ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 971 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


ΧΡΙΣΤΙΝΑ    24/05/2011 12:41
Αγαπητέ γιατρέ τι εννοείται όταν λέτε άποφυγή έντονων ψυχικών συγκρούσεων.Εχει σχέση με αγχοτικές καταστάσεις?Και πως ένα νέο άτομο στην σημερινή δύσκολη και απαιτητική εποχή μπορεί να τις αποφύγει. Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Χριστίνα, οι καταστάσεις που δημιουργούνται συνέχεια έχουν ουδέτερο χαρακτήρα. Είμαστε εμείς οι ίδιοι που τις χρωματίζουμε συναισθηματικά. Βέβαια, φυσιολογικά, η συναισθηματική αξιολόγηση έχει μεγάλη σημασία για άμεσο τρόπο αντιμετώπισης των καταστάσεων και επιτρέπει να λαμβάνονται γρήγορες και αποτελεσματικές αποφάσεις. Αλλά ο άνθρωπος, με τις ιδιαιτερότητες της ψυχοσύνθεσης του, η οποία οφείλεται στην ικανότητα αφηρημένης σκέψης, στον τρόπο ανατροφής και στην δομή της κοινωνίας που επηρεάζει την αντίληψη του, έχει δημιουργήσει τις πλασματικές αξίες όπως και τους πλασματικούς κινδύνους. Έτσι βιώνει καθημερινά κάποια «δυσάρεστη» κατάσταση ή οποία όμως δεν εμπεριέχει κάποιο κίνδυνο, με την έννοια της άμεσης απειλής της σωματικής ακεραιότητας, διότι μονό αυτή εκτιμάται στην φύση ως πραγματικός κίνδυνος. Ανησυχούμε και αγχωνόμαστε για πολλά πράγματα, αρχίζοντας από απώλεια της εργασίας και τελειώνοντας με ένα σπυράκι στη μύτη, ανάλογα με τις αξίες που έχουμε υιοθετήσει κατά την ανατροφή. Την ουσία όλων των ανησυχιών αποτελεί ο φόβος της αποτυχίας, οποίος εμπεριέχει την απόρριψη, την μη αναγνώριση και αποδοχή, την ανάγκη της επιπρόσθετης προσπάθειας. Με αλλά λόγια, αυτό που μας φοβίζει δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι επιπρόσθετες προσπάθειες και ο χρόνος που καλούμαστε να δαπανήσουμε στην περίπτωση της οποιασδήποτε αποτυχίας για να πετύχουμε τους στόχους μας. Αυτό ισχύει για όλες περιπτώσεις απώλεια τις εργασίας απαιτεί την αναζήτηση άλλης, οικονομική δυσχέρεια – επιπλέον δουλειά, χωρισμός – αναζήτηση νέου συντρόφου κ.λπ. Μονό ο θάνατος δεν είναι αναστρέψιμος. Αλλά δεν είναι μονό αυτό. Ο φόβος της αποτυχίας είναι τόσο έντονος, που πλάθουμε μελλοντικές «αρνητικές» καταστάσεις και εξελίξεις και τις βιώνουμε στο παρόν σαν να είναι πραγματικές. Δηλαδή – ζούμε ένα υποθετικό μέλλον αντί να ζήσουμε το παρόν. Όταν, λοιπόν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τον φόβο της αποτυχίας, την εξάρτηση μας από την κοινή γνώμη, τον φόβο της επιπρόσθετης προσπάθειας, προφανώς θα αποκτήσουμε την δυνατότητα και την ικανότητα να ζούμε το παρόν μας, εισπράττοντας τις όποιες απολαβές της παρούσας φάσης και φροντίζοντας παράλληλα για τις μελλοντικές, αλλά χωρίς άγχος και φόβο.



Σοφια     17/05/2011 03:15
Αγαπητέ κ.Κοτανίδη είμαι 29 ετών, άνεργη και η μητέρα μου πάσχει από καρκίνο, (οπότε καταλαβαίνετε οτι ζω με ενα διαρκη φοβο καθημερινα σχετικα με τη ζωη της μητερας μου......)Ωστόσο πάντοτε με διεκρινε μια ανασφαλεια και κυριως ελλειψη αυτοπεποιθησης και πιστης στον εαυτο μου.Η μελαγχολια ειναι σχεδον κομματι του εαυτου μου... τι μπορω να κανω για να ηρεμησω και να χαλαρωσω απο ολα αυτα?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σοφία, εάν επιθυμείς να χαλαρώσεις γρήγορα και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια ο άμεσος τρόπος είναι η λήψη των αγχολυτικών σκευασμάτων. Διαφορετικά απαιτείται μια μακρόχρονη και πολυδάπανη διαδικασία αυτογνωσίας η οποία θα σου επιτρέψει να αλλάξεις τις αντιλήψεις έτσι ώστε να πετύχεις μια συνολική αλλαγή του τρόπου και της ποιότητας ζωής σου.



maria    17/05/2011 00:43
Εχω εμμονή με την καθημερινή καταγραφή των πραγμάτων που έχω να κάνω.Γιατί? Ποτέ δεν κοιτάω όμως τη λίστα αυτή.Οσα απο αυτά θυμάμαι τα κάνω.Μου αρέσει η διαδικασία της καταγραφής.Σβήνω όσα έκανα και συμπληρώνω με νέα.Να είναι πάντα γεμάτη.Σα να με ξεαγχώνει αυτό όλο.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία, μήπως ο φόβος αποτυχίας σε ωθεί να επιβεβαιώνεις γραπτά τις «επιτυχίες» σου;



Pgh    08/05/2011 00:12
ΦOBAMAI THN μοναξιά TI NA KANΩ;

Α. Κοτανίδης – ο φόβος της μοναξιάς είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Οφείλεται στις παιδικές ανασφάλειες και καθυστερεί την ενηλικίωση του ατόμου από την άποψη της ωρίμανσης του ως ενήλικα, οποίος βασίζεται μονό στις προσωπικές του ικανότητες στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, που αναπόφευκτα προκύπτουν κατά τη διάρκεια της ζωής του κάθε ζωντανού πλάσματος. Ο αποτελεσματικότερος τρόπος αντιμετώπισης του βασίζεται στη γνώση, διότι η γνώση είναι αυτό που μπορεί να δώσει σιγουριά στην αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος είτε αυτό είναι γνωστό, είτε είναι άγνωστο. Η γνώση επιτρέπει την μετατροπή του άγνωστου σε γνωστό, ενώ το γνωστό εξουδετερώνει την αβεβαιότητα. Έτσι, εάν ένα άτομο γνωρίσει τις αιτίες που προκάλεσαν την έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό του και αποκτήσει βασικές γνώσεις για τις διαδικασίες λειτουργίας της σκέψης αποκτά την δυνατότητα να επιλύει σταδιακά τις συσσωρευμένες ανασφάλειες, προχωρώντας στην ζωή του ενηλίκου , για την οποία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η μοναξιά. Η μοναξιά αποτελεί την αναγκαία βάση για την επίτευξη της ανεξαρτησίας του ατόμου. Θα ήθελα να τονίσω ότι η μοναξιά του ενηλίκου σημαίνει την αυτόνομη αντιμετώπιση των προβλημάτων του και δεν πρέπει να συγχέεται με την μοναχικότητα.



Χαρά    30/04/2011 13:22
…δεν θα τα καταφέρω ποτέ, σωστά; Η ζωή είναι πάρα πολύ δύσκολη. Κι εγώ δεν κάνω τίποτα που να με ευχαριστεί. Είμαι 22 χρονών, φοιτήτρια. Σε μια σχολή με άμεση αποκατάσταση και φαινομενικά ανήκω στους τυχερούς. Όμως δεν νιώθω έτσι. Δεν ήθελα τη σχολή, οι γονείς μου την επέλεξαν κατά κάποιον τρόπο. Δεν μου έπιασαν και το χέρι για να συμπληρώσω το μηχανογραφικό μου, σαφώς. Όμως το «δεν πληρώνω για να κάνεις κάτι άλλο», όταν λέγεται σε έναν άνθρωπο 18 χρονών που δεν έχει δουλειά και κατ’ επέκταση δεν έχει και οικονομική ενίσχυση, δίνει την ίδια αίσθηση και έχει την ίδια ισχύ. Αλλά δεν είναι μόνο η σχολή μου. Παντού τα κάνω θάλασσα. Σιχάθηκα να μου λένε συγγενείς, φίλοι, γκόμενοι, δάσκαλοι, καθηγητές και ψυχολόγοι το πόσο έξυπνη είμαι και πόσο μεγάλο (και καλά) προσόν είναι κάτι τέτοιο. Δεν είναι. Αν είμαι, γιατί τελευταία νιώθω μάλλον χαζή. Τι κι αν μαθαίνω γρήγορα; Τι κι αν γνωρίζω και καταλαβαίνω καλά το περιβάλλον γύρω μου; Μέσα μου δεν ξέρω τίποτα. Κάνω γελοίες σχέσεις, δυσκολεύομαι να κάνω φίλους, χωρίζω (όπως τώρα) και δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Κι ας ήταν μια σχέση χωρίς μέλλον και το ξέρω γιατί μαντέψτε, καταλαβαίνω τι μου γίνεται επειδή είμαι «έξυπνη». Αν ήμουν έξυπνη δεν θα έμπλεκα εξαρχής, θα διάλεγα κάποιον που να ταιριάζει στις ανάγκες μου και δεν θα κολλούσα στο custom ideal boyfriend. Γιατί αυτό κάνω. Βρίσκω έναν ημιτελή και θέλω να τον προσαρμόσω στις ανάγκες μου. Κι αυτό γιατί δεν έχω γνωρίσει όχι έναν ολόκληρο, αλλά ούτε μισό που να είναι όπως τον θέλω και κάπου εκεί το χάνω και αποφασίζω να μπω στη διαδικασία αλλαγής. Τα πειράματα αυτά δεν με βγάζουν πουθενά όμως. Είναι ελεεινό. Η ζωή είναι ελεεινή, δεν έχει νόημα. Νόημα θα είχε αν μπορούσα να βρω κάποιον που να μου ταιριάζει και να φύγω μακριά. Και να ζω με ανθρώπους που δεν έχουν απαιτήσεις από μένα. Που δεν έχουν στερεότυπα στο μυαλό τους, που δεν έχουν όνειρα για μένα. Να μπορώ να αφοσιωθώ σε κάτι, οτιδήποτε ΠΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ. Όμως δεν μπορώ γιατί η «έξυπνη» από δω δεν θέλει να στεναχωρήσει κανέναν, δεν θέλει να απογοητεύσει κανέναν. Και φυσικά, δεν έχει χρήματα για να κάνει το οτιδήποτε. Συμπληρωματικά, έχει και γενικευμένη αγχώδη διαταραχή οπότε από τη μια θέλει να φύγει και από την άλλη φοβάται να κουνηθεί.. Δεν έχω ερώτηση. Έχω ψυχολόγο και τα ακούει κι εκείνη. Να τα πω άλλη μια φορά ήθελα. Σας εκτιμώ αρκετά, έχουμε μιλήσει κι άλλες φορές. Δεν θα τα καταφέρω, κύριε Κοτανίδη. Δεν ξέρω πώς. Δεν έχω ιδέα τι πρέπει να κάνω, πώς να κινηθώ, πώς να διαχειριστώ τη ζωή μου. Είμαι 22 και νιώθω να έχω την εμπειρία 5χρονου. Και από την άλλη να σκέφτομαι σαν 50χρονη… 22 πάντως δεν νιώθω. Δεν έχω μέλλον έτσι. Το ξέρω. Πέρασα ήδη ένα καταθλιπτικό επεισόδιο στο παρελθόν. Οι διαταραχές άγχους διαδέχονται η μία την άλλη κι εγώ είμαι ακόμη εδώ, ανίκανη να ζήσω, κολλημένη σε γελοίους κανόνες και γελοίες υποχρεώσεις απέναντι σε καταστάσεις που με αφήνουν αδιάφορη. Με σχέσεις χλιαρές και φιλίες ανύπαρκτες. Να υπεραναλύω το παραμικρό. Να μισώ τη ζωή μου και ταυτόχρονα να φοβάμαι το θάνατο. Δεν έχω μέλλον έτσι..

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Χαρά, έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να είσαι τυχερή μέσα στη δυστυχία σου; Οι προβληματισμοί, που σε απασχολούν τώρα, έτσι ή αλλιώς εμφανίζονται στους ανθρώπους, αλλά εκδηλώνονται μετά τα 40, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης κρίσης της μέσης ηλικίας, όταν πια έχει περάσει «ξένοιαστα» ένα σημαντικό μέρος της ενεργού ζωής. Είμαστε προϊόντα της ανταγωνιστικής κοινωνίας, η οποία μας εξαναγκάζει να βρισκόμαστε στη διπολική παγίδα υπερηφάνειας-ντροπής. Από μικρή ηλικία έχουμε μάθει ότι «πρέπει» να είμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματα μας και να τα προβάλλουμε με κάθε τρόπο, προσπαθώντας να κερδίσουμε τις εντυπώσεις των άλλων. Ενώ τα λάθη και τις αποτυχίες να τις ντρεπόμαστε, και να προσπαθούμε να τα κρύψουμε πάση θυσία, διότι αυτά είναι κατακριτέα, και μπορούν να «χαλάσουν» την εικόνα της «επιτυχημένης» προσωπικότητας, στερώντας μας την κοινή αναγνώριση. Δεν έχεις σκεφτεί γιατί σχεδόν όλοι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη να είναι ξεχωριστοί, μοναδικοί κ.λπ.; Ο φόβος της μοναξιάς και η ανάγκη της υπερηφάνειας μας ωθούν στην τάση τελειομανίας, όταν δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τις αποτυχίες, δεν έχουμε την αναγκαία υπομονή να περιμένουμε τα θεμιτά αποτελέσματα, θέλουμε να πετύχομε με την πρώτη ο’τι και να κάνουμε και αν δεν τα καταφέρουμε, αισθανόμαστε ατελείωτη ντροπή. Στην ουσία, κρεμόμαστε από την άποψη των άλλων για τον εαυτό μας, και αν δεν καταφέρουμε να εισπράξουμε την κοινή αναγνώριση και αποδοχή, αισθανόμαστε μειονεκτικά. Δεν έχουμε μάθει και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το γεγονός, ότι τα λάθη και οι αποτυχίες είναι απαραίτητο στοιχείο της εκμάθησης, διότι η εκμάθηση προϋποθέτει την διόρθωση της προηγούμενης γνώσης και την συμπλήρωση της με λεπτομέρειες, ανάλογες με την πραγματικότητα, η οποία έχει την τάση να αλλάζει συνεχώς. Αναζητώντας το «υπέρτατο» νόημα της ζωής, δεν προσέχουμε ότι η ίδια η φύση μας το δείχνει με τους νόμους της εξέλιξης και προσαρμογής. Η εξέλιξη και η προσαρμογή σημαίνουν ότι η προηγούμενη γνώση και οι προηγούμενες συμπεριφορές δεν αντιστοιχούν πια στη νέα κατάσταση και υπάρχει ανάγκη «διόρθωσης» τους. Η παιδική ανάγκη απραγίας, της απόκτησης «εδώ και τώρα», έλλειψη αυτοπεποίθησης και ο φόβος της αποτυχίας οδηγούν στην απογοήτευση με κάθε νέα «δυσκολία». Η ανθρωπότητα συνεχίζει να αναζητά τον επίγειο παράδεισο, στον οποίο το μονό που θα κάνουν οι άνθρωποι – θα απολαμβάνουν την ζωή χωρίς δυσκολίες και προβλήματα. Στην τάση αυτή δεν λαμβάνεται υπ’ όψη ότι δεν υπάρχει ζωής χωρίς δυσκολίες και προβλήματα, ότι η ίδια η ζωή είναι ένα πρόβλημα το οποίο αποτελείται από τις δυσκολίες, ότι χωρίς αυτά υπάρχει μονό θάνατος, οποίος και παρέχει την πολυπόθητη απραγία.



ΜΑΡΙΑ    19/03/2011 17:10
ΜΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ - ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟΥ- ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ- ΑΝΑΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΕΝΩ ΕΧΩ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΓΑΠΗΤΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΜΑΡΙΑ, το αίσθημα γενικής ικανοποίησης του ανθρώπου εξαρτάται από την αντίληψη του. Ικανοποίηση έρχεται όταν η πραγματικότητα συμπίπτει με τις προσδοκίες. Σε αντίθετη περίπτωση αισθανόμαστε απογοήτευση. Επομένως, όσο η αντίληψη μας βασίζεται στην πραγματικότητα, στις αντικειμενικότερες γνώσεις των ιδιοτήτων της, στους κανόνες, με τους οποίους λειτουργούν τα πράγματα γύρο μας, στην γνώση των πραγματικών μας αναγκών και των τρόπων ικανοποίησης τους, τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες να αισθανόμαστε ικανοποίηση με τον εαυτό μας και με την καθημερινότητα μας. Πολλές φορές ο κυριότερος στόχος των περισσότερων από εμάς γίνεται να αποδείξουμε τις «ικανότητες» μας για να πετύχουμε να είμαστε αποδεκτοί και αγαπητοί, σύμφωνα με τους κανόνες που μας επιβάλλει ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Έτσι, αντί να φροντίσουμε τον εαυτό μας και την ικανοποίηση των πραγματικών, φυσικών αναγκών μας, πασχίζουμε να πετύχουμε την αναγνώριση, η επίτευξη της οποίας, στην ουσία, δεν μας προσφέρει τίποτα από αυτό που προορίζεται από τη φύση. Είναι, πιστεύω επόμενο, να εισπράττουμε την αντίδραση του εαυτού μας, όταν τον παραμελούμε για χρόνια, προσπαθώντας να πετύχομε τις κοινές αξίες, η σημασία των οποίων έχει διογκωθεί υπερβολικά από την σύνθετη δομή της κοινωνίας. Το αντικειμενικό νόημα της ζωής εξαρτάται από τις συγκεκριμένες συνθήκες και από το επίπεδο της αντίληψης, τα οποία υφίστανται την συγκεκριμένη στιγμή. Υπάρχει μια ιεραρχία των επίπεδων αντίληψης, η οποία μπορεί να παρουσιαστεί με το ακόλουθο σχήμα: Ανθρωπότητα στο σύνολο της - Το κράτος - Η περιοχή (νόμος, πολιτεία)- Η πόλη - Κοινωνική ή εργασιακή ομάδα - Οικογένεια - Προσωπικότητα. Η επιλογή συνήθως πραγματοποιείται σε υποσυνείδητο επίπεδο, σπανιότερα σε συνειδητό. Ένα άτομο, κατά κανόνα, επικεντρώνεται σε ένα ή δυο συνδέσμους της αναφερόμενης αλυσίδας, οι οποίοι και αντιλαμβάνονται ως το κυριότερο νόημα της ζωής του. Η ιδιαιτερότητα αυτή είναι πολύ σημαντική, διότι συνεχίζουν την ύπαρξη τους οι άνθρωποι και οι κοινωνικές ομάδες, που έχουν υιοθετήσει και ακολουθούν την σύνδεση του προσωπικού νοήματος με τον κοινωνικό. Τέτοιος συνδυασμός φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικός και συμβάλλει στην ευημερία της κάθε κοινωνίας. Ταυτόχρονα, οι ακρότητες είναι δυσανάλογες και μη βιώσιμες. Δεν είναι αποτελεσματικό, όταν το προσωπικό νόημα της ζωής είναι άχρηστο για την κοινωνία, ακόμα λιγότερα αποτελεσματικό είναι όταν η κοινωνία επιβάλλει το δικό της νόημα, το οποίο αντιτίθεται στο προσωπικό και καταστρέφει τη ζωή των μελών της. Οι δυο αυτές εκδοχές δεν είναι ανταγωνιστικές και δεν έχουν μέλλον. Επομένως, η αναζήτηση από την ανθρωπότητα του υπέρτατου νοήματος της ζωής, ως συνήθως, πηγάζει από την άγνοια της ουσίας του εαυτού του, διότι το κυριότερο νόημα της ζωής είναι η ίδια ζωή. Αυτό εκφράζεται με την διατήρηση της, μέσω ικανοποίησης των απαραίτητων αναγκών, η οποία εξασφαλίζει τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για την επιβίωση του ιδίου του οργανισμού, αλλά και για την βιωσιμότητα του είδους ή της κοινωνίας στο σύνολο τους. Το νόημα της ηθικής αποτελείται από τη δημιουργία των περισσότερο ευνοϊκών συνθηκών για την αρμονική ανάπτυξη της ατομικής προσωπικότητας. Έτσι πραγματοποιείται η επιτυχία της συγκεκριμένης κοινωνίας, διότι η κάθε μια αρμονικά αναπτυγμένη προσωπικότητα αποτελεί το ελάχιστο στοιχείο της κοινωνίας και δημιουργεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την αρμονία του συνόλου της κοινωνίας. Επομένως, προκύπτει ανάγκη της επικέντρωσης των προσπαθειών στην γνώση του ανθρώπου για τον εαυτό του, των πραγματικών του αναγκών και στις δεξιότητες του να τις ικανοποιεί, μέσω του συστήματος θετικών εκτιμήσεων. Ενώ η πρακτική των απαγορεύσεων και των τιμωριών, την οποία η ανθρωπότητα χρησιμοποιούσε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, φαίνεται από την εξέλιξη των πραγμάτων, ότι δεν είναι και τόσο αποτελεσματική. Δημιουργείται όμως ένα ερώτημα – εάν επιτραπεί στον άνθρωπο να κάνει ότι θέλει, τότε όλοι θα αρχίσουν να κλέβουν, να ληστεύουν, να δολοφονούν, να βιάζουν κ.λπ.; Την απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα ίσως να εμπεριέχει μια άλλη ερώτηση – ποιες θα είναι οι αιτίες, που θα παρακινήσουν έναν άνθρωπο, που είναι ικανοποιημένος με την ζωή του, και που έχει δυνατότητα και είναι εκπαιδευμένος να πετυχαίνει αυτό που του είναι απαραίτητο, να περιπλέκει την ύπαρξη του με τις προσπάθειες να βλάψει άλλους; Διότι, όταν προσπαθούμε να λειτουργήσουμε εις βάρος των άλλων, αυτόματα απειλούμε τα δικά τους συμφέροντα, και αυτοί, οι άλλοι, προφανώς θα προσπαθήσουν να αμυνθούν. Επομένως, αντί να φροντίσουμε την άμεση ικανοποίηση των αναγκών μας, θα αναγκαστούμε να μπλέξουμε δε μια αντιπαραγωγική αντιπαράθεση με άλλους, καταναλώνοντας ένα υπέρμετρο ποσό της ενέργειας και προσπαθειών και αναπτύσσοντας τις ικανότητες, που στην ουσία δεν αντιστοιχούν στις πραγματικές μας ανάγκες. Στη φύση, κανένα ζώο δεν θα βλάψει το άλλο εάν δεν πεινά ή δεν απειλείται άμεσα. Ο κύριος όγκος των ανθρώπινων αντιπαραθέσεων δημιουργείται από υποθετικές απειλές και συνδέεται με τις αυταπάτες της αφηρημένης σκέψης, οι οποίες διαμορφώνονται κατά την ανατροφή και υπό την επιρροή της κοινωνικής αντίληψης. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε, ότι , παρά τις κοινές αξίες της ζωής, υπάρχουν σημαντικές διαφορές στον τρόπο και χρόνο για την επίτευξη τους, που υπαγορεύονται από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, την εκπαίδευση, από τις δεξιότητες του ατόμου και την επιρροή των φυσικών περιβαλλοντικών συνθηκών. Επομένως, είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ένα πλήρες μητρώο των κανόνων και κανονισμών, καλούμενων να καλύψουν όλο το σύνολο των διαφορετικών συνδυασμών των εσωτερικών αναγκών με τους εξωτερικούς παράγοντες. Ένα σύνολο των κανόνων (όπως είχε πραχθεί επανειλημμένα στο παρελθόν), που θα επιδείκνυε – τι είναι το απόλυτο καλό, και τι είναι το απόλυτο κακό, που θα επιχειρούσε να καθορίσει ένα σύστημα απόλυτων κοινών αξιών για όλους ανεξαίρετος, άσχετα με τις λεπτομέρειες των προσωπικών εμπειριών και της καθημερινότητας των συγκεκριμένων ατόμων. Ένα τέτοιο σύστημα αναπόφευκτα προκαλεί την επιβολή των κοινών αξιών, που συνοδεύεται από την απόρριψη της διαφορετικότητας της σκέψης και, αρκετές φορές, καταλήγει στο απαραβίαστο δόγμα. Ταυτόχρονα, η επιβολή του τρόπου κατανόησης της ζωής δεν μπορεί να συνδυάζεται με την οικουμενική αγάπη προς την ανθρωπότητα, με την οποία συνήθως δικαιολογούνται σε τέτοιες περιπτώσεις, λησμονώντας το δίδαγμα του Χριστού, που πρότεινε να βγάλει κανείς το κούτσουρο από το δικό του μάτι, πριν προσέξει το σκουπιδάκι στο μάτι του άλλου. Συνεπώς, ένα άτομο ή μια κοινωνία, που ενεργούν βάση της αρχής της επιβολής των δικών τους αξιών, στην ουσία, δεν αποσκοπούν τόσο την φροντίδα των συνανθρώπων τους, όσο, μάλλον, επιδιώκουν κάποιους δικούς τους συγκεκριμένους στόχους χειρισμού της κοινής αντίληψης, που απέχει αρκετά από τον αλτρουϊσμό, τον οποίο προσπαθούν να προβάλλουν ως μοναδικό κίνητρο τους.



Μαρία    12/03/2011 03:35
Αγαπητέ κ Κοτανίδη. Είμαι 22 χρονών και από μικρή θυμάμαι να μου λένε οι καθηγητές και οι δασκαλοί μου ότι δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση. Ακόμα και τώρα έχω μέσα μου ένα φόβο όταν πάω να εκφέρω μία άποψη ή να προχωρήσω ένα βήμα στη ζωή μου. Θα ήθελα να μου πείτε αν αυτό μπορεί να προέρχεται από κάποιο παιδικό τραύμα και πώς αποκτά κάποιος αυτοπεποίθηση χωρίς όμως να πάει στο άλλο άκρο. Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία, αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση είναι δυο βασικά συστατικά της προσωπικότητας, η οποία διαμορφώνεται κατά την ανατροφή, στην παιδική ηλικία. Οι παράγοντες, που επηρεάζουν την ανάπτυξη της προσωπικότητας, είναι αρκετοί. Υπάρχουν όμως κάποιοι βασικοί που καθορίζουν ουσιαστικά τις ιδιαιτερότητες της κατασταλτικά ή αρνητικά. Το πρώτο, που θα αξίζει να αναφερθεί – είναι η θετική προσοχή των γονιών, και ειδικά της μητέρας, από τις πρώτες μέρες της γέννησης του παιδιού. Κάθε παιδί γεννιέται ανήμπορο, έχει την απόλυτη ανάγκη της φροντίδας των γονιών και όταν δεν την λαμβάνει για κάποιους λόγους – διακατέχεται από τον φόβο θανάτου. Οι δικαιολογίες των ενηλίκων για την ανάγκη εργασίας ή κάποιων άλλων υποχρεώσεων που αποσπούν την προσοχή από το παιδί τους δεν ισχύουν για την αντίληψη του παιδιού. Στην περίπτωση, που οι γονείς είναι αρκετά ώριμοι ώστε να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του παιδιού και να τις ερμηνεύουν εύστοχα (η ερμηνεία συμπίπτει με την πραγματικότητα), σταδιακά το παιδί αποκτά σιγουριά ότι δεν πρόκειται να αφανιστεί και ο φόβος του θανάτου υποχωρεί, αφήνοντας τη θέση στην αυτοπεποίθηση. Δεύτερος, εξίσου σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει την αντίληψη και την προσωπικότητα του παιδιού – είναι οι τρόποι και οι μέθοδοι ανατροφής. Έως πρόσφατα επικρατούσε η άποψη ότι στην ανατροφή είναι αναγκαίοι όπως τα θετικά, έτσι και αρνητικά κίνητρα. Τα αρνητικά κίνητρα εφαρμόζονται σε μορφή απαγορεύσεων και τιμωριών. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το σύστημα αυτό εφαρμόζεται από το σύνολο της ανθρωπότητας, στην προσπάθεια επίτευξης επιθυμητών συμπεριφορών και αποφυγής των μη επιθυμητών. Το σύστημα αυτό έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα, το οποίο σπάνια λαμβάνεται υπ’όψη. Απαγορεύσεις και τιμωρίες λειτουργούν γρήγορα, αποτελεσματικά και δεν απαιτούν μεγάλες προσπάθειες από την πλευρά των αυτουργών τους, αλλά το άτομο που δέχεται μια τέτοια επιρροή, μαθαίνει μονό να υπακούει και να ακολουθεί την άποψη των άλλων. Αυτό τον στερεί στην ουσία την βούληση και εκμηδενίζει την προσωπική αντίληψη για τον εαυτό του. Εκτός τούτου, το άτομο, που έχει ανατραφεί με παρόμοιο τρόπο, συνέχεια αισθάνεται την ανάγκη της άποψης των άλλων και είναι εξαρτημένο από την παρουσία των αυθεντιών, διότι απλά δεν έχει μάθει διαφορετικά. Ένας τρίτος παράγοντας, που αξίζει να αναφερθεί – είναι ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της κοινωνίας μας και ο τρόπος σύγκρισης με άλλος, βασισμένος στη διπολική παγίδα υπερηφάνειας – ντροπής. Από μικρή ηλικία μας μαθαίνουν οι γονείς και ολόκληρο το σύστημα ότι για να είσαι αποδεκτός από άλλους, πρέπει πάντα να είσαι επιτυχημένος, σύμφωνα με τη επικρατούσα αντίληψη της επιτυχίας. Όταν είμαστε μικρά παιδιά – πρέπει να είμαστε υπάκουοι και να μην δημιουργούμε προβλήματα στους γονείς και σε άλλους ενήλικους γενικά. Στο σχολείο πρέπει να είμαστε καλοί μαθητές και να υπακούμε τους δασκάλους, άσχετα κατά πόσο τα λεγόμενα και οι πράξεις τους εκπροσωπούν τις αναγκαίες ικανότητες. Στην ενήλικη ζωή, ως εργαζόμενοι, πρέπει να κερδίσουμε την εύνοα των συναδέλφων και ειδικά των προϊσταμένων. Με αλλά λόγια, έχουμε μάθει, κατά το σύνολο της πορείας της ζωής μας, να αισθανόμαστε την ανάγκη είσπραξης της επιβράβευσης των άλλων. Στην περίπτωση αυτή αισθανόμαστε υπερήφανοι. Διαφορετικά, όταν δεν μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι – αισθανόμαστε ντροπή. Και αυτό μας αναιρεί το δικαίωμα για λάθη και αποτυχίες. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι το σύστημα αυτό είναι αρκετά λειτουργικό, διότι προσφέρει τόσα αποτελέσματα, τα οποία έχει επιτύχει η ανθρωπότητα. Όμως κάθε επιτυχία έχει ανάλογο κόστος. Και το κόστος, στην περίπτωση αυτή είναι η μειονεξία που χαρακτηρίζει τους περισσότερους ανθρώπους, διότι έχουμε συνηθίσει να αξιολογούμε τους άλλους και τον εαυτό μας μονό με ποσοστό των κοινωνικά αποδεκτών επιτυχιών, άσχετα με το γεγονός κατά πόσο οι κοινές αναλήψεις συμπίπτουν με την πραγματικότητα. Έτσι, στη προσπάθεια να γίνουμε τέλειοι, δεν δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να κάνει λάθη, αισθανόμαστε ντροπή κάθε φορά όταν αυτό συμβαίνει, και δεν αποδεχόμαστε τον απαραβίαστο κανόνα ότι κάθε νέα αναζήτηση και κάθε νέα γνώση είναι αναγκαίο να βασίζεται στα λάθη, ότι τα λάθη είναι μοναδικός τρόπος επαναπροσδιορισμού της γνώσης, ότι όποιος δεν κάνει λάθη – δεν μαθαίνει. Επειδή η κατάσταση είναι τέτοια, που τις περισσότερες φορές στη ζωή μας θα κάνουμε λάθη, όταν έχουμε μάθει να κατακρίνουμε τον εαυτό μας για αυτά, κάθε φορά θα αισθανόμαστε ντροπή, όταν δεν μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι και η αυτοεκτίμηση μας θα εκμηδενίζεται. Έτσι λοιπόν, όσο περισσότερο ένα άτομο έχει μάθει να καταλαβαίνει τις δίκες του ανάγκες και να στηρίζεται στον εαυτό του στην ικανοποίηση τους, όσο λιγότερο είναι εξαρτημένος από την άποψη των άλλων στη διαδικασία αυτή και όσο λιγότερο φοβάται τις συνέπειες ενός λάθους, τόσο περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση θα έχει και τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες της ικανοποίησης με την καθημερινότητα του.



maria    10/02/2011 15:17
αγαπητε κυριε κοτανιδη ευχαριστω για την γρηγορη απαντηση.η αληθεια ειναι οτι η απαντηση σας με εχει μπερδεψει λιγο γιατι δεν εχω καταλαβει τελικα πως θα μπορουσα να τοποθετηθω απεναντι στα προβληματα μου για να μπορεσω να τα ξεπερασω.λετε πως ο εγκεφαλος μας προτιμα ετοιμες εκτιμησεις κ αντιδρα με εδραιωμενα σχηματα συμπεριφορας.αναγνωριζοντας ομως οτι καποια απο αυτα ειναι λανθασμενα πως ειναι δυνατον τελικα το ατομο να επεμβει κ να τα αλλαξει?εγω πιστευω πως εχω κολλησει εδω..ενω καταλαβαινω,ειδικα στισ διαπροσωπικες σχεσεις οτι δεν υπαρχει μελλον δεν μπορω να προχωρησω κ να δω πιο θετικα τα πραγματα κ αντικειμενικα.το συναισθημα ειναι ανεξελεγκτο αλλα η λογικη το φρεναρει απο το να κανει κινησεις που ισως στο τελος να με απελευθερωναν..με απλα λογια θα ελεγα πως πριν κανω αναλυση σε καθε περιπτωση εξαντλουσα καθε πιθανοτητα που πιστευα οτι εχω μεχρι να δεχτω το τελος μιας σχεσης ενω τωρα η λογικη με φρεναρει πριν πιασω πατο,αλλα αυτο δεν με ανακουφιζει πλεον κ ειμαι σε μια μονιμη αναμονη συναισθηματικη.αυτο εχω παθει κ τωρα..ναι μεν βλεπω πως η κατασταση εχει τελειωσει ,αλλα δεν κανω καποια κινηση για να το επιβεβαιωσω μεσα μου ,γιατι εχω μια ελπιδα κ γιατι δεν θελω να χασω την αυτοεκτιμηση μου.αυτο ομως ειναι βασανιστικο κ δεν ξερω πως μπορω να επεμβω στο μυαλο μου κ να το κανω να λειτουργησει ετσι ωστε να με ανακουφισω κ να προχωρησω παρακατω.. μου τρωει ενεργεια απο την καθημερινοτητα μου κ δυσλειτουργω σε πολλουσ τομεις.σε συνδυασμο με ενα κλιμα καταθλιψης που επικρατει στο σπιτι μου αυτο ερχεται κ με ισοπεδωνει..

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία, προφανώς θέλεις να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση με έτοιμη συνταγή, χωρίς να καταβάλλεις τις δίκες σου προσωπικές προσπάθειες και να περιμένεις αναγκαίο χρόνο, ακλουθώντας την αρχή – «εδώ και τώρα». Οι έτοιμες συνταγές όμως, αφ’ ενός δεν είναι εύστοχες διότι αντιπροσωπεύουν τα προσωπικά βιώματα του κάθε συμβούλου, αφ’ ετέρου δεν μπορούν να προβλέψουν όλες τις πιθανές λεπτομερές που συνοδεύουν μια κατάσταση. Επομένως, όταν αντιμετωπίζουμε ένα άγνωστο αντικείμενο ή μια άγνωστη κατάσταση, που μας «μπερδεύουν», είναι αναγκαίο, πρώτα να αποκτήσουμε μια βασική γνώση για το αντικείμενο αυτό, ύστερα να προσχωρήσουμε σε απαραίτητες ενέργειες, και μετά να περιμένουμε ανάλογο χρόνο για την επίτευξη του στόχου μας.



Vouli    31/01/2011 12:58
Αγαπητέ κ.Κοτανίδη, Θα ήθελα κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας αυτό που με απασχολεί. Έχασα τη μητέρα μου πριν από χρόνια μετά από μεγάλη μάχη, μετά από νοσοκομεία, επιπλοκές και πολύ δυσάρεστες καταστάσεις. Μετά από λίγα χρόνια, έχασα και τον πατέρα μου πολύ γρήγορα, ξαφνικά σχεδόν. Ευτυχώς, υπάρχει στη ζωή μου η αδερφή μου με την οποία δεθήκαμε πάρα πολύ μετά από όλα αυτά. Εδώ κ λίγο καιρό, απέκτησα ένα αγοράκι, μια ευλογία πραγματικά. Ξέρω πως πρέπει να είμαι ευγνώμων για όσα έχω. Εγώ νιώθω την απουσία των γονιών μου όλο κ πιο έντονα, μου λείπουν πάρα πολύ. Ήταν άνθρωποι που δημιούργησαν πάρα πολλά, βοηθούσαν πολύ κόσμο, κ νιώθω ότι εγώ σαν άνθρωπος δεν έχω κάνει ακόμη τίποτε που να αξίζει. Ξάφνικά βρεθήκαμε κ εγώ κ η αδερφή μου με πάρα πολλές ευθύνες κ εκκρεμότητες κ πολλές φορές πελαγώνω. Κι ενώ ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω, νομίζω ότι ο χρόνος κυλά μπροστά μου χωρίς να κάνω τίποτε ουσιαστικό. έχω έλλειψη συγκέντρωσης, ξεχνάω λεπτομέρειες. νιώθω κουρασμένη πάρα πολύ. πολλές φορές νιώθω ένα βάρος στο στέρνο, αυτό μετά τη γέννα, ένα μόνιμο άγχος κ αυτό καταλήγει τις περισσότερες φορές να κλαίω γιατί έφυγαν τόσο νέοι, ο ένας με τόσο πόνο κ ο άλλος τόσο ξαφνικά, που δεν ξέρω ειλικρινά ποιό πονάει περισσότερο... Και νιώθω ένα άδικο να με πνίγει, αφού δεν μπορώ να μιλήσω στο τέλος. Θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει με χαρά, κ όμως δεν μπορώ να ξεπεράσω την απώλεια... Σκέφτομαι ότι έπρεπε να κάνω νωρίτερα παιδιά, ότι δεν θα τους δει ποτέ του...Μήπως χρειάζεται να επισκεφθώ κάποιον ειδικό;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Vouli, η αίσθηση ευτυχίας ή δυστυχίας εξαρτάται από την αντίληψη του συγκεκριμένου ατόμου. Εάν εξετάσουμε το θέμα σχέσεων των παιδιών με τους γονείς τους από την άποψη ψυχρής λογικής, θα διαπιστώσουμε ότι η ανάγκη των παιδιών από την παρουσία των γονιών τους άμεσα συσχετίζεται με το γεγονός κατά πόσο αισθάνονται αβοήθητοι, κατά πόσο δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και κατά πόσο έχουν μάθει να λύνουν εύστοχα και αποτελεσματικά τους προβληματισμούς και τα εμπόδια, που αναπόφευκτα αντιμετωπίζει ο καθένας κατά τη διάρκεια της ζωής του. Επομένως, η υπέρμετρη τραγικοποίηση της απώλειας των γονιών, αλλά και οποιασδήποτε άλλης απώλειας άμεσα συσχετίζεται με τον βαθμό της συνειδησιακής ενηλικίωσης του ατόμου. Όσο αφορά την αναγκαιότητα της επίσκεψης ή της υποστήριξης του ειδικού, εδώ ο καθένας αποφασίζει στο ατομικό επίπεδο, διότι μόνο το ίδιο άτομο είναι σε θέση να αντιληφθεί εάν πια δεν μπορεί να λύσει τους προβληματισμούς του μόνος. Θα ήθελα να προσθέσω, ότι η συνηθισμένη αντίληψη ότι ο ειδικός θα δώσει έτοιμες λύσεις και συνταγές επίτευξης των προσωπικών στόχων δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Και να θέλει ο ειδικός να το κάνει έχοντας τις καλύτερες προθέσεις, δεν θα το πετύχει. Διότι δεν μπορούν να προβλεφθούν όλες οι λεπτομέρειες και ιδιαιτερότητες των ατομικών καταστάσεων και αντιμετωπιστούν με έτοιμες συνταγές. Επομένως, το καλύτερο, που μπορεί να κάνει ένας ειδικός είναι – να βοηθήσει το συγκεκριμένο άτομο να γνωρίσει τον εαυτό του, τις πραγματικές ανάγκες του και την αντικειμενική πραγματικότητα που τον περιβάλλει. Μετά από αυτό, ο καθένας διαμορφώνει την συμπεριφορά του, σύμφωνα με τους προσωπικούς του στόχους και αξίες.



Σύλβια    26/01/2011 21:35
Διάβαζα σε ένα άρθρο ψυχολογία που έγραφε \"Το πώς ζούμε τώρα έχει επίδραση στο πώς θα αισθανομαστε μετα απο 10-20 χρόνια. Δηλαδή αν ζουμε τώρα καλά, σε 10-20 χρόνια θα αισθανομαστε ότι ζήσαμε την ζωή μας καλά και αυτό θα μας κανει ικανοποιημενους\" Εγώ όμως που \'εχασα\' 4 χρόνια βολεμενη σε μια σχεση χωρις ικανοποιηση, και αλλα 4-5 σε άλλες καταστάσεις μοναξιάς, σημαίνει ότι δε θα μπορώ να νιώσω ευτυχισμένη;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σύλβια, οπωσδήποτε το πώς ζούμε τώρα επηρεάζει την μετέπειτα πορεία μας, αλλά το συναίσθημα της ικανοποίησης εξαρτάται περισσότερο από την αντίληψη μας, παρά από την αντικειμενική ροη των πραγμάτων. Αντικειμενικά, η αίσθηση της γενικής ικανοποίησης άμεσα συσχετίζεται με το σύνολο των ικανοποιήσεων των συγκεκριμένων πραγματικών αναγκών. Κάθε ζωντανός οργανισμός αισθάνεται την ικανοποίηση όταν εκπληρώνονται οι στόχοι που βάζει για τον εαυτό του. Μερικοί από τους στόχους λειτουργούν στο υποσυνείδητο επίπεδο, άλλοι – στο συνειδητό. Ο στόχος καθορίζεται από τα κίνητρα. Το αρχικό κίνητρο πάντα είναι αρνητικό. Αυτό οφείλεται στις ιδιαιτερότητες των συναισθημάτων, τα οποία καλούνται να ρυθμίσουν τις δραστηριότητες του οργανισμού με αυτόματο τρόπο σε μορφή των αντανακλαστικών. Το συναίσθημα είναι η στιγμιαία εκτίμηση της κατάστασης του οργανισμού που επιτρέπει γρήγορα και αποτελεσματικά να αξιολογηθεί μια ανάγκη. Επομένως, η ανάγκη αυτή εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλο και από τον οργανισμό ως μια προβληματική κατάσταση, έχει αρνητικό συναισθηματικό χρωματισμό και εξαναγκάζει το άτομο να προβεί σε κάποιες ενέργειες ώστε να την αποφυγή. Στην ουσία, είναι ένα σήμα κινδύνου, το οποίο δείχνει ότι έχει προκύψει μια διατάραξη της ομοιόστασης του οργανισμού. Όταν λοιπόν, το άτομο προβαίνει σε κάποιες δραστηριότητες, οι οποίες αλλάζουν την κατάσταση έτσι, ώστε να λαμβάνονται κάποια μετρά διαφυγής ή συμπλήρωσης, το αρνητικό συναίσθημα του κινδύνου υποχωρεί και αντικαθίσταται από θετικό συναίσθημα ικανοποίησης. Έτσι δημιουργούνται δυο κίνητρα – το αρνητικό κίνητρο διαφυγής ή αποφυγής μιας όμοιας κατάστασης στο μέλλον, και το θετικό συναίσθημα ικανοποίησης-απόλαυσης ή τάση επανάληψης της ανάλογης κατάστασης. Τα αρνητικά κίνητρα όμως πάντα πρωτεύουν και υπερισχύουν. Όλα αυτά ισχύουν για το πρωτόγονο, αρχικό επίπεδο της αντίληψης της ικανοποίησης. Με την εμφάνιση της αφηρημένης σκέψης και λογικής ικανότητας τα πράγματα περιπλέκονται. Οι στόχοι και τα κίνητρα, στην αρχή, διαμορφώνονται στον εγκέφαλο σε μια εικονική μορφή, και ύστερα, κατά την εκτέλεση τους, φαίνεται κατά πόσο αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Όταν ένας στόχος, μια προσδοκία συμπίπτει με το αποτέλεσμα - δημιουργείται συναίσθημα ικανοποίησης, καθώς και αλλά συναισθήματα – αυτοπεποίθησης, αισιοδοξίας, υπερηφάνειας. Ενώ, όταν η σύμπτωση αυτή δεν επιτυγχάνεται, εμφανίζονται αντίθετα, αρνητικά συναισθήματα – απογοήτευσης, απαισιοδοξίας, χαμηλής αυτοπεποίθησης, ενοχής, ντροπής. Το θέμα όμως είναι πως, κατά την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου έχουν δημιουργηθεί αρκετές επιπρόσθετες, σχετικές ανάγκες και στόχοι, που εκλαμβάνονται από εμάς ως φυσικά και απαραίτητα. Εδώ θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν - καταξίωση, επιτυχία, αναγνώριση, επίτευξη των κοινωνικών προτύπων κ.λπ. Κατά την προσεκτική προσέγγιση των αναγκών και των στόχων αυτών εύκολα παρατηρείται ότι όλα αυτά συσχετίζονται με την βαθμολογία του εαυτού μας από τους τρίτους. Η ανάγκη να φαινόμαστε για άλλους γενικά πετυχημένοι προέρχεται από τις ιδιαιτερότητες της ανατροφής και καθιστά αναγκαία την έλλειψη των λαθών κατά την πορεία μας. Διότι, σύμφωνα με την κοινή λογική, ιδανικά πετυχημένος είναι αυτός, που δεν κάνει ποτέ λάθη και συνεχίζει απαραβίαστα την ανοδική του πορεία. Βέβαια, υπάρχουν και αλλά συστατικά της ανάγκης μας για την τελειότητα, αλλά η ανάλυση τους απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο. Επομένως, έχοντας μεγαλώσει με ένα σύστημα αντιλήψεων, που αποκλείει το δικαίωμα για λάθος, δεν μπορούμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας για παραμικρό λάθος, που αναπόφευκτα θα κάνουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας, αισθανόμαστε ντροπή, ενοχές, αναξιότητα, και πιστεύουμε ότι έχουμε χάσει τον χρόνο μας, εφόσον δεν πετύχαμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με την αντίληψη αυτή δεν δεχόμαστε το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να γεννηθεί με όλες απαραίτητες γνώσεις ώστε να είναι πάντα επιτυχημένος και να μην κάνει ποτέ λάθος. Καθώς και δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι τα λάθη είναι απαραίτητο και αναγκαίο μέτρο της σύγκρισης της υποκειμενικής μας αντίληψης με την πραγματικότητα, δηλ. είναι ένα μέσο εκμάθησης, χωρίς το οποίο δεν υφίσταται η ίδια η εκμάθηση και, σαν συνέπεια – η γνώση. Όσο αφόρα το θέμα του άδικα χαμένου χρόνου, πιστεύω πως η απάντηση μου στον Δημήτρη 18/12/2010 19:39 μπορεί δώσει μερικές εξηγήσεις επί της ουσίας του.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>