η σύγκριση με τους άλλους είναι η χειρότερη λούμπα στην οποία μπορεί να πέσει κανείς, κι ότι η σύγκριση με φαινομενικά κριτήρια και κοινωνικά σττερεότυπα είναι τουλάχιστον ανεδαφική, δεν μπορώ να σταματήσω αυτό τον εσωτερκό μου κριτή να μου υπενθυμίζει πόσο άχρηστη και \\\\\\\"μεγάλη\\\\\\\" πλέον είμαι. Ο κριτής αυτός μαζί με το μικροαστικό περιβάλλον με πνίγει κι εγώ κάθομαι και προσπαθώ να υπακούω στους χαζούς ψυχαναγκασμούς μου για να νιώθω ότι κάτι κάνω καλά, στιγμιαία... Με πρόδωσε η γενιά μου, η και καλά τότε επαναστατική, που τώρα ακολουθεί συμβατικά την προηγούμενη γενιά, χωρίς συνοικέσια αλλά συμβατικούς γάμους και νιώθω πολύ μόνη... Μα πάνω απ\\\\\\\' όλα με προδίδει κάθε μέρα ο εαυτός μου που νιώθει περιθωριοποιημένος και δεν μπορώ νε τίποτα να τον βρω...να με βρω...

Αγαπητή no-name, συνήθως, για να αποκτήσουμε αρκετά ισχυρά κίνητρα, ώστε να παρατήσουμε την κατάσταση απραγίας και να μεταβούμε σε συγκεκριμένες ενέργειες, απαραίτητες για την αλλαγή της, είναι αναγκαίο, φτάνωντας στον πάτο της δυσαρέσκειας και των αντοχών μας, να διαπιστώσουμε ότι πλέον είναι αδύνατο να συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο. Οπότε, οι παραπάνω διαπιστώσεις σου μπορούν να σταθούν ως αιτίες για να αξιολογήσεις κατά πόσο λειτουργικό είναι να συνεχίζουμε να εξαρτόμαστε υπερβολικά από την άποψη των άλλων, και σε τι μας εξυπηρετεί πραγματικά αυτό;



thinker    11/02/2013 19:57
Χθες διάβασα σ\\\\\\\' ένα περιοδικό για έναν νευρολόγο που έλεγε πως όταν κανείς μεγαλώνει σε απαισιόδοξο και αγχώδες περιβάλλον, γίνεται απαισιόδοξος και αγχώδης ενήλικας. Ο δημοσιογράφος τον ρωτούσε αν αυτό το άτομο είναι καταδικασμένο και αυτός είπε ότι δεν είναι αλλά θα χρειαστούν πολλαπλάσιες προσπάθειες και μεγάλη δουλειά με τον εαυτό του για να επαναπρογραμματιστεί. Έχω διαβάσει σ\\\\\\\' εσάς να λέτε ότι ο εγκέφαλος είναι σαν υπολογιστής. Θα ήθελα να μου πείτε, αν μπορείτε, πως μπορούμε να αλλάξουμε προγράμματα στον εγκέφαλό μας, πως γίνεται η διαδικασία έμπρακτα, πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί, πως αντικαθιστούμε τις παλιές με τις νέες πεποιθήσεις. Επίσης, μπορούμε να διαχειριστούμε την αφηρημένη σκέψη; Είναι καλό εργαλείο για την αφηρημένη σκέψη η λογική; Και τέλος, το να είναι κάποιος ευτυχισμένος πιστεύετε πως έχει να κάνει με τα ενδιαφέροντα και τους στόχους ή με το ν\\\\\\\' αρχίσει να εκτιμά αντικειμενικά τη ζωή του (καλό σπίτι, καλή σχέση, καλή εργασία); Δηλαδή ν\\\\\\\' αλλάξει οπτική. Αν και έτσι πέφτουμε μετά στην παγίδα της κοινωνικής σύγκρισης..όλα αυτά είναι καλά σε σχέση με τι;! Τα ερωτήματα μου ξέρω πως είναι πολλά, απαντήστε μου όπου κρίνετε εσείς καλύτερο. Ευχαριστώ.

Αγαπητή thinker, ο «επαναπρογραμματισμός» των αντιλήψεων, οι οποίες και αποτελούν τα «προγράμματα» του κεντρικού υπολογιστή του οργανισμού μας (του εγκεφάλου), επιτυγχάνεται, όπως έχεις εύστοχα παρατηρήσει, με την αλλαγή της οπτικής, βασισμένη στο διευρυμένο γνωστικό πλαίσιο. Τα προβλήματα της αφηρημένης σκέψης εμφανίζονται όταν αυτή αρχίζει να επηρεάζεται περισσότερο από τα συναισθήματα (κυρίως αρνητικά, διαμορφωμένα από τις ανασφάλειες), παρά από τη λογική, συνδεδεμένη με την πραγματικότητα. Η έννοια της ψυχικής ισορροπίας διαφέρει από την κοινή αντίληψη της ευτυχίας. Η ισορροπία επιτυγχάνεται με την ικανοποίηση με τα «μικρά» και «ασήμαντα» πράγματα της καθημερινότητας και συσχετίζεται με την ικανοποίηση των πραγματικών, φυσικών αναγκών, χαρακτηριστικών για τον κάθε ζωντανό οργανισμό (ο ύπνος, η τροφή, η ξεκούραση κ.λπ.). Ενώ η κοινή έννοια της ευτυχίας συνήθως συνοδεύεται από την ανάγκη παιδικής ανεμελιάς και από διάφορες παραλλαγές της κοινωνικής αποδοχής και αναγνώρισης. Επιγραμματικά το σχήμα αλλαγής των πεποιθήσεων θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως εξής: Αρχικά διαμορφώνεται μια όσο είναι δυνατό αντικειμενικότερη γνωστική βάση (πως είναι τα πράγματα στην πραγματικότητα, ποια είναι η διαδικασία αντίληψης, πως διαμορφώνεται και από τι επηρεάζεται κ.λπ.). Ύστερα η γνώση μεταφέρεται στην καθημερινότητα μέσω παρατήρησης και κατανόησης. Μετά ακολουθούν οι προσπάθειες πρακτικής εφαρμογής. Όταν η εφαρμογή επιτυγχάνεται, δημιουργείται μια διαπίστωση. Η επανάληψη των διαπιστώσεων οδηγεί στην εδραίωση μια νέας πεποίθησης, η οποία σταδιακά αντικαθιστά την παλαιότερη, ανάλογα με το βαθμό της παλαιότητας και την ισχύ της προηγούμενης. Γενικά, το σχήμα αυτό χαρακτηρίζει την οποιαδήποτε διαδικασία εκμάθησης (βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater).



Εγώ    07/02/2013 17:02
Παρατηρώ ότι ξοδευόμαστε σε αρνητικές, άσκοπες και ανούσιες σκέψεις και διαθέσεις. Ποιός ο λόγος; Η ζωή είναι τόσο σύντομη, είναι μια και μοναδική, και είμαστε μια στιγμή όχι μόνο στο σύμπαν αλλά και στην αιωνιότητα. Και παρόλο που είμαστε τα μόνα όντα που το γνωρίζουμε αυτό, αναλωνόμαστε εδώ κι εκεί.. και στο τέλος τι θα μείνει; Όλα θα τα πάρουμε μαζί μας στο χώμα και η ζωή θα κυλάει κανονικά και μετά από εμάς όπως και πριν χωρίς εμάς, όπως και πάντα! Γιατί γίνεται αυτό; Και πραγματικά, έχοντας αυτή τη θεώρηση, τι μπορεί να θεωρείται τόσο τραγικό και μη αναστρέψιμο στη ζωή πέρα απ\\\\\\\' τον θάνατο;

Η έλλειψη της αναγκαίας προσοχής κατά την πρώτη παιδική ηλικία και το κοινό σύστημα χειραγώγησης δημιουργούν ένα πλαίσιο των ανασφαλειών και, στη συνέχεια εξασφαλίζουν τις ευνοϊκές συνθήκες για τη διατήρηση του, όταν επιτυγχάνεται η υπερβολική εξάρτηση των ανθρώπων από τη κοινή γνώμη και τις κοινές αξίες. Ο χειρισμός ενός εξαρτημένου ανθρώπου απαιτεί λιγότερες προσπάθειες, διότι, στην ουσία, αυτός είναι δέσμιος των φόβων και των φοβικών πεποιθήσεων του, οι όποιοι το συγκρατούν και τον ελέγχουν πολύ πιο αποτελεσματικά σε σύγκριση με άλλους, άμεσους τρόπους περιορισμών. Βραχυπρόθεσμα το κοινωνικό σύστημα το συμφέρει να έχει περισσότερο «υπάκουα» μέλη, επειδή έτσι επιτυγχάνεται η ευκολία και η απλοποίηση της γενικής τους διεύθυνσης, ξεκινώντας από το βασικό του συστατικό, την οικογένεια, και τελειώνοντας με το σύνολο του. Εκτός από αυτά, οι δύσκολες συνθήκες επιβίωσης και η έλλειψη αναγκαίας γνώσης ευνοούν την εμφάνιση των «τεχνητών», λιγότερο αποτελεσματικών στόχων, οι όποιοι εκλαμβάνονται προσωρινά ως βέλτιστη λύση, και απαιτούνται αρκετός χρόνος, αρκετές επώδυνες εμπειρίες και ανάλογες θυσίες ώστε να αποδειχθεί και να γίνει αποδεκτό το αντίθετο. Το δικό της ρόλο εκτελεί και η έλλειψη της επαρκούς δεξιότητας χρήσης της νέας, από την εξελικτική άποψη των ζωντανών οργανισμών, ικανότητας της αφηρημένης σκέψης των ανθρώπων, η οποία, η έλλειψη προκαλεί την τάση να βιώνονται νοητές, εικονικές απειλές ως πραγματικές και να προκαθορίζουν το σύνολο των αντιδράσεων και των προσπαθειών. Αλλά, οι απειλές αυτές είναι υποθετικές, δεν έχουν έμπρακτη βάση, και η αντιμετώπιση τους εκ των πραγμάτων δεν είναι εφικτή ή υλοποιήσιμη. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, όπου η νοητές απειλές τροφοδοτούν τις ανασφάλειες, και η ανασφάλειες, με τη σειρά τους, πολλαπλασιάζουν τις νοητές απειλές. Ο άνθρωπος διαρκώς βιώνει ψυχολογικές συγκρούσεις, αναλώνεται στις προσπάθειες επίτευξης των εικονικών στόχων, δεν ικανοποιεί τις πραγματικές του φυσικές ανάγκες και εξαναγκάζεται να καταφεύγει στους ψυχολογικούς μηχανισμούς άμυνας για να είναι σε θέση να διατηρεί έστω την υποτυπώδη, σχετική ψυχική ισορροπία (βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=421219484602521&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater)



Κατερίνα    01/02/2013 18:05
Γειά σας γιατρέ! Ένα γνωμικό λέει: «Κύριε, κάνε με να δεχτώ αυτά που δεν μπορώ ν’ αλλάξω, δύναμη ν’ αλλάξω αυτά που μπορώ, και σοφία να διακρίνω τη διαφορά» Διάκριση, όμως πως μπορούμε να κάνουμε? Μετά υπάρχουν δλδ και θέματα που δεν μπορούμε τελικά ν\\\\\\\\\\\\\\\' αλλάξουμε? Ίσως π.χ. μια αναπηρία νάναι ένα θέμα, που δεν αλλάζει.. Αλλά εννοεί μόνο κάτι τέτοιο? Κι μετά όταν λέμε βλέπω ή αντιμετωπίζω διαφορετικά, όσα δεν μπορώ ν\\\\\\\\\\\\\\\' αλλάξω, δλδ ποιός ή ποιοί μπορεί να είν\\\\\\\\\\\\\\\' αυτοί οι τρόποι? Κατ\\\\\\\\\\\\\\\' αρχάς βέβαια εσείς δέχεστε αυτές τις τοποθετήσεις? Ευχαριστώ!

Αγαπητή Κατερίνα, υπάρχει μια παροιμία, σύμφωνα με την οποία υπήρχε ένας άνθρωπος που αρχικά, όσο ήταν νέος πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει όλο τον κόσμο. Κάποια στιγμή, καθώς μεγάλωσε κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν εφικτό, και τότε άρχισε να πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει τη γυναίκα του. Με την πάροδο του χρόνου απέτυχε και σε αυτό. Μετά πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τα παιδιά του. Και μόνο όταν απέκτησε αρκετή σοφία κατάλαβε ότι το μόνο που μπορεί να αλλάξει είναι ο εαυτός του, και όταν πέτυχε αυτό, με έκπληξη διαπίστωσε ότι άλλαξαν τα παιδιά του, η γυναίκα του και ο κόσμος γύρω του. /////////Εάν μεταβούμε από τη γλώσσα των παροιμιών σε περισσότερο επιστημονική βάση, όλα αυτά σημαίνουν ότι το νόημα της ζωής αποτελείται από την ικανότητα της συνέχειάς της μέσω της προσαρμογής. Όσο πιο προσαρμοστικός είναι ένας οποιοσδήποτε οργανισμός, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες του να εξασφαλίσει τις μέγιστα δυνατές ευνοϊκές συνθήκες για την καθημερινότητα του, η οποία ταυτίζεται με την ίδια την ύπαρξη του. ////////Επομένως, όπως έγραφε και ο Μαχάτμα Γκάντι, όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι στον κόσμο γύρω μας, είναι πιο εύστοχο να ξεκινάμε από τον εαυτό μας μέσω της αλλαγής των αντιλήψεων, οι οποίες καθορίζουν τους τρόπους συμπεριφοράς και επιλογών, και όταν πετύχουμε αυτό, η νέα, διαφορετική προσέγγιση θα μας επιτρέψει να προβούμε στις υπόλοιπες αλλαγές, εφόσον αυτές συμβαδίζουν με την πραγματικότητα.///////Όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση της μη εκπλήρωσης της ανάγκης ευρύτερης αποδοχής και αποκλειστικά θετικής αξιολόγησης, εάν αντιληφτούμε και αποδεχθούμε τις αιτίες της (οι οποίες βασίζονται στο φόβο αποτυχίας, στο φόβο της μοναξιάς και στην ανασφάλεια ότι δε θα τα καταφέρουμε χωρίς την έστω και ιδεατή υποστήριξη των άλλων), προκύπτει ισχυρό ενδεχόμενο συνολικής αλλαγής της στάσης απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα. Και αυτό που εθεωρείτο από εμάς ως πιο σημαντικό συστατικό και το νόημα της ζωής, μετατρέπεται σε κάτι παρείσακτο, και παύει να ασκεί επιρροή στην ποιότητα της καθημερινότητας μας.//////////Όσον αφορά τη δυνατότητα της διάκρισης, αυτή προκύπτει από τη σύνδεση με την πραγματικότητα, βασισμένη στη διαρκή μελέτη και στη χρήση όσο το δυνατόν αντικειμενικής γνώσης των αρχών και των κανόνων της.



Αναγνώστρια    28/01/2013 19:11
Καλησπέρα σας! Γι άλλη μια φορά προβληματίζομαι γύρω απ\\\\\\\' την προσωπικότητα και όπως θα έχετε καταλάβει, ζητώ τις απαντήσεις σας! Οι εμπειριστές πιστεύουν πως ο άνθρωπος όταν γεννιέται είναι tabula rasa - είμαι κι εγώ αυτής της άποψης. Κατά την ανατροφή λαμβάνει με μεγάλη ισχύ και τελικώς κάνει κτήμα του, γονεϊκές και κοινωνικές εντολές (οι περισσότερες εκ των οποίων είναι και παράλογες) που για τον έναν ή τον άλλον λόγο δημιουργούν συγκρούσεις, δυσαρέσκεια και ανασφάλειες. Κάποιοι δεν το συνειδητοποιούν ποτέ. Έχω γνωρίσει και κάποιους - λίγους, που έχουν αλλάξει ριζικά αυτές τις \\\\\\\"εντολές\\\\\\\"..ή έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται. Η ηλικία τέτοιων ατόμων είναι συνήθως η μέση και αυτό μου κάνει ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση καθώς είχαν ως συνήθεια δεκαετιών συγκεκριμένες αντιλήψεις, αντιδράσεις, συμπεριφορές. Η ερώτηση μου έγκειται ακριβώς σ\\\\\\\' αυτό, αν οι γονεϊκές και κοινωνικές εντολές είναι δυνατόν ν\\\\\\\' αλλάξουν. Ευχαριστώ!

Αγαπητή Αναγνώστρια, όταν μια ιδιότητα είναι επίκτητη, δηλαδή αφομοιώνεται κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης, υπάρχει αρκετό ενδεχόμενο να επιτευχθεί η αλλαγή της με την καταβολή αναλόγων και κατάλληλων προσπαθειών, με μια προϋπόθεση, η αλλαγή αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα. Ο χρόνος καταβολής των προσπαθειών και η ποσότητα τους συνήθως είναι πολλαπλάσια του χρόνου και της ποσότητας επιρροών που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της προηγούμενης αντίληψης ή πεποίθησης, διότι απαιτείται να αφομοιωθεί η νέα γνώση, να δοκιμαστεί εμπειρικά και σταδιακά (έτσι λειτουργεί η διαδικασία απομνημόνευσης, βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater) να αντικαταστήσει τις παλαιότερες αντιλήψεις. Και αυτή είναι η κυριότερη αίτια των αποτυχημένων προσπαθειών βελτίωσης μιας προβληματικής κατάστασης.



Αννα    27/01/2013 22:41
Κυριε Κοτανίδη, διαβαζοντας ενα αρθρο <Το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» είναι δυνατό να βρεθεί επίσης σε οικογενειακές, ρομαντικές και διαπροσωπικές σχέσεις. Οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας για παράδειγμα, στις οποίες το άτομο δέχεται παθητικά απειλή και αναγκάζεται να υποστεί την οποιαδήποτε πράξη προκειμένου να επιβιώσει αλλά και να κερδίσει την εύνοια του «δράστη» λαμβάνοντας έτσι δείγματα αγάπης που θα το βοηθήσουν να συνεχίσει, αρνούμενο όμως πολλές φορές την βοήθεια τον γύρω του.> θα ηθελα να σας ρωτησω ποιες ειναι οι αιτιες που οδηγουν εναν ανθρωπο να εχει την παρομοια συμπεριφορα του θυματος; Και γενικα γιατι στις πολλες γυναικες αρεσουν τα <κακά> παιδια; Ευχαριστω εκ των προτερων.

Αγαπητή Άννα, η συμπεριφορά του θύματος συνήθως διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία, όταν κατά την ανατροφή το παιδί εκπαιδεύεται να είναι υπάκουο, να συμμορφώνεται με τις εντολές πρωτίστως των γονιών, να αγνοεί τις δίκες του προτιμήσεις και ανάγκες, και να υποκύπτει στις οδηγίες των άλλων. Στην ουσία, είναι η κοινώς αποδεκτή βία, την οποία το άτομο μαθαίνει να βιώνει ως κάτι αυτονόητο και δεδομένο. Για αυτό και, σε όμοιες καταστάσεις στην ενήλικη ζωή, προτιμά την αδράνεια και την υποταγή, και επειδή οι συμπεριφορές αυτές είναι οικείες, δεν αποκλείεται υποσυνείδητα να αναζητά ανάλογες καταστάσεις, και όταν δεν τις βρίσκει έτοιμες, ασυνείδητα να συμβάλλει στη δημιουργία τους. Το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης», η πλήρης ανάλυση του οποίου δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε μια απάντηση, και η προτίμηση των «κακών» παιδιών από τις γυναίκες μπορούν να έχουν έναν κοινό παρονομαστή σε μορφή αναζήτησης της ελευθερίας (βασισμένης στην αντίσταση κατά των αρχών σε μορφή της παραβατικής συμπεριφοράς), η ανάγκη της οποίας επίσης διαμορφώνεται κατά το βίωμα της πίεσης της κοινωνίας με το σύνολο παρεμβατικότητας, απαγορεύσεων, επιτακτικών οδηγιών και επιβολής των κοινότυπων «πρέπει» της.



Σταύρος    24/01/2013 18:55
Αγαπητέ γιατρέ , μετά από άκαρπη προσωπική αναζήτηση ο προβληματισμός μου αφορά , την θεωρία του αμυντικού μηχανισμού απόσπασης της προσοχής με την εκδήλωση νέας επιπρόσθετης πηγής άγχους ως επικρατέστερη διέγερση σε απάντηση του οργανισμού σε κάποιο δύσκολο πρόβλημα.Σε όλη αυτή την θεωρία βρίσκω μια σύγκρουση με τα παρακάτω : από την μια μεριά , το να έχω ένα αντικειμενικό πρόβλημα και να ψάχνω συνεχώς εύκολες λύσεις ως υποκατάστατα μάλλον δεν θα το λύσω ποτέ λέει η ψυχρή λογική.Γιατί λοιπών ο εγκέφαλος μας να έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να επιλέγει για κάποιο δύσκολο πρόβλημα ένα υποκατάστατο ( μια νέα πηγή άγχους ) αφού όλο μαζί δημιουργεί ένα φαύλο αδιέξοδο κύκλο ; Έχοντας υπόψη πως στην φύση υπάρχει ατόφια σοφία η οποία έχει προικίσει με τους νόμους της εξέλιξης την \\\\\\\"βέλτιστη\\\\\\\" προσαρμογή σε όλους τους οργανισμούς ; συγκρούεται επίσης και με την άποψη πως η ένταση των προβλημάτων δημιουργεί κίνητρα , και τελευταία η οποιαδήποτε επιπρόσθετη αρνητική επιβάρυνση στα συναισθήματα μας μειώνει την ικανότητα εκλογίκευσης μιας προβληματικής κατάστασης άρα και επίλυσης της.Όσο και να φοβίζει το άγνωστο με την έννοια των απαιτούμενων αλλαγών δεν θα έπρεπε να είναι η κατεύθυνση μιας και είναι ο μοναδικός τρόπος υπέρβασης ενός προβλήματος ;

Αγαπητέ Σταύρο, η ανάπτυξη των ψυχολογικών αμυντικών μηχανισμών συσχετίζεται κυρίως με τις δραστηριότητες του ίδιου του ανθρώπου και με τον τρόπο διαχείρισης του εαυτού του. Η κάθε ομαδοποίηση, η οποία προκύπτει από την ανάγκη αντιμετώπισης των αντίξοων συνθηκών, ακολουθείται από τις αλλαγές στον τρόπο προσέγγισης των ατομικών αναγκών, καθώς ο υπέρτατος σκοπός επιβίωσης επισκιάζει τις υπόλοιπες ανάγκες. Την ίδια οδό ακολούθησε και ο άνθρωπος. Η διαφορά του με τους υπόλοιπους ζωντανούς οργανισμούς έγκειται στο γεγονός ότι απέκτησε ένα νέο εργαλείο, το οποίο του επέτρεψε να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά τα υπόλοιπα πλάσματα, την αφηρημένη σκέψη. Ωστόσο, επειδή το εργαλείο αυτό είναι νέο (δηλαδή δεν έχει δοκιμαστεί από δεκάδες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης), παρουσιάστηκαν αρκετά λάθη και υπερβολές, οι οποίες αποτελούν το κοινό αντιληπτικό δόγμα, και λειτουργούν αντίθετα στους βασικότερους φυσικούς νόμους. Το αντιληπτικό δόγμα συνήθως αποσκοπεί την επίτευξη της σταθερότητας και εξοικονόμηση των ενεργειακών πόρων, αλλά από την άλλη πλευρά, παρεμποδίζει την ικανότητα αναπροσαρμογής της αντίληψης όταν προκύπτουν κάποιες αλλαγές. Η σύνθετη κοινωνική δομή και οι μη λειτουργικές αντιλήψεις ωθούν τον άνθρωπο σε αρκετές περιπτώσεις να λειτουργεί εναντίον στον εαυτό του και εξαναγκάζει τον εγκέφαλο να προσαρμοστεί στο φαινόμενο αυτό με την ανάπτυξη των ψυχολογικών μηχανισμών άμυνας, οι όποιοι αποτελούν την απάντηση του εγκεφάλου στις άστοχες επαναλαμβανόμενες επιλογές μέσω της προσπάθειας εξασφάλισης της ομαλής λειτουργίας του. Με αλλά λόγια, εμείς οι ίδιοι πιέζουμε τον εαυτό μας αφόρητα με τις επιλογές μας, βασισμένες στις αντιλήψεις και τα σχήματα συμπεριφοράς υιοθετημένες κατά την ανατροφή, και τον εξαναγκάζουμε να αμύνεται και να βρίσκει βέλτιστους (που δεν σημαίνει τέλειους, αλλά τους καλύτερους δυνατούς στις παρούσες συνθήκες) τρόπους αντιμετώπισης των καταστάσεων, τις οποίες δημιουργούμε. Όταν λοιπόν εμείς οι ίδιοι συνέχεια βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά, το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο εγκέφαλος είναι να αντιστέκεται σε αυτό με κάθε δυνατό τρόπο, ακόμα και με τον πιο προβληματικό.



Μιμή    22/01/2013 12:20
Χαίρετε κ. Κοτανίδη. Παρακολουθώ τη σελίδα σας κι έχω βοηθηθεί αρκετά, μέσα από τις απαντήσεις που δίνετε στα διαφόρα θέματα. Όμως είναι πολύ θλιβερό, τη στιγμή που δεν έχουμε παιδεία, να μη ξέρουμε τελικά πως να ζήσουμε για να είμαστε ικανοποιημένοι. Να φτάνουμε έτσι σε μια ηλικία και να διαπιστώνουμε, ότι σχεδόν όσα μάθαμε είναι ξεπερασμένες αντιλήψεις, που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μας, δεν είναι αποτελεσματικές, για να μας οδηγούν σε σωστές αποφάσεις και γενικά ότι πορευόμαστε περισσότερο μαντεύοντας ποιό είναι το καλύτερο να κάνουμε, προκειμένου να δώσουμε λύση σ\' ό,τι μας απασχολεί κι ότι τελικά μάθαμε να ζούμε περισσότερο με υποκατάστατα. Πώς θ\' αλλάξει αυτό? Σ\' ένα κόσμο σήμερα που δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα το υγιές, πώς μπορείς να καταλάβεις ότι είσαι άρρωστος και τί μπορείς να κάνεις τελικά? Από πού θ\' αρχίσεις? Σας ευχαριστώ!

Αγαπητή Μιμή, το αίσθημα της θλίψης συνήθως εμφανίζεται όταν οι προσδοκίες μας επανειλημμένα δεν επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα και δημιουργείται η χρόνια γνωστική ασυμφωνία (βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=418033364921133&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=3&src=http%3A%2F%2Fsphotos-c.ak.fbcdn.net%2Fhphotos-ak-ash3%2F523538_418033364921133_1788524610_n.jpg&size=270%2C201). Έχουμε εκπαιδευτεί να αναζητάμε και να αισθανόμαστε την ανάγκη της απόλυτης σταθερότητας, ενός επίγειου παράδεισου, όπου θα έχουμε εξασφαλισμένη τη βέβαιη και αμετάκλητη ευημερία. Αυτό μας ωθεί στη δογματική τάση να εκτιμούμε τα πράγματα γύρω μας ως δεδομένα. Οι ανασφάλειες και η περιορισμένη γνώση δεν μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε ότι όχι μόνο η καθεαυτού ζωή, αλλά και η ίδια η ύπαρξη όσο έμψυχη, τόσο και άψυχη βασίζεται στην κίνηση, που σημαίνει ότι η απόλυτη σταθερότητα δεν συμβαδίζει με την έννοια της ύπαρξης. Ως εκ τούτου, η κάθε ύπαρξη συνοδεύεται από τη ρευστότητα. Η ρευστότητα προϋποθέτει τις αλλαγές, και αλλαγές δημιουργούν την ανάγκη προσαρμογής. Επομένως, όσο υπάρχει ένα ενεργό σύστημα που φροντίζει τη διατήρηση του (στην προκειμένη περίπτωση, ένας ζωντανός οργανισμός ή ο άνθρωπος), θα καλείται να προσαρμόζεται στη ρευστότητα του περιβάλλοντος μέσω αντίστοιχων αλλαγών του εαυτού του, αποκτώντας νέες δεξιότητες και ιδιότητες (όπου συμπεριλαμβάνεται η γνώση, στους ανώτερους από την εξελικτική άποψη οργανισμούς). Παράλληλα, είναι αναγκαίο να τονιστεί, ότι αυτός που δεν γνωρίζει τίποτα, δεν θα έχει τη δυνατότητα απόκτησης οποιασδήποτε γνώσης. Η κάθε διαδικασία εκμάθησης αρχίζει από το μηδέν και προαπαιτεί την αρχική αφομοίωση της στοιχειώδους βάσης, πάνω στην οποία δομούνται οι πιο σύνθετες αντιλήψεις και έννοιες. Οι δυσμενείς συνθήκες επιβίωσης δεν επέτρεψαν στον άνθρωπο να ασχοληθεί επαρκώς με τον ψυχισμό του και να αναπτύξει την αντίστοιχη γνώση, και αυτό μπορεί με σχετική ευκολία να διαπιστώσει ο καθένας από εμάς στο προσωπικό του επίπεδο (όταν διατρέχουμε μια υπαρκτή σοβαρή απειλή, «ξεχνάμε» τους νοητούς προβληματισμούς μας). Είναι φανερό ότι μόνο κατά την επίτευξη της σχετικής ευημερίας και επαρκής ανάπτυξης του επιπέδου της επιστήμης άρχισε να δίνεται στην ανθρωπότητα η δυνατότητα μιας περισσότερο επιτυχημένης προσέγγισης του θέματος. Από την άλλη πλευρά, η κάθε διαδικασία εκμάθησης βασίζεται στην συσσώρευση των προηγούμενων λαθών, η οποία επιτρέπει το διαχωρισμό των πιο εύστοχων επιλογών, καθώς η κάθε θεωρία τεκμηριώνεται από την έμπρακτη εφαρμογή της και επιβεβαιώνεται στο βάθος του χρόνου. Συνεπώς, όλη η προηγούμενη περίοδος αναζήτησης, λαθών, αποτυχιών και προβληματισμών ήταν αναγκαία για την συσσώρευση της γνωστικής βάσης και για την περαιτέρω πρόοδο της ίδιας της γνώσης.



philosophy    19/01/2013 00:25
Γεια σας γιατρέ! Έχω τρεις ερωτήσεις για εσάς. Πρώτον, γιατί κάποιους ανθρώπους ο εαυτός τους τους εχθρεύεται; Ας πούμε γιατί είναι κάποιοι που μπορεί για παράδειγμα να πονούν στο κεφάλι και να πάνε να σκεφτούν κάτι άλλο αλλά να μην τους αφήνει ο εαυτός του λέγοντας τους \\\\\\\"μην το αποφεύγεις, εδώ εστίασε, μπορεί να έχεις καρκίνο\\\\\\\" ή άλλο παράδειγμα, κάποιος να είναι straight αλλά ο εαυτός του να τον τσιγκλίζει λέγοντας του ότι είναι γκέι; Εννοώ ότι κάνοντας κάποιες συζητήσεις, κατάλαβα ότι δεν το έχουν όλοι αυτό (κάποιοι δεν έχουν καν διάλογο με τον εαυτό τους, πράγμα που μαρτυρείται ήδη απ\\\\\\\'τον Σωκράτη). Η απορία μου λοιπόν είναι, γιατί κάποιοι έχουν αυτή τη κόντρα με τον εαυτό τους και κάποιοι όχι; Η δεύτερη ερώτησή μου είναι, παρατηρώ ανθρώπους (μέσα σε αυτούς κι εγώ καμία φορά) που αναρωτιούνται για πράγματα, αν τα έχουν ζήσει στο παρελθόν και μήπως δεν τα θυμούνται. Καμιά φορά ας πούμε αναρωτιέμαι, μήπως μου έχει συμβεί κάτι κακό σε πολύ παιδική ηλικία και δεν το θυμάμαι. Πόση αξία μπορεί να έχει το να σκέφτεσαι κάτι τέτοιο αν απ\\\\\\\' τη μια είσαι σχεδόν σίγουρος για την αυταπάτη αλλά απ\\\\\\\' την άλλη, ποτέ δεν ξέρεις; Και η τρίτη μου ερώτηση είναι η εξής, βλέπω τις απαντήσεις σας και απλά σκέφτομαι, είναι αυτή η κοσμοθεωρία σας για τα πράγματα ή ο τρόπος βοήθειας σας; Δηλαδή εσείς δεν δίνετε σημασία στους τρίτους, έχετε ξεπεράσει συμπλέγματα περηφάνιας-ντροπής, δεν φοβάστε τίποτα, έχετε βρει τις ανάγκες σας, κλπ; Ή απλά αυτός είναι ο τρόπος σας να βοηθάτε όσους σας χρειάζονται; Συγγνώμη αν σας κούρασα με τις πολλές και άσχετες ερωτήσεις!

Αγαπητέ philosophy, η ιδιότητα του ανθρώπου να συναλλάσσεται με τον εαυτό του οφείλεται στην ικανότητα αφηρημένης σκέψης, και προφανώς, άσχετα με το βαθμό χρήσης και συνειδητοποίησης της, χαρακτηρίζει όλους. Αυτή που έχουν αναπτύξει περισσότερο την ικανότητα αυτή, πιο εύκολο αντιλαμβάνονται και συνειδητοποιούν τις συναλλαγές αυτές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτοί που δεν την αντιλαμβάνονται ή δεν τη συνειδητοποιούν δεν τις έχουν. Η επιλεκτικότητα της μνήμης οφείλεται στον τρόπο απομνημόνευσης και εξαρτάται από τη συναισθηματική αξία των γεγονότων (βλ. Μηχανισμοί της σκέψης και της απομνημόνευσης 1-5 http://www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater - www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater). Ενώ, η εμμονή στον αρνητικό τρόπο σκέψης επηρεάζεται από τους Μηχανισμούς Ψυχολογικής Άμυνας (www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater). Ο εαυτός μας μας εχθρεύεται διότι από πολύ μικρή ηλικία έχουμε εκπαιδευτεί να παραβλέπουμε τις ανάγκες του και να τον καταπιέζουμε, και, ως γνωστό η κάθε πίεση συνοδεύεται από αντίσταση και ανάλογη αντίδραση. Όσον αφόρα το τρίτο σκέλος τις ερώτησης σου, ελπίζω πως οι αναφορές μου στο πρώτο πληθυντικό (εμείς) δεν γίνονται αντιληπτές ως ένα απλό σχήμα λογού, αλλά ως ένδειξη της δικής μου συμμετοχής στα χαρακτηριστικά των υπόλοιπων ανθρώπων. Αυτό σημαίνει προφανώς ότι και εγώ, όπως και οι άλλοι, αποτελώ το προϊόν της κοινωνίας μας και έχω ανατραφεί με τις αντίστοιχες αξίες και προβληματισμούς, τους οποίους προσπαθώ να αντιμετωπίσω με γνώση και εκλογίκευση, και όταν διαπιστώνω τη λειτουργικότητα τους, προβάλλω τις εμπειρίες μου στους άλλους, παραθέτοντας τους τη δυνατότητα να δοκιμάσουν κάποιο συγκεκριμένο σκεπτικό και να διαπιστώσουν οι ίδιοι κατά πόσο είναι λειτουργικό στις προσωπικές τους περιπτώσεις. Εξάλλου ο στόχος της Αυτογνωσίας δεν είναι να μετατραπούμε σε απόλυτα λογικές μηχανές, χωρίς κανένα συναίσθημα, αλλά να διαπιστώσουμε μέσω της λογικής, σύγκρισης και γνώσης, κατά πόσο κάποιοι φόβοι και αρνητικά συναισθήματα που παρεμποδίζουν την ομαλή μας καθημερινότητα αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Βέβαια, η επίτευξη της πρώτης αντίληψης δεν σημαίνει την άμεση και πλήρης εφαρμογή της, βασισμένη την απόλυτη αποδοχή. Η κάθε θεωρία είναι αναγκαίο αρχικά να δοκιμαστεί στην πράξη, και εάν επιτύχει, ύστερα από αρκετές επαναλήψεις (ανάλογα με την ισχύ της προηγούμενης αντίθετης πεποίθησης) να μετατραπεί σε ένα βίωμα, το οποίο θα επιτρέπει την ελαχιστοποίηση στο εξής του αναγκαίο χρόνου λογικής επεξεργασίας και βέλτιστης προσαρμογής στις προβληματικές κατάστασης, αναπόφευκτες κατά τη διάρκεια ζωής του οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος. Με αλλά λόγια, δεν υπάρχει ζωή χωρίς προβλήματα, ή, μάλλον, η ίδια η ζωή αποτελεί ένα ατελείωτο πρόβλημα, το οποίο το κάθε άτομο καλείται να αντιμετωπίζει καθημερινά και να αποδεικνύει την ικανότητα του για την επιβίωση.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>