ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1234 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


ελενη    08/08/2014 03:36
Για ποιο λογο οι ανθρωποι κλαιμε; σκεφτομαι οτι τα μωρα κλαινε γιατι επιζητουν την καλυψη αναγκων τους απο τη μανα. ομως οι ενηλικοι οταν κλαινε μονοι τους στο σκοταδι και κρυβονται να μην τους ακουσουν τι σκοπο εχουν? Τα ζωα κλαινε; ειναι απελευθερωση συναισθηματων; ευχαριστω

Τα ζώα δεν κλαίνε καθώς στερούνται την ανθρώπινη αντίληψη «αδικίας» και ως συνέπεια δε λυπούνται τον εαυτό τους. Ο συγκεκριμένος τρόπος αντίδρασης ανακουφίζει την υπερβολική συναισθηματική φόρτιση, αλλά δεν «απελευθερώνει», καθώς η απελευθέρωση σημαίνει τη μη επανάληψή της στο εξής, η οποία εξαρτάται περισσότερο από την αλλαγή του τρόπου αντίληψης και προσέγγισης, όταν επιτυγχάνεται η ανάληψη ευθυνών για την προσωπική πορεία ενός ενηλίκου και αποκτάται η ικανότητα διαμόρφωσης των μελλοντικών καταστάσεων αντίστοιχα με προσωπικές ανάγκες και προτιμήσεις.



Κατερινα    06/08/2014 18:51
Καλησπερα σας.. Ειχα μια σχεση που εληξε πριν απο 7 μηνες με πολυ ασχημο τροπο. Ειπαμε βαρια λογια ο ενας στον αλλον, λογια που δεν ισχυουν αλλα κι αν ισχυαν, δεν θα επρεπε να εχουν λεχθει...Τωρα μετα απο 7 μηνες, εχω ξεπερασει τον συγκεκριμενο ανθρωπο, ομως στεναχωριεμαι για τα λογια που του ειπα, δεν με εκφραζει καθολου σαν ανθρωπο αυτος ο τροπος εκφρασης και εχω σκεφτει πολλες φορες να επανορθωσω. Θεωρειτε οτι εχει ουσια να τον βρω και να του ζητησω συγγνωμη ή δεν εχει κανενα νοημα πια?

Η επικρατέστερη αξιολόγηση του εαυτού μας και των αντιδράσεών του συνήθως αφορά τις καθημερινές, συνηθισμένες καταστάσεις, στις οποίες οι αντιδράσεις είναι προβλέψιμες, τεκμηριωμένες και σχετικά ισορροπημένες. Ωστόσο, οι ακραίες καταστάσεις στις οποίες άθελα υποβάλλουμε τον εαυτό μας καταδεικνύουν νέες καταστάσεις που συχνά εκτιμούνται ως απειλητικές και προκαλούν αμυντικές-επιθετικές αντιδράσεις, καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είμαστε σε θέση να προσεγγίσουμε το ζήτημα λογικά. Όσον αφορά το «συγγνώμη», η προσφορά του δεν έχει τόσο πρακτική ουσία, όσο η μετέπειτα έμπρακτη συμπεριφορά. Απλά κοινώς επικρατεί η πεποίθηση ότι η λεκτική μετάνοια και η διαβεβαίωση αποτελεί την εγγύηση της μη επανάληψης της προηγούμενης συμπεριφοράς, που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα εάν το άτομο δεν επεξεργαστεί λεπτομερώς τη συγκεκριμένη κατάσταση και δεν ξεπεράσει τις συγκεκριμένες ανασφάλειες που το είχαν ωθήσει στην ακραία μορφή άμυνας.



Ελένη    05/08/2014 20:48
Σας ευχαριστω πολυ για την απαντηση σας. Πειτε μου ομως και κατι αλλο, αν θελετε..Συμφωνα με οσα λετε, ολοι δικαιολογουνται για ολα και ολοι ειναι υπευθυνοι για οσα βλεπουν και για οσα δεν βλεπουν..Ομως οι ανθρωπινες σχεσεις δεν ειναι ετσι απλες αλλιως δεν θα υπηρχαν και προβληματα...Οταν καποιος σου υποσχεται τον ουρανο με τα αστρα, και τον πιστευεις, και μετα βλεπεις οτι ολα αυτα ηταν ψεματα, δεν μπορεις να μην νιωσεις εξαπατημενος-η..Ειναι αλλο να δεις οτι οι προτιμησεις καποιου αλλαξαν και αλλο να δεις οτι σε κοροιδευε..Δεν μπορει ενας ενηλικας να αγαπαει την μια μερα και την αλλη να ξεαγαπαει... ετσι δεν ειναι?

Εάν αποδεχόμαστε την ευθύνη του ενηλίκου με ό,τι του συμβαίνει, τότε προφανώς όταν αντιμετωπίζουμε κάποιον συνάνθρωπό μας που διακατέχεται από την ανάγκη μυθοπλασίας, η οποία τον ωθεί στις υποσχέσεις «του ουρανού με τα άστρα», η ευθύνη της διάκρισης της πραγματικότητας από τα λόγια ή από τις προθέσεις και πάλι ανήκει στη δική μας δικαιοδοσία. Διότι στη διαφορετική περίπτωση διολισθαίνουμε στην παιδική ευπιστία και δε θα μάθουμε ποτέ να βασιζόμαστε στην αντικειμενική πραγματικότητα, προτιμώντας να εισπράττουμε έτοιμα, γρήγορα ή εύκολα αποτελέσματα και κάθε φορά απογοητεύοντας με τις αποτυχίες και καταλήγοντας στις κατηγορίες προς τους άλλους.



ελενη    02/08/2014 22:08
σας ευχαριστω πολυ για την απαντηση σας. Ηθελα να σας ρωτησω και κατι αλλο, αν σας ειναι ευκολο. Οταν ειπα οτο θελω να αγκαλιασω τον εαυτο μου, εννοουσα οτι θελω να ξεπερασω το αισθημα της μειονεξιας που νιωθω, επειδη δεν με προτιμησε τελικα ο ανθρωπος που αγαπησα. Αυτο ακριβως το αισθημα της μειονεξιας το ενισχυσε και ο ιδιος, τονιζοντας μου τα λαθη μου, που ηταν υπαρκτα και σοβαρα, που για αυτον ηταν καθοριστικα στο να μην με προτιμησει τελικα...Να σημειωσω εδω οτι και αυτος εκανε λαθη, μαζι με κακη συμπεριφορα, που εγω ομως ημουν διατεθειμενη να συχγωρησω...Σκεφτομαι συνεχως οτι εκανα πολλα λαθη και φταιω που δεν μπορεσα να τον κρατησω, οχι με την εννοια του κατοικιδιου αλλα με την εννοια της αγαπης και του νοιαξιματος...Αυτην την μειονεξια δεν μπορω να ξεπερασω..Πώς μπορω να συχγωρεσω πρωτα τον εαυτο μου??

Η αποδοχή του εαυτού μας έρχεται με την υιοθέτηση της αντίληψης ότι οι έννοιες του «καλού» και του «κακού» είναι σχετικές και σε κάθε περίπτωση αντιπροσωπεύουν την υποκειμενική εκτίμηση αντίστοιχα στην κάθε τρέχουσα στιγμή και δε μπορούν να χαρακτηρίζουν μόνιμα κάποιον, ενώ χρησιμοποιούνται κοινωνικά για χειραγωγικούς και χειριστικούς σκοπούς. Ότι δεν υπάρχουν εν γένει «καλοί» ή «κακοί», αλλά υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές προτιμήσεις, αξίες, στόχους και προσδοκίες, οι οποίες διαμορφώνονται ανάλογα με την προσωπικότητα και με τα προσωπικά βιώματα. Ότι τα λάθη και οι αποτυχίες αποτελούν το αναπόσπαστο και αναγκαίο μέσο εκμάθησης που βοηθούν στην εξακρίβωση της αντικειμενικής πραγματικότητας, με αλλά λόγια ότι δεν είναι μεμπτά και κατακριτέα όπως έχουμε μάθει, αλλά θεμιτά και χρήσιμα. Όλα αυτά βέβαια έρχονται σε αντίθεση με όσα έχουμε υιοθετήσει κατά την εκπαίδευση από το υπάρχον σύστημα και προκαλούν συνειδητή και ασυνείδητη αντίσταση με παράλληλη απόρριψη, και στο σημείο αυτό μπορεί να είναι χρήσιμη μια σχέση με τον ειδικό, όπου προκύπτει δυνατότητα έμπρακτης επιβεβαίωσης των παραπάνω ισχυρισμών, η οποία προσφέρει ομαλή μετάβαση στο νέο τρόπο σκέψης και αντίληψης.



ελενη    02/08/2014 00:57
Καλησπερα σας και συγχαρητηρια για την ιστοσελιδα σας.. Ειχα μια συντομη αλλα πολυ εντονη σχεση με καποιον, με μεγαλη διαφορα ηλικιας (36 εγω, 54 αυτος) που εληξε με πολυ ασχημο τροπο εκατεροθεν. Αυτος ηταν ενας αντρας με πολυ ισχυρο \\\\\\\'εγω\\\\\\\', με απιστευτη ευγλωττια και σοφια σκεψης, στοιχεια που με ειχαν εντυπωσιασει απο την αρχη. Ομως προφανως τα αισθηματα δεν ηταν αμοιβαια, ηθελε να χωρισουμε, χωρις να ειναι και πολυ σιγουρος, για ενα χρονο \\\\\\\'πηγαινοερχομασταν\\\\\\\' συναισθηματικα, τελικα χωρισαμε πολυ ασχημα, με εντονη λεκτικη βια πο την πλευρα του. Αυτο που ηθελα να σας ρωτησω ειναι το εξης. Νιωθω μεγαλη μειονεξια, λεω συνεχεια στον εαυτο μου οτι δεν ημουν ικανη να κρατησω εναν τετοιου μεγεθους αντρα, και δεν βλεπω οτι αυτος ο αντρας που ειχα θεοποιησει με ξεφτιλισε με τον χειροτερο τροπο. Αυτο το καταλαβαινω αλλα θεωρω οτι εγω τον εφερα στο σημειο να το κανει...και ετσι το προσπερναω...και μου μενει η πικρα της απορριψης, ενω σας διαβεβαιωνω, χωρις ιχνος ματαιοδοξιας, δεν υστερω καθολου ουτε σε εμφανιση, ουτε σε μορφωση, ουτε σε παιδεία...Τί μπορω να κανω για να αγκαλιασω λιγο τον εαυτο μου?

Για να «αγκαλιάσουμε» τον εαυτό μας είναι αναγκαίο αρχικά να τον δεχθούμε έτσι όπως είναι, αναγνωρίζοντας κάποιες μη θεμιτές ιδιότητες ή ατέλειές του, αλλά χωρίς τη ντροπή για αυτά, και απαλλάσσοντας από την συσχέτιση της αξίας του από την αποδοχή ή απόρριψη των άλλων στα πλαίσια αναγνώρισης του δικαιώματος για τη διαφορετικότητα. Παράλληλα είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι, αντίθετα με την κοινή νοοτροπία, δεν είναι κατοικίδια, έχουν τη δική τους βούληση και τις δίκες τους προτιμήσεις, ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι προσδοκίες, οι προτιμήσεις και οι αξίες τους δε συμπίπτουν με τις δίκες μας λόγω της διαφορετικής προσωπικότητας, και ότι και να καταφέρουμε να τους «κρατήσουμε» παρά τη θέληση τους, αυτό θα εξυπηρετεί προσωρινά μόνο την κάλυψη της σχετικής αυτοεπιβεβαίωσης, ενώ η ουσία της σχέσης θα παραμένει δυσάρεστη και θα καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα.



τζινα    27/07/2014 21:07
Καλησπερα η ερωτηση μου ειναι συναισθηματικης φυσης. Επιλεγω κι εγω προβληματικη κατασταση με ανθρωπο που αυτα που κανει δεν ειναι υπερ του κατα την κριση μου. και η συμπεριφορα του ειναι απο πολυ καλη οταν ειμαστε στον ιδιο χωρο μεχρι πολυ ασχημη γιατι εξαφανιζεται δεν απαντα δεν εξηγει μεχρι που το τελειωσε με αφορμη κατι που δεν αφησε να του εξηγησω τι συνεβη. κ τωρα ειναι αδιαφορος κι ομως επιμενω να τον θελω και να αναρωτιεμαι γιατι δεν ειναι συζητισιμος. τι προβλημα εχω και δεν θελω να δεχθω την πραγματικοτητα και γιατι μπορει να χαριζω τα συναισθηματα μου σε ατομο που δεν μου αξιζει; ευχαριστω.

Ο καθένας από εμάς αντιμετωπίζει αυτό που «αξίζει», με την έννοια ότι η κάθε συμπεριφορά που εισπράττουμε και η κάθε κατάσταση που βιώνουμε είναι αποτέλεσμα του συνολικού αποτελέσματος των δικών μας συμπεριφορών και επιλογών. Αυτό όμως που μας εμποδίζει να δεχόμαστε τη διαφορετική προτίμηση των άλλων είναι η εσωτερική μας μειονεξία, η οποία υπαγορεύει την ανάγκη απόλυτης αποδοχής, ερμηνεύοντας την πιθανή απόρριψη ως αναμφισβήτητη ένδειξη της δικής μας ατέλειας ή προβληματικότητας, η οποία απλοϊκά εκφράζεται με την αντίληψη «εάν δε με θέλει το συγκεκριμένο άτομο, είμαι κακιά ή κακός».



Φωτεινη    26/07/2014 01:04
Γιατι μερικες ασχημες αναμνησεις μπορουν και σβηνουν εντελως απο το μυαλο μας και δεν θυμομαστε τιποτα απο αυτα που οι αλλοι μας λενε οτι εχουμε βιωσει;

https://www.facebook.com/183113208413151/photos/a.260321524025652.62464.183113208413151/423891171002019/?type=1&relevant_count=1



Λυδία    25/07/2014 12:21
Καλημέρα. Πρωτού αναφέρω τί μου συμβαίνει θα ήθελα να προετοιμάσω το έδαφος ότι πρόκειται για ένα πολύ ασήμαντο, μηδαμινό, σχεδόν ανύπαρκτο πρόβλημα,που όμως μου κόστισε αρκετά. Την προηγούμενη Δευτέρα ανακάλυψα πως είχα φθειρίαση, σε πολύ μικρό βαθμό όμως, και η αιτία μια \\\\\\\"φίλη\\\\\\\" μου, όπως απεδείχθη. Κάνω καλοκαιρινά μαθήματα διότι είμαι Γ΄Λυκείου και το πρόβλημα αυτό δεν με αφήνει να συγκεντρωθώ. Ανοίγω το βιβλίο και σκέφτομαι τί θα γίνει αν ξανακολλήσω μέσα στην χρονιά, μου φαίνεται αβάσταχτη η ιδέα και μόνο. Έχω έλλειψη ύπνου, δεν τρώω, είμαι σε μια διαρκή αδράνεια, περνάνε οι χειρότερες σκέψεις από το μυαλό μου κάθε μέρα, κλάματα γενικώς είμαι γεμάτη απαισιοδοξία. Συν τοις άλλοις πρέπει να αντιμετωπίσω το διαζύγιο των γονιών μου , το οποίο δεν με επηρέασε και πολύ θα έλεγα. Η ιδέα όμως που σας είπα και το πρόβλημα που μου παρουσιάστηκε, με έχουν χαντακώσει. Δεν ξέρω τι να κάνω. Που να ζητήσω βοήθεια, πως να απαλλαγώ από όλες αυτές τις σκέψεις και επιτέλους να συγκεντρωθω. Τί προτείνετε; Ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Φαίνεται πως ο ισχυρισμός ότι το διαζύγιο των γονιών δεν έχει επηρεάσει αρνητικά την ψυχολογία του παιδιού τους δεν ισχύει, καθώς σε διαφορετική περίπτωση ένα συνηθισμένο και σχετικά εύκολα αντιμετωπίσιμο πρόβλημα όπως η φθειρίαση, δε θα προκαλούσε τόση δυσανάλογη ψυχολογική αντίδραση. Συνήθως οι ψυχολογικές συγκρούσεις και προβληματισμοί που ακολουθούν το χωρισμό αντιμετωπίζονται με ψυχολογική υποστήριξη και με την αλλαγή των μη λειτουργικών αντιλήψεων που αντιστοιχούν στα υπάρχοντα κοινωνικά στερεότυπα, αλλά διαφέρουν από την αντικειμενική πραγματικότητα και φορτίζονται με υπερβολικό συναισθηματισμό.



mar    25/07/2014 08:50
Καλησπέρα. Συγχαρητήρια για το site! Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα είναι που πληγώνω τους άλλους.. Όταν με πιάνουν τα νεύρα μου (και συνήθως όταν περιμένω περίοδο με πιάνουν έντονα) δεν συμπεριφέρομαι όμορφα στους γύρω μου, αυτούς που ξέρω καλά -και ειδικά σε αυτούς που είναι πάντα καλοσυνάτοι μαζί μου! Λέω πράγματα που τους στεναχωρούν και μπορεί να χτυπήσω κιόλας αν με αγγίξουν. Με λίγα λόγια παλιοχαρακτήρας! Αυτό που δεν έχω καταλάβει όμως, είναι από που πηγάζει όλο αυτό. Γιατί συμπεριφέρομαι έτσι, αφού κάνοντας το νιώθω χειρότερα από αυτούς που πλήγωσα; Και όσο κι αν λέω πως δε θα το ξανακάνω, πάντα υποκύπτω σε αυτό το \\\\\\\"λάθος\\\\\\\". Έχετε καμία ιδέα? Ευχαριστώ..

Η επιθετικότητα συνήθως αποτελεί τον τρόπο άμυνας προς τις συμπεριφορές ή καταστάσεις που πραγματικά παραβιάζουν τα προσωπικά όρια ή γίνονται αντιληπτές ως απειλή λόγω των προηγούμενων αρνητικών βιωμάτων. Η συνηθισμένη και κοινωνικά αποδεκτή καλοσύνη είναι σχετική, και αρκετές φορές βασίζεται στην παρεμβατικότητα, στην επιβολή και στις προσπαθείς έλεγχου ή χειρισμού που χαρακτηρίζουν την υπάρχουσα δομή των κοινωνικών και διαπροσωπικών σχέσεων, άσχετα με τις πραγματικές προθέσεις του καθενός. Οι ορμονικές μεταβολές μπορούν να ασκήσουν καταλυτικό ρόλο, ενισχύοντας τις υπάρχουσες ψυχολογικές συγκρούσεις, αλλά δεν αποτελούν την πρωταρχική αιτία τους. Προφανώς οι προσπάθειες αυτοεπιβολής σε τέτοιες περιπτώσεις έχουν ελάχιστη πιθανότητα επιτυχίας, καθώς είναι αμφίβολο κατά πόσο μια σύγκρουση μπορεί να εξαλειφθεί με επιπρόσθετη καταπίεση και αρνητική ψυχολογική φόρτιση.



Νεφέλη    19/07/2014 14:56
Γιατρέ καλημέρα σας. πιστεύετε ότι ο νους και η σκέψη μπορεί να επηρεάσει το εξωτερικό περιβάλλον, να μας φέρει καταστάσεις που επιθυμούμε ή αντίστοιχα δεν επιθυμούμε μέσω της επίμονης σκέψης αυτών??σε αντίθετη περίπτωση, πιστεύετε στην μοίρα, ότι όλες οι καταστάσεις στην ζωή μας είναι προκαθορισμένες ή έστω τυχαία συμβαίνουν?ευχαριστω

Οι επίμονες σκέψεις υποκινούνται από επίμονες ανάγκες και ισχυρά κίνητρα που συνήθως συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις, οι οποίες και προκαλούν συγκεκριμένα γεγονότα. Από την άλλη πλευρά, η ανάγκη πίστης στη μοίρα ή στην τύχη προκύπτει είτε από το φόβο αποτυχίας, είτε από την προσκόλληση στον παιδικό τρόπο αντίληψης, όταν υπάρχει προσδοκία εύκολων, γρήγορων και άμεσων λύσεων, οι οποίες δεν απαιτούν την καταβολή επίμονων και δαπανηρών ενεργειακά προσωπικών προσπαθειών.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>