ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1265 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Κ.Α    09/12/2014 01:04
Γεια σας κ. Κοτανιδη. Γιατι οι ανθρωποι ειναι \\\\\\\\\\\\\\\"φοβικοί\\\\\\\\\\\\\\\"? και βαζω κ τον εαυτο μου, δυστυχως, μεσα σε αυτους. Σε συζητηση με φιλους τις προαλλες, με αφορμη τους Συριους στη πλατεια Συνταγματος,λεγαμε πως ειναι δυνατον στην εποχη μας να υπαρχουν ακομα ταμπου και διαχωρισμοι φυλετικοι, εθνικοι, ταξικοι κ πως πρεπει να δεχομαστε τη διαφορετικοτητα των αλλων σε ολα τα επιπεδα. Ολα αυτα σε θεωρητικο επιπεδο, γιατι μολις ενας φιλος ρωτησε στη παρεα\\\\\\\\\\\\\\\"θα μπορουσατε να εισαστε κολλητοι με εναν ομοφυλοφιλο? με εναν μεταναστη?με εναν που εχει aids?\\\\\\\\\\\\\\\" αμεσως ολοι μας αρχισαμε τα \\\\\\\\\\\\\\\"να κοιτα\\\\\\\\\\\\\\\" \\\\\\\\\\\\\\\"εξαρταται\\\\\\\\\\\\\\\" κτλπ. Δεν ξερω αλλα ενοιωσα ασχημα κ. Κοτανιδη λες και με απογοητευσε ο εαυτος μου. Λες και ημουν ενας υποκριτης. Στα λογια μια χαρα φιλελευθερος κ ολοι ειμαστε ισοι και ολοι πρεπει να δεχομαστε τους αλλους οπως ειναι ΑΛΛΑ στην πραξη, δεν νομιζω να εκανα παρεα με εναν απο αυτους που ρωτησε ο φιλος. Γιατι συμβαινει αυτο κ.Κοτανιδη? Τι φοβομαστε?

Συνήθως τα κοινωνικά πρότυπα (και ειδικά αυτά που συνοδεύονται από αρνητικό συναισθηματικό χρωματισμό και το φόβο απόρριψης στα πλαίσια κοινωνικού στιγματισμού) εισχωρούν τόσο βαθιά και ισχυρά στη συνείδησή μας που απαιτούνται αρκετά επίμονες και μακρόχρονες γνωστικές προσπάθειες για την απαλλαγή από κάποιες δυσλειτουργικές εκδηλώσεις τους. Η νοητή συνειδητοποίηση του προβληματικού χαρακτήρα τους από μόνη της είναι ένα σημαντικό επίτευγμα, το οποίο σταδιακά μπορεί να οδηγήσει στην αντικατάσταση των προγενέστερων αντιλήψεων. Σταδιακά, διότι είναι αναγκαίο η αλλαγή να αντιστοιχεί στο μηχανισμό απομνημόνευσης και εκμάθησης λόγω της ανάγκης διατήρησης των πληροφοριών και αντικατάστασής τους μόνο μετά από πολλαπλή έμπρακτη επιβεβαίωση.



ΜΑ    08/12/2014 15:03
Καλημέρα γιατρέ. Γιατρέ γιατί πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι ο τρόπος που κάνουν το κάθε τι είναι καλύτερος από του άλλου? Ακόμα κι αν είναι, δεν προσπαθούν να συγκρατηθούν, αλλά το λένε. Έχουν και την τάση να το παίζουν αρχηγοί χωρίς να τους έχει ορίσει κανένας, ενώ μπροστά σε μερικούς είναι ήσυχοι και κρύβουν τον χαρακτήρα τους σαν θρασύδειλοι.

Η τάση των ανθρώπων να αποδεικνύουν επιβλητικά τη δική τους υπεροχή πηγάζει κυρίως από την ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης στα πλαίσια χαμηλής αυτοεκτίμησης. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται προσωρινή η κάλυψη της μειονεξίας. Για το λόγο αυτό και επιλέγονται κάποια συγκεκριμένα άτομα με τα οποία υπάρχει αρκετή πιθανότητα επίτευξης του στόχου. Ενώ με άλλα άτομα που παρουσιάζουν ισχυρή προσωπικότητα και αρκετές δυνατότητες υπεράσπισης των προσωπικών ορίων, η συμπεριφορά τους αντίθετα συνήθως είναι υποτακτική και σε κάποιες περιπτώσεις κολακευτική, ώστε να προληφθεί μια συμπεριφορά που θα είναι αντίστοιχη με τη δική τους, δηλαδή, να συνοδεύεται από προσπάθεια υποβιβασμού των άλλων. Επιπλέον, ένας παράγοντας που ενδεχομένως να ενισχύει τη συγκεκριμένη τάση θα μπορούσε να οφείλεται στη γενική νοοτροπία μη αποδοχής της διαφορετικότητας, η οποία συνεχίζει να κυριαρχεί στις περισσότερες κοινωνίες, καθώς η διαφορετικότητα συχνά γίνεται κατακριτέα και αποκτά το χαρακτήρα του στιγματισμού.



ΦΑΝΗ    07/12/2014 08:03
Έχω μπει σε μια διαδικασία αναθεώρησης όλων όσων πίστευα σχεδόν από παιδί. Η αλήθεια είναι ότι δεν σταμάτησα να ελπίζω στο ότι κάτι υπάρχει και μετά... Βέβαια, ύστερα από τις απόψεις σας σχετικά με το θέμα του θανάτου, αν και με ξένισαν τα όσα γράψατε, επειδή αλλιώς μας τα είχαν παρουσιάσει και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα και τώρα, παρ\\\\\\\' όλο που βρίσκω σωστές όλες τις τοποθετήσεις σας, εξακολουθώ να πιστεύω σ\\\\\\\' αυτό το μετά... Ίσως να φταίει, όπως γράψατε κι εσείς, το γεγονός ότι η ζωή μας είναι περισσότερο χειριστική, για να μπορεί να είναι έτσι και χειραγωγημένη κι ότι επειδή στην ουσία δεν ζούμε ολοκληρωμένα εδώ, ελπίζουμε να ζήσουμε καλύτερα κάποια άλλη στιγμή, κάπου αλλού... Όσο το ξανασκέφτομαι καταλήγω ότι έχετε απόλυτα δίκιο! Χρειάζεται να διεκδικήσουμε τη ζωή μας και για τη ζωή μας... με κάθε τρόπο στο σήμερα!

Η αλλαγή των αντιλήψεων είναι σχετικά χρονοβόρα διαδικασία χάρη στο μηχανισμό της απομνημόνευσης. Η παλαιότητα μιας γνώσης συνήθως σημαίνει ότι αυτή έχει «επιβεβαιωθεί» αρκετές φορές και έχει μετατραπεί σε πεποίθηση, άσχετα με το κατά πόσο οι επιβεβαιώσεις αυτές αντιστοιχούσαν στην υπάρχουσα πραγματικότητα, ιδιαίτερα όταν οι αντίστοιχες «διαπιστώσεις» υποκινούνται από τις σχετικές ανασφάλειες, οι οποίες ωθούν στην υποκατάσταση της πραγματικότητας από το θεμιτό. Η σταθερότητα του μηχανισμού απομνημόνευσης επιτρέπει τη διατήρηση των πληροφοριών και την ευστοχότερη λειτουργία μιας προσωπικότητας, αρκεί να συνοδεύεται από την επαρκή συσχέτιση της γνώσης με την πραγματικότητα που σημαίνει την ικανότητα αλλαγής της προηγούμενης αξιολόγησης ανάλογα με τις νέες καταστάσεις και την αποφυγή δογματικής προσήλωσης στα παλιότερα συμπεράσματα στα πλαίσια διαδικασίας γνωστικής εξέλιξης.



θενια    04/12/2014 11:21
Ευχαριστω για την απαντηση. ομως μπορεις να κατεχεις γνωστικη βααη στο χαοτικο κρατος της ελλαδας στα επαγγελματικα που τη μια μετρα ο ασεπ και την αλλη δε μετρα πχ και μππρεις να εχεις γνωστικη βαση οταν αφορα η ερωτικη σου ζωη τον ψυχισμο αλλων ανθρωπων;

Μια από τα βασικότερα συστατικά της αντικειμενικής γνωστικής βάσης είναι η αποδοχή της πολυπλοκότητας του κόσμου και της διαφορετικότητας των άλλων όταν επιτυγχάνεται η διαφυγή από τη δογματική προσήλωση στην ιδεατή τάξη των πραγμάτων. Όσο δηλαδή περιμένουμε οι καταστάσεις και οι άλλοι άνθρωποι οπωσδήποτε να ανταποκρίνονται στις προσωπικές μας υποκειμενικές προσδοκίες, τόσο μάλλον τελικά θα βρισκόμαστε απογοητευμένοι. Το σημαντικότερο είναι να απαλλαγούμε από την τάση υποχρεωτικής ταύτισης. Για παράδειγμα, η προσδοκία για σταθερότητα στην Ελλάδα πιθανότατα να βασίζεται στη σύγκρισή της με κάποιες άλλες ανεπτυγμένες χώρες, ωστόσο απ’ ό,τι δείχνει η πραγματικότητα η Ελλάδα δεν έχει κάποια βασικά αναγκαία στοιχεία που θα της επέτρεπαν να έχει την ίδια σταθερότητα. Όπως και στον ερωτικό τομέα, όπου οι προσδοκίες μας διαμορφώνονται κυρίως υπό την επιρροή της αντίληψης για αιώνια και ανιδιοτελή αγάπη, η οποία προβάλλεται από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης στα πρότυπα της σχέσης του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας



θενια    04/12/2014 02:15
Ο παππους μου ελεγε οτι οταν προσπαθεις για κατι οταν ριξεις δακρυ και ιδρωτα κατι θα φυτρωσει. εγω εχω προσπαθησει τοσο. Και στον επαγγελματικο τομεα και στον συναισθηματικο. κι αν εχω κλαψει και ιδρωσει. λιγο οι συγκυριες λιγο οι δυσκολιες δεν εχω δει ασπρη μερα. δεν πιστευω στη δικαιη ανταποδωση στον κοσμο που ζουμε. δεν πιστευω οτι αν κανεις καλο θα παρεις καλο. αν προσπαθησεις θα παρεις. μου εχει δειξει σκληρο προσωπο η ζωη, εννοειται πως σε αλλους βεβαια εχει φερθει πολυ πιο σκληρα , μην ειμαι αχαριστη. ομως κυριε κοτανιδη εχω χασει την πιστη μου. και αυτο αν και θα επρεπε να το εχω χωνεψει και να σληρυνω με πονα τοσο. και δεν το θελω. τι μπορω να κανω για να νιωσω καλυτερα;

Όταν έχουμε προσπαθήσει για κάτι πολύ αλλά δεν εισπράττουμε θεμιτό αποτέλεσμα αυτό συνήθως σημαίνει ότι οι προσπάθειές μας δε βασιζόταν σε επαρκή γνωστική βάση (εφόσον βέβαια ο στόχος μας συμβαδίζει με την υπάρχουσα πραγματικότητα). Σε αρκετές περιπτώσεις περισσότερη σημασία έχει η ποιότητα της προσπάθειας παρά η ποσότητα, η οποία (η ποιότητα) είναι αποτέλεσμα προηγούμενων προσπαθειών που ίσως να μη σχετίζονται τόσο άμεσα με το παρόν ζήτημα. Για παράδειγμα, όσο και να προσπαθούμε να λύσουμε μια εξίσωση στα ανώτατα μαθηματικά κοιτάζοντας επίμονα τους αριθμούς και πιέζοντας το στυλό, προφανώς δε θα έχουμε κανένα αποτέλεσμα εάν στην αρχή δε μάθουμε καλά τη βάση των μαθηματικών ξεκινώντας από την αριθμητική. Στην ουσία, η κάθε αποτυχία μας σημαίνει ότι ο τρόπος προσέγγισης του ζητήματος που είχαμε επιλέξει δεν αντιστοιχεί στις παρούσες συνθήκες, και αυτό μας διδάσκει στην επιλογή του καταλληλότερου τρόπου, εφόσον δεν έχουμε την προσδοκία άμεσων, γρήγορων, εύκολων και οριστικών λύσεων, και απογοητευόμαστε προτιμώντας την απόγνωση και την απραγία, αντί της υπομονής και της επιμονής



αναστασια    28/11/2014 13:42
Καλησπερα σας. τι πιστευετε για ενα ατομο που αγοραζει i phone ενω το χρησιμοποιει σα τηλεφωνο μονο δηλαδη ουτε το 0.01 % των δυνατοτητων; και γενικα ενω ειναι πολυ χαμηλου πνευματικου επιπεδου εχει οικονομικη επιφανει λογω γαμου και κοιτα ν αγοραζει τα πιο ακριβα; σημαινει οτι αγαπα τον εαυτο της ή οτι θελει να προβαλεται; και γιατι ενω εγω δε θα το κανω,δλδ θα προτιμησω να διαθεσω χρηματα σε κατι αλλο που πιανει τοπο ,γιατι με ενοχλει αυτο στο αλλο προσωπο; δηλαδη νιωθω οτι μ ενοχλει που εχει καλυτερα υλιξα αγαθα απο μενα; τι σημαινει αυτο για μενα;

Η κυριότερη αιτία του φθόνου είναι η προσωπική μειονεξία, η οποία μας ωθεί να κρίνουμε και να συγκρινόμαστε ώστε να αποδείξουμε την υπεροχή μας. Όταν κριτικάρουμε τους άλλους είναι σαν να υπογραμμίζουμε ότι εμείς είμαστε διαφορετικοί και όταν τονίζουμε κάποια χαρακτηριστικά που κοινώς εκλαμβάνονται ως αρνητικά, αυτόματα τοποθετούμε τον εαυτό μας στην αντίληψή μας σε ανώτερη θέση. Δηλαδή προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε «καλύτεροι» για να καταπραΰνουμε προσωρινά την βασική εσωτερική αίσθηση – «είμαι κακός/κακιά». Προσωρινά, διότι η εσωτερική αντίληψη αποτελεί τη βάση της προσωπικότητάς μας και δεν αλλάζει με στιγμιαίο καθησυχασμό. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι σε γενικές γραμμές ένα σχετικά ισορροπημένο άτομο δεν αισθάνεται την ανάγκη να σχολιάζει αρνητικά τους άλλους και είναι σε θέση να δέχεται την ατομικότητα και τη διαφορετικότητά τους με κατανόηση και ουδέτερη συναισθηματικά αξιολόγηση βάσει της λογικής αλυσίδας «αιτία-συνέπεια».



ΦΑΝΗ    25/11/2014 09:32
...το τηλέφωνο, γιατρέ χτύπησε πρωί-πρωί χτες. Η ξαδέλφη μου έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω ένα σωρό αναπάντητα ερωτήματα... Οι δικοί μου είπαν πως είναι σημαντικό που ελευθερώθηκε από τους πόνους, αλλά ήξερα ότι ήταν δυνατή και θα προτιμούσε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να ζήσει για τα παιδιά της, αλλά και γιατί σε τελική ανάλυση απλά ήθελε τόσο πολύ να ζήσει! Θα γνωρίζετε ότι σοφοί γέροντες όπως ο Παϊσιος, ο Πορφύριος κ.ά. έχουν πει ότι μετά το θάνατο είναι πιό κοντά οι δικοί μας... αυτό κατά τη δική σας άποψη πώς ερμηνεύεται; Κι η ξαδέλφη μου αν κι επιστήμονας ήταν πνευματικοπαίδι κάποιου \\\\\\\"παππούλη\\\\\\\" και ρωτάω, γιατί κι απ\\\\\\\' όσο σας έχω διαβάσει έχω καταλάβει ότι είστε χριστιανός ορθόδοξος. Εννοείται βέβαια, ότι θα πρέπει να ζούμε αυτή, δηλαδή την παρούσα ζωή ολοκληρωμένα και με πληρότητα, αλλά όσα λέγονται για την \\\\\\\"άλλη ζωή\\\\\\\" από ανθρώπους που υπήρξαν και σοβαροί και αξιόλογοι και κυρίως με ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα... να είναι μόνο παρηγοριές στον άρρωστο; Και πάλι σας ευχαριστώ πολύ!

Η κυριότερη έννοια της πίστης για μετά το θάνατο ζωή στοχεύει στην απόσπαση της προσοχής από τη τρέχουσα δυσαρέσκεια με την πραγματικότητα και στη διαμόρφωση τελικής υλοποίησης όλων των προσδοκιών του ανθρώπου ως ανταμοιβή για «καλή» ή «πρέπουσα» συμπεριφορά. Οπωσδήποτε στα πρώιμα στάδια εξέλιξης της ανθρωπότητας μια τέτοια πίστη μπορούσε να συνδράμει στη διαδικασία καθησυχασμού κατά την αντιμετώπιση των κακουχιών, αλλά προφανώς χρησιμοποιούταν από ιθύνοντες περισσότερο για χειριστικούς και χειραγωγικούς σκοπούς, καθώς επέτρεπε μέσω καλλιέργειας των γενικών θετικών προσδοκιών να επιτυγχάνεται η απόσπαση της προσοχής από συγκεκριμένες περιπτώσεις κάποιας ανισότητας ή κιόλας εκμετάλλευσης. Ο ίδιος μηχανισμός χρησιμοποιείται στις ημέρες μας στη βάση των διαφημίσεων. Παρατηρείται όμως ένα φαινόμενο: όσο περισσότερο ένας άνθρωπος είναι ικανοποιημένος με την πραγματικότητα και όσο περισσότερο είναι ικανός να τη διαμορφώνει σύμφωνα με τις πραγματικές του ανάγκες, τόσο λιγότερο τον απασχολούν τα ζητήματα του θανάτου και τόσο λιγότερο επιρρεπής είναι στο νοητό φόβο του θανάτου.



σωσω    15/11/2014 23:18
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΣΥΝΘΕΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΛΚΟΜΑΙ ΑΠΟ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΧΩ? ΕΝΩ ΑΠΟΡΡΙΠΤΩ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ? ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Υπάρχουν δυο κύρια ενδεχόμενα: ή, ο πήχης θέτεται μη αντίστοιχα στα κοινώς αποδεκτά προσόντα, ή, λειτουργεί η υποσυνείδητη τάση αποφυγής συσχέτισης με το αντίθετο φύλο λόγω διαμορφωμένων με συγκεκριμένο τρόπο αντιλήψεων, ή λόγω παλαιότερων αρνητικών βιωμάτων.



Μ.Κ    07/11/2014 23:19
Καλησπερα σας. Τις προαλλες εβλεπα ειδησεις με τη γυναικα μου και εδειχνε ενα θεμα για μια οικογενεια που εφυγε απο Αθηνα κ επεστρεψε στην επαρχεια κ εφτιαξαν μια οικογενειακη επιχειρηση κ ελεγαν ποσο ευτυχισμενοι νιωθουν κτλπ. Ξαφνικα με επιασε μια θλιψη κ ενιωσα οικτο για αυτους. Σκεφτομουν, κριμα οι κακομοιριδες που αναγκαστηκαν να φυγουν απο το σπιτι τους, πηγαν σε ενα μικρο χωριο στην ακρη του θεου κ σιγα την επιχειρηση, δεν θα εχουν δουλεια και οτι και καλα υποκρινονται στη καμερα οτι η ζωη τους ειναι καλυτερα απο πριν και κατι τετοια. Το ειπα στην γυναικα μου και αυτη ενοχληθηκε λεγοντας μου ποσο ασχημο ειναι να λυπαμαι τους αλλους και πως ο οικτος ειναι κατι που προσβαλλει τους αλλους. Τσαντιστηκα αλλα ξερω οτι εχει δικιο. Πολλες φορες εχω λυπηθει ανθρωπους κ συνηθως χωρις προφανη αιτια δηλ. τους βλεπω κ φτιαχνω μια φανταστικη λυπητερη ιστορια η οποια ομως δεν βασιζεται 100% στην πραγματικοτητα. Σε τι πιστευετε οφειλεται γιατρε αυτο το συναισθημα του \\\\\\\'οικτου\\\\\\\'? Ειχα διαβασει σε ενα βιβλιο του Χορχε Μπουκαϊ, οτι αυτος που νοιωθει οικτο για τους αλλους στη πραγματικοτητα λυπαται τον εαυτο του. Ευχαριστω και να ξερετε οτι βοηθατε παρα πολυ με τη γνωση που προσφερετε.

Εδώ παραθέτω κάποια σχετικά αποσπάσματα από το βιβλίο μου … «Η ελεημοσύνη είναι το πιο άχρηστο πράγμα, είναι η άλλη όψη της υπεροψίας.» Erich Maria Remarque … Η συνειρμική σκέψη, η ταύτιση και τα στερεότυπα δημιουργούν προϋποθέσεις και προκαθορίζουν τη λειτουργία του νόμου του καθρέπτη όσον αφόρα τη σκέψη και την αντίληψη, όταν το άτομο τείνει να αντιλαμβάνεται τον περίγυρο και τους άλλους μέσω των προσωπικών βιωμάτων και της αντίληψης του «Εγώ» του. Εάν κάποιος άνθρωπος, για τον οποίο θρέφουμε θετικά συναισθήματα αισθάνεται πόνο, εμείς βιώνουμε τον πόνο του σαν να ήταν ο δικός μας και η ένταση των συναισθημάτων βασίζεται στα βιώματα από το παρελθόν μας, σχετικά με την παρόμοια κατάσταση. Από την άλλη πλευρά, όταν κάποιος υποφέρει υπό την επιρροή αιτιών άγνωστων για εμάς (δηλ. αυτών που δεν έχουμε βιώσει, αισθανθεί και καταλάβει), τότε εμείς δεν είμαστε σε θέση ούτε να συμπάσχουμε, ούτε να συναισθανόμαστε, διότι στα αποθέματα των πληροφοριών του παρελθόντος δεν υπάρχει ανάλογη συναισθηματική εκτίμηση, η οποία θα μπορούσε να προσδιορίσει την αξιολόγησή μας. Οι εκτιμήσεις μπορούν να διαφέρουν στην αντίληψη και στην κατανόηση μιας κατάστασης, και τότε δημιουργούνται προϋποθέσεις για παρανόηση, παρερμηνείες, παρεξηγήσεις, μη αποδοχή και αποδοκιμασίες. Ένα τυπικό παράδειγμα αποτελεί η μη αποδοχή των ψυχολογικών προβλημάτων των ευκατάστατων ανθρώπων από τους φτωχούς, οι όποιοι δεν είναι σε θέση να καταλάβουν και να αποδεχθούν τις αιτίες των δυσάρεστων συναισθημάτων των πρώτων, επειδή έχουν διαφορετική αντίληψη για τον προσδιορισμό των προβλημάτων. Ο βαθμός της ενσυναισθησίας άμεσα ανταποκρίνεται στην προσωπική αξιολόγηση ενός γεγονότος ή φαινομένου, και το συναίσθημα του οίκτου βασίζεται στην ίδια αρχή. Λυπόμαστε για τους άλλους, μόνο εάν σε μια παρόμοια κατάσταση και υπό την επιρροή των παρόμοιων παραγόντων θα λυπόμασταν για τον εαυτό μας. Εάν έχουμε δομήσει στενές και εγκάρδιες σχέσεις με τους δικούς μας ανθρώπους, τότε η απώλεια ενός κοντινού προσώπου από κάποιον άλλον θα προκαλέσει σε μας τη θλίψη της απώλειας. Αντίθετα, όταν οι διαπροσωπικές μας σχέσεις με τα οικεία άτομα εμπεριείχαν δυσαρέσκεια, πίεση και συγκρούσεις, για την ίδια απώλεια δε θα μπορέσουμε να συμπάσχουμε. Μάλλον το πιο πιθανό θα είναι να έχουμε απορία, για πιο λόγο στενοχωριέται ο άλλος. Για την κατανόηση του φαινομένου του οίκτου και της ελεημοσύνης είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε γιατί και σε ποιες περιπτώσεις λυπόμαστε για τον εαυτό μας, και επειδή η βάση της ψυχολογίας δομείται στην παιδική ηλικία, είναι αναγκαίο να εξεταστεί η διαδικασία διαμόρφωσης των αντιλήψεων κατά την ανατροφή. … Η ελεημοσύνη, η ενσυναισθησία, η ανάγκη και η τάση προσφοράς βοήθειας και «υποστήριξης» σε έναν ενήλικα, στις καταστάσεις όταν δε διακινδυνεύεται άμεσα η ύπαρξη ή η υγεία του, συχνά αντιπροσωπεύουν την προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης και ηθικής «ανύψωσης» αυτών που τα προσφέρουν και αντλούν από την προσφορά τη συναισθηματική ικανοποίηση… ...



ELINA    05/11/2014 11:22
Καλημέρα, Είχα επικοινωνήσει μαζί σας πριν 7-8 μήνες και με είχατε βοηθήσει πολύ. Παρακολουθώ τη σελίδα σας ανά τακτά χρονικά διαστήματα, διαβάσω βιβλία αυτοβελτίωσης και ψυχολογίας (Μπουκάι, Γιάλομ, Eckhart Tolle, Όσο κ.α.). Έχω αντιληφθεί αρκετά πράγματα για μένα και έχω κατανοήσει συμπεριφορές που δεν μου άρεσαν και όσο μπορώ τις αποδέχομαι και προσπαθώ να τις κοντρολάρω. Ουσιαστικό πρόβλημά μου και προβληματισμός μου είναι η διαχείριση θυμού και πως εκδηλώνεται αυτός. Λέτε σε πολλές περιπτώσεις ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για την συμπεριφορά, τις επιλογές μας αλλά και για τον τρόπο που οι άλλοι μας αντιμετωπίζουν. Με αυτήν την παρατήρηση όμως δεν επιφορτιζόμαστε εμείς ένα μεγάλο ποσοστό συμπεριφορών άλλων ανθρώπων; Ποιο συγκεκριμένα: γνώρισα κάποιον. Κάναμε παρέα, γίναμε φίλοι, αναπτύχθηκε ερωτικό ενδιαφέρον. Ανταλλάσαμε λόγια αγάπης και θαυμασμού για τον άλλον και μια μέρα τίποτα. Σταμάτησε να επικοινωνεί. Και σε κάθε προσπάθειά μου μου έλεγε και μου λέει ότι είναι φορτισμένος, ότι δεν είναι καλά και θα μιλήσουμε. Βασική παρατήρηση είναι παντρεμένος και δεν έχουμε προχωρήσει σεξουαλικά. Επειδή πρώτα αναπτύχθηκαν κάποια φιλικά αισθήματα και μετά ερωτικά απογοητεύτηκα. Το θεώρησα προσβολή πρώτα από τον φίλο μου, πούλημα από μέρους του να με κρεμάσει έτσι. Δεν μπορώ να δεχτώ πως ένας άνθρωπος (όχι αυτός γενικά) πετάει και συμπεριφέται σε κάποιον που του έχει εκδηλώσει θετικά συναισθήματα με τρόπο προσβλητικό. Θύμωσα πάρα πολύ και με μένα και με αυτόν. Προσπάθησα να το πνίξω αυτό το συναίσθημα με κάθε τρόπο (από το να πάω να τρέχω 10 χιλιόμετρα μέχρι να κάνω διαλογισμό και από το να το αποδεχτώ μέχρι να θέλω να πάω να τον βρω, να τον βρίσω και να τον χτυπήσω (η διαχείριση θυμού που σας έλεγα)). Μη μου πείτε ότι πληγώθηκε ο εγωισμός μου, το ξέρω. Ότι και να πληγώθηκε θύμωσα και όσο το δυνατόν προσπάθησα να μην προβω σε παράλογες και υπερβολικές ενέργειες και να κρατήσω την αξιοπρέπειά μου. Το ήξερα ότι ήταν παντρεμένος και ότι ήταν θέμα χρόνου να τελειώσει αλλά έτσι όχι. Στο προκείμενο όμως. Θυμό δεν πρέπει να έχουμε; Ο θυμός δεν πρέπει να εκδηλώνεται με κανέναν τρόπο μόνο και μόνο επειδή είμαστε ενήλικες και έχουμε κάνει τις επιλογές μας; Ο άλλος δεν είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του; Εμείς γιατί να είμαστε υπεύθυνοι και οι άλλοι όχι; Τα συναισθήματα δεν μετράνε στις μέρες μας; Όλα γίνονται και εκδηλώνονται βάση λογικής; 1+1=2; Ο πληγωμένος εγωισμός δεν είναι δικαιολογία για να θυμώσεις με κάποιον; Να του πεις ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ; Έτσι απλά πρέπει να το αποδεχτούμε και να πάμε παρακάτω χωρίς να τρέχει τίποτα; Ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Ο θυμός δεν είναι κατακριτέος. Απλά δεν είναι παραγωγικός, καθώς μας εμποδίζει να αντιληφθούμε την πραγματικότητα και να αποδεχθούμε ότι η δική μας ανάγκη ή οι δίκες μας προσδοκίες, βασισμένες κύριος στις δίκες μας ανασφάλειες, δεν αντιστοιχούν στα πραγματικά δεδομένα. Στην προκειμένη περίπτωση, εάν γνωρίζουμε και έχουμε αποδεχθεί εξ αρχής ότι όταν ένα άτομο όντας σε μια σχέση και εκδηλώνοντας συναισθηματικό ενδιαφέρον για ένα άλλο εκπρόσωπο του αντίθετου φύλου, στην ουσία βρίσκεται στη συνεχή ψυχολογική σύγκρουση, καθώς βιώνει έντονα τη δυσαρέσκεια με την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά οι ανασφάλειές του δεν του επιτρέπουν να απαλλαγεί από αυτή, προφανώς δε θα υπάρχει το ενδεχόμενο θύμου, διότι δε θα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά στις ανύπαρκτες φαντασιώσεις. Φαντασιώσεις, διότι όταν οι προσδοκίες δε βασίζονται στην παρατήρηση των τρεχόντων γεγονότων, αλλά στην πεποίθηση του «πρέπει», προφανώς αυτές δεν είναι σε θέση να αντικατοπτρίσουν την ποικιλομορφία των καταστάσεων και βρίσκονται αποκομμένη από την πραγματικότητα. Ενώ όταν περιμένουμε από ένα άτομο αλλόκοτη συμπεριφορά, και έχουμε απαλλαγή από την παιδική ανάγκη αιώνιας αγάπης, η επιβεβαίωση μιας από υπάρχουσες εκδοχές, προφανώς δε θα προκαλέσει τη συνηθισμένη τραγικοποίηση ή απόγνωση ή αίσθηση αδικίας, τα συναισθήματα τα οποία πιο συχνά ευθύνονται για την ανάπτυξη του θύμου.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>