ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1209 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


γιαννης    01/07/2014 00:54
Λετε πως η πραγματικοτητα δειχνει πως αν ο ανθρωπος δεν ειναι καλα μονος δςν ισορροπει σε καποια σχεση. εγω παρατηρω πως οι ανθρωποι που ειναι καλα μονοι ειναι παντα μονοι ενω ανθρωποι ποι μονοι τους ειχαν ακραια συναισθηματα και συμπεροφορες οταν βρηκαν καποιον να συνυπαρξουν και να συντροφευουν βρηκαν τις ισορροπιες τους και ειναι ευτυχισμενοι. νομιζω πολλα παραδειγματα τριγυρω. δεν ξερω γιατι προβαλλετε με τετοια σιγουρια και πολυ απολυτα τηνΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗ ΜΟΝΑΞΙΑ. οντως πιστευεττε τοσο στην εννοια αυτη. και τι λετε για τα τοσα παραδειγματα ανθρωπων γυρω μας; πως τα εξηγειτε;

Όντως, όταν επικρατεί η προσδοκία ότι μια συσχέτιση θα αλλάξει ριζικά τους προϋπάρχοντες προβληματισμούς, η επίτευξή της αρχικά προκαλεί τον ενθουσιασμό και την ικανοποίηση. Το ζήτημα όμως είναι κατά πόσο η κατάσταση αυτή διατηρείται διαχρονικά και που καταλήγει στις περισσότερες περιπτώσεις; Επίσης είναι αναγκαίο να αναφερθεί ότι συνήθως εξετάζουμε τις αιτίες των προβληματικών καταστάσεων, χωρίς να ορίζουμε απόλυτα τα κοινότυπα «σωστό» και «λάθος», παραχωρώντας σε κάθε άτομο το δικαίωμα παρατήρησης, δοκιμασίας, επιβεβαίωσης ή διάψευσης από τη δική του πραγματικότητα, και τελικά, επιλογής και ορισμού της προσωπικής του πορείας.



Άννα    30/06/2014 19:59
Καλησπέρα και συγχαρητήρια για την πολύτιμη βοήθεια που προσφέρετε. Είμαι μαθήτρια της Γ΄Λυκείου και πρόσφατα ξεκίνησα τα εντατικά-καλοκαιρινά μαθήματα. Είμαι πολύ παθιασμένη με την κατεύθυνση μου και έχω αγαπήσει αυτό που κάνω. Σκοπός μου είναι η Ψυχολογία Α.Π.Θ. Όμως παρατηρώ πολλές διαταραχές στην συγκέντρωση μου. Όλα είναι φυσιολογικά (ύπνος, διατροφή, βάρος, εκγύμναση. Το μοναδικό μου πρόβλημα είναι αυτό και γενικότερα οι ψυχικές διαταραχές λόγω κάποιων αρνητικών περιστάσεων. Τί προτείνετε ως αποτελεσματικότερη λύση; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των αρνητικών περιστάσεων βασίζεται σε δυο άξονες: Ο πρώτος, σχετίζεται με την αντικειμενικότερη προσέγγιση και με τη διαφυγή από την τάση νοητής τραγικοποίησης των συνεπειών τους. Ο δεύτερος, με τις προσπάθειες αλλαγής της υπάρχουσας δυσάρεστης πραγματικότητας, βασισμένες σε επαρκή σχετική γνωστική βάση.



ΑΝΝΑ    29/06/2014 14:16
Γεια σας και συγχαρητηρια για την ιστοσελιδα σας και για την βοηθεια που προσφερετε. Θα ηθελα να σας ρωτησω πως ερμηνευετε το γεγονος οτι συγχωρω συνεχως το ιδιο ατομο και του δινω καινουριες ευκαιριες καθε φορα που με απογοητευει πιστευωντας λανθασμενα οτι εχει αλλαξει, ενώ μετα απο λιγο καιρο μου υπενθυμιζει πως δεν αξιζε αλλη μια ευκαιρια. Συγκεκριμενα προκειται για μια παιδικη μου φιλη.

Η τάση για «συγχώρεση» πιθανόν να βασίζεται σε δυο άξονες. Ο πρώτος εκφράζει την ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης και «ανωτερότητας», καθώς αυτός που συγχωρεί αυτονόητα τοποθετείται σε θέση του «σωστού» και του κριτή, οπότε η επαναλαμβανομένη συγχώρεση προσφέρει τις επιπρόσθετες δυνατότητες επιβεβαίωσης της πλεονεκτικής του θέσης, ενισχύοντας την υποκειμενική αίσθηση «είμαι καλός». Ο δεύτερος σχετίζεται με το φόβο της μοναξιάς, και με σχετικές επακόλουθες ανασφάλειες, η οποίες παρεμποδίζουν το άτομο να αποσαφηνίσει τα όριά του και να τα υποστηρίξει ή να τα υπερασπίζει, καθησυχάζοντας τον εαυτό του με την ελπίδα ότι την επόμενη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά και θα συγκλίνουν με τις επιθυμίες ή με τις προσωπικές του προσδοκίες.



αγνωστ    25/06/2014 02:03
Καλησπερα κι απο μενα. Το προβλημα που θα ηθελα να εκφρασω ειναι οτι δεν εχω καταφερει να φτιαξω τη ζωη μου σε προσωπικο επιπεδο. δεν εχω βρει εναν ανθρωπο να ζησω τη ζωη μου συντροφικα με κατανοηση κ στηριξη. να σχεδιαζω το μελλον και να μοιραζομαι την καθημερινοτητα μου. αυτο με κανει να αισθανομαι τρομερη μοναξια και απογοητευση. γυρω μου οι ανθρωποι κανουν σχεσεις τρωνε βγαινουν ζουν μαζι κι εγω απλα δεν τα καταφερνω. δεν καταφερνω κατι αμοιβαιο. υπαρχουν ανθρωποι που με επελεξαν και εμενα δεν μου εβγαινε και ανθρωποι που επελεξα εγω και δεν εβγαινε σε εκεινους. εχω απογοητευτει και φοβαμαι οτι εχω χασει το τρενο της ζωης.πραγματικα μια ζωη μονος ειναι τρομερα αδιαφορη βαρετη και μη ικανοποιητικη. Χωρις κινητρο και ψυχρη. πολλοι ανθρωποι βρισκουν ευκολα καποιον γιατι εχουν και ΚΟΙΝΟΤΥΠα στανταρ. εγω εχω προσπαθησει κ ημουν συνεπης στις σπουδες μου και μετα στη δουλεια μου.εχω μια ικανοποιητικη εξωτερικη εμφανιση.δεν πιστευω σε μαντεις ωροσκοπους κ μεταφυσικα. αυτοματα ολοι οσοι εινναι κατι αλλο απο αυτα ερχονται εναντια στη κοσμοθωρια μου και δεν μπορω να επικοινωνησω.ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ!!

Είναι αμφίβολο κατά πόσο η καθεαυτού ερωτική σχέση είναι σε θέση να προσφέρει την ψυχική ισορροπία, όπως και κάθε άλλο μεμονωμένο γεγονός ή επίτευγμα. Για το λόγο αυτό παρατηρούμε ότι σε αρκετές περιπτώσεις μετά τον πρώτο ενθουσιασμό εμφανίζεται η απογοήτευση. Για να είμαστε σε θέση να δημιουργούμε και να διατηρούμε τη σχετική ισορροπία στις σχέσεις μας είναι αναγκαίο να λαμβάνουμε υπόψη δυο βασικά πράγματα: 1. Όταν κάποιος είναι δυστυχισμένος μόνος του, θα είναι δυστυχισμένος και στις σχέσεις του, καθώς οι σχέσεις των ενηλίκων δεν ταυτίζονται με την ανιδιοτελή αγάπη των γονιών προς τα μικρά παιδιά τους όταν επικρατεί η μονομερή προσφορά. Οι σχέσεις των ενηλίκων βασίζονται στην αμοιβαία προσφορά. Και στο σημείο αυτό προκύπτει η εύλογη ερώτηση: τι θα είναι σε θέση να προσφέρει ένα δυστυχισμένο άτομο εκτός τις δυστυχίας του; 2. Όσο περισσότερο οι αντιλήψεις και οι αξίες μας διαφέρουν από τα κοινωνικά στερεότυπα, τόσο αυξάνεται η δυσχέρεια στην εύρεση των ατόμων που συμπίπτουν με τα δικά μας πρότυπα. Και στο σημείο αυτό ο καθένας μπορεί να βρεθεί μπροστά στην επιλογή: να συμφιλιωθεί, καταπιέζοντας τον εαυτό του, να αλλάξει τις αντιλήψεις του εφόσον αυτές σε συμπίπτουν με την πραγματικότητα, ή να προτιμήσει την καθυστέρηση ικανοποίησης των επιθυμιών του, αυξάνοντας παράλληλα τη σχετική γνώση και εξασφαλίζοντας τις καταλληλότερες συνθήκες.



χριστινα    25/06/2014 00:35
πως δημιουργειται η ενοχικοτητα?πιστευετε οτι εχει σχεση με την σημαντικοτητα που νιωθει καποιος για τον ευατο του?μπορει κανεις να ειναι ενοχικος και να μην το αντιλαμβανεται??πως μπορει κανεις να το καταλαβει??και κατι ακομα..ενας γεροντας ελεγε\\\\\\\'\\\\\\\'αν ειναι να πνιγεις ας πνιγεις σε μεγαλο ποταμι\\\\\\\'\\\\\\\'εννοοντας οτι ειναι καλυτερα να κανεις οτι θα εκαναν οι αλλοι,οι περισσοτεροι,και ας ειναι και λαθος.τι λετε εσεις για ολα αυτα?ευχαριστω εκ των προτερων

Το λεξικό ορίζει την ενοχή ως συναίσθημα που κυριαρχεί στη συνείδησή μας, όταν εμείς οι ίδιοι αποδοκιμάζουμε και επικρίνουμε πράξη μας, συμπεριφορά μας κτλ., επειδή έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα ή είναι αντίθετη προς τις ηθικές αρχές: Τις ενοχές έχει ο κάθε άνθρωπος, καθώς το υπάρχον σύστημα εκπαίδευσης τις διαμορφώνει κατά την ανατροφή όταν αφομοιώνονται οι απόλυτες έννοιες «καλό» και «κακό» μεταφερόμενες σε προσωπικό επίπεδο «είμαι καλός» ή «είμαι κακός». Συνήθως επικρατεί το δεύτερο, διότι εξυπηρετεί τους χειραγωγικούς και χειριστικούς μηχανισμούς. Από μικρή ηλικία οι περισσότεροι μαθαίνουμε ότι για να μας αγαπούν οι άλλοι (συνήθως αρχικά οι γονείς) πρέπει να είμαστε «καλοί», δηλαδή, να συμμορφωνόμαστε με τις απαιτήσεις και με τις προδιαγραφές τους, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις δε συμπίπτουν με τις προσωπικές μας ανάγκες ή παρορμήσεις. Η αντίληψη «πρέπει να είμαι καλός για να με αγαπούν» συμβάλλει αποφασιστικά στην εδραίωση της μειονεξίας, όταν οι γονείς για διάφορους λόγους δεν προσφέρουν ή δεν είναι σε θέση να προσφέρουν την αναγκαία προσοχή στο παιδί τους Ο βαθμός συνειδητοποίησης της εποχικότητας σχετίζεται με το βαθμό γνωστικής βάσης στο συγκεκριμένο τομέα. Όσο περισσότερο χρόνο και προσπάθειες αφιερώνουμε στη μελέτη και στην πρακτική εξάσκηση της γνώσης που αποκτούμε, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες αντίληψης και αποδοχής των πρωταρχικών αιτιών. Όσον αφορά την κοινή τάση απόλυτης ταύτισης με τα κοινωνικά πρότυπα, αυτή μάλλον οφείλεται στην εξίσου κοινή ανάγκη απόλυτης αποδοχής και θετικής εκτίμησης. Ωστόσο το τι είναι καλύτερο για κάποιον με σχετική αντικειμενικότητα μπορεί να προσδιορίζει μόνο το ίδιο το άτομο, καθώς είναι σχεδόν αδύνατο να προβλέψει κάποιος όλες τις λεπτομέρειες και ιδιαιτερότητες των υπαρχόντων ή μελλοντικών καταστάσεων.



Αναστασία    23/06/2014 20:54
Γεια σας!Ειμαι η Αναστασια και ειμαι 18 χρονων. Απο μικρη με θυμομουν παντα λιγο ντροπαλουλα. Για να γινω φιλη με καποιον πρεπει να το γνωριζω πολυ καιρο. Ομως εχω τις παρεες μου και με πολλα παιδια στο σχολειο ειμαι μια χαρα. Απο την αλλη ομως κολλαω στην ιδεα να κανω μια σχεση για το λογο οτι δεν θελω να μπω στη διαδικασια να βγαινω με καινουργιες παρεες, και γενικα επειδη ζω στην Αμφισσα..μια γενικα μικρη πολη ολοι σχεδον γνωριζομαστε μεταξυ μας εστω και φατσικα και φοβαμαι ισως την γνωμη και τα σχολια των αλλων. Επισης σκεφτομαι οτι ντρεπομαι να εκδηλωνομαι μπροστα στο σχολειο και γενικα σε δημοσιους χωρους.. Ολα αυτα μπαινουν εμποδιο στο να κανω μια σχεση. Τωρα θα ηθελα να σας κανω δυο ερωτησεις. Πρωτον ποιοι ειναι οι παραγοντες που κανουν ενα παιδι ντροπαλο;. Και δευτερον πως ερμηνευετε την ολη κατασταση που σας περιεγραψα; Θα χαρω πολυ αν μου απαντησετε.Ευχαριστω!

Η ντροπή είναι μια γενική υποκειμενική αίσθηση «είμαι κακός/κακιά», η οποία διαμορφώνεται κατά την ανατροφή όταν το παιδί δεν εισπράττει αναγκαία προσοχή και δέχεται περιορισμούς, απαγορεύσεις, τιμωρίες και απόρριψη. Όλα αυτά του δημιουργούν την αντίληψη ότι δεν είναι άξιο της αγάπης των γονιών του έτσι όπως είναι επειδή κάτι μέσα του δεν είναι καλό και την ανάγκη συνεχώς να προσπαθεί να αποδεικνύει αρχικά σε άλλους και ύστερα πλέον στον ίδιο τον εαυτό του το αντίθετο. Στο σημείο αυτό εκδηλώνεται και η υπερβολική εξάρτηση από την θετική αξιολόγηση των άλλων και ο φόβος αρνητικής κριτικής που ωθεί τους περισσότερους ανθρώπους να πασχίζουν να εντυπωσιάζουν το κοινωνικό τους περιβάλλον και να παραμελούν τις προσωπικές τους ανάγκες.



Σταυρος    19/06/2014 16:28
Καλησπέρα, αισθάνομαι οτι έχω ένα σοβαρό πρόβλημα. Είμαι 27 και τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι στο να δυναμώνω τον εαυτό μου. Ενό μέσα στο μυαλό μου στη σκέψη είμαι κάτι δυνατό όταν έχω συναναστροφή με άλλους πάντα μου βγαίνει ο παλιός μου αδύναμος εαυτός που είχα όλα αυτά τα χρόνια.(πχ: να με ρωτήσουν κάτι και ενό να γνωρίζω την απάντηση μην είμαι κυριολεκτικά σε θέση να απάντησω.) Πως μπορώ το μέσα μου να το βγάλω προς τα έξω; Τι ειναι αυτό που με εμποδίζει; Όταν είμαι μόνος μου δε με εμποδίζει να βγάζω προς τα έξω αυτό που πραγματικά είμαι. Αισθάνομαι οτι έχω αυτοπεποίθηση αλλά και παλι δυσκολεύομαι. Ευχαριστώ πολυ εκ των προτέρων.

Ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος είναι αυτός που αναγνωρίζει και αποδέχεται τις «αδυναμίες» του χωρίς να αισθάνεται ντροπή, διότι αυτό επιτρέπει την μελέτη των αδυναμιών, την αναζήτηση των πρωταρχικών τους αιτιών, την εύστοχη οριστική αντιμετώπισή τους σε βάθος του χρόνου, και την πρόληψή τους στο εξής. Ενώ εάν δεν αντιμετωπιστεί η αρχική μειονεξία και οι αντιλήψεις που την ακλουθούν, η κάθε προσπάθεια απότομης αλλαγής μέσω των αποφάσεων, υποσχέσεων, όρκων κ.λπ. θα εκλαμβάνονται ως μια επιπλέον επιβολή και καταπίεση που συνηθίζουμε να υποβάλλουμε τον εαυτό μας και θα προκαλεί την αντίστοιχη αντίδραση και αντίστασή του. Μια από τις κυριότερες εκδηλώσεις της μειονεξίας είναι ο φόβος απόρριψης που καθορίζει το φόβο του λάθους και της της αποτυχίας. Για αυτό και όταν είμαστε μόνοι μας λειτουργούμε με τον τρόπο που ανταποκρίνεται στις πραγματικές μας ικανότητες, ενώ η παρουσία των άλλων συνοδεύεται από το άγχος της αρνητικής κρίσης που τις περιορίζει και μειώνει αισθητά.



ΒΜ    19/06/2014 00:37
Γιατρέ εμένα το πρόβλημα μου είναι ότι εδώ και 3 μήνες έχω γίνει πολύ ευερεθιστη και αντιδρω τουλάχιστον εσωτερικά πολύ έντονα. Γενικά αυτόν τον χρόνο δεν έκανα τίποτα λόγω συνθηκών οι φίλοι μου σπουδάζουν σε άλλες πόλεις εγώ δεν πήγα στη σχολή που πέρασα λόγω οικονομικών προβλημάτων προσπάθησα να βρω δουλειά για να κάνω κάτι αλλά μάταια αλλά ήμουν καλά ψυχολογικά όμως εδώ και 3 περίπου μήνες με πειράζουν ασήμαντα πράγματα νομίζω ότι δεν με αγαπάνε τόσο έχω υψηλές απαιτήσεις από τους δικούς μου ανθρώπους θυμάμαι από το παρελθόν κάποιες κακές στιγμές που είχα με αγαπημένα μου προσωπα τις οποίες όμως τις είχαμε ξεπεράσει αλλά τώρα που τις θυμάμαι νευριάζω και νομίζω ότι αντέδρασα σαν θυμα απογοητευομαι πάρα πολύ εύκολα από τους ανθρώπους τώρα πια από κάτι ασήμαντο όμως εγώ δεν ήμουν έτσι ίσα ίσα το αντίθετο. Εντάξει δεν έχω κατάθλιψη αλλά αισθάνομαι πολύ συχνά μια απογοήτευση ένα κενό και θυμό επειδή θέλω οι κοντινοι μου άνθρωποι να με έχουν σαν πρώτη προτεραιοτητα τους και όταν δεν συμβαίνει νευριάζω πολύ αλλά το εκφράζω όχι επιθετικά αλλά απομακρυνομαι από κοντά τους δεν τους παίρνω τηλέφωνο ή είμαι ψυχρή μαζί τους πιστεύετε ότι αυτή η συμπεριφορά που είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτή που είχα τόσα χρόνια και δεν είναι ισορροπημένη είναι κάτι παροδικό που άμα κάνει το κύκλο του και θα περάσει επειδή αυτό τον1 χρόνο άλλαξαν οι συνθήκες ή είναι κάτι πιο σοβαρό?

Οι προβληματισμοί της προσωπικότητάς μας εκδηλώνονται περισσότερο εμφανώς στις αρνητικές συγκρουσιακές καταστάσεις, όπου απαιτούνται περισσότερα ψυχικά αποθέματα τα οποία βασίζονται στην προηγούμενη ψυχική ισορροπία. Η προσκόλληση στον παιδικό τρόπο σκέψης και αντίληψης μας εμποδίζει να αντιμετωπίζουμε επαρκώς και επιτυχημένα τις προκλήσεις της πραγματικότητας, να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες της καθημερινότητας, να ορίζουμε την πορεία της ζωής, μας οδηγεί στην προσδοκία έτοιμων λύσεων μέσω της «αγάπης» των άλλων, και τελικά, όταν αντιλαμβανόμαστε την αναντιστοιχία των προσδοκιών στην πραγματικότητα, έρχονται τα συναισθήματα απογοήτευσης και θύμου. Επομένως εάν δεν αλλάξει ο τρόπος αντίληψης, κάθε φορά που θα αντιμετωπίζουμε κάποιες καταστάσεις στις οποίες δε μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, θα εμφανίζονται τέτοιες αντιδράσεις, ενώ με την ομαλοποίηση των καταστάσεων ενδέχεται η οξεία, έκδηλη αντίδραση να υποχωρεί, παραμένοντας ωστόσο στο παρασκήνιο, εμφανιζόμενη σε κάθε άλλη ανάλογη περίπτωση.



αγαθη    12/06/2014 14:07
Ειχατε πει σε μια απαντηση να μη συγχεουμε την αποδοχη κ κατανοηση του συνανθρωπου με την ανοχη; σωστα θυμαμαι; μπορειτε να το αναπτυξετε; για παραδειγμα οταν η σχεση μου θελει προσωπικο χρονο αλλα πολυ προσωπικο χρονο και κανει καποιες μερες να απαντησει σε κληση μου να δειξω κατανοηση; δεν π;ραβιαζει τα ορια μου αλλα η αδιαφορια του και το οτι δεν θελει να με δει με σκοτωνει.ειναι αυτο παραβιαση των οριων μου.η πρεπει να μαθω απλα να ειμαι μονη μου. οπως και αυτος θελει συχνσ να ειναι μονος;

Σε γενικές γραμμές, η αποδοχή και η κατανόηση εξασφαλίζουν την αποφυγή της συναισθηματικής εμπλοκής σε μορφή του θύμου. Από εκεί και πέρα ο καθένας πλέον μόνος του κρίνει, κατά πόσο θέλει να συνεχίζεται η κατάσταση που αντιμετωπίζει, χωρίς όμως να κατηγορεί την άλλη πλευρά ή να αισθάνεται αδικημένος, ή, κατά πόσο αισθάνεται έτοιμος να καταβάλλει τις αναγκαίες προσπάθειες για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της. Για παράδειγμα, μπορεί να αποδέχομαι το δικαίωμα το καθενός για προσωπικές επιλογές ή προτιμήσεις, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι εάν αυτές διαφέρουν από τις δίκες μου θα είμαι υποχρεωμένος να τις ανέχομαι εφόσον αφορούν τη δική μου καθημερινότητα και την επηρεάζουν με μη επιθυμητό για εμένα τρόπο. Ωστόσο η κάθε συγκεκριμένη περίπτωση προαπαιτεί και την εξατομικευμένη προσέγγιση, η οποία θα είναι σε θέση να λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης προσωπικότητας και της συγκεκριμένης κατάστασης.



Anastasia    12/06/2014 00:45
Γεια σας,τα τελευταια 4 χρονια ..εχω ενα προβλημα οποτε ντυνομαι και φτιαχνομαι νομιζω οτι με σχολιαζουνε οι κοπελες .. με κοιτανε περιεργα.. και ξερω οτι καποιες το κανουνε ..τοτε με πιανει ταχυπαλμια και ενα σφιξιμο στο στομαχι ..και δεν μπορω να αναπνευσω .. καποια στιγμη δεν εβγαινα καθολου απο το σπιτι μου γιατι αγχωνομουνα πολυ .. εχω κανει και 2 αποπειρες αυτοκτονιας ..αλλα στην ουσια ηξερα οτι δεν θα παθωω τιποτα ..φοβαμαι πολυυ τα σχολια πιο πολυ απο κοπελες και οταν ειμαι σε μια παρεα με καποιον που μπορει να με ενδιαφερει ερωτικα και ερθει καποια που ειναι πιο δυναμικη απο μενα με αγχωνει οτι εγω φαινομαι χαζη ειδικα αμα με κοιταξει περιεργα ..εχω παει σε ψυχολογους αλλα δεν εχει γινει τιποτα δεν ξερω τι να κανω πλεον!!!

Το άγχος και οι συνδεδεμένες με αυτόν κρίσεις πανικού αντιμετωπίζονται αιτιολογικά μέσω της αλλαγής των βασικών αντιλήψεων, η οποία επιτρέπει να ξεπεραστεί η αρχική μειονεξία και κατά συνέπεια και η υπερβολική εξάρτηση από την αξιολόγηση των άλλων. Οι ψυχολογικές σχολές έχουν ποικίλους τρόπους προσέγγισης του ζητήματος, στους οποίους περιλαμβάνονται συχνά οι συμβουλές, οι έτοιμες συνταγές και οι συγκεκριμένες άκαμπτες τεχνικές που παρουσιάζουν δογματική εκτίμηση και δεν είναι σε θέση να ανταποκρίνονται στις ιδιαιτερότητες της κάθε κατάστασης ή προσωπικότητας. Από την άλλοι πλευρά στο επάγγελμα της ψυχολογίας, όπως και σε άλλο επάγγελμα υπάρχουν διαφορετικοί επαγγελματίες, και ο ενδιαφερόμενος καλείται να αναζητήσει τον δικό του, που θα εκφράζει τις προσδοκίες και τις προτιμήσεις του.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>