ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 929 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Ανδρέας    14/12/2007 13:56
Γιατρέ γεια σας, είμαι 40 ετών και πάντα προσπαθούσα για το καλύτερο. Η δουλειά που έχω είναι η τρίτη(έμεινα περίοπου 5 χρόνια στις 2 προηγούμενες και στην παρούσα έχω 7 χρόνια) και ο λόγος είναι ότι άλλαξα δουλειές όχι διότι πήγαινα δε μου άρεσε και έφευγα αλλά επειδή προσπαθούσα πάντα για το καλύτερο, όταν έβρισκα πιο καλή δουλειά άπό την προηγούμενη, άλλαζα ( οι δουλειές ήταν πάντα του τομέα μου). Τώρα έχω ευκαιρία για μια ακόμα καλύτερη δουλειά αλλά ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας σαν ειδικός: Υπάρχει πιθανότητα όταν κάποιος αλλάξει εργασία 3 ή 4 φορές καθόλη τη διάρκεια της καρριέρας του να επηρεαστεί η ψυχολογική του ισορροπία; ΄Η είναι καλές οι αλλαγές διότι τον βοηθούν να πλουτίζει τις εμπειρίες του; Αν κάποιος μείνει στην ίδια δουλειά για όλη τη διάρκεια της ζωής του είναι καλό ή κάνει το μυαλό να αδρανεί και να σκέφτεται μόνο με ένα τρόπο σκέψης; Σας ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Ανδρέα ! Νομίζω πως η αναζήτηση των αλλαγών άμεσα συσχετίζεται με τον βαθμό ικανοποίησης με αυτό που έχουμε .



ΤΑΣΟΣ    13/12/2007 13:34
ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΑΥΤΟ ΒΕΒΑΙΑ ΓΙΑΤΙ ΒΙΩΣΑ ΚΑΙ ΒΙΩΝΩ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΩ. ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΠ ΑΠΟ ΤΟ 1999 ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΥΠΟΔΟΡΙΕΣ ΜΕ ΙΝΤΕΡΦΕΡΟΝΗ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ! ΗΤΑΝ Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ Η ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Η ΚΟΠΕΛΑ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ. ΜΕ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΑΦΟΥ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ, ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΑ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΣΟΒΑΡΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΣΟΒΕΡΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΝΟΥΣΕ. ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΤΗΣ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΙ ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΕΙΑ! ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ ΠΟΥ ΕΡΙΞΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ. ΤΟ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΑΙΝΙΑΣ ΘΡΙΛΕΡ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΖΗΛΕΥΕ ΚΑΙ Ο ΧΙΤΣΚΟΚ! ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΣΚΠ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΥΣΑ, Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΕΒΑΙΗ! ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΛΕΟΝ ΟΥΤΕ ΜΙΛΑΜΕ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΩ. ΠΛΕΟΝ ΖΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ, ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΠ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΓΓΑΜΟΥ ΒΙΟΥ, ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ ΤΑ ΕΧΩ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ. ΤΙ ΜΟΥ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ ΤΑΣΟ ! Διαβάζοντας την επιστολή σου δημιουργούνται δυο ερωτήματα : 1. Τι σε παρακίνησε πραγματικά στην πρόσφορα της βοήθειας και αν η βοήθεια αυτή ζητήθηκε από την ίδια κοπέλα 2. Τι περίμενες στην ανταπόδοση της προσφοράς σου ;



Σαββάνα    10/12/2007 11:47
Γιατρέ μου πως μπορούμενα διαχωρίσουμε την επιθυμία για σχέση από την επιθυμία απόδρασης από τη μοναξιά? Διαχωρίζονται αυτά τα δύο ή μήπως είναι συνυφασμένα?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σαββάνα ! Νομίζω πως ο διαχωρισμός αυτός θα εξαρτάται από την ισορροπία του ατόμου όταν είναι μόνος π.χ. στο μεταπολεμικό σύνδρομο οι άνθρωποι ασυνείδητα «προσπαθούν» να αποθηκεύσουν τα τρόφιμα ανεξάρτητα από την αφθονία τους στα καταστήματα .



ΑΡΕΤΗ    06/12/2007 00:03
Γιατρέ, καλησπέρα σας, Είμαι 32 χρονών και εδώ και ενάμιση χρόνο κάθομαι σπίτι για να μεγαλώσω το 16 μηνών κοριτσάκι μου.Παροδικά αισθάνομαι άγχος και δεν βρίσκω νόημα στη ρουτίνα.Το ξεπερνώ αναπτύσοντας καινούργια δραστηριότητα. Αλλά επανέρχεται.Νομίζω πως πάσχω απο εποχιακή κατάθλιψη.Είναι στιγμές που δεν θέλω να βγω έξω απο το σπίτι.Διαβάζω για την κατάθλιψη όμως δεν διαπιστώνω να εμφανίζω όλα αυτά ή ίσως να έχω ελαφριά μορφή. Θα ήθελα την γνώμη σας. Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΑΡΕΤΗ ! Σε τι κατάσταση βρίσκεται η σχέση σου με τον πατέρα του παιδιού ;



Σαββάνα    26/11/2007 12:17
Αγαπητέ γιατρέ πιστεύεται ότι πρέπει να παλεύουμε ακούραστα όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ ή πρέπει σε κάποια φάση να αποδεχόμαστε την αποτυχία μας και να φεύγουμε?? Θέλω να πω πότε ξέρουμε ότι φθάνουμε στη διαχωριστική γραμμή, πότε παραιτούμαστε? Τελικά ο επιμένων νικά ή μήπως γίνεται απλά κορόϊδο?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σαββάνα ! Πιστεύω πως η επιμονή και υπομονή μας βοηθούν να πετύχουμε την ικανοποίηση των πραγματικών μας αναγκών , με την προϋπόθεση ότι είμαστε σε θέση να διαχωρίσουμε τις ανάγκες αυτές από τα συμπλέγματα των σχημάτων συμπεριφοράς που στοχεύουν την ικανοποίηση των άλλων (υπαρκτών και μη) .



Κυριακή    23/11/2007 21:24
Αγαπητέ γιατρέ είμαι 28 χρονών και διανύω μια από τις πιο ανησυχητικά ήρεμες φάσεις της ζωής μου. Δεν αντιδρώ, δε διεκδικώ, και ψάχνω να βρω την ταυτότητά μου. Είμαι σε μια σχέση με ένα άντρα-παιδί, με τον οποίο ήμασταν και παλαιότερα μαζί, αλλά χωρίσαμε, και τώρα μετά από δικές μου έντονες προσπάθειες είμαστε ξανά μαζί. Ο ενθουσιασμός μου στην αρχή της επανασύνδεσης ήταν τεράστιος, όπως τεράστια ήταν και η ικανοποίηση που έπαιρνα από τα ψίχουλα που αυτή η σχέση μου έδινε. Αυτό οφείλεται στο ότι στο παρελθόν ο άντρας αυτός είχε απορρίψει τις προσπάθειές μου για επανασύνδεση, με αποτέλεσμα να χάσω όση αυτοπεποίθηση είχα. Με την επανασύνδεσή μας λοιπόν, ένιωθα αρχικά καλά. Να σας πω εδώ ότι ήμασταν μαζί 5 χρόνια, χωρίσαμε για 3 χρόνια, και τον τελευταίο χρόνο είμαστε μαζί. Τους τελευταίους όμως μήνες, άρχισα να διερωτώμαι μήπως κατά βάθος δεν θέλω αυτό τον άντρα. Μήπως ήταν απλά μια προσπάθεια να αποκαταστήσω τον πληγωμένο εγωισμό μου.. Δεν ξέρω. Όμως από αυτή τη σχέση δεν αντλώ κάτι. Μόνο δίνω, δίνω, δίνω... και ο άλλος παίρνει. Δεν τα βάζω μαζί του. Μαζί μου τα έχω που για κάποιο λόγο είμαι ακόμα εκεί. Τι είναι αυτό κύριε Κοτανίδη που παρακινεί μια γυναίκα να θέλει να έχει σχέση με ένα άντρα-παιδί, ένα άβουλο άτομο, προσκολλημένο κατά βάθος στη γνώμη της μαμάς του, που μιλά παιδιάστικα, που δεν αναλαμβάνει ευθύνες; Ποια βαθύτερη ανάγκη μου καλύπτει αυτός ο άνθρωπος και πιο κενό μου αναπληρώνει διατηρώντας τον στη ζωή μου;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Κυριακή ! Συνήθως , σε τέτοιες περιπτώσεις οι βασικότερες αιτίες βασίζονται σε δυο πράγματα : 1. Η γυναίκα , όπως και η πλειοψηφία των σύγχρονων γυναικών βρίσκεται στην ανδρική της συναισθηματική πλευρά , οπότε προσελκύει και ελκύεται από άνδρες με αντίθετη δομή . 2. Λόγο των συνθηκών ανατροφής , προτιμά υποσυνείδητα να αντιμετωπίζει «δύσκολες» καταστάσεις , ώστε να βρίσκεται στα πλαίσια συνηθισμένων σχημάτων συμπεριφοράς και να αποδεικνύει την «αξία» της



θάνος    19/11/2007 10:46
Εδώ και δύο χρόνια αντιμετώπισα καποια χρόνια διαμάχη με κάποιους και στην περίοδο αυτη μου δημιουργήθηκε μόνιμο άγχος.Πάντα ήμουν μοναχικός και λίγο αγχώδης άνθρωπος.Οταν τελειώσε η ιστορία αυτή ησύχασα για λίγο.Πριν 8 μήνες παρουσιάστηκε στη δουλειά μου κάποιος τον οποίο αντιπαθούσα.Προσπάθησα να τον διώξω,να τον πλησιάσω αλλά μάταια.Ημουν μονίμως αγχωμένος και μόνο το βράδυ που πίνω 4 ποτήρια κρασί ηρεμώ λίγο.Πριν 3 μήνες έφυγε και νόμισα ότι ησύχασα.Ομως μου έμειναν προβλήματα δεν θέλω να πάω στην δουλειά,αγχώνομαι οταν πάω να παίξω μπάσκετ οπου όλα τα χρόνια ξέφευγα από τα προβγλήματα,όσους δεν συμπαθώ δεν θέλω νατους κάνω παρέα μερικές φορές γιατί αγχώνομαι,σκέψεις για το μέλλον στη δουλειά δυσάρεστες μου έρχονται συνεχώς και κολάνε στο μυαλό μου,για καταστάσεις που μπορεί να συμβουν μετά απο 6 μήνες.Πριν λιγο καιρό ανέβηκα κλίμακα, to καινούργιο περιβάλον και τα νέα άτομα μου δημιουργούν μόνιμο άγχος και όλο αυτό σκέφτομαι.Ο ψυχίατρος διέγνωσε κοινωνική φοβία και έμμονες ιδέες η΄βαριά γενικευμένη αγχώδης διαταραχή μου έδωσε τα cipralex των 10 τα έπαιρνα 40 ημέρες χωρίς αποτέλεσμα και τώρα μου δίνει τα zoloft ων 50 .Μου είπε επίσης ότι σε λίγο καιρό θα γιατρευτώ εντελώς αλλά εγώ φοβάμαι γιατί δεν βλέπω κάποια βελτίωση μπορώ να πω επειδήνωση .Ειμαι45 χρονών και σε δυσκολότερες καταστάσεις δεν μου έχει ξανασυμβεί ποτέ.Ειμαι απο επαρχία και δεν υπάρχει άλλος ψυχίατρος ή ψυχολόγος για να αποταθώ και να μου εξηγήσει τι επιτέλους απο όλα αυτά έχω.Επίσης το πρόβλημα είναι σε ότι έχει σχέση με τη εργασία. Στην οικογενειακή μου και κοινωνική ζωή και στα προβλήματα που παρουσιάζονται είμαι ψύχραιμος.Είμαι παντρεμένος με ένα παιδί. Θα ήθελα να μου πείτε τι έχω,γιατί μου φαίνεται ούτε ο γιατρός έκανε κάποια ασφαλή διάγνωση, και τι μπορώ να κάνω.Η θεραπεία ειναι σωστή,θα μου περάσουν αυτά.Σας ευχαριστώ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Θάνο ! Πως μπορεί οποιαδήποτε χημική ουσία να ανατρέψει το συναίσθημα μειονεξίας που σε ταλαιπωρεί ;



ΦΩΤΕΙΝΗ    19/11/2007 10:10
Κύριε Κοτανίδη, διαβάζοντας τις ερωτήσεις - απαντήσεις είδα που γράψατε σε κάποιον ότι "η έλειψη στοργής μεταξύ των γονιών, οδηγεί συνήθως στην αποτυχία των παιδιών στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, βασισμένη στο συναίσθημα μειονεξείας. Πιστεύω ότι είναι κάτι που με εκφράζει αυτό, έχω έντονα προβλήματα ντροπαλότητας (δεν ξέρω αν ακούγεται αστείο), νιώθω μειονεκτηκά μπροστά σε άλλους, παρέες, δουλειά και πολλές φορές δεν παίρνω καν την απόφαση να μιλήσω μέσα σε μια παρέα, όπου μετά έχω τύψεις για τον εαυτό μου, και μου είναι ακόμα πιο δύσκολο να τους ξαναδώ.κ.λ.π. Οντως οι γονείς μου , χωρισμένοι πλέον , είχαν πολλά προβλήματα μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα πράγματα και τα συμπλέγματα δε λύνονται απλώς και μόνο επειδή τα συνηδητοποιείς. Μάλλον ρωτάω πως θα μπορούσα να το ξεπεράσω κι αυτό, (μαζί με το ότι ο φίλος μου με βλέπει σαν μαμά.)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΦΩΤΕΙΝΗ ! Στην γνώση για την αιτία είναι απαραίτητο , κατά την άποψη μου , να προστεθεί η γνώση για τις λεπτομέρειες συμπεριφοράς που εμφανίζουμε υπό την πίεση της επιρροής της .



ΑΦΡΟΔΙΤΗ    17/11/2007 17:40
ΕΧΩ ΤΡΟΜΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΟ ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ,ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΧ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΤΗΛ.ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ Η ΝΑ ΕΚΘΕΣΩ ΤΙς ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΕΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΙ.ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Κ ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ? ΕΙΜΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ,ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΑΦΡΟΔΙΤΗ ! Ίσως αυτό να οφείλεται στις ιδιαιτερότητες των σχέσεων σου με τους γονείς και πηγάζει από τις συνθήκες ανατροφής , όπου δεν εισέπραξες αρκετή επιβράβευση και αναγκαία υποστήριξη από τους γονείς ή , ακόμα και στην ποιότητα της σχέσης μεταξύ τους .



ΝΕΦΕΛΗ    15/11/2007 13:33
ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΓΙΑΤΡΕ! ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ , ΟΠΩΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ Κ.Α ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ, ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟ 18 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΥΣΥΧΕΙ ΠΟΛΥ ΑΥΤΟ. ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΤΡΥΝΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΕΚΕΙ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΩ ΔΥΣΚΟΛΑ , ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΝΕΦΕΛΗ ! Παρόμοιες σκέψεις , συνήθως εμφανίζονται σαν απάντηση στις δυσάρεστες καταστάσεις που βιώνει το άτομο .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>