ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1126 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Δήμητρα    12/12/2013 11:25
Γιατρέ σας έχω γράψει και παλιότερα σχετικά με συναισθήματα μειονεξίας που νιώθω και προσπαθώ να τα καταπολεμήσω. Σε παρέα πριν από λίγο καιρό γνώρισα ένα άτομο που αμέσως μου έκανε κοπλιμέντα και έδειχνε ενδιαφέρον για μένα, ενώ προς το τέλος της βραδιάς που είχε πιει αρκετά, μου έκανε ξεκάθαρες ερωτικές προτάσεις. Εγώ δεν έδωσα συνέχεια τότε γιατί γνώριζα ότι έχει άλλη σχέση και δεν ήθελα να μπλεχτώ σε κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά χάρηκα με το ενδιαφέρον του και για κάποιες μέρες μετά το σκεφτόμουν. Όταν τον ξανασυνάντησα άλλες 2-3 φορές η συμπεριφορά του είναι πάντα φιλική, αλλά όχι κάτι παραπάνω. Αν και το ήξερα εξαρχής ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε, τώρα αυτό με στενοχωρεί και με απογοητεύει. Και αναρωτιέμαι, είναι και αυτό άλλη μια έκφραση της μειονεξίας μου, που θέλω οι άλλοι να δείχνουν ενδιαφέρον για μένα και στενοχωριέμαι όταν αυτό δε συμβαίνει, ή απλά μου αρέσει και για αυτό νιώθω έτσι; Ευχαριστώ πολύ.

Αγαπητή Δήμητρα, η ανάγκη της απόλυτης αποδοχής και της θετικής ανταπόκρισης συνήθως συνδέεται με την υποκειμενική αίσθηση της αναξιότητας, όταν η κάθε απόρριψη βιώνεται ως τεκμηριωμένη απόδειξη της προσωπικής ανεπάρκειας, χωρίς τη δυνατότητα αντίληψης της διαφορετικότητας των εξατομικευμένων προτιμήσεων, προσδοκιών και αξιών



ΑΓΑΠΗ    10/12/2013 10:53
ΘΕΛΩ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ...ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΥΜΝΑΖΟΜΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΟΡΘΕΙΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩΤΑ 2 ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ Η ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΕΤΩΝ 39

Αγαπητή Αγάπη, το «πρέπει» συνήθως δεν είναι αρκετά αποτελεσματικό για τη διαχρονική συνέχεια μιας προσπάθειας, ενώ η ύπαρξη αρκετά ισχυρών κινήτρων την εξασφαλίζει. Όσον αφορά την απελπισία, αυτή κατά κανόνα οφείλεται στη μειωμένη αυτοπεποίθηση.



Maria    28/11/2013 23:32
Γεια σας γιατρέ Ο φίλος μου αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα εργασίας και απογοητεύσεις από φίλους. Εκείνος αντιδρά περισσότερο από το κανονικό για ορισμένες συζητήσεις που έχουμε και θέλει να λύσει τα προβλήματά του μόνος. Συζητάμε μερικές φορές, αλλά όταν κάτι μεταξύ μας πάει στραβά, τότε αρχίζει να μην απαντά στο τηλέφωνο ή θέλει να είναι μόνος. Δεν ξέρω τι να κάνω γιατί αρχίζω να αισθάνομαι λιγότερο σημαντικό για αυτόν. Μου είπε ότι όταν δεν είναι καλά δεν θέλει να μιλήσει σε κανέναν. Δεν μπορώ να τον καταλάβω. Αν δεν είμαι καλά θέλω να του μιλήσω, γιατί δεν θέλει να μου μιλήσει;

Αγαπητή Μαρία, οι περισσότεροι άνδρες παραδοσιακά είναι επικεντρωμένοι στην προσωπική επιτυχία και στην ανταγωνιστικότητά τους. Για το λόγο αυτό, όταν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, προσπαθούν να απομονωθούν, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν την προσοχή στην επίλυσή του και ενδεχομένως να μη φανερώσουν την προσωρινή αδυναμία τους. Ενώ, οι γυναίκες εξίσου παραδοσιακά, υιοθετούν τη συλλογική συμπεριφορά, η οποία βασίζεται στην αλληλοστήριξη και στερείται της ανταγωνιστικότητας. Και αυτό τους επιτρέπει να παραθέτουν τους προβληματισμούς η μια στην άλλη και να προσπαθούν να βρουν τη λύση από κοινού.



Ελένη    26/11/2013 06:02
Καλησπέρα.. Είμαι 18 ετών πλέον απο προχθές και ενώ πριν λίγους μήνες αντιμετώπιζα κρίσεις άγχους εξαιτίας αποτυχίας των πανελληνίων εξετάσεων μου, ξεκίνησα να επισκέπτομαι ψυχολόγο και με την βοήθεια δικών μου ατόμων το ψιλό ξεπέρασα.. Παρ\\\\\\\'όλα αυτά ακόμα όταν βγαίνω έξω σε πολυκοσμία και επιθετικό κόσμο τρομάζω.. Το πρόβλημα μου είναι οτι φοβάμαι το γεγονός οτι πλέον είμαι ενήλικη...Φοβάμαι οτι θα με αφήσουν οι γονείς μου.. Οτι οι φίλοι μου είναι περαστικοί απο τη ζωή μου και στον αισθηματικό τομέα που παλιότερα στηριζόμουν, πλέον έχω απογοητευτεί απολύτως και απο εκεί...Φοβάμαι τον χρόνο..Φοβάμαι οτι χάνω τη ζωή μου..Δεν πέρασα σε κάποια σχολή και ετοιμάζομαι να ξανά δώσω πανελλήνιες χωρίς ομως να έχω ξεκινήσει το διάβασμα..Φοβάμαι για τη ζωή μου..Φοβάμαι να μεγαλώσω..Θέλω να παρα μείνω πάντα παιδί...Οι μεγάλοι νιώθω οτι ειναι κακοί...Συμφεροντολόγοι..Φοβάμαι οτι θα χρειαστεί να αλλάξω για να επιβιώσω..Έχω μάθει να δίνω τα πάντα στους άλλους...Και να πιστεύω στην αγάπη και στις αξίες...Φοβάμαι οτι χάθηκαν όλα αυτά στην εποχή μας..Φοβάμαι να μεγαλώσω και δε ξέρω πως να το αντιμετωπίσω...Θα χαρώ πολύ αν μου απαντήσετε και νιώσω οτι κάποιος με καταλαβαίνει και ξέρει τι περνάω και γιατί...Ευχαριστώ πολύ!

Αγαπητή Ελένη, ο φόβος της ενηλικίωσης σχετίζεται με τη μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση που διαμορφώνονται κατά την ανατροφή και προδικάζουν την υπερβολική εξάρτηση από την αποδοχή των άλλων και από την θετική αξιολόγησή τους. Με τον τρόπο αυτό ένα άτομο μαθαίνει κυρίως να προσπαθεί να προκαλεί θετική εντύπωση στους άλλους και να πασχίζει να εισπράττει πάση θυσία την επιδοκιμασία τους, αγνοώντας κατά κανόνα τις προσωπικές του ανάγκες. Ο κόσμος των ενηλίκων δεν είναι «κακός» επειδή βασίζεται στο συμφέρον εάν ληφθεί υπόψη ότι το συμφέρον αυτό είναι αμοιβαίο. Ωστόσο η διαπίστωση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την καθιερωμένη, καθαρά υποκειμενική και χειριστική αντίληψη περί της ανιδιοτέλειας και προκαλεί τις ενδοψυχικές συγκρούσεις στα άτομα, εκπαιδευμένα με πάγιες, άκαμπτες και μη αντίστοιχες στην πραγματικότητα ηθικές αξίες. Οι υποχρεώσεις των ενηλίκων συνήθως συνοδεύονται από αντίστοιχες απολαβές, η βασικότερη από τις οποίες είναι η δυνατότητα ελευθερίας της βούλησης και του ορισμού της προσωπικής πορείας. Ενώ η υπερπροστατευτική γονική κάλυψη εμπεριέχει κατά κανόνα την επιβολή, την καταπίεση και την παρεμβατικότητα. Το τι θα προτιμήσει ο καθένας είναι θέμα προσωπικής επιλογής, αρκεί να αντιλαμβάνεται και να αποδέχεται τις συνέπειες και, με τον τρόπο αυτό, να προλαμβάνεται η πιθανή μετέπειτα απογοήτευση.



χαρά    20/11/2013 04:01
Εχω τασεις αυτοκτονιας απο πολυ μικρη αλλα ολο ειχα την ελπιδα οτι καποια μερα ολα θα πανε προς το καλυτερο. Οτι θα γινω ευτυχισμενη. Τωρα πια κουραστηκα να περιμενω κ εδωσα τελευταια ευκαιρια στην ελπιδα. Θα φυγω για μια νεα αρχη και αν δω οτι ουτε κ εκει δεν αλλαξει κατι ουσιαστικα προς το καλυτερο τοτε θα βαλω ενα τελος στην ανυποφορη ζωη. Και ειναι πολλοι οι λογοι κ οχι παραλογοι. Το εχω σκεφτει πολυ κ λογικα. Εχω καταθλιψη πανω απο 15 χρονια κ απο τοτε σπανια να μην εχω κλαψει καθε μηνα καθε βδομαδα. Θελω να ζω γιαυτο ζω ακομα. Αλλα η ζωη που ζω δεν ειναι για να ζει κανεις. Εχω κ καποιες παραισθησεις απο μικρη οτι στενευει το δωματιο οτι καποιος ειναι στο χωρο που ειμαι μια μορφη κ παραισθησεις μεσα στη σκεψη οτι πχ ενα σχεδιο απλο απο τεσσερις γραμμες, εγω το βλεπω ξαφνικα να γεμισει χωρις να επρεπε χωρις να ειναι λογικο, με διαφορα σχεδια παραλογα κ ασφυκτικα. Καποτε βρηκα τροπο απο ενα τραγουδι που σιγοτραγουδω που παραλογως ενιωθα οτι ειναι σε σταθερες αποστασεις ηχου κ οτι αυτο με επαναφερει κ κανει να εξαφανιζονται αυτες οι παραισθησεις. Κ μετα καποια στιγμη που ειδα κ ενιωσα κατι δαιμονικο στον υπνο αλλα το νιωσα κ πραγματικα σα να συναιβενε, ελεγα το \\\\\\\'ΠΑΤΕΡ ΥΜΩΝ\\\\\\\' 3 φορες η κ περισσοτερες στον υπνο μου αλλα κ στη πραγματικοτητα για να \\\\\\\'εξωντωσω\\\\\\\' το κακο. Αυτα κ πολλα αλλα εχω παθει κ ζησει κ ζω ακομα κ αυτο μ\\\\\\\'εχει φερει ως εδω η θα γινω χαρουμενη η θα πεταξω στα ουρανια. Αντιο

Αγαπητή Χαρά, η ελπίδα, χωρίς τις αντίστοιχες κατάλληλες πράξεις, βασισμένες στην αντίστοιχη γνώση, στις περισσότερες περιπτώσεις καταλήγει στην απογοήτευση καθώς οι έτοιμες λύσεις προσφέρονται μόνο στην παιδική ηλικία από τους γονείς για απλές και πόλη βασικές ανάγκες. Με την ενηλικίωση καλούμαστε όλοι και να καταλάβουμε τις ανάγκες μας, και να αναζητήσουμε τους τρόπους ικανοποίησής τους. Και στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι τα λάθη και οι αποτυχίες αποτελούν το αναπόσπαστο και αναγκαίο μέσο εκμάθησης, το οποίο βοηθά να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα ώστε οι προσπάθειές μας να έχουν περισσότερη αποτελεσματικότητα.



rose    17/11/2013 20:12
καλησπερα. πως γινεται και καποιοι απο εμας καταληγουμε μονοι,στερουμαστε τη συντροφικοτητα και δυσκολα συναπτουμε σχεσεις, δυσκολα αισθανομαστε ομορφα κι ερωτικα σε μια σχεση? πως γινεται και καποιοι βρισκουν νωρις αυτο που τους ταιριαζει και προχωρουν εχουν μια καθημερινοτητα, μια ζωη, κανουν σχεδια για το μελλον, αγαπουν? εγω ετσι ενιωσα μονο δυο φορες στη ζωη μου σε μικροτερη ηλικια. τωρα ειμαι 32 και ολα φανταζουν δυσκολα και ακατορθωτα.ειμαι σε μια σχεση χωρις μελλον και δεν μπορω να αλλαξω κατι σε αυτη.κι εγω ειμαι ακομα στη σχεση αυτη γιατι τουλαχιστον νιωθω..οι συνεπειες απο ολο αυτο φανταζουν ολεθριες. δεν εχω κοινο βιο μαζι του και φοβαμαι οτι θα καταληξω αγριμι.θελω πολυ να κανω παιδια.ομως προτιμω να ειμαι μονη μου παρα σε μια σχεση με καποιον αλλο που δεν νιωθω οπως θα επρεπε. δεν βαζω στανταρ στην ομορφια η την οικονομικη κατασταση του αλλου αλλα στο πως αισθανομαι μαζι του.και περα απο τη σχεση που εντος εισαγωγικων εχω δεν καταφερνω να αποκτησω κινητρο για καποιον αλλον.αισθανομαι ζηλια για ολα αυτα που δεν εχω σε προσωπικο επιπεδο.εχω κοψει τις επαφες με ζευγαρια με παιδια γιατι αισθανομαι ασχημα για μενα.αν ερωτευομουν πιο ευκολα ισως τα πραγματα να ηταν διαφορετικα.γιατι χρειαζεται αυτη η σπιθα για να δεσει μια σχεση κατα τη γνωμη μου.γινομαστε ολο και πιο ακαμπτοι? πιο δυσκολοι? πως μπορουμε ν αλλαξουμε τη ροη μας? ειναι δυνατον ν αλλαξει ο ψυχισμος μας?αρα και η ευκολια στο να βλεπουμε καποιον ερωτικα και ναδενομαστε? τι ρολο παιζει σε αυτα το προτυπο της οικογενειας? ευχαριστω και συγγνωμη για τη μακρηγορια.

Αγαπητή rose, οτιδήποτε που έχει το παρόν νομοτελειακά έχει και το μέλλον του, είτε αρνητικό, είτε θετικό. Η αξιολόγηση του μέλλοντος είναι υποκειμενική και εξαρτάται από τις προσδοκίες του κάθε συγκεκριμένου αξιολογητή, βασισμένες στον τρόπο αντίληψης, τον οποίο έχει διδαχθεί κατά την ανατροφή του. \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\ Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε υιοθετήσει μια ιδανική εικόνα της ερωτικής σχέσης και αισθανόμαστε την ανάγκη να την υλοποιήσουμε στην προσωπική μας πορεία, σε αρκετές περιπτώσεις χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος. Πολύ ισχυρό μέρος της αντίληψης επί του θέματος έχουν τα κοινωνικά στερεότυπα, τα οποία αντιγράφονται, υιοθετούνται και αντιλαμβάνονται ως προσωπικές επιλογές και ανάγκες. \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\ Ένα από τα βασικότερα στερεότυπα «επιτυχίας» του ρόλου της γυναίκας ήταν και συνεχίζει να παραμένει η εκπλήρωση της τεκνοποίησης στα πλαίσια της επικυρωμένης από την παράδοση της κοινωνίας μορφής του γάμου. Η πλειοψηφία των γυναικών αισθάνεται την επιτακτική ανάγκη εκπλήρωσης αυτού του ρόλου ώστε να καταξιωθεί κοινωνικά και να εισπράξει την αποδοχή και την αναγνώριση. Ως γνωστό, η εμμονή σε μια ιδέα παρεμποδίζει την δυνατότητα αντικειμενικής κατάστασης, παραβλέποντας τις προσωπικές προτιμήσεις και ιδιαιτερότητες. \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\ Έτσι συχνά βρισκόμαστε σε αντίφαση, να ακολουθήσουμε κάποιο κοινωνικό στερεότυπο, το οποίο το εκλαμβανόμαστε ως δική μας ανάγκη, ή να προτιμήσουμε την αυθόρμητη, αυθεντική, προσωπική παρόρμηση, διαμορφωμένη ως αντίκτυπο των πραγματικών μας ιδιαίτερων αναγκών, αλλά εκλαμβανόμενη ως κατακριτέα και «μη σωστή». Σε αρκετές περιπτώσεις επικρατεί η τάση της κοινωνικής ταύτισης, ωστόσο υπάρχουν κάποιες φορές που επιτυγχάνεται η περισσότερη αποδοχή του εαυτού μας έτσι όπως είναι και βάσει αυτού αυξάνονται οι πιθανότητες εσωτερικής αρμονίας.



Ελένη    10/11/2013 18:34
Καλησπέρα. Ντρεπόμουν πραγματικά να σας ρωτήσω για το πρόβλημά μου, αλλά θέλω να μάθω αν έχετε ξανακούσει παρόμοια περίπτωση με τη δικιά μου, επειδή είχα δοκιμάσει και ψυχοθεραπεία κάποια στιγμή και δεν ήξεραν πραγματικά τι να μου πουν! Είμαι 20 χρονών και πιστεύω ότι είμαι τελείως ανίκανη να αγαπήσω και γενικά να δεθώ με οποιονδήποτε, ακόμη και την οικογένειά μου. Δεν είμαι ψυχοπαθής - έχω πολύ έντονη συνείδηση, και μάλιστα είμαι πολύ καλοπροαίρετος και συναισθηματικός άνθρωπος... Κατά μία έννοια \\\\\\\'\\\\\\\'νοιάζομαι\\\\\\\'\\\\\\\' για τους άλλους, έχω μεγάλη εμπάθεια, και είμαι τρομερή ακροάτρια, αλλά δεν έχω νοιαστεί ποτέ πραγματικά για κανέναν. Κατά συνέπεια δεν κάνω φίλους, γιατί δεν θέλω να έχω παρατεταμένες σχέσεις με κανέναν, ούτε σχέση, γιατί δεν έχω ερωτευτεί ποτέ μου. [Έχει σίγουρα να κάνει με το πώς μεγάλωσα, καθώς οι γονείς μου δεν ήθελαν να κάνουν οικογένεια, ούτε ήταν ερωτευμένοι, απλά παντρεύτηκαν με συνοικέσιο και έκαναν παιδιά επειδή αυτό περίμεναν οι άλλοι από αυτούς. Καθώς μεγάλωνα η μητέρα μου ήταν πολύ δυστυχισμένη, και το ξεσπούσε αρκετά πάνω μας (ο πατέρας μου ήταν απών, αλλά αυτό το θεωρώ σίγουρα καλό!), και απ\\\\\\\'ότι θυμάμαι και η λίγο μεγαλύτερη αδερφή μου δεν ήθελε να παίζει μαζί μου, όταν είμασταν παιδιά]. Γενικά ένοιωθα πάντα ανεπιθύμητη και πιστεύω πως η μητέρα μου μου δημιούργησε απίστευτο άγχος από την παιδική μου ηλικία και μου μετέδωσε λίγο την κατάθλιψή της κατά την εφηβική μου ηλικία.. Βέβαια κατά μία ευρεία έννοια αγαπάω την οικογένειά μου, απλά δεν τους είδα ποτέ σαν πραγματική \\\\\\\'\\\\\\\'οικογένεια\\\\\\\'\\\\\\\' (νιώθω δηλαδή ότι και να πεθάνουν, ίσως και να στεναχωρηθώ, αλλά αποκλείεται να τους \\\\\\\'\\\\\\\'πενθήσω\\\\\\\'\\\\\\\'). Από την άλλη, η αδερφή μου είναι φυσιολογική σε σχέση με μένα, και δεν έχω ακούσει ποτέ για τέτοια συναισθηματική αποστασιοποίηση για κάποιον μη-ψυχοπαθή. Δεν περιμένω να έχετε κάποια ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημά μου, παρόλ\\\\\\\'αυτά θα ήθελα να δω τι έχετε να πείτε για το θέμα..

Αγαπητή Ελένη, η ικανότητα ενός ατόμου να δημιουργεί και να διατηρεί ισορροπημένες διαπροσωπικές σχέσεις βασίζεται στα βιώματα της παιδικής του ηλικίας και στην νοητή του σχέση με τους γονείς. Το επίπεδο της αντίληψης και η μη αποδοχή του δικαιώματος για λάθη και αποτυχίες που υιοθετούνται κατά την ανατροφή οδηγούν τους περισσότερους ανθρώπους στην τάση απόδοσης των ευθυνών και στο θυμό προς τους γονείς τους, προκαλώντας ισχυρές ψυχολογικές συγκρούσεις, καθώς οι γονείς οι γονείς του κάθε ανθρώπου αποτελούν το αναπόσπαστο μέρος του ψυχισμού του και η απόρριψή τους αμετάκλητα συνδέεται με τη μη αποδοχή του εαυτού του. Και ως γνωστό, όποιος δεν είναι σε θέση να αποδεχθεί τον εαυτό, δε μπορεί να το κάνει και με άλλους. ///////// Ωστόσο, στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να εξακριβωθεί η πραγματική έννοια των κοινωνικών και των διαπροσωπικών σχέσεων, ώστε να αποφευχθεί η συνηθισμένη παγίδα υπερβολικής εξάρτησης από αυτές. Δηλαδή, να αποτραπεί η διολίσθηση από μια άκρη, της απόρριψης των αναγκαίων επαφών, στην άλλη, της απόλυτης προσκόλλησης.



0016    04/11/2013 19:07
Ειμαι 19 χρονων μου αρεσουν οι γυναικες αλλα φοβαμαι την κακη κριτικη για την εμφανιση,το μεγεθος του πεους μου και γενικα για την συμπεριφορα μου.Ειμαι πολυ ανασφαλης εχωντας χαμηλη αυτοεκτιμηση...τι μπορω να κανω για να διωξω τις φοβιες μου?

Προφανώς, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και ο συνδεδεμένος με αυτή φόβος επίκρισης αντιμετωπίζονται αιτιολογικά μέσω της αλλαγής των αντιλήψεων και της συνολικής αναθεώρησης της γενικής κοσμοθεωρίας. Διαφορετικά, ακολουθείται η συνηθισμένη οδός των τεχνικών που μειώνουν τις εξωτερικές εκδηλώσεις, αλλά αφήνουν ανέγγιχτες τις πρωταρχικές αιτίες, διαιωνίζοντας το φαύλο κύκλο των προβληματισμών και δυσαρέσκειας με την καθημερινότητα.



ΛΑΖΑΡΟΣ_1    04/11/2013 13:56
μου κάνει μεγάλη εντυπωση η άποψη που διατυπώσατε,οτι η στάση ,οι αντιλήψεις και η συμπεριφορα της οικογενειας αποτελεί τη βασική αιτία των ανασφαλειών κάθε ατόμου!Πολύ σπουδαία διαπίστωση.

Αγαπητέ Λάζαρε, οι ανασφάλειες αποτελούν ένα μέρος της προσωπικότητας του ανθρώπου, η οποία διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία, κατά την ανατροφή του, σύμφωνα με τον τρόπο συμπεριφοράς των γονιών. Ο τρόπος αυτός είναι αμφίβολο κατά πόσο μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου χωρίς συγκεκριμένες, ειδικά στοχευμένες προσπάθειες και αντίστοιχη αυτογνωσία.



ΜΑΡΙΑ_    03/11/2013 14:02
η γενικότερη καλλιέργεια και υποδομή του ανθρώπου πόσο σημαντική είναι για να τον βοηθήσει στη σχέση του αλλά και στις λοιπές διαπροσωπικές του σχέσεις?

Αγαπητή Μαρία, το επίπεδο της γενικής παιδείας προκαθορίζει την ικανότητα αντίληψης και αποδοχής των νέων δεδομένων, καθώς συνδράμει ουσιαστικά στη διαφυγή από τα στενά όρια των δογματικών πεποιθήσεων που χαρακτηρίζουν το κοινό σύστημα αξιών, βασισμένο στον απόλυτο τρόπο αξιολόγησης των εννοιών «καλό» και «κακό». Ο γενικός δογματικός τρόπος αξιολόγησης των εννοιών αυτών μεταφέρεται και στις διαπροσωπικές σχέσεις, μετατρέποντας τις σε πιεστικές, επιβλητικές και απαιτητικές. Προφανώς, το αρνητικό πρόσημο που συνοδεύει τέτοιες σχέσεις δε συμβάλλει στη λήψη ικανοποίησης από αυτές, η οποία, με τη σειρά της, αποτελεί τη βασική προϋπόθεση και το κυρίαρχο κίνητρο για την ύπαρξη της θέλησης των ανθρώπων να καταβάλλουν προσπάθειες για τη διατήρησή τους.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>