ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1142 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Βιργινία    11/01/2014 12:52
Κύριε Κοτανίδη, Κάπου είχα διαβάσει σε μια απάντηση σας αλλά δεν θυμάμαι και πολύ καλά ότι ο άνθρωπος συνήθως σκέφτεται τα άσχημα λόγω της πρωτόγονης κατάστασης που έπρεπε να ψάξει για τη τροφή και το καταφύγιο. Μήπως θα μπορούσατε αν δεν σας κάνει κόπο να αναπτύξετε αυτό περισσότερο?

Αγαπητή Βιργινία, ο αρνητικός τρόπος σκέψης δε σχετίζεται με τις πρωτόγονες καταστάσεις άμεσης επιβίωσης, καθώς στον τομέα αυτό οι άνθρωποι προσαρμόζονται αρκετά αποτελεσματικά. Ο μηχανισμός της αρνητικής προκαταβολικής αξιολόγησης έχει δυο βασικές συνιστώσες: Η πρώτη έγκειται στον αμυντικό ψυχολογικό μηχανισμό απόσπασης της προσοχής από τις χρόνιες δυσάρεστες καταστάσεις της καθημερινότητας μέσω δημιουργίας της κυριαρχουσάς εστίας αρνητικής έντασης στον εγκέφαλο. Η δεύτερη σχετίζεται με τη μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, και εκπροσωπείται από το φόβο του λάθους και των αποτυχιών που εκτιμούνται αποκλειστικά αρνητικά και βιώνονται τραγικά, καθώς κατά την εκπαίδευση προβάλλεται και επικρατεί η αντίληψη ότι για να είναι κάποιος αποδεκτός είναι αναγκαίο να είναι πάντα επιτυχημένος, ότι μόνο η απόλυτη επιτυχία εγγυάται την απόλυτη αποδοχή και αναγνώριση. Η αντίληψη αυτή καλλιεργείται στα πλαίσια της συναισθηματικής παγίδας υπερηφάνειας-ντροπής, η οποία διευκολύνει τη διαχείριση των χειραγωγημένων μελών της κοινωνίας.



maria    10/01/2014 10:23
Εδω και μηνες δε μπορω ν σηκωνω τηλεφωνα ν μιλαω ειμαι 35 χωρις εργασια και απομονωθηκα. Ντρεπομαι τουσ γονεισ μου.εχουν παρεξηγηθει μαζι μου ολοι ενω εγω περναω μια φρικη εξηγησα στη κουμπαρα οτι δε μπορω ν ερθω στα γεννεθλια του βαφτησιμιου μου γιατι δε θελω ν δω κοσμο κ ολοι ειναι παντρεμενοι με παιδια κ με ταραζουν με αδιακριτες ερωτησεις κ δε μπορει ν με καταλαβει οπωσ κανεις δε νιωθειτι περναω.τοσα χρονια εκανα δωρα εδινα χρηματα κ τωρα νιωθω οτι ολοι με εγκατελειψαν τι να κανω; βασικα βρηκα την ηρεμια μου αλλα μεσα μου νιωθω οτι με εγκατελειψαν ολοι κ δε ασχοληθηκε κανεις γιατι απομονωθηκα νιωθω πληγωμενη

Αγαπητή Μαρία, παρά την κοινή νοοτροπία τα δώρα και τα χρηματικά εμβάσματα δεν είναι σε θέση να διατηρήσουν το πραγματικό ενδιαφέρον στις διαπροσωπικές σχέσεις, το οποίο απέχει από τη συνηθισμένη ταύτισή του με απωθημένες συναισθηματικές ανάγκες της ανιδιοτελούς αγάπης και βασίζεται περισσότερο στο αμοιβαίο συμφέρων που προκύπτει από τη σύμπτωση των ατομικών ενδιαφερόντων, προτιμήσεων και αξιών. Από την άλλη πλευρά, στις περισσότερες περιπτώσεις επικρατεί η αντίληψη ταύτισης με τα κοινωνικά στερεότυπα, όταν η αξιολόγηση μιας γυναίκας έγκειται στην εκπλήρωση του γονικού της ρόλου, καθώς η μη εκτέλεσή του ήταν πάντα κατακριτέα κοινωνικά, στα πλαίσια προώθησης του κλασικού σχήματος των διαφυλετικών σχέσεων εντός του νόμιμου γάμου, άσχετα με το βαθμό της ικανοποίησης, της ψυχικής της κατάστασης και της προσωπικής της ισορροπίας. Τέτοια στάση του κοινωνικού συνόλου συνήθως συμβάλλει στη διαμόρφωση έντονης δυσαρέσκειας και μειονεξίας, στις περιπτώσεις όταν δεν επιτυγχάνεται η σύμπτωση με τα κοινά πρότυπα, καθώς η δογματική προσήλωση σε αυτά δεν επιτρέπει την αποδοχή της διαφορετικότητας και το σεβασμό των προσωπικών επιλογών, υποχρεώνοντας όλα τα μέλη της κοινωνίας να λειτουργούν μόνο βάσει των προκαθορισμένων «πρέπει».



ζενια    08/01/2014 02:04
Λενε πως μεχρι τα εξι μας εχουν εγκατασταθει τα προγραμματα στον εγκεφαλο οσον αφορα τη διαχειριση της ζωης μας κ του χρονου μας.( berne) τι πιστευετε γι αυτο?μπορουμε να ξεφυγουμε απο τα κακως κειμενα; εγω πχ μου λενε οτι εκλαιγα για ωρα οταν εφευγε ο πατερας μου απτο σπιτι. τωρα δεν απεχω πολυ. περιμμενω μια για μενα ισχυρη μορφη, τον ανθρωπο που εειμαι ερωτευμενη, να δωσει νοημα κ χαρα στη ζωη μου. εχω προσωποποιησει σε αυτον το\\\\\\\"σπιτι\\\\\\\". Και οτιδηποτε αλλο μοιαζει λιγο.κ οπως κ ο ππατερας μου, ετσι κ αυτος αργει να γυρισει και οταν γυριζει με αγαπουν με τον τροπο τους .τοσο ωστε να μη χαλασουν τη \\\\\\\"ζωη\\\\\\\" τους.

Αγαπητή Ζένια, τα δυσλειτουργικά σχήματα συμπεριφοράς οφείλονται στις ανασφάλειες, οι οποίες εδραιώνονται στην παιδική ηλικία λόγω έλλειψης της αναγκαίας προσοχής που αποτελεί τη βάση για το προσπέρασμα του φυσικού φόβου της μοναξιάς και για τη σταδιακή απόκτηση της αυτονομίας. Η έλλειψης προσοχή από την πλευρά των γονιών (και ειδικά της μητέρας ως κύριου φυσικού φροντιστή του παιδιού) κατά τα πρώτα παιδικά χρόνια δημιουργεί την απωθημένη ανάγκη της και ωθεί, αρχικά το παιδί και ύστερα και το ενήλικο άτομο, στην τάση συνεχούς επιβεβαίωσης της σημαντικότητας του με κάθε δυνατό τρόπο. Σε αρκετές περίπτωσης η ανάγκη αυτή είναι τόσο ισχυρή που προτιμάται η αρνητική προσοχή παρά η έλλειψή της. Προφανώς, η επιτακτική ανάγκη της προσοχής λειτουργεί αρνητικά στις διαπροσωπικές σχέσεις των ενηλίκων, βασισμένες στο αμοιβαίο συμφέρων, καθώς εκδηλώνεται με απαιτητική και πιεστική συμπεριφορά, ωθώντας το άτομο συνέχεια να ζητά και να απαιτεί, χωρίς να προσφέρει σε αντάλλαγμα το ανάλογο τίμημα. Στο τέλος θα άξιζε να αναφερθεί ότι εάν εμείς οι ίδιοι δε δώσουμε το νόημα στη ζωή μας, είναι εξαιρετικά απίθανο να το πετύχουν οι άλλοι, διότι απλούστατα δεν είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται τις προσωπικές μας ανάγκες σε βαθμό που μπορούμε να το κάνουμε οι ίδιοι.



Αλκμηνη    05/01/2014 15:16
Παρακαλώ, θέλω να πάω σε ένα χορό αλλά δεν έχω με ποιόν να πάω και είπε ο αδερφός μου να με συνοδέψει. Αλλά φοβάμαι μήπως γνωρίσει καμιά κοπέλα που να μην είναι καλή και σκέφτομαι μετά ότι θα είμαι εγώ η αιτία που τον έφερα στο χορό. Εγώ τι να κάνω?

Αγαπητή Αλκμήνη, η τάση ανάληψης της ευθύνης των άλλων ενηλίκων συνήθως οφείλεται στα υπερπροστατευτικά σχήματα συμπεριφοράς, όταν το άτομο φοβάται μην τυχόν κατηγορηθεί για τις αποτυχίες τους και δεχθεί οδυνηρό πλήγμα στην ήδη μειωμένη αυτοεκτίμηση. Ενώ στην πραγματικότητα ο κάθε ενήλικας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και επιλογές του και έχει το δικαίωμα να μαθαίνει από τα λάθη και από τις αποτυχίες, οι οποίες αποτελούν το αναπόσπαστο μέρος της εκμάθησης.



Αννούλα    29/12/2013 21:10
Καλησπέρα γιατρέ και συγχαρητήρια για το έργο σας. Έχω συνειδητοποιήσει τη βαθύτερη ανάγκη να κάνω αυτό που σε πολλούς ερωτώμενους συμβουλεύετε: Να αλλάξω ως άνθρωπος για να μπορέσω να αλλάξω την πραγματικότητα που βιώνω. Επίσης, νιώθω ότι για να καταφέρω να το κάνω πρέπει πρώτα να γνωρίσω τον εαυτό μου. Μου είναι όμως δύσκολο να βρω τρόπους για να αλλάξω. Θέλω αλλά δεν ξέρω πως.. Είμαι 24 ετών και δυσκολεύομαι να κάνω σχέσεις (δεν είχα ποτέ ουσιαστική και μακροχρόνια όπως θα ήθελα). Θέλω να καταλάβω γιατί.. Με λίγα λόγια έχω πάρει την απόφαση να αλλάξω αλλά δεν ξέρω πως να αλλάξω ούτε τι πρέπει να αλλάξω για να είμαι καλύτερη στις σχέσεις μου με τους άντρες ούτε πώς θέλω να γίνω! Πώς θα απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα? Αν η ερώτησή μου είναι αρκετά γενική μπορώ να σας δώσω ό,τι διευκρίνιση θέλετε. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Αγαπητή Αννούλα, οι δυσκολίες στη σύναψη και διατήρηση των διαπροσωπικών και ιδίως των διαφυλετικών σχέσεων συνήθως σχετίζονται με τις ανασφάλειες, όταν ο διαμορφωμένος κατά την ανατροφή τρόπος αντίληψης δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Ο σχηματισμός του νέου τρόπου προσέγγισης συνήθως επιτυγχάνεται με σταδιακή αντικατάσταση των παλιότερων, λιγότερο αντίστοιχων στην αντικειμενικότητα, γνώσεων, η οποία συνήθως προϋποθέτει την άμεση συμμετοχή του ειδικού που καλείται να τις παρέχει και να συμμετάσχει ενεργά στη διαδικασία ανάλυσης της καθημερινότητας ούτος ώστε να συνειδητοποιείται στα έμπρακτα παραδείγματα η μη αντιστοιχία της φοβικής βάσης. Για παράδειγμα, σε αρκετές περιπτώσεις ο φόβος της απόρριψης σχετίζεται με τη μειωμένη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, όταν κάποιος προβάλλει υπερβολικές απαιτήσεις για την καθολική επιτυχία, δεν παρέχει στον εαυτό του το δικαίωμα του λάθους, αναγκαίου σε κάθε διαδικασία εκμάθησης, και τραγικοποιεί το κάθε ενδεχόμενο της αποτυχίας, αξιολογώντας την ως τελική καταστροφή. Ενώ, στην πραγματικότητα, η κάθε αποτυχία αποτελεί ένα παραπάνω βήμα προς την επίτευξη του θεμιτού στόχου, καθώς εμπλουτίζει τη γνώση και βοηθά στη μελλοντική επιλογή των περισσότερο εύστοχων συμπεριφορών.



ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ    25/12/2013 22:35
ΠΝΙΓΟΜΑΙ!ειναι η μονη λεξη που μπορει να χαρακτηρισει αυτο που νιωθω! περυσι πηγα σε ψυχολογο.σταματησα τις συνεδριες λογω ελλειωης χρηματων. Με βοηθησε για αρκετους μηνες...ομως μετα ολα άλλαξαν...δεν μπορουσα να σταθω!κι ακομα δεν μπορω!τα κανω ολα λαθος! νιωθω αγχος ολη την ωρα!νιωθω οτι αρρωσταινω! σκεφτομαι συνέχεια όλη την μερα αρνητικα πράγματα για την ζωη μου...οτι θα πεθανουν οι δικοι μου οτι θα μεινω αστεγη οτι θα καταστραφω οτι θα μου συμβουν ο,τι κακο μπορεις να φανταστεις...και το κακο ειναι οτι νιωθω σαν να εχει αρχισει μια αντιστροφη μετρηση για μενα!κι οτι την αρχισα εγω!οτι θελω να τιμωρησω τον εαυτο μου οτι θελω να φτασω εκει!ολη την ωρα νιωθω αρρωστη!ποναει το κεφαλι μου δεν κοιμαμαι με τα βιας κανω αυτα που υποχρεουμαι!εχω παρατησει το μεταπτυχιακο μου και πηγα και γραφτηκα σε μαθηματα υποκριτικης σε εξτρα μαθηματα στο δημο δωραν σεμιναρια δηθεν οτι κοιοτα ασχολουμαι με τον εαυτο μου και δεν κανω τα σημαντικα!εχω κολλησει στο παρελθον πως με μεγαλωσαν οι γονεις μου τι εγινε λαθος?γιατι νιωθω ετσι!αυτο το απαισιο συναισθημα!υποφερω!θελω μονο να κλαιω!δεν μιλαω σε κανεναν γι\\\\\\\'αυτο...αλλωστε πηγα σε ψυχολογο τι αλλο θελω σωστα? αντε στασου στα ποδια σου! τιποτα δεν εχεις? ειναι κακο που δεν μπορω ν τα καταφερω τι εχω παθει? δεν ημουν ποτε ετσι!παντα πιστευα σ\\\\\\\'εμενα τωρα τι? νιωθω οτι τα εχασα ολα και φταιω εγω!εδιωξα την 9 ετων σχεση μου, ξεμεινα απο φιλους, σε καθε δουλεια που παω τα κανω μανταρα και με διωχνουν!ψαχνω την απαντηση στους αλλους προσπαθω να δω μεσα μου και δεν μπορω ο εαυτος μου προστατευςι καλα την αλλαγη!πνιγομαι θα παθω κατι!δεν θελω να κατασταραφω! τι θελει ο εαυτος μου? τι προσπαθει να μουν πει? τι ζηταει? δεν θελω να βλεπω κοσμο κρυβομαι δεν εχω πια κατι να δειξω κατι να πω!απο δυναμικη εξυπνη ομορφη εγινα ενα παρασιτο που ψαχνει καπου να στηριχτει να βρει την δυναμη!ειμαι ολη την ωρα σε υπερενταση!ολη την ωρα σε αμυνα!νιωθω πως οταν ανεβαινει η αδρεναλινη και σου ανεβαινει η πιεση και ειμαι ετσι 24ωρρες το 24ωρο!θα τρελαθω!δεν εχω χρηματα να παω παλι στο ψυχολογοειμαι ανικανη να ελεγξω τον εαυτο μου!γιατι? ντρεπομαι τοσο ειμαι 26ετων κοπελα και οδευω στην καταστροφη! ενα σημαδι ψαχνω κατι που να μου γυρισει το μυαλο!κατι να με κανει ναξυπνησω κατι που να με σοκαρει οπως παλια στο λυκειο που περασα μια πιο ηπια αντιστοιχη δυσκολια!ντρεπομαι αλλα ετσι νιωθω και δεν εχω κανεναν μονο τον εαυτο μου κι ετσι ποως παω θα τον χασω κι αυτον!βοηθηστε με!σας παρακαλω!καποιος ας μ\\\\\\\'ακουσει!

Αγαπητή ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, το κοινώς αποδεκτό σύστημα εκπαίδευσης προϋποθέτει την υπερβολική παρεμβατικότητα, τον υπερβολικό έλεγχο και την απαίτηση τελειότητας από τον εαυτό, η οποία συνήθως αποκλείει το κάθε ενδεχόμενο του λάθους και της αποτυχίας, προκαλώντας αρκετά οδυνηρές ψυχολογικές συγκρούσεις, καθώς τα λάθη δεν κάνουν μόνο αυτοί που δεν κάνουν τίποτα. Ενώ, εάν επιτευχθεί η υπέρβαση του συνηθισμένου σκεπτικού και αποκτηθεί η κατανόηση του εαυτού, συνοδευόμενη από την ικανότητα ικανοποίησης των πραγματικών προσωπικών αναγκών, η αντίδρασή του από την αντίσταση και τάση αυτοτιμωρίας θα μετατραπεί σε συνεργασία και αρμονική συνύπαρξη. Με απλά λόγια, είναι προτιμότερο να γίνουμε φίλοι με τον εαυτό μας και να τον ενισχύουμε θετικά, παρά να προσπαθούμε να τον ελέγχουμε, να τον εξουσιάζουμε και να τον καταπιέζουμε, εισπράττοντας τις αντίστοιχες αντιδράσεις του.



ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ    25/12/2013 13:12
Γεια σας.. Μια ερώτηση.. Πώς κάποιοι άνθρωποι μπορούν και κάνουν πολλά πράγματα συγχρόνως (λ.χ. στην εργασία τους), ενώ άλλοι θέλουν να αναλαμβάνουν ένα πράγμα κάθε φορά αλλιώς μπερδεύονται και κάνουν λάθη; Αυτό είναι κάτι που σχετίζεται με τη λειτουργία του εγκεφάλου του κάθε ατόμου ή έχει να κάνει με την ευστροφία του; Και τι είναι αυτό άραγε που ονομάζουμε εξυπνάδα; Από τι εξαρτάται; Αναπτύσσεται, κληρονομείται, και τα δυο μαζί; Δεν ξέρω αν θα μου απαντηθεί η ερώτηση αυτή, αλλά σας ευχαριστώ.

Αγαπητή ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ, η εξυπνάδα συνήθως ορίζεται ως μεγάλη πνευματική ικανότητα και ιδίως αντίληψη, νόηση, κρίση, επινοητικότητα. Οι ικανότητες αντίληψης, κρίσης, νόησης και επινοητικότητας αποκτούνται κατά την εκμάθηση και ο τρόπος ανατροφής ενός παιδιού συμβάλλει ευεργετικά ή κατασταλτικά στην φυσική τάση αφομοίωσης των περιβαλλοντικών πληροφοριών στα πλαίσια της προσαρμοστικότητας. Επομένως, ο βαθμός της ευφυΐας ενός ατόμου θα σχετίζεται με το βαθμό ελευθερίας της βούλησης που έχει αποκτήσει κατά την ανατροφή και θα εξαρτάται από την ποιότητα του περιβάλλοντος στο οποίο έχει διαμορφωθεί η προσωπικότητά του. Όσον αφορά την ικανότητα ταυτόχρονης ενασχόλησης με διαφορετικές δραστηριότητες, αυτή συνήθως εφαρμόζεται στις εργασίες όπου δεν απαιτείται η μεγάλη επικέντρωση της προσοχής. Στις περιπτώσεις όταν σε μια δραστηριότητα δίνεται αυξημένη συναισθηματική σημασία, η μετατόπιση της προσοχής παρεμποδίζεται από την υποκειμενική σημασιακή αξία και η ικανότητα ταυτόχρονης ενασχόλησης μειώνεται ή και παρεμποδίζεται εξολοκλήρου. Για αυτό και επί επικράτησης έντονων ψυχολογικών προβληματισμών εμφανίζεται η αδυναμία επικέντρωσης της προσοχής και διαταράσσεται η δυνατότητα απομνημόνευσης, προβάλλοντας παράπονα για απώλεια μνήμης και δυσκολίες στην πνευματική εργασία.



μαρια    25/12/2013 11:10
Χρονια πολλα ηθελα να ρωτησω αν καποιοσ ανθρωποσ δε εχει νοημα στη ζωη του δε ειναι προτιμοτερο ν βαλει ενα τελοσ παρα ν μιζεριαζει; νιωθω οτι λογω ανεργιασ ειμαι βαροσ γ τουσ γονεισ μου κοντευω 35 και δε μπορω ν παρω χαρα απο τιποτα.αναπνεω δε ζω. Ζηλευω τουσ γυρω μου που εχουν εργασια και νιωθω αδικημενη.επισησ αυτη η μεγαλη ψαλιδα που υπαρχει μεταξυ φτωχων κ πλουσιων με στεναχωρει.παντα βοηθουσα φιλες εδινα χρηματα κ τωρα ολοι εξαφανισμενοι νιωθω οτι ειμαι στο περιθωριο.ευχαριστω

Αγαπητή Μαρία, το νόημα ζωής είναι η ίδια η ζωή και εφόσον ένα άτομο συνεχίζει να υπάρχει, το γεγονός αυτό από μόνο του καθορίζει την αξία του. Από την άλλη πλευρά η χειραγωγημένη ανάγκη υπερηφάνειας αναπόφευκτα συνοδεύεται από το αίσθημα ντροπής και μειονεξίας, καθώς η ζωή εν γένει δε μπορεί να αποτελείται μόνο από τις επιτυχίες. Τα λάθη και οι αποτυχίες είναι το αναπόσπαστο μέσο εκμάθησης με τη διάφορα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που εκπαιδεύονται με την ανάγκη απόλυτης τελειότητας τις αντιλαμβάνονται τραγικά. Ενώ, στην ουσία, η κάθε αποτυχία μας διδάσκει ότι ο προηγούμενος τρόπος προσέγγισης του συγκεκριμένου ζητήματος δεν ανταποκρινόταν στην αντικειμενική πραγματικότητα. Και αν, αντί να βυθιζόμαστε στην απελπισία και απογοήτευση, διακατεχόμενοι από τη ντροπή και μειονεξία, είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε το πολύτιμο δίδαγμα των αποτυχιών μας, προφανώς, οι επόμενες επιλογές θα είναι περισσότερο εύστοχες.



Δήμητρα    25/12/2013 10:06
Χρόνια Πολλά με Υγεία σας εύχομαι! Ευχαριστώ για την απάντηση. Ήθελα να σας ρωτήσω αυτό που λέτε \\\\\\\"σχέδιο...\\\\\\\" εννοείτε απόδρασης; Γιατί μου φαίνεται σχεδόν ακατόρθωτο όσο και να το θέλω, το να ξεφύγω... κι ειδικά, όταν ο άλλος που έχεις δίπλα σου χρησιμοποιεί τον ισχυρισμό ότι \\\\\\\"τώρα που είμαι περασμένα 60 μ\\\\\\\' εγκαταλείπεις...\\\\\\\" έως αδύνατον! Κι όταν είσαι μέσα σ\\\\\\\' ένα πρόβλημα ακόμα κι αν η λύση είναι μπροστά στη μύτη σου δεν την βλέπεις. Επίσης, παλαιότερα είχατε απαντήσει, ότι \\\\\\\"...αν αντιληφθείς τις αιτίες που προκάλεσαν ανάλογες σκέψεις, αντιλήψεις και συμπεριφορές σου, η αλλαγή και η απελευθέρωση θα έρθει αυτόματα.\\\\\\\" Προσπαθώ να καταλάβω τι εννοείτε και πως συμβαίνει το \\\\\\\" ...θα έρθει αυτόματα\\\\\\\"

Αγαπητή Δήμητρα, το κάθε «σχέδιο» αντιστοιχεί στις προσωπικές ανάγκες και προσδοκίες του συγκεκριμένου ατόμου, αρκεί αυτές να είναι κατανοητές για το ίδιο. Στην περίπτωση επαρκούς κατανόησης του εαυτού οι χειραγωγικές δηλώσεις του τύπου \\\"τώρα που είμαι περασμένα 60 μ\\\' εγκαταλείπεις...\\\" παύουν να έχουν τη συνηθισμένη επιρροή μέσω του μηχανισμού υπερηφάνειας-ντροπής όπου βρίσκονται και οι ενοχές. Και, όταν προκύπτει η απαλλαγή (έστω η μερική) από το σύμπλεγμα της υπερηφάνειας-ντροπής και ο άνθρωπος μαθαίνει να κινείται βάσει των προσωπικών του αναγκών, αποκτώντας την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό του, τότε οι περισσότερες συμπεριφορές και επιλογές του θα βασίζονται αυτόματα στο προσωπικό «θέλω», όπως επηρεάζονταν στο παρελθόν αυτόματα από ενοχές, ντροπή και πολλά άλλα κοινωνικά «πρέπει»



αλεξανδρος    24/12/2013 13:34
καλησπερα.εδω και 7 μηνες εκανα μεγαλη προσπαθεια να κοψω το αλκοολ και ειμαι σε καλο δρομο μετα απο 12 χρονια.βασικα ειμαι 32 ετων.μολις προχθες εμαθα πως τα συμπτωματα που εχω τοσα χρονια λεγεται κρισεις πανικου.υπαρχει μεσα μου μεγαλη ελλειψη αυτοπεποιθησης.εχω μπει στην διαδικασια να αντιμετοπιζω τις καταστασεις με ειληκρινια.μαλλον ο ενας λογος πουεπινα ηταν για να κερδισω αυτα τα στοιχεια που ηθελα.απλα τωρα ψαχνω αυτα τα στοιχεια να τα βαλω στην προσωπικοτητα μου.ο τροπος?

Αγαπητέ Αλέξανδρε, ο τρόπος απόκτησης της αυτοπεποίθησης βασίζεται στην αντικειμενική γνώση, η οποία διαφέρει σημαντικά από τους τρόπους χειραγωγικής προσέγγισης που παρέχονται από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα. Το κύριο του στοιχείο αποτελείται από την αντίληψη ότι ο κάθε ζωντανός οργανισμός είναι «άξιος» εφόσον συνεχίζει να ζει, συνεχίζει να υπάρχει. Ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι εν γένει «καλοί» ή «κακοί». Ότι η κάθε συμπεριφορά ή επιλογή έχει συγκεκριμένα κίνητρα και συγκεκριμένες αιτίες, οι ρίζες των οποίων βρίσκονται συνήθως στον τρόπο ανατροφής, όταν δομούνται οι βασικές αντιλήψεις της προσωπικότητας. Υπόλοιπες «αξίες» αποτελούν το αντίκρισμα των κοινωνικών στερεότυπων, τα οποία διακυμαίνονται αρκετά, και σε αρκετές περιπτώσεις είναι διαμετρικά αντίθετα ανά περιοχές, χώρες, έθνους, θρησκευτικές πεποιθήσεις και εποχές.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>