ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1394 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Marinakι    02/05/2016 10:22
Κε Κοτανίδη γειά σας και χρόνια πολλα.Θέλω να σας ρωτήσω σχετικά με αυτή σας την προσέγγιση (Οι συμπεριφορές που εισπράττουμε είναι αποτέλεσμα των δικών μας συμπεριφορών και επιλογών)Μπορείτε να μου το αναλύσετε λίγο;Δλδ οποιαδήποτε συμπεριφορά εκλάβουμε από τον άλλο είναι δικό μας φταίξιμο;Αν αλλάξω εγώ συμπεριφορά αντιμετώπισης αλλάζει και ο άλλος απέναντι μου η η οπτική με την οποία την βλέπω;Ενας σύντροφος που κακοποιεί την γυναίκα του φταίει η γυναίκα του που το προκάλεσε;Αν ένας περαστικός με βρίσει στον δρόμο το προκάλεσα;Το λεγόμενο bullying που μαστίζει μικρές και μεγάλες ηλικίες τι συμπεριφορά έχουμε που το προκαλεί;Τέλος θα ήθελα να ρωτήσω σχετικά με αυτό που λέτε δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι αλλά κακές συμπεριφορές ,ποιά η διαφορά;Κάποιος που εσκεμμένα θέλει να πονέσει έναν άνθρωπο η εύχεται το κακό του άλλου ανθρώπου τον κάνει καλό με κακή συμπεριφορά;Συγνώμη για τις πολλές ερωτήσεις και ευχαριστώ σε περίπτωση που απαντήσετε!

Οι συμπεριφορές που λαμβάνουμε είναι αποτέλεσμα της δικής μας συμπεριφοράς και των δικών μας επιλογών. Αυτό όμως δεν υποδηλώνει τη δική μας ενοχή, αλλά αποτελεί τη συνέπεια της σχετικής αμάθειας. Μια γυναίκα που την κακοποιεί ο σύντροφός της δεν «φταίει» για την προσωπικότητά του, αλλά η στάση της και ο τρόπος αντίδρασης ενδεχομένως να προκαλούν την επιμονή της συγκεκριμένης συμπεριφοράς σύμφωνα με τη λαϊκή παροιμία «Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά». Είναι σχεδόν αδύνατο ένας περαστικός να μας βρίσει στο δρόμο χωρίς καμία αιτία, ωστόσο σε κάθε περίπτωση η συνέχεια της συμπεριφοράς του εξαρτάται από τη δική μας αντίδραση. Και γενικά, σύμφωνα με το νόμο της φύσης, η οποιαδήποτε επιθετικότητα συνήθως αναζητά του «αδύναμους» που παρουσιάζουν μειωμένη πιθανότητα δυναμικής αντίδρασης. Ένας οικιακός τύραννος μπορεί να είναι ένα «αρνάκι» με τον προϊστάμενο του. Κάποιος που προβαίνει στο bullying μέσω του διαδικτύου στην πραγματική του ζωή μπορεί να είναι ένα άτομο με πολλές ανασφάλειες. Και τέλος, οι έννοιες του καλού και του κακού είναι σχετικές και αυθαίρετες βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm τα κεφάλαια 4.6 Το συναίσθημα και 4.7 Μηχανισμοί της σκέψης και της απομνημόνευσης. Για το λόγο αυτό κατά τη λογική αντιμετώπιση, όταν προσπαθούμε να καταλάβουμε τις αιτίες συμπεριφοράς, δεν προσπαθούμε να κρίνουμε βάσει των κοινών στερεότυπων, τα οποία όπως έχει ειπωθεί είναι αυθαίρετα και σχετικά. Οπότε, κατά τη λογική προσέγγιση δεν προσπαθούμε να κρίνουμε τους ανθρώπους συναισθηματικά, αλλά προσεγγίζουμε τη συμπεριφορά τους βάσει της λογικής αλυσίδας «αιτία-συνέπεια», και με αυτήν την έννοια δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι και οι κακές συμπεριφορές, αλλά οι συγκεκριμένες αιτίες που τους ωθούν να συμπεριφέρονται με έναν η άλλο τρόπο.



Ναταλι    30/04/2016 16:57
Σας χαιρετώ και σας συγχαίρω για την δουλειά σας.Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν θεωρείτε ότι υπάρχουν όντως άνθρωποι από την φύση τους τοξικοι,δλδ που έγιναν μεγάλωσαν και από τα βιώματα τους έγιναν άνθρωποι χειριστικοί,κτητικοί που ζηλεύουν παθολογικά,που όταν θυμώνουν βρίζουν και υποτιμούν τον άλλο.Η αν αντιδρούν ανάλογα με τον άνθρωπο που έχουν απέναντι τους?Χωρίς να θέλω να επηρεάζομαι από τις γνώμες των άλλων ανθρώπων ακούγοντας ότι ένας άντρας έχει περίεργη συμπεριφορά και δεν είναι συμπαθής γιαυτό τον λόγο αλλά και ότι χρίζει ψυχολογικής ανάλυσης,βλέποντας και η ίδια την περίεργη συμπεριφορά πως να τις παραβλέψω?Τέλος πιστεύεται ότι ένας άντρας που χρησιμοποιεί λεκτική ψυχολογική βία φταίει το άλλο άτομο που δήθεν τον προκαλεί η είναι μια συμπεριφορά μοτίβο που αλλάζει δύσκολα?Η ιδέα ότι φταίω και στην επόμενη θα φερθεί τέλεια με πεθαίνει.

Στις αμυντικές αντιδράσεις του θύμου, του χειρισμού, της κτητικότητας και της ζήλιας τους ανθρώπους οδηγούν οι συγκεκριμένες ανασφάλειες βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm τα κεφάλαια 9. «Ο φόβος και οι μηχανισμοί ψυχολογικής άμυνας» και 10. «Η ελεημοσύνη». Οι αντιδράσεις αυτές αφορούν τις συγκεκριμένες ιδιαιτερότητες ή καταστάσεις. Η ανάλυση τέτοιων αντιδράσεων δεν ταυτίζεται με την κατάκριση, διότι το αναλύω σημαίνει ότι αναζητώ τις αιτίες και κατανοώ τους μηχανισμούς. Στην αντίθετη περίπτωση, όταν δηλαδή διακατεχόμαστε από αρνητικά συναισθήματα ή αισθανόμαστε την τάση επίκρισης, αυτό σημαίνει ότι εμπλεκόμαστε με προσωπικά συναισθήματα και σε αρκετές περιπτώσεις απερίσκεπτα ή ασυναίσθητα ταυτιζόμαστε με κάποια κοινά στερεότυπα. Όσον αφορά τις πιθανότητες αλλαγής, αυτές συσχετίζονται με τα κίνητρα, και στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι πάντα τα κίνητρα αυτά είναι αρνητικά και προκύπτουν μέσω βίωσης κάποιας αρκετά ισχυρής προβληματικότητας. Δηλαδή ένα άτομο αποκτά ισχυρά κίνητρα όταν επανειλημμένα βιώνει αρκετά ισχυρή προβληματικότητα που αφορά τις ανεπιθύμητες καταστάσεις. Τέλος είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχουν τέλειες συμπεριφορές, διότι οι καταστάσεις, οι προσωπικότητες, οι συνθήκες και οι προτιμήσεις εξατομικεύονται και αλλάζουν ανάλογα με τις συγκεκριμένες περιστάσεις, και ότι εάν δε συμπίπτουμε με κάποιον η με κάτι, αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε «κακοί», αλλά ότι απλά δεν ταιριάζουμε.



Χαρα    25/04/2016 23:56
Γιατρέ καλησπέρα. Πως γίνεται από τη μία να πρέπει να αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι (για να προχωρήσουμε μπροστά και να ζήσουμε πιο αρμονικά με εμας) και από την άλλη να πρέπει να τα βάλουμε με τον κακό μας εαυτό και να πολεμησουμε τα βαθιά αρνητικά του κομμάτια, έτσι ώστε να λύσουμε τις εσωτερικές μας συγκρούσεις και να θεραπευτουμε από τις διαταραχές μας;

Το να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας δεν σημαίνει ότι προσπαθούμε να πειστούμε ότι είμαστε μια χαρά. Η αποδοχή του εαυτού μας περισσότερο συνδέεται με την εξάλειψη της ντροπής για τον εαυτό μας, ακολουθώντας περίπου τέτοια σκέψη: «Ναι, γνωρίζω ότι έχω ελαττώματα, αλλά δεν ντρέπομαι για αυτό και ούτε αισθάνομαι μειονεξία, καθώς γνωρίζω ότι στον κόσμο αυτό δεν υπάρχει τίποτα τέλειο και όλοι ζωντανοί οργανισμοί βρίσκονται συνεχώς στη διαδικασία βελτίωσης κατά την προσπάθεια προσαρμογής στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Από την άλλη πλευρά επίσης γνωρίζω ότι η ανάγκη τελειότητας έχει χειραγωγηθεί στον ψυχισμό μας από το παρόν κοινωνικό σύστημα για την επίτευξη της προβλεψιμότητας της συμπεριφοράς και για την ευκολία χειρισμού». Εάν ακολουθήσουμε τέτοιο σκεπτικό, θα αφομοιωθεί η αντίληψη ότι η βελτίωση σε κάποιον τομέα δε σημαίνει ότι αρχικά κάποιος είναι «κακός». Ότι γενικά, στη φύση δεν υπάρχουν «κακοί» οργανισμοί διότι οι ελαττωματικοί απλά δεν επιβιώνουν. Ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι «καλοί» και «κακοί», αλλά υπάρχουν διαφορετική άνθρωποι, οι οποίοι υποκινούνται από προσωποποιημένα και εξατομικευμένα κίνητρα Ότι οι έννοιες του «κακού» και του «καλού» είναι αφηρημένες, αυθαίρετες και πολύ σχετικές βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 4.6 «Το συναίσθημα».



X    25/04/2016 10:34
Γιατρέ οσον αφορά την απάντηση που δώσατε στον πετρο 24/4,όταν όμως Ο εγκέφαλος βρίσκει τρόπους αμυνας Π.Χ πανικός φοβίες εμμονές κατά κάποιο τροπο δεν αποσυμπιεζεται απο τους προβληματισμούς της καθημερινοτητας? Κ έτσι δεν έχει λίγο λιγότερες πιθανότητες για σωματικες παθησεις Η ψυχωση? Κάτι παρομοιο είχα βρει να γράφεται σε μια απάντηση σας που δεν μπορώ να βρω τωρα

Ο πανικός και οι φοβίες όντως λειτουργούν με μηχανισμό απόσπασης της προσοχής, ωστόσο αυτό δεν είναι ταυτόσημο με την πραγματική ανακούφιση, καθώς στην περίπτωση αυτή απλά μεταφέρεται το κέντρο της προσοχής μεταφέρεται σε ένα πιο ισχυρό (πιο σημαντικό ερέθισμα). Το άλλο, το αρχικό – δεν αντιλαμβάνεται, αλλά η αγχογόνη επίδρασή του συνεχίζεται. Γα το λόγο αυτό οι εμμονές συνεχίζουν ασταμάτητα συνεχώς παρουσιάζοντας ποιοτικές και ποσοτικές παραλλαγές. Ωστόσο, όντως οι πιθανότητες οριστικής σωματοποίησης στις περιπτώσεις των φοβικών ιδεών είναι μειωμένες συγκριτικά με τα άτομα που δεν παρουσιάζουν τους εμφανείς ψυχολογικούς προβληματισμούς.



litsa    25/04/2016 01:30
kalhspera. sta 35 moυ εχω χτυπηθει πολυ γιατι δεν ειμαι με καποιον. με εκπληξη παρατηρω οτι τελικα δε νιωθω ασχημα μονη μου, ουτε να βγαινω θελω κ μ ενοχλει οταν βρισκομαι σε κοινωνικες περιστασεις οπου και αποτελω το διαφορετικο και αυτο δε μου αρεσει. μηπως απλα συνηθισα? αναρωτιεμαι. μηπως απλα το δεχτηκα? μμηπως φοβαμαι να ψαξω για καποιον? δεν ξερω τελικα αν απο αμυνα το δεχτηκα οτι θα μεινω για παντα μονη μου, η αν οντως δεν εχω προβλημα.

Η εσωτερική ανάγκη συνύπαρξης με κάποιον ή με κάποια εμφανίζεται περισσότερο υπό την επιρροή των κοινωνικών στερεότυπων, παρά αποτελεί πραγματικά μια φυσική ανάγκη που επηρεάζει αρνητικά τη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού. Εάν κάποιος έχει απαλλαγεί από την έντονη εξάρτηση της κοινής γνώμης και δεν αισθάνεται τόσο επιτακτική και απόλυτη υποχρέωση σύμπτωσης με τα κοινά πρότυπα, τότε υπάρχει αρκετό ενδεχόμενο να είναι ισορροπημένος με την καθημερινότητά, η οποία μεν διαφέρει από την κοινώς συνηθισμένη, αλλά παράλληλα στερείται των περισσότερων κοινών συγκρούσεων και διαπροσωπικών εντάσεων, καθώς οι διαπροσωπικές σχέσεις που ρυθμίζονται με υποχρεώσεις και δε βασίζονται στην ελευθερία επιλογής αναπόφευκτα οδηγούν στις συγκρούσεις και εντάσεις βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=20 και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=6



Γεωργία    19/04/2016 19:28
Υπάρχουν συμπεριφορές που είναι καταγραμμένες στο γονιδιακό επίπεδο και μεταδίδονται κληρονομικά και δεν εξαρτώνται από τη συνειδητή λειτουργία του ανθρώπου και συμπεριφορές που διδάσκονται; έχετε αναφέρει ότι ο άνθρωπος όταν γεννιέται είναι ένα άγγραφο χαρτί .Τι πιστεύεται ότι ισχύει;

Οι συμπεριφορές που είναι καταγραμμένες στο γονιδιακό επίπεδο εκφράζονται από τις αντιδράσεις που εξυπηρετούν τις βασικές ανάγκες επιβίωσης και ονομάζονται ένστικτο. Οι υπόλοιπες, πιο σύνθετες συμπεριφορές διαμορφώνονται κατά τις διαντιδράσεις του ατόμου με το εξωτερικό του περιβάλλον και αναλογούν στο βαθμό και στην ποιότητα επιρροής του βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm τα κεφάλαια 4.5 Το ένστικτο , 4.8 Η συνείδηση, 4.9 Εμπειρίες και αυταπάτες, 4.10 Η συνειρμική σκέψη, 4.11 Η αφηρημένη σκέψη.



ΠΕΤΡΟΣ    12/04/2016 18:56
Καλησπέρα γιατρέ και πολλά συγχαρητήρια για το έργο σας. έχω εμμονές.. συνεχώς εμμονές... ίσως φταίει και η πτώση της δουλειάς μου τα τελευταία χρόνια και ότι έχω τον χρόνο να σκέφτομαι πολύ... γενικά δεν είμαι πολυ καλά... σκέφτομαι συνεχώς πράγματα από το παρελθόν, ανούσια.. τα προβάλλω στο παρόν μου και φοβάμαι για το μέλλον... γενικώς δεν είμαι παρών.. νιώθω ώρες ώρες σαν παρατηρητής της ζωής μου παρά σαν να ζω πραγματικά.. κάνω συχνα ταξίδια και ξεφεύγω, αλλά όταν επιστρέφω ξαναπέφτω στο ίδιο μοτίβο...ίσως φταίει και η κρίση, ίσως φταίει ο βομβαρδισμός ενημέρωσης και γενικότερης κατάθλιψης που τα μμε εδώ και 6,5 χρόνια μας έχουν υποβάλλει...δεν ξέρω τί φταίει.. κοιμάμαι και ξυπνάω με μια αόριστη δυσφορία, απάθεια, απαισιοδοξία..δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω... σας ευχαριστώ πάρα πολύ

Η αντιμετώπιση κάποιων ζητημάτων του εαυτού μας υποθέτει αρχικά τη γνώση του εαυτού μας που θα βασίζεται στη μελέτη, στην παρατήρηση και στην ορθολογική προσέγγιση. Όταν με αυτά απομυθοποιηθούν αρκετά κοινωνικά δυσλειτουργικά στερεότυπα, τα οποία κατά κύριο λόγο αποτελούν τη βασική πηγή των ψυχικών συγκρούσεων, η διάθεση σταδιακά θα αρχίζει να αλλάζει το πρόσημό της από την αρνητική σε θετική.



Χαρα    03/04/2016 10:16
Καλημέρα γιατρέ. Ήθελα να ρωτήσω το εξης: κατά πόσο οι αποφάσεις και οι επιλογές που καλούμαστε να πάρουμε στη ζωή μας για πολύ σημαντικά θέματα (βλ.διαζύγιο όπου υπάρχουν παιδιά) πρέπει να βασίζονται αποκλειστικά στη λογική και σε ένα ορθολογικο τρόπο σκέψης και πόσο στο συναίσθημα και τις γενικότερες συναισθηματικες παραμετρους; σας ευχαριστώ

Όταν γίνεται αναφορά στον θεμιτό αποκλεισμό των συναισθημάτων από τον λογικό τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας, κατά κύριο λόγο εννοείται η απεμπλοκή από τα βασικά αρνητικά συναισθήματα που εκφράζουν τις νοητές αξίες που απ’ όλα τα ζωντανά πλάσματα χαρακτηρίζουν μόνο τον άνθρωπο και αντιπροσωπεύονται από τέτοια σύνθετα συναισθήματα όπως η ντροπή, η μειονεξία, η έλλειψη αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης, και ως συνέπεια από το φόβο της μοναξιάς, της αποτυχίας, της επίκρισης και της τιμωρίας. Όσον αφορά τα υπόλοιπα συναισθήματα βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 4.6 «Το συναίσθημα», τα οποία δεν αντιτίθενται στη λογική διαδικασία, αυτά όχι μόνο είναι θεμιτά, αλλά και απαραίτητα για την ομαλή και εύστοχη λειτουργία του ατόμου στην καθημερινότητά του.



anti    29/03/2016 13:10
Έχω μία απορία: μήπως ή ασφαλής σχέση γονιός-παιδι που οδηγεί στον ενήλικα με αυτοεκτίμηση που έχει διάθεση για εγγύτητα και συσχετίζεται εύκολα σε στενές συναισθηματικές σχέσεις είναι ένας μύθος? Αυτά τα γεμάτα αυτοπεποίθηση άτομα εξαιρούνται από την αρχή της συναισθηματικής αξιολόγησης?Πως μπορεί κάποιος να βιώσει αυτοπεποίθηση αν δεν γνωρίζει πρώτα την ανασφάλεια? Προσωπικά πιστεύω ότι ένας ψυχοθεραπευτής που μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που του παρείχε μέγιστη ασφάλεια άρα και υψηλή αυτοεκτίμηση έχει ελάχιστες πιθανότητες να καταλάβει και βοηθήσει τον θεραπευόμενο ακριβώς όπως ένας φτωχός δεν μπορεί να καταλάβει τα προβλήματα των πλουσίων. Επίσης πιστεύω ότι η αυτοεκτίμηση περισσότερα κερδίζεται παρά χαρίζεται αν και η ζωή των ανθρώπων που ανήκουν στους τελευταίους θα είναι λιγότερα περίπλοκη συγκριτικά με τους πρώτους. Ισχύει? Ευχαριστώ

Η αυτοεκτίμηση κερδίζεται σταδιακά, κατά την απόκτηση από το παιδί των ικανοτήτων αυτονομίας, οι οποίες αντικαθιστούν τον αρχικό φόβο του θανάτου και την αίσθηση της ανημποριάς που χαρακτηρίζει τα νεογέννητα βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 5. «Ανάπτυξη του παιδιού και διαμόρφωση της προσωπικότητας». Η κυριότερη πρόκληση των γονιών είναι να αντισταθούν σε κάποια κοινωνικά πρότυπα διαπαιδαγώγησης και να μην παρεμποδίσουν την φυσική ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης. Είναι σαφές ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γεννηθεί και ανατραφεί στο παρών κοινωνικό σύστημα και που να είναι απόλυτα ασφαλείς. Οπότε στο ζήτημα των ειδικών δεν είναι τόσο αν αυτοί ποτέ δεν είχαν ανασφάλειες (τις έχουν όλοι άνθρωποι), αλλά κατά πόσο έχουν καταφέρει να τις αντιμετωπίσουν αιτιολογικά και ως συνέπεια – αποτελεσματικά.



IQ    28/03/2016 01:35
Καλησπερα εχω μια απορια οσο αφορα τον ορο ψυχικες ασθενειες τελικα το προβλημα βρισκεται στον εγκεφαλο η στην ψυχη;αν βρισκεται στην ψυχη πως αποδικνιεται η ψυχη επιστημονικα;εχω ακουσει γιατρους να μην δεχονται την υπαρξη ψυχεις οποτε αν ειναι ετσι μιλαμε για εγκεφαλικη ζωη αρα ολα αποθηκευονται και δημιουργουνται (φανταστικα) στον εγκεφαλο με λιγα λογια ο εγκεφαλος ειναι ενα οργανο που επεξεργαζετε μονο της αισθησεις του και διμιουργει φανταστικα προβληματα οπως φοβος αγχος κτλ. αρα η ψυχη δεν υφηστατε ισος..τι ομως υπαρχει περα απο τις αισθησεις?ο σωκρατης ειχε πει παλι πως η ψυχη ειναι αθανατη και εχει μνημη ,μηπος τελικα αποθηκευονται ολα στην ψυχη; εσεις τι λετε;

http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 4. «Επιστημονική προσέγγιση του ψυχισμού».



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>