ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1193 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


marina    26/05/2014 19:18
ΓΕΙΑ ΣΑΣ.ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΕΔΩ ΚΑΙ 1 ΧΡΟΝΟ. ΕΧΩ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΑΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΩΣΤΕ ΝΑ ΞΑΝΑ ΑΦΑΙΘΩ?

Η επιτυχία της τακτικής να «αφηνόμαστε» σε κάποιο εγχείρημα βασίζεται στην επανάληψη πολλαπλών αποτυχιών στα πλαίσια της εμπειρικής εκμάθησης όπως αυτό συμβαίνει στην πρώτη παιδική ηλικία. Σε διαφορετική περίπτωση, όταν επιθυμούμε να μειώσουμε τις πιθανότητες αποτυχίας, καλούμαστε να μελετήσουμε το συγκεκριμένο φαινόμενο εκ των προτέρων, ώστε να δημιουργήσουμε μια όσο είναι δυνατόν αντικειμενικότερη γνωστική βάση, η οποία θα είναι σε θέση να αξιολογεί τις καταστάσεις βάσει της λογικής αλυσίδας «αιτία-συνέπεια» και να προβλέπει εκ των προτέρων τις συνέπειες των συγκεκριμένων συμπεριφορών και επιλογών. Το ίδιο σχήμα λειτουργεί και κατά την αξιολόγηση των περασμένων εμπειριών, όταν η συνηθισμένη συναισθηματική εκτίμηση, η οποία συχνά οδηγεί στην απογοήτευση και στο θυμό, αντικαθίσταται από την τεκμηριωμένη εκτίμηση των δικών μας συμπεριφορών και επιλογών που είχαν οδηγήσει στα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Ακόμα και να αποδειχθεί ότι το συγκεκριμένο άτομο που είχαμε επιλέξει δεν αντιστοιχεί στις δίκες μας ανάγκες ή προσδοκίες, είναι προτιμότερο να αναζητήσουμε τα δικά μας βαθύτερα κίνητρα που είχαν οδηγήσει στη συγκεκριμένη επιλογή, παρά να διολισθαίνουμε στην παγίδα κατηγοριών και απόδοσης των ευθυνών σε τρίτους.



loukia    26/05/2014 01:28
Καλησπερα σας. Εχω σαν ονειρο στη ζωη μου να κανω οικογενεια. να ειμαι με καποιον ανθρωπο που θα αισθανομαι κοντα μου και θα κατανοει ο ενας τον αλλον και θα συνεργαστουμε. δεν μ ενδιαφερει πως θα ειναι αλλα ξερω πως θα πρεπει να αισθανομαι μαζι του.ειμαι 32 και αυτο..δεν εχει προκυψει.αισθανομαι οτι δεν παιρνω ευχαριστηση αποτη ζωη μου. γιατι ζω δουλεια και σπιτι. οσα ειναι στο χερι μου τα αντιμετωπιζω και τα φερω εις περας.ομως αυτο το θεμα που αφορα και τη συμπραξη ενος αλλου ανθρωπου δεν μπορω να το καταφερω καθως δεν μπορω να προβλεψω συμπεριφορες δεν αντιμετωπιζω τα αναμενομενα και απογκητευομαι συνεχως. πως μπορω να μην αισθανομαι αβοηθητη οταν στην πραγματικοτητα ειμαι; καθως δεν οριζω ουτε χειριζομαι αλλα ουτε και θελω να χειριζομαι ανθωπους; αισθανομαι..αποκαμωμενη κ κοιτω το μελλον με απαισιοδοξια.η μηπως με ρεαλισμο; ευχαριστω που με ακουσατε και ανυπομονω για την αποψη σας.

Η φαινομενική σταθερότητα των διαφυλετικών σχέσεων στο παρελθόν στηριζόταν κυρίως στην επιβολή των υποχρεώσεων, στις απαγορεύσεις και στους περιορισμούς. Υπάρχουν άπειρα έμπρακτα παραδείγματα όταν οι άνθρωποι παρέμειναν σε μια σταθερή σχέση, αλλά ήταν εμφανώς δυστυχισμένοι. Εκείνες τις εποχές η πάγια αντιμετώπιση των σχέσεων οφειλόταν στην ανάγκη ανταπόκρισης στις δυσμενείς συνθήκες και στην ακαμψία των κοινωνικών δογμάτων. Οι καιροί όμως άλλαξαν. Η σχετική ευημερία της καθημερινότητας προέβαλε και τις έντονες συγκρούσεις, οι οποίες στο παρελθόν επικαλύπτονταν από αρκετά ισχυρούς προβληματισμούς της άμεσης επιβίωσης. Το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την παρατήρηση των σχέσεων είναι ότι εάν κάποιος δεν είναι ισορροπημένος μόνος του, δεν αισθάνεται ευχαρίστηση από την καθημερινότητά του και δεν είναι ικανοποιημένος με αυτή, είναι εξαιρετικά απίθανο να είναι σε θέση να δομήσει και να διατηρήσει ισορροπημένες διαπροσωπικές σχέσεις, διότι οι προσπάθειες του θα βασίζονται στην ανάγκη άμεσης κάλυψης των επικρατούντων αρνητικών συναισθημάτων, και προφανώς θα «πιάνεται» με τις πρώτες κατάλληλες από την επιφανειακή όψη «ευκαιρίες» και θα συνεχίζει να εμμένει με αυτές ώσπου επικρατήσει αρκετά ισχυρή απογοήτευση και τον αποτρέψει. Από την άλλη πλευρά, το επικρατών σύστημα εκπαίδευσης, βασισμένο στην πιστή εφαρμογή των υπαρχόντων κανόνων, δε συνοδεύεται από την ανάπτυξη ελεύθερης σκέψης και δημιουργικής ικανότητας, παράλληλα μη παρέχοντας και την αναγκαία γνωστική βάση. Ως αποτέλεσμα, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, έχουμε άτομα που είναι σε θέση να λειτουργήσουν μόνο με το «πρέπει», ενώ μόνο η ιδέα του «γιατί;» είναι σε θέση να μας τρομάξει και να μας οδηγήσει στη δυσανασχέτηση λόγω αμφισβήτησης των πάγιων κανόνων.



ΦΑΙΔΩΝ    23/05/2014 12:12
Γιατρέ συγχαρητήρια για το τεράστιο κοινωνικό έργο που επιτελείτε...Ήθελα να σας ρωτήσω κάτι. Είμαι 29 στα 30...μετά από μια μακρά περίοδο ανεργίας, στεναχώριας και απογοήτευσης, αποφάσισα πριν ένα χρόνο περίπου και άνοιξα μια μικρή ατομική επιχείρηση και μπορω να πω ότι πάει ικανοποιητικά παρά τα όσα γνωστά οικονομικά προβλήματα υπάρχουν γενικά στην χώρα μας..με λίγα λόγια βγάζω τα έξοδά μου και περνάω τον μήνα μου. τον πρώτο καιρό που έκανα αυτό το εγχείρημα και έβλεπα ότι πήγαινε πολύ καλά ένοιωθα απίστευτη αυτοπεποίθηση, πίστευα ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα, σε όλους τους τομείς, στην δουλειά, στις σχέσεις κλπ, ένοιωθα εν ολίγοις ότι η ζωή μου χαμογελούσε...μετά από μια συζήτηση που είχα με ένα φιλαράκι ο οποίος μου είπε \\\\\\\'\\\\\\\'ε πόσο θα κρατήσει αυτό, ευνόησαν οι συγκυρίες τώρα, ήσουν τυχερός, δύσκολα τα πράγματα για να κάνει κάποιος τέτοιο εγχείρημα και να κρατήσει πολύ\\\\\\\'\\\\\\\', όπου δεν ξέρω πόση δόση κακίας ή μη περιείχε, έπεσα απότομα...έκτοτε, με έχουν επηρεάσει τόσο τα λόγια του, που ό,τι και να κάνω πιστεύω ότι δεν αξίζω, ότι δεν θα πάω καλά, ότι δεν είμαι καλός στην δουλειά μου...το κακό είναι ότι πράγματι από τότε, δεν πάει τόσο καλά η δουλειά όσο πήγαινε στην αρχή....όλη δηλαδή η αυτοπεποίθηση και η όρεξη που είχα πήγαν περίπατο...ξέρω ότι τα πάντα είναι θέμα σκέψης...το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να αποτρέψω τον εαυτό μου από το να σκέφτομαι αρνητικά πλέον...τί να κάνω για να μην επηρεάζομαι τόσο από τα λόγια των άλλων??ευχαριστώ πολύ

Η μειονεξία που αισθανόμαστε είναι πρωταρχική, βασίζεται στην εσωτερική μας πεποίθηση «είμαι κακός» ή «δεν είμαι αρκετά καλός ώστε να τα καταφέρνω στη ζωή μου» και διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία, όταν η εκπαίδευση θέτει το δίλημμα: ή θα είσαι «καλός» και θα κανείς αυτό που σου ζητούν οι άλλοι άσχετα με τις δίκες σου ανάγκες, για να εξασφαλίσεις τη δική τους θετική ανταπόκριση και αποδοχή, η θα είσαι «κακός» και απορριπτέος. Τα λεγόμενα των άλλων ή κάποια γεγονότα μπορούν να αποτελέσουν την αφορμή για την εκδήλωση της μειονεξίας, αλλά δεν είναι η αιτία που τροφοδοτεί την εμφάνισή της. Για το λόγο αυτό προκύπτει η ανάγκη της συνεχούς επιτυχίας και ο αποκλεισμός του δικαιώματος για λάθη και αποτυχίες. Όταν κάποιος έχει αρκετά κίνητρα ώστε να απαλλαγεί από την υπερβολική εξάρτηση από τη θετική αξιολόγηση των άλλων και να μην επηρεάζεται συναισθηματικά από τα λεγόμενά τους, τότε καλείται να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση μέσω της αλλαγής των αντιλήψεων που θα του επιτρέψουν να βασίζεται στη λογική βάση «αιτία-συνέπεια», παρά στη συναισθηματική εκτίμηση «είμαι κακός» ή «είμαι καλός». Διότι όποιος επιθυμεί να είναι «καλός», κάποια στιγμή θα απογοητευτεί, καθώς δεν γίνεται να είναι πάντα «καλός» και τα λάθη με τις αποτυχίες αποτελούν το αναπόσπαστο μέρος εκμάθησης και αντικειμενικότερης προσέγγισης της καθημερινότητας.



δημητρης    22/05/2014 13:18
Πώς μπορώ να σταματήσω να νιώθω δυσφορία με το ανατομικό μου φύλο, να το αποδεχτώ και να αισθάνομαι φυσιολογικά;;; Ποιά είναι η γνώμη σας για τον υπνωτισμό που εφαρμόζουν ψυχοθεραπευτές;

Η μη αποδοχή του ανατομικού φύλου συνήθως οφείλεται σε κάποια αρνητικά βιώματα παιδικής ηλικίας, συνδεδεμένα με τη σχέση με τους γονείς, με προσωπικό τους παράδειγμα και με την ποιότητα της μεταξύ τους σχέσης, που στις περισσότερες περιπτώσεις προκαλούν αρκετά ισχυρή μειονεξία, την αίσθηση ενοχής και τη λανθασμένη πεποίθηση ότι σε ένα ενδεχόμενο διαφορετικού φύλου τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Στη μετέπειτα πορεία μπορούν να προστεθούν κάποιες αρνητικές εμπειρίες με το αντίθετο φύλο και η επικρατούσα σεξουαλική απαγόρευση. Δε γνωρίζω τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της παρέμβασης με υπνωτισμό, ωστόσο, και να υπάρχει κάποια άμεση θετική έκβαση, μάλλον είναι αμφίβολο κατά πόσο αυτή θα αντέξει τη δοκιμασία με το χρόνο, καθώς δε θα συνοδεύεται από συνειδητοποιημένες προσωπικές προσπάθειες αλλαγής των αντιλήψεων, η οποία χρησιμοποιείται σε κάθε ενδεχόμενη προβληματική κατάσταση και αποτρέπει από την αναγκαστική χρήση του αμυντικό ψυχολογικό μηχανισμό απόσπασης της προσοχής μέσω κάποιων επιπρόσθετων και στην ουσία «τεχνητών» προβληματισμών.



αθηνα    22/05/2014 02:57
Τι κανεις οταν εχεις απεραντο θυμο για καποιον ανθρωπο που φερθηκε πολυ αντικανονικα,εξω απο φορμες και λογικη;νιωθω το αιμα μου να βραζει κ να θελω να πω να τον πλακωσω.μ εβλαψε κ με πονεσε. δεν μπορω να διαχειριστω το θυμο μου. απτη μια θελω να ξεσπασω απτην αλλη δε θελω να του δωσω τη χαρα κ να δειξω ποσο πολυ με πειραξε. Ξερω πτι θα πειτε για τα ορια και για το οτι μας φερνονται οπως επιτρεπουμε.πραγματικα το πιστευετε ομως; ποσες φορες εχω αδικησει καποιον εγω η ιδια.παρολο που ηξερα η καταλαβα αργοτερα την αξια καποιου. σας υπερευχαριστω.

Είναι αμφίβολο κατά πόσο κάποιος μπορεί να «διαχειριστεί» τα έντονα συναισθήματα που αυτά ήδη έχουν παρουσιαστεί ή εδραιωθεί. Είναι περισσότερο αποτελεσματικό τα συναισθήματα αυτά να προλαμβάνονται μέσω της αντιστοιχίας των αντιλήψεων και ως συνέπεια, των προσδοκιών στην πραγματικότητα. Στην περίπτωση αυτή αποφεύγεται η προσμονή κάποιων πάγιων συμπεριφορών ή αντιδράσεων, επιτυγχάνεται ο σεβασμός και η αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων, και αποτρέπονται τα αισθήματα «αδικίας» και απογοήτευσης, τα οποία και αποτελούν την κύρια βάση του θύμου.



Mary    15/05/2014 21:27
Θα ηθελα να μαθω πως βιωνει ενας αντρας τη κριση μεσης ηλικιας? γιατι συμβαινει αυτο?ποσο σημαντικη ειναι η οικονομικη ανεση?

Η κρίση μέσης ηλικίας δε διαχωρίζει φύλα και εμφανίζεται κυρίως λόγω της πίεσης του συνειδητοποιημένου χρόνου. Όταν οι άνθρωποι είναι νέοι, τείνουν να πιστεύουν ότι όλο το καλό βρίσκεται μπροστά στο χρόνο. Ειδικά αυτό σχετίζεται με τις προσδοκίες που συνδέονται με την έννοια της ευτυχίας, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις εκλαμβάνεται ως μόνιμη κατάσταση έντονης χαράς που δεν απαιτεί προσωπικές προσπάθειες, συμβαδίζοντας με τα βιώματα της πρώτης παιδικής ηλικίας. Όταν στη μέση της πορείας της ζωής γίνεται αντιληπτό ότι οι προσδοκίες δεν έχουν εκπληρωθεί, αλλά ο χρόνος έχει «χαθεί» και δεν απομένουν πολλά περιθώρια, μπορεί να εμφανίζεται η έντονη απογοήτευση και ίσως και η απόγνωση, καθώς ο χρόνος που απομένει δεν είναι πλέον τόσο πολύς, όσο φαινόταν στη νεαρή ηλικία. Η οικονομική κατάσταση δύναται να συμβάλλει στην αίσθηση προσωπικής αποτυχίας εφόσον θεωρείται σημαντικός παράγοντας που μπορεί να εξασφαλίσει την ικανοποίηση με τον εαυτό για όσους δεν το έχουν πετύχει. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια η κρίση εμφανίζεται και στους ευκατάστατους οικονομικά ανθρώπους, που σημαίνει ότι η κρίση αυτή περισσότερο είναι κρίση των αξιών και του νοήματος της ζωής.



ιρις    14/05/2014 02:54
Σας ειχα γραψει για ατομα που σεβομαι κ δεν εχουν καλη συμπεριφορα και ατομ που δεν εκτιμω κι εχουν καλη συμπεριφορα απεναντι μου. εχω καποια κριτιρια αλλα δεν αφορουν τον περιγυρο αλλα το δικο μου συστημα αξιολογησης. οπως εχω πορευτει μου αρεσει να εχουν πορευτει οι συνανθρωποι μου γιατι μου ειναι οικειο και κατανοητο.με τους υπολοιπους διαφωνω. Ειναι πιθανο να κοροιδευω τον εαυτο μου κ απλα να με νοιαζει ο περιγυρος;

Συνήθως προσπαθούμε να «κοροϊδέψουμε» τον εαυτό μας όταν υποχωρούμε στα κοινωνικά «πρέπει» και τον υποχρεώνουμε να λειτουργήσει παρά την αντίθεσή του σε αυτά.



nasos     13/05/2014 09:17
γιατρε οτι και να πουμε ειναι λιγω μραβο σασ ευχαριστουμε.τι σημενει οταν μια γυναικα τι μια λεει οτι φοβαται να κανει παιδια και την αλη οτι θελει να κανει πολλα παιδια στα 35 τησ ενω δουλευει πηγενει και σε σχολη και θελει να παει και φροντιστηριο αγγλικα συνδιαζονται ολα αυτα με τα πολλα παιδια που λεει οτι θελει να κανει

Τα κοινωνικά στερεότυπα έχουν τόσο ισχυρή επιρροή στην αντίληψη των ανθρώπων, που πολλές φορές συγχέονται με τις προσωπικές ανάγκες, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις αντιτίθενται στα πρότυπα προκαλώντας ψυχικές συγκρούσεις. Η παραδοσιακή νοοτροπία καταξιώνει τη γυναίκα μέσω της τεκνοποίησης. Για το λόγο αυτό η πλειοψηφία των γυναικών βιώνει τη μη εκπλήρωση αυτού του προτύπου τραγικά ως προσωπική ολοκληρωτική αποτυχία. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις το συγκεκριμένο πρότυπο προκαλεί την ισχυρή ανάγκη εκπλήρωσής του, αλλά βρίσκει την αντίσταση των προσωπικών αρνητικών βιωμάτων, συνδεδεμένων με το συγκεκριμένο ζήτημα. Για παράδειγμα, μια γυναίκα μπορεί να δηλώνει ή και να θέλει ενσυνείδητα να έχει παιδιά, αλλά οι παιδικές της εμπειρίες ή το παράδειγμα της σχέσης των γονιών της την απωθούν στο υποσυνείδητο επίπεδο από την πραγματοποίηση του στόχου.



σια    08/05/2014 11:17
Καλησπερα σας θα ηθελα να μαθω γιατι μετα απο μια εντονη κατασταση και για αρκετο καιρο των καθημερινων δραστηριοτητων δουλιες σπιτιου...νοιωθω οτι με αγχωνουν ολα?να στρωσω το κρεβατι κτλ...ειναι γιατι εχω να τα κανω καιρο?Και γιατι οταν τα κανω ννοιωθω αγχος παρολο που τα εχω καταφερει...η λυση ειναι καθε μερα να βαζω ενα στοχο και να τα κανω σιγα σιγα μεχρι να ερθει ξανα η ισορροπια?Σας ευχαριστω

Η απλοϊκή προσέγγιση του ψυχισμού συνήθως συνοδεύεται από την απογοήτευση. Σε γενικές γραμμές το άγχος που απορρέει από τις ιδιαιτερότητες της προσωπικότητας και βασίζεται κυρίως στο φόβο αποτυχίας έχει την τάση να συσσωρεύεται και, όταν φτάνει σε ένα βαθμό που πλέον δε μπορεί να καλύπτεται από συνηθισμένους μηχανισμούς ψυχολογικής άμυνας, εκδηλώνεται με την πρώτη κατάλληλη αφορμή, καθώς η ένταση του ψυχισμού επιβάλλει την υπερβολική αντίδραση ακόμα σε καθημερινά ζητήματα ρουτίνας. Η αιτιολογική αντιμετώπιση των δυσάρεστων συνεπειών του έγκειται στην επαναδιαμόρφωση της προσωπικότητας, η οποία επιτρέπει την ισορροπημένη εκτίμηση των αγχογόνων παραγόντων, βασισμένη περισσότερο στη λογική αξιολόγηση, παρά στην άμεση συναισθηματική αντίδραση, η οποία συνήθως προέρχεται από τα παιδικά βιώματα μέσω των συνειρμών.



Αντιγονη    07/05/2014 19:50
Σας παρακαλω βοηθηστε με θα τρελαθω. Μετα απο προβλημα σοβαρο στο γαμο μου και αφου εκανα συνεδριες με ψυχολογο ,μου καρφωθηκε η ιδεα να παω σε αστρολογο. Ετσι εφτασα στη πορτα πολυ γνωστου ο οποιος μου ειπε τοσο ασχημα πραγματα και μου ειπε πως δεν παιφτει εξω ποτε,διοτι η αστρολογια εχει να κανει με μαθηματικα και οχι με μαντεια. Μου ειπε πως καοια πραγματα ειναι προδιεγραμμενα να γινουν. Ετσι λοιπον εχω μπλοκαρει και σας ρωτω .βασικα ισως γελασετε αλλα ρωταω τη γνωμη σας ως επιστημονας για την αστρολογια.

Η τάση των ανθρώπων να απευθύνονται στους μάντεις συνήθως οφείλεται στην έλλειψη αναγκαίας γνωστικής βάσης, η οποία συμβάλλει στη διαμόρφωση απογοήτευσης και απόγνωσης. Εξίσου σημαντικό ρόλο έχουν; η ανάγκη απαλλαγής από τις προσωπικές ευθύνες, ο φόβος και η μη αποδοχή των αποτυχιών, η προσκόλληση στον παιδικό τρόπο αντίληψης και συμπεριφοράς, ο οποίος εκδηλώνεται αφενός με την αρχή «θέλω εδώ και τώρα», αφετέρου με την προσδοκία έτοιμων λύσεων από άλλους (η τύχη επίσης εκπροσωπείται από τους τρίτους), και τελικά η ανάγκη ακριβής γνώσης του μέλλοντος, η οποία επιτρέπει την αποφυγή των επιπρόσθετων προσπαθειών και παρέχει τη σιγουριά που είναι μειωμένη αισθητά επί της έλλειψης της αυτοπεποίθησης.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>