ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 926 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


ΑΡΕΤΗ    06/12/2007 00:03
Γιατρέ, καλησπέρα σας, Είμαι 32 χρονών και εδώ και ενάμιση χρόνο κάθομαι σπίτι για να μεγαλώσω το 16 μηνών κοριτσάκι μου.Παροδικά αισθάνομαι άγχος και δεν βρίσκω νόημα στη ρουτίνα.Το ξεπερνώ αναπτύσοντας καινούργια δραστηριότητα. Αλλά επανέρχεται.Νομίζω πως πάσχω απο εποχιακή κατάθλιψη.Είναι στιγμές που δεν θέλω να βγω έξω απο το σπίτι.Διαβάζω για την κατάθλιψη όμως δεν διαπιστώνω να εμφανίζω όλα αυτά ή ίσως να έχω ελαφριά μορφή. Θα ήθελα την γνώμη σας. Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΑΡΕΤΗ ! Σε τι κατάσταση βρίσκεται η σχέση σου με τον πατέρα του παιδιού ;



Σαββάνα    26/11/2007 12:17
Αγαπητέ γιατρέ πιστεύεται ότι πρέπει να παλεύουμε ακούραστα όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ ή πρέπει σε κάποια φάση να αποδεχόμαστε την αποτυχία μας και να φεύγουμε?? Θέλω να πω πότε ξέρουμε ότι φθάνουμε στη διαχωριστική γραμμή, πότε παραιτούμαστε? Τελικά ο επιμένων νικά ή μήπως γίνεται απλά κορόϊδο?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σαββάνα ! Πιστεύω πως η επιμονή και υπομονή μας βοηθούν να πετύχουμε την ικανοποίηση των πραγματικών μας αναγκών , με την προϋπόθεση ότι είμαστε σε θέση να διαχωρίσουμε τις ανάγκες αυτές από τα συμπλέγματα των σχημάτων συμπεριφοράς που στοχεύουν την ικανοποίηση των άλλων (υπαρκτών και μη) .



Κυριακή    23/11/2007 21:24
Αγαπητέ γιατρέ είμαι 28 χρονών και διανύω μια από τις πιο ανησυχητικά ήρεμες φάσεις της ζωής μου. Δεν αντιδρώ, δε διεκδικώ, και ψάχνω να βρω την ταυτότητά μου. Είμαι σε μια σχέση με ένα άντρα-παιδί, με τον οποίο ήμασταν και παλαιότερα μαζί, αλλά χωρίσαμε, και τώρα μετά από δικές μου έντονες προσπάθειες είμαστε ξανά μαζί. Ο ενθουσιασμός μου στην αρχή της επανασύνδεσης ήταν τεράστιος, όπως τεράστια ήταν και η ικανοποίηση που έπαιρνα από τα ψίχουλα που αυτή η σχέση μου έδινε. Αυτό οφείλεται στο ότι στο παρελθόν ο άντρας αυτός είχε απορρίψει τις προσπάθειές μου για επανασύνδεση, με αποτέλεσμα να χάσω όση αυτοπεποίθηση είχα. Με την επανασύνδεσή μας λοιπόν, ένιωθα αρχικά καλά. Να σας πω εδώ ότι ήμασταν μαζί 5 χρόνια, χωρίσαμε για 3 χρόνια, και τον τελευταίο χρόνο είμαστε μαζί. Τους τελευταίους όμως μήνες, άρχισα να διερωτώμαι μήπως κατά βάθος δεν θέλω αυτό τον άντρα. Μήπως ήταν απλά μια προσπάθεια να αποκαταστήσω τον πληγωμένο εγωισμό μου.. Δεν ξέρω. Όμως από αυτή τη σχέση δεν αντλώ κάτι. Μόνο δίνω, δίνω, δίνω... και ο άλλος παίρνει. Δεν τα βάζω μαζί του. Μαζί μου τα έχω που για κάποιο λόγο είμαι ακόμα εκεί. Τι είναι αυτό κύριε Κοτανίδη που παρακινεί μια γυναίκα να θέλει να έχει σχέση με ένα άντρα-παιδί, ένα άβουλο άτομο, προσκολλημένο κατά βάθος στη γνώμη της μαμάς του, που μιλά παιδιάστικα, που δεν αναλαμβάνει ευθύνες; Ποια βαθύτερη ανάγκη μου καλύπτει αυτός ο άνθρωπος και πιο κενό μου αναπληρώνει διατηρώντας τον στη ζωή μου;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Κυριακή ! Συνήθως , σε τέτοιες περιπτώσεις οι βασικότερες αιτίες βασίζονται σε δυο πράγματα : 1. Η γυναίκα , όπως και η πλειοψηφία των σύγχρονων γυναικών βρίσκεται στην ανδρική της συναισθηματική πλευρά , οπότε προσελκύει και ελκύεται από άνδρες με αντίθετη δομή . 2. Λόγο των συνθηκών ανατροφής , προτιμά υποσυνείδητα να αντιμετωπίζει «δύσκολες» καταστάσεις , ώστε να βρίσκεται στα πλαίσια συνηθισμένων σχημάτων συμπεριφοράς και να αποδεικνύει την «αξία» της



θάνος    19/11/2007 10:46
Εδώ και δύο χρόνια αντιμετώπισα καποια χρόνια διαμάχη με κάποιους και στην περίοδο αυτη μου δημιουργήθηκε μόνιμο άγχος.Πάντα ήμουν μοναχικός και λίγο αγχώδης άνθρωπος.Οταν τελειώσε η ιστορία αυτή ησύχασα για λίγο.Πριν 8 μήνες παρουσιάστηκε στη δουλειά μου κάποιος τον οποίο αντιπαθούσα.Προσπάθησα να τον διώξω,να τον πλησιάσω αλλά μάταια.Ημουν μονίμως αγχωμένος και μόνο το βράδυ που πίνω 4 ποτήρια κρασί ηρεμώ λίγο.Πριν 3 μήνες έφυγε και νόμισα ότι ησύχασα.Ομως μου έμειναν προβλήματα δεν θέλω να πάω στην δουλειά,αγχώνομαι οταν πάω να παίξω μπάσκετ οπου όλα τα χρόνια ξέφευγα από τα προβγλήματα,όσους δεν συμπαθώ δεν θέλω νατους κάνω παρέα μερικές φορές γιατί αγχώνομαι,σκέψεις για το μέλλον στη δουλειά δυσάρεστες μου έρχονται συνεχώς και κολάνε στο μυαλό μου,για καταστάσεις που μπορεί να συμβουν μετά απο 6 μήνες.Πριν λιγο καιρό ανέβηκα κλίμακα, to καινούργιο περιβάλον και τα νέα άτομα μου δημιουργούν μόνιμο άγχος και όλο αυτό σκέφτομαι.Ο ψυχίατρος διέγνωσε κοινωνική φοβία και έμμονες ιδέες η΄βαριά γενικευμένη αγχώδης διαταραχή μου έδωσε τα cipralex των 10 τα έπαιρνα 40 ημέρες χωρίς αποτέλεσμα και τώρα μου δίνει τα zoloft ων 50 .Μου είπε επίσης ότι σε λίγο καιρό θα γιατρευτώ εντελώς αλλά εγώ φοβάμαι γιατί δεν βλέπω κάποια βελτίωση μπορώ να πω επειδήνωση .Ειμαι45 χρονών και σε δυσκολότερες καταστάσεις δεν μου έχει ξανασυμβεί ποτέ.Ειμαι απο επαρχία και δεν υπάρχει άλλος ψυχίατρος ή ψυχολόγος για να αποταθώ και να μου εξηγήσει τι επιτέλους απο όλα αυτά έχω.Επίσης το πρόβλημα είναι σε ότι έχει σχέση με τη εργασία. Στην οικογενειακή μου και κοινωνική ζωή και στα προβλήματα που παρουσιάζονται είμαι ψύχραιμος.Είμαι παντρεμένος με ένα παιδί. Θα ήθελα να μου πείτε τι έχω,γιατί μου φαίνεται ούτε ο γιατρός έκανε κάποια ασφαλή διάγνωση, και τι μπορώ να κάνω.Η θεραπεία ειναι σωστή,θα μου περάσουν αυτά.Σας ευχαριστώ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Θάνο ! Πως μπορεί οποιαδήποτε χημική ουσία να ανατρέψει το συναίσθημα μειονεξίας που σε ταλαιπωρεί ;



ΦΩΤΕΙΝΗ    19/11/2007 10:10
Κύριε Κοτανίδη, διαβάζοντας τις ερωτήσεις - απαντήσεις είδα που γράψατε σε κάποιον ότι "η έλειψη στοργής μεταξύ των γονιών, οδηγεί συνήθως στην αποτυχία των παιδιών στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, βασισμένη στο συναίσθημα μειονεξείας. Πιστεύω ότι είναι κάτι που με εκφράζει αυτό, έχω έντονα προβλήματα ντροπαλότητας (δεν ξέρω αν ακούγεται αστείο), νιώθω μειονεκτηκά μπροστά σε άλλους, παρέες, δουλειά και πολλές φορές δεν παίρνω καν την απόφαση να μιλήσω μέσα σε μια παρέα, όπου μετά έχω τύψεις για τον εαυτό μου, και μου είναι ακόμα πιο δύσκολο να τους ξαναδώ.κ.λ.π. Οντως οι γονείς μου , χωρισμένοι πλέον , είχαν πολλά προβλήματα μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα πράγματα και τα συμπλέγματα δε λύνονται απλώς και μόνο επειδή τα συνηδητοποιείς. Μάλλον ρωτάω πως θα μπορούσα να το ξεπεράσω κι αυτό, (μαζί με το ότι ο φίλος μου με βλέπει σαν μαμά.)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΦΩΤΕΙΝΗ ! Στην γνώση για την αιτία είναι απαραίτητο , κατά την άποψη μου , να προστεθεί η γνώση για τις λεπτομέρειες συμπεριφοράς που εμφανίζουμε υπό την πίεση της επιρροής της .



ΑΦΡΟΔΙΤΗ    17/11/2007 17:40
ΕΧΩ ΤΡΟΜΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΟ ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ,ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΧ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΤΗΛ.ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ Η ΝΑ ΕΚΘΕΣΩ ΤΙς ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΕΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΙ.ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Κ ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ? ΕΙΜΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ,ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΑΦΡΟΔΙΤΗ ! Ίσως αυτό να οφείλεται στις ιδιαιτερότητες των σχέσεων σου με τους γονείς και πηγάζει από τις συνθήκες ανατροφής , όπου δεν εισέπραξες αρκετή επιβράβευση και αναγκαία υποστήριξη από τους γονείς ή , ακόμα και στην ποιότητα της σχέσης μεταξύ τους .



ΝΕΦΕΛΗ    15/11/2007 13:33
ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΓΙΑΤΡΕ! ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ , ΟΠΩΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ Κ.Α ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ, ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟ 18 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΥΣΥΧΕΙ ΠΟΛΥ ΑΥΤΟ. ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΤΡΥΝΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΕΚΕΙ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΩ ΔΥΣΚΟΛΑ , ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΝΕΦΕΛΗ ! Παρόμοιες σκέψεις , συνήθως εμφανίζονται σαν απάντηση στις δυσάρεστες καταστάσεις που βιώνει το άτομο .



Σπυριδούλα    11/11/2007 17:34
Καλησπέρα! ειμαι μολις 19 χρονών και ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!!!!! ειμαι κυκλοθυμικιά σε σημείο που σοκάρω τον ίδιο μου τον εαυτο! είχα αρκετες τασεις αυτοκτονίας στο παρελθόν νομίζω λόγο του οτι είμαι υπέρβαρη... ΠΟΛΥ!βασικά λογο μιας συγκεκριμένης ερωτικής απογοητευσης! προς το παρών εχω μια σχεση αλλα οταν μενω μόνη μου... σκεφτομαι πολυ και δεν μου κάνει καλο! ειναι καποιες στιγμες που φοβαμαι οτι μπορω να κανω πολυ ασχημα πραγματα στον εαυτο μου! ευτυχως ομωσ δεν εχω μπει ξανα σε αυτη την διαδικασία! φοβαμαι ομως μην ξαναρχίσω τα ιδια... τι να κανω??

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σπυριδούλα ! Έχεις κάνει ουσιαστικές προσπάθειες διαρκείας , για να αλλάξεις την δυσάρεστη κατάσταση που βιώνεις ;



Αναστασία    09/11/2007 14:38
Γεια σας και συγχαρητήρια για το αξιόλογο έργο που επιτελείται. Συγγνώμη που θα σας κουράσω για λίγο. Είμαι απελπισμένη γιατρέ μου, δεν μπορώ να αφήσω τον πόνο, την απογοήτευση και την πίκρα να φύγει. Είναι συνεχώς μέσα μου και με βασανίζουν. Τον αγάπησα και τον δέχτηκα με όλα τα ελαττώματα του. Ναι έκανα λάθη γιατί δεν έθεσα όρια και γιατί δέκτηκα τα πάντα στο όνομα της αγάπης αλλά και του φόβου το να μην τον έχω καθόλου και έτσι αρκέστηκα να τον έχω έστω και με τον τρόπο που τον είχα. Χρόνια ολόκληρα δεν πήρα τίποτα από κοντά του από αυτά που ήθελα να πάρω για να κρατήσω ως γλυκειά ανάμνηση μιας και ήξερα κατά βάθος ότι κάποια μέρα θα τελειώσει. Ούτε τρυφερότητα, ούτε ένα χάδι, λίγη εκδήλωση αγάπης που τόσο είχα ανάγκη. Και τώρα, τώρα πως να το αντιμετωπίσω αυτό? Να τον βλέπω με κάποια άλλη που τώρα γνώρισε, που τίποτα δεν έκανε γι' αυτόν, να την κρατάει από το χέρι και να κάνει όλα αυτά τα μικρά πράγματα για τα οποία εγώ πάλεψα χρόνια ολόκληρα, έδωσα τον εαυτό μου και ποτέ δεν εισέπραξα. Δεν τον μισώ, τον αγαπώ ακόμη. Όμως δεν μπορώ εσωτερικά να το αποδεχτώ και ο χρόνος δεν μου γιατρεύει τις πληγές, αντίθετα κάθε μέρα που περνά με πονάει και με βασανίζει. Πως πρέπει να σκεφτώ γιατρέ μου για να το αποδεχτώ, να μην νιώθω λίγη, ανεπαρκής, χωρίς αυτοπεποίθηση και σεβασμό προς τον εαυτό μου, γιατί έτσι με έκανε να νιώθω. Ευχαριστώ και συγγνώμη που μακρηγόρησα. Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Αναστασία ! Νομίζω πως ένας ενήλικας , όταν αποτύχει , αντί να κατηγορήσει άλλους ανθρώπους ή καταστάσεις , προσπαθεί να καταλάβει ποιες συμπεριφορές ή επιλογές του τον οδήγησαν στην κατάσταση που βιώνει . Όταν το καταλάβει , ως ενήλικας , ξεκινάει νέα προσπάθεια , κατανοώντας την αναγκαιότητα της ικανοποίησης των πραγματικών του αναγκών . Αντιλαμβάνομαι και συμφωνώ γιατρέ με αυτό που λέτε. Και έχω ήδη μπει στη διαδικασία της αυτοκριτικής γι' αυτό είπα ότι έκανα κι εγώ λάθη. Όμως αυτό που νιώθω είναι πιστεύω ανθρώπινο και αν ήσασταν εσείς στη θέση μου μου θα νιώθατε μάλλον το ίδιο. Ξέρω ότι πρέπει να κοιτάξω μπροστά, παραδειγματιζόμενη από το παρελθόν αλλά για να το κάνω αυτό πρέπει πρώτα να λυτρωθώ από αυτά που νιώθω μέσα μου. Αυτό είναι που δεν ξέρω πως να χειριστώ. Πως να αποβάλω την πίκρα, πως να συγχωρέσω πραγματικά μέσα μου αυτόν που με πλήγωσε τόσο, αλλά περισσότερο πως να συγχωρέσω τον ευατό μου?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Αναστασία ! Πιστεύω πως , εάν καταλάβεις τον εαυτό σου και τους άλλους , όπως και τις αιτίες που προκάλεσαν κάποιες συμπεριφορές , ο πόνος θα φύγει μόνος του , χωρίς ιδιαίτερες επιπρόσθετες προσπάθειες και , δεν θα χρειαστεί να «συγχωρείς» ούτε τον εαυτό σου , ούτε άλλους .



΄Ελη    07/11/2007 14:43
Δηλαδή θέλετε να πείτε, ότι από τα 19, επέλεγα ανθρώπους, που ήξερα ότι δεν ήταν κατάλληλοι για μένα και κάποια στιγμή θα χώριζα. Ή μήπως μετά την μακροχρόνια σχέση? Εγώ νομίζω,ότι δεν φοβάμαι την δεσμευση, κατά βάθος την θέλω, αλλά φοβάμαι μην δεσμευθώ εγώ και ο άλλος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Υπάρχει περίπτωση να φέρομαι έτσι, ώστε αν ο άλλος πραγματικά θέλει΄, να μείνει παρόλη την άσχημη΄, ανώριμη, συμπεριφορά μου στην αρχή. Γιατί ξέρω ότι όταν φέρομαι έτσι, δεν είμαι πραγματική, το κάνω άπό αμηχανία, από άμυνα και το αντιλαμβάνομαι (μόνο όταν κάποιος δεν μου αρέσει είμαι άνετη και μάλιστα πολύ σωστή στην συμπεριφορα). Απλά πρόσφατα μπήκα στο τριπάκι και σκέφτηκα: το κάνω επιτηδες για να 'ξενερώσει' ο άλλος και να τελειωσει το κάθε ενδεχόμενο για συνέχεια επειδή ουσιαστικά θέλω να είμαι μόνη ή μηπως το κάνω για να δω αν πραγματικά θέλει ο άλλος να μείνει? (γιατί αν ο άλλος θέλει τότε θα κάνει περισσότερη προσπαθεια). Αναρωτιέμαι όμως πάλι, τι να θέλει κάποιος από μια όμορφη γυναίκα που δεν φέρεται ώριμά, εκτός από το σεξ? Μήπως τα σκέφτομαι και τα αναλύω πολύ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Έλη ! Μήπως θα ήταν προτιμότερο για σένα να αναρωτηθείς – τι θέλεις εσύ ;



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>