ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1171 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Ιόλη     24/03/2014 18:27
Καλησπέρα γιατρέ θα ήθελα τη γνώμη σας για ένα θέμα παρατηρώ τις ανθρώπινες σχέσεις τις δικές μου και κοντινων ανθρώπων είτε αυτές είναι φιλικές είτε ερωτικές και αυτό που βλέπω είναι ότι τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι που είναι δοτικοι ακούνε τα προβλήματα των άλλων ενδιαφερονται γι αυτούς εξαφανιζουν τον εγωισμό τους κτλ δεν έχουν την ίδια αντιμετώπιση από την άλλη πλευρά η οποία πολλές φορές τους θεωρεί δεδομενους δεν τους δίνει μεγάλη αξία ενώ οι εγωιστες οι πονηροι οι άπιστοι περνιουνται για μάγκες αυτοί που στις σχέσεις τους νοιάζονται για τον εαυτό τους και τους άλλους τους θεωρούν κατώτερους τους αυτοί πρώτον έχουν το πάνω χέρι σε μια σχέση και δεύτερον οι υπόλοιποι τον, την σέβονται και προσπαθούν να κερδίσουν την αγάπη αυτού ενώ τον \\\\\\\" καλό\\\\\\\" τον θεωρούν αδύναμο ποια είναι η γνώμη σας?

Κατά κανόνα η κάθε υπερβολή είναι προβληματική. Προφανώς, ένα άτομο που είναι σε θέση να σέβεται τα προσωπικά του όρια επίσης θα είναι σε θέση να αποδέχεται τα όρια των άλλων και αντιμετωπίζει την αντίστοιχη εκτίμηση από την πλευρά τους. Ενώ, η «δοτικότητα», η ετοιμότητα θυσίας των προσωπικών συμφερόντων για την τήρηση των συμφερόντων των άλλων, η υπερβολική ενασχόληση με τα «προβλήματά» τους σε αρκετές περιπτώσεις εφαρμόζονται στα πλαίσια χειριστικής συμπεριφοράς. Κάτι που υπενθυμίζει στους άλλους την υπερπροστατευτική και παρεμβατική συμπεριφορά των γονιών και λειτουργεί αποτρεπτικά. Ή, εφόσον μια τέτοια συμπεριφορά γίνεται αποδεκτή, τότε αυτό αντισταθμιστικά βασίζεται στις αντίστοιχες αντιδράσεις παιδικής προσωπικότητας που εκφράζεται από απαιτήσεις χωρίς την αντίστοιχη ανάληψη των ευθυνών.



Ελσα     24/03/2014 15:36
Γειά σας γιατρέ είμαι συνεσταλμενο και ντροπαλό άτομο μέχρι να δεθω με κάποιους ανθρώπους τότε αλλάζω τελείως και δεν νιώθω κανέναν φόβο απόρριψης παραμονο πραγματική ελεύθερα . Το πρόβλημα μου είναι μέχρι να φτάσω σε αυτό το σημείο και ειδικότερα δυσκολεύομαι αφάνταστα στην πρώτη επαφή στην οποία νιωθω αμήχανα δεν ξέρω τι να κουβεντιασω και το κύριοτερο όλων είναι η κοινωνική μου φοβία. Τα αρνητικά σχόλια των άλλων με κακοπροαιρετη πρόθεση τα οποία εμφανίστηκαν και συνεχίζουν να υπάρχουν αφορούν μόνο την εξωτερική μου εμφάνιση και πιο συγκεκριμένα ότι είμαι άσχημη επειδή δεν βαφομαι και το ντύσιμο μου είναι πιο παιδικό απλό παρα γυναικείο όπως των ατόμων του περιβάλλοντα. Όσο δεν θέλω να τραβάω την προσοχή για να μην δίνω αφορμές τόσο αυτά τα σχόλια υπάρχουν και γίνονται μπροστά μου και φωναχτά επίτηδες για να τα ακούσω. Η αντίδραση μου εσωτερικά είναι ότι νιωθω μια αναστάτωση ένα φουντωμα αλλά τελικά απαντώ εάν βρω πότε πότε το κουράγιο με ευγένεια χαμόγελο χιούμορ και αυτοσαρκασμο αλλά η στάση τους δεν αλλάζει πώς μπορώ να κάνω τον εαυτό μου ατροτο έχω αυτογνωσία αλλά όχι αυτό πεποίθηση. Και μια τελευταία ερώτηση πώς εξηγείται το γεγονός πως παρόλο που είμαι ντροπαλή και δυσκολεύομαι στην επικοινωνία με αγνώστους όταν ανεβαίνω στο σανίδι καθότι παίζω σε μια ερασιτεχνική θεατρικη ομάδα νιωθω εντελώς χαλαρή και το απολαμβάνω κιόλας χωρίς καμία συστολή? Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Ο βαθμός της αυτοπεποίθησης άμεσα συσχετίζεται με το βαθμό της αυτογνωσίας. Όταν η αυτοπεποίθηση είναι μειωμένη αυτό σημαίνει ότι η αυτογνωσία είναι ελλιπής. Διότι η ικανοποιητική της ανάπτυξη στις συγκεκριμένες περιστάσεις αυτόματα αναιρεί την υπερβολική εξάρτηση από την υποχρεωτική θετική αξιολόγηση των άλλων ως μέσου επιβεβαίωσης της προσωπικής αξίας. Η σχετική άνεση που αισθάνεται κάποιος κατά τη διάρκεια υποκριτικής ενασχόλησης προφανώς σχετίζεται με την αίσθηση ότι δεν κρίνεται από το κοινό προσωπικά ο ίδιος, αλλά ο συγκεκριμένος χαρακτήρας τον οποίο υποδύεται. Και στο τέλος θα ήθελα να επισημάνω ότι ο σκοπός της αυτογνωσίας δεν είναι να κάνει τον άνθρωπο «άτρωτο» ή άφοβο, αλλά να καταλαβαίνει αντικειμενικά τις διαδικασίες του ψυχισμού του, να βασίζεται περισσότερο στη λογική επεξεργασία των δεδομένων, ξεφεύγοντας από τις παιδικές ανασφάλειες, και πάνω απ’ όλα να μάθει να δέχεται τον εαυτό του έτσι όπως είναι χωρίς να αισθάνεται την συνηθισμένη ντροπή για κάποιες ατέλειές του, η οποία διαμορφώνεται κατά την ανατροφή ως ο πλέον αποτελεσματικός μοχλός χειραγώγησης για την επίτευξη της εύκολης διαχείρισης.



Alexandra    20/03/2014 20:47
ΕΙΜΑΙ 28 ΚΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ 30. ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΚΟΡΙΤΣΑΚΙ.Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΟΛΛΑ ΨΕΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΑ.ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ, ΕΛΕΓΕ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΠΧ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ Κ ΤΕΤΟΙΑ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΞΕΦΥΓΕΙ.ΔΕ ΜΕ ΑΠΑΤΑ.ΑΠΟΤΗ ΜΕΡΑ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΜΕ (ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΟΥΤΕ ΧΡΟΝΟ ΑΚΟΜΑ), ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ ΟΤΙ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΚΑΠΟΥ Κ ΜΕΤΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ. ΠΡΙΝ ΜΗΝΕΣ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΟΛΥ ΧΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΛΟΓΟ. ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΩ ΑΛΛΑ ΕΠΕΜΕΝΕ ΟΤΙ ΑΠΟ ΧΑΖΟΜΑΡΑ ΤΟΥ Κ ΑΠΟ ΑΓΧΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΠΕ Κ ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ, ΜΙΑΣ Κ ΜΟΛΙΣ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΜΕ Κ ΕΧΟΥΜΕ Κ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΨΑΧΝΕ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΟΥΛΕΥΕ Κ ΑΚΟΜΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΣΕ ΦΥΛΛΑΔΙΑ Κ ΕΨΑΧΝΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΔΟΥΛΕΥΕ ΚΑΠΟΥ ΣΑΝ ΔΕΥΤΕΡΗ Κ ΤΕΛΙΚΑ ΤΠΤ.ΔΝ ΙΣΧΥΕΙ. ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΣΤΑΤΩΘΕΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ, ΜΑΛΛΩΣΑΝΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΤΑ ΑΚΟΥΣΕ Κ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ Κ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΦΥΣΙΚΑ.ΓΤ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ? ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΟΥΣΑΜΕ Κ ΕΛΕΓΕ ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΑΘΟΣ ΘΑ ΣΤΟ ΠΩ ΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ Κ ΠΑΛΙ ΤΠΤ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΧΩΡΙΣΩ, ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΒΡΩ. ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΣ???Δ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ? ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΓΙ ΑΥΤΟΝ, ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ Κ ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ. ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΟΜΩΣ. ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΘΕΛΩ Ν ΑΚΟΥΣΩ Κ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΝΑ Μ ΕΥΧΑΙΣΤΕΙ,ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ.ΑΛΛΑ ΜΑΡΕΣΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ.ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ.ΕΤΣΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Συνήθως οι άνθρωποι καταφεύγουν στη χρήση των ψευδών διαβεβαιώσεων όταν από τη μια πλευρά αισθάνονται την πίεση να αναφέρουν οπωσδήποτε τα αληθινά γεγονότα, ενώ από την άλλη πλευρά φοβούνται την ενδεχόμενη κατάκριση ή τιμωρία. Ο φόβος αυτός εδραιώνεται στην παιδική ηλικία όταν οι γονείς τιμωρούν τα παιδιά τους για κάποια λάθη και με τον τρόπο αυτό τους εξαναγκάζουν στην απόκρυψη της πραγματικότητας. Όσο περισσότερο αυστηροί είναι οι γονείς, τόσο περισσότερο ενισχύεται ο φόβος και τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες μεταφοράς του στην ενήλικη ζωή. Προφανώς και όταν εμείς εμμένουμε στην υποχρέωση των συνανθρώπων μας να λένε μόνο την αλήθεια, αυτό εισπράττεται ως μια απειλή, ταυτίζεται με τη συμπεριφορά των γονιών τους, αναζωπυρώνει και ενισχύει το φόβο και τους εξαναγκάζει στην επανάληψη των παιδικών συμπεριφορών, βασισμένων στις παιδικές αντιλήψεις και στις εξίσου παιδικές ανασφάλειες.



Μαρια    16/03/2014 20:57
κ. Κοτανιδη σας ευχαριστω για την απαντηση σας σημερα 16/3/2014. Συγνωμη που επανερχομαι. Αν δειτε την ερωτηση μου, σας ρωτησα και κατι επισης στο τελος της ερωτησης μου: ...το να αντιμιλησω με τροπο ασχημο και να βγαλω γλωσσα σε αυτον που μιλαω, ειναι θεμα αρρωστιας, η, ειναι θεμα κακιας; Mηπως τελικα εγω το βλεπω λαθος και δεν ειναι ουτε αρρωστια, ουτε κακια και ειναι καποιο τριτο; Αν ναι, ποιο ειναι το τρίτο ενδεχομενο; Σας ευχαριστω!!

Οι ιδιαιτερότητες της συμπεριφοράς δεν ανταποκρίνονται ούτε στην αντίληψη της αρρώστιας με την έννοια παρέμβασης ενός τριτογενούς παράγοντος όπως αυτό συμβαίνει για παράδειγμα με τις λοιμώξεις, ούτε στην τάση καταχώρισης των ταμπελών σε μορφή της «κακίας», «βλακείας» και οποιουδήποτε άλλου χαρακτηρισμού, αλλά οφείλονται στις ιδιαιτερότητες της προσωπικότητας του συγκεκριμένου ατόμου, οι οποίες διαμορφώνονται κατά την ανατροφή του και επηρεάζονται καθοριστικά από το βαθμό της συναισθηματικής εμπλοκής, βασισμένης κατά κανόνα στις ανασφάλειες.



Σάντυ    10/03/2014 23:16
Γιατρέ έχω ένα πρόβλημα. Όποτε δεν τα καταφέρνω με τα μαθήματα θυμώνω με τον εαυτό μου και πίνω καφέ ή τρώω γλυκά, το κάνω αυτόματα χωρίς να σκέφτομαι κάτι με πιάνει και πηγαίνω αυτόματα στην κουζίνα. Δεν είναι ότι έχω βουλιμία τρώω λίγο αλλά το κάνω όπως τα παιδιά και από τις απαντήσεις που δίνετε η συμπεριφορά μου μου φαίνεται παιδική, θέλω κάτι και το θέλω τώρα. πως να βάλω τη λογική μου να δουλέψει να έχω κάποια επεξεργασία και να το σκεφτώ πριν πάω στην κουζίνα;

Στην κοινωνία των ανθρώπων η απόλαυση του φαγητού στις περισσότερες περιπτώσεις έχει αναλάβει την υποκατάσταση των θετικών συναισθημάτων, τα οποία εκλείπουν από την καθημερινότητα. Στην εδραίωση της συγκεκριμένης τάσης το αποφασιστικό ρόλο έχει η χειραγωγημένη από την παιδική ηλικία μειονεξία, και βάσει αυτής η αυτοαπαίτηση της τελειότητας, οι οποίες προφανώς είναι συμφέρουσες για τις παρεμβατικές και καθοδηγητικές νοοτροπίες της κοινωνίας. Όταν κάποιος αποφασίζει να αντιμετωπίζει μια τέτοια κατάσταση, τότε καλείται να εξασφαλίζει την καθημερινή του ψυχολογική ισορροπία ούτος ώστε η ικανοποίηση με την καθημερινότητα να καταστήσει περιττή την ανάγκη υποκατάστασης των θετικών συναισθημάτων με τεχνητούς τρόπους.



Στρατης     10/03/2014 12:43
Καλησπερα σας θελω να σας γραψω και εγω την ερωτηση μ ετσι ωστε να καταλαβω το ακριβες προβλημα. Μπηκα φοιτητης το 2010 στη καλαματα και απο το 2011 που χασαμε το ξαδερφο μ μεχρι τρ νοιωθω μια θλιψη και μια στενοχωρια μεσα μου. Προσφατα χωρισα με τη κοπελα μ και τα πραγματα εγιναν πολυ χειροτερα για μενα τον ιδιο . Πηγα σε ψυχολογο και μου ειπε οτι επειδη σκεφτηκα μια ανοησια τις μερες που χωριζα δε μπορουσε να με αναλαβει και επρεπε να δω ψυχιατρο. Ειμαι νορμαλ ατομο απλα ειμαι κλεισμενος πολλες ωρες σπιτι δεν εχω πολλους φιλους και προσφατα που η κοπελα μου , μου ειπε να χωρισουμε επειδη την στεναχωρω εγινα χειροτερα . Εχω ενα μεγαλο προβλημα εφυδρωσης απο το 2010 μεχρι σημερα λογω αγχους μαλλον ειναι. Πως μπορω να γινω το χαμογελαστο παιδι που ημουν παλια χωρις χαπια ?

Κανένα φάρμακα δεν είναι σε θέση να προσφέρει την ικανοποίηση με την καθημερινότητα, η οποία και εκδηλώνεται συνήθως με χαμόγελο. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο να αλλάξουν ριζικά οι αντιλήψεις, διαμορφωμένες κατά την ανατροφή και σε όλο το προηγούμενο της ζωής του συγκεκριμένου ατόμου. Απαιτείται αρκετός χρόνος και προσπάθειες από την πλευρά του ίδιου, ώστε να καταλάβει τον εαυτό του, τις πραγματικές του ανάγκες και να μάθει να τις ικανοποιεί, σε πολλές περιπτώσεις αντίθετα με τα όσα έχει διδαχθεί έως τώρα, αποκτώντας την αυτοπεποίθηση και ξεφεύγοντας από το φόβο μοναξιάς και από την υπερβολική εξάρτηση από τη νοητή παρουσία των άλλων.



Μαριαντζελα    09/03/2014 19:50
Έχω κακή σχέση με τα αδέρφια μου. Δεν μου μιλάνε μιλάνε μεταξύ τους και εμένα με θεωρούν loser και περίεργη. Με ενοχλεί επίσης που έχω εξάρτηση από αυτούς π.χ. για να πάω το αμάξι στο σέρβις το πάει ένα από τα αδέρφια μου γιατί εγώ δεν ξέρω τι να κάνω. Πως να το αντιμετωπίσω για το ότι δεν με θέλουν?

Οι ιδιαιτερότητες των σχέσεών μας με τους άλλους συνήθως αντικατοπτρίζουν την αντίληψη για τον εαυτό μας. Όσο η αντίληψη για τον εαυτό μας βασίζεται στη μειονεξία, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε την ανάγκη απόλυτης αποδοχής και υποχρεωτικής θετικής αξιολόγησης, και τόσο περισσότερο εξαρτόμαστε από τις εκδήλωσης της προσοχής και της εκτίμησης των άλλων, χωρίς να είμαστε σε θέση να τους παρέχουμε το δικαίωμα επιλογής ή να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα των προτιμήσεών τους. Η αιτιολογική αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων προϋποθέτει την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης, βασισμένη στη διεύρυνση της γνωστικής βάσης τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για το σύνολο των υφιστάμενων εξελίξεων της πραγματικότητας που μας περιβάλλει.



Σταυρούλα    07/03/2014 00:18
Πριν ένα χρόνο μια φίλη μου με κοροιδευε με έναν πρώην μου. Και έχω θυμό για αυτό μέχρι που κατάλαβα ότι πρέπει να τους συγχωρέσω μέσα μου. Η μητέρα μου μου λέει ότι η συγχώρεση είναι αν με πάρουν τηλέφωνο και ζητήσουν συγχώρεση να τους συγχωρέσω. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Δεν νομίζω ότι έχει σχέση τι θα πω προς αυτούς, δηλαδή τους συγχωρώ ή όχι, το θέμα είναι τι θα κάνω εγώ με τον εαυτό μου και όχι τι θα πω προς αυτούς

Φαίνεται πως ο κοινώς διαδεδομένος τρόπος «συγχώρεσης» δεν είναι και τόσο αποτελεσματικός ως προς την εξάλειψη του θύμου και την επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας, καθώς υπάρχει αρκετό ενδεχόμενο αυτός που αναλαμβάνει τη συγχώρεση να παραχωρεί στον εαυτό του το δικαίωμα κρίσης και κατάκρισης, οι οποίες προφανώς συμβάλλουν στην υποκειμενική αίσθηση αδικίας. Με τον τρόπο αυτό υποθάλπεται ο θυμός, διότι εδραιώνει η προσδοκία της υποχρεωτικής σύγκλισης της συμπεριφοράς και των επιλογών των άλλων με τις προσωπικές αξίες του κριτή. Και αντίθετα, το συναίσθημα του θύμου προλαμβάνεται όταν τα γεγονότα εξετάζονται στο πλαίσιο της αμιγώς λογικής προσέγγισης αιτία → συνέπεια, όταν το «αδικημένο» άτομο δεν αισθάνεται την ανάγκη αποπομπής των ευθυνών και όταν είναι σε θέση να αποδέχεται τον εαυτό του έτσι όπως είναι. Η αποδοχή του εαυτού χωρίς τη συνοδό αίσθηση ντροπής επιτρέπει και την αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων και το σεβασμό των προσωπικών τους ορίων και αναγκών. Έτσι για παράδειγμα, στην περίπτωση της «απιστίας» παρέχεται η δυνατότητα αντίληψης ότι ένας άνθρωπος που συνάπτει ερωτική σχέση με κάποιο άλλο άτομο εκτός του δεσμού του, προφανώς δεν είναι ικανοποιημένος με την υπάρχουσα κατάσταση και αναζητά μια επιπρόσθετη πηγή ικανοποίησης, και ότι καμία υποχρέωση δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της συναισθηματικής σχέσης.



Annita    06/03/2014 22:15
Κύριε Κοτανίδη, είμαι πολλά χρόνια χωρίσ σύντροφο και η κοινωνική μου ζωή είναι περιορισμένη. Αισθάνομαι μειονεκτικά για αυτό.

Η μειονεξία μπορεί να αντιμετωπιστεί αιτιολογικά στην περίπτωση που θα γίνει αποδεκτή η αντίληψη ότι ο κάθε άνθρωπος είναι εν γένει «καλός» εφόσον συνεχίζει να υπάρχει, η οποία συμπεριλαμβάνει την αποδοχή και το σεβασμό της διαφορετικότητας, αναιρώντας την ανάγκη απόλυτης ή υπερβολικής ταύτισης με το κοινωνικό σύνολο και υποχρεωτικής απόσπασης της θετικής αξιολόγησης και της κοινής «έγκρισης» των πράξεων, των προσωπικών επιλογών ή του τρόπου ζωής.



θανασης    04/03/2014 00:11
γιατρε καμμια φορα πιανω τον εαυτο μου να μιλαω περισσοτερο απο το κανονικο με συγκεκριμενα ατομα -οχι με ολους-σαν να μην αντεχω τη σιωπη-σαν να ειμαι υποχρεωμενος να συντηρω τον διαλογο.και με εκνευριζει που δεν μπορω να ειμαι πιο λακωνικος.και μονο αυτη η φραση που ειπα. \\\\\\\'\\\\\\\'με εκνευριζει\\\\\\\'\\\\\\\' δειχνει κατι που με ενοχλει οπωσδηποτε αλλα δεν μπορω να εντοπισω επαξριβως.θελω να ειμαι αρετσος??να κερδιζω τις εντυπωσεις ισως??τι λετε??

Η μη αντοχή της σιωπής στις κοινωνικές συναλλαγές και η αίσθηση υποχρεωτικής διατήρησης της συζήτησης έγκειται στην ανάγκη αποδοχής και θετικής ανταπόκρισης, καθώς επικρατεί η αντίληψη ότι μόνο μέσω συνομιλίας αποδεικνύεται το ενδιαφέρον. Η παιδική ανάγκη λεκτικής διαβεβαίωσης υπερισχύει τη σημασία των πράξεων και ωθεί τους ανθρώπους στην αναζήτηση των επιπρόσθετων τρόπων προσέλκυσης προσοχής και θετικού εντυπωσιασμού, εκφράζοντας τους οικείους μηχανισμούς χειραγώγησης υιοθετημένους κατά την ανατροφή.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>