ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1373 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


anti    21/02/2016 12:49
Σχετικά με την ερώτηση της Βάλιας 16/2/2016 αναφέρεται ότι τα κόμπλεξ είναι εκδήλωση της αίσθησης της ανεπάρκειας, δηλαδή είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αν λαμβάνουμε υπόψη μας τα βιολογικά χαρακτηριστικά και τις κοινωνικές συνθήκες ανατροφής των δύο φύλων θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί με μια ευρύτερη έννοια ότι το κόμπλεξ ανωτερότητας χαρακτηρίζει προπαντός τους άνδρες και το κόμπλεξ κατωτερότητας τις γυναίκες? Ένα ζευγάρι μιας τέτοιας περίπτωσης δεν συμβιώνει αρμονικά, απλώς ο ένας τροφοδοτεί την ανεπάρκεια του άλλου. Ή αρμονική συμβίωση υπάρχει όταν ο καθένας ξεχωριστά έχει βρεί την εσωτερική του ισορροπία.Ισχύει? Ευχαριστώ.

Τα συμπλέγματα «ανωτερότητας» και «κατωτερότητας» όντως είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, αλλά εμφανίζονται ανεξάρτητα της φυλετικής διάκρισης. Υπάρχουν αρκετοί άνδρες που εμφανίζουν τις εκδηλώσεις «κατωτερότητας» (η γελιοποίηση του εαυτού, η κολακεία, τοποθέτηση του εαυτού στη μειονεκτική θέση κ.λπ.), όπως και υπάρχουν αρκετές γυναίκες που διακατέχονται από την ανάγκη «ανωτερότητας» (να είναι οι πιο εμφανίσιμες, οι πιο περιζήτητες, να πετύχουν τη σύμπτωση με τα κοινωνικά πρότυπα κ.λπ.) βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 10. «Η ελεημοσύνη». Από την άποψη της κοινωνικής δομής ναι μεν υπάρχει μια διαφορά που αναθέτει διαφορετικούς ρόλους στους άνδρες και στις γυναίκες, ωστόσο η τάση απόλυτης απόδοσης των πάγιων χαρακτηριστικών συνήθως αντικατοπτρίζει κάποιες δίκες μας άλυτες ανασφάλειες.



Βάλια    16/02/2016 20:28
Δύο άνθρωποι σε σχέση, ο μεν με κόμπλεξ κατωτερότητας και ο δε με κόμπλεξ ανωτερότητας, δε συνεπάγεται ότι συμπληρώνουν 2 κομμάτια ενός παζλ; Άρα θα συμβιώνουν αρμονικά; Και ποιά τα χαρακτηριστικά του ενός και του άλλου κόμπλεξ στις συμπεριφορές, για να τα διακρίνουμε;

Το σύμπλεγμα της ανωτερότητας στην ουσία του είναι η παραλλαγή της εσωτερικής αίσθησης κατωτερότητας. Τα άτομα που διακατέχονται από το σύμπλεγμα αυτό συνήθως με κάθε τρόπο προσπαθούν να τονίσουν την ανωτερότητά τους ότι δηλ. είναι «καλύτεροι, δυνατότεροι, πλουσιότεροι κ.λπ.». Οι προσπάθειές τους στοχεύουν στην κάλυψη της εσωτερικής αίσθησης μειονεξίας και κατωτερότητας που τους ωθεί συνέχεια να προσπαθούν να αποδεικνύουν το αντίθετο. Ενώ το σύμπλεγμα της κατωτερότητας συνήθως εκφράζεται από την έντονη αίσθηση προσωπικής ανεπάρκειας, η οποία εκδηλώνεται με την τάση μείωσης του εαυτού του. Με τον τρόπο αυτό το άτομο προσπαθεί να εξιλεωθεί εκ των προτέρων, τοποθετώντας το ίδιο τον εαυτό του σε μειονεκτική θέση, καθώς περιμένει ότι οπωσδήποτε θα το κάνουν οι άλλοι και η απόρριψή τους είναι υπερβολικά επώδυνη βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 10. «Η ελεημοσύνη»



τ    14/02/2016 17:52
Πως αντιμετωπίζεται η μοναξιά; Φοβάμαι οτι θα \\\\\\\\\\\\\\\'μαι πάντα μόνη.

http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm - Το κεφάλαιο 9 «Ο φόβος και οι μηχανισμοί ψυχολογικής άμυνας»



ελινα    14/02/2016 10:47
Γεια σας γιατρε. Ειμαι σε ψυχολογικο πενθος(?),θλιψη ή οπως αλλιως λεγεται αυτο το βαρος κ η απογοητευση μετα απο μια απωλεια(στην προκειμενη περιπτωση ερωτικη). Ενω θελω να κανω πραγματα που αρεσουν,να περιποιηθω τον εαυτο μου κ τους ανθρωπους που εχω στη ζωη μου καθε μερα το αναβαλλω. Ειμαι 10μερες ετσι. Θεωρειται οτι πρεπει να πιεσω τον εαυτο μου κ να κανω δουλειες,εξοδους,γυμναστικη κτλ ή να περιμενω να περασει η πρωτη μπορα κ το ιδιο Το εγω,το σωμα μου κ η ψυχη μου θα μου δειξουν το δρομο ποτε θα ειμαι ετοιμη?

Ο ψυχικός πόνος είναι όμοιος με το σωματικό, οπότε, το να πιέζουμε τον εαυτό μας για διάφορες κοινότυπες δραστηριότητες την ώρα που ο εαυτός μας προσπαθεί να τις αποφύγει είναι όπως να προσπαθούμε να τρέξουμε όταν έχουμε ένα κάταγμα στο πόδι, πιστεύοντας ότι το τρέξιμο θα συμβάλλει στη γρήγορη συγκόλληση των οστών.



Μαρίνα    14/02/2016 08:05
Γιατρέ, οι δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε έχουν συνήθως σαν αποτέλεσμα να μη μας αφήνουν, από κάποια φάση της ζωής μας και μετά, να εμπιστευόμαστε και να ακούμε το ένστικτό μας και τα υγιή συναισθήματά μας; Ισχύει κάτι τέτοιο κι αν ναι πώς μπορούμε να το αποκαταστήσουμε; Σας ευχαριστώ που μας δίνετε διεξόδους και λύσεις, για να συνεχίζουμε να πορευόμαστε.

Αυτό που μας αποτρέπει από την ανάπτυξη της εμπιστοσύνης προς τον εαυτό μας δεν τόσο οι δύσκολες καταστάσεις, όσο κάποιες κοινωνικές πάγιες και απόλυτες προδιαγραφές που αντιτίθενται στις φυσικές μας ανάγκες και σταδιακά μας εκπαιδεύουν να τις προσπερνάμε κα να τις αγνοούμε. Για παράδειγμα η εκπλήρωση μιας τέτοιας φυσικότατης ανάγκης όπως η πείνα, συχνά αναβάλλεται σε αρκετές νοητές καταστάσεις, βασισμένες σε κάποιο επίσημο πρωτόκολλο ή στις αρχές κάποιου καθωσπρεπισμού.



γιωργος    11/02/2016 10:58
θα ηθελα να ρωτησω κατα ποσο ο δυστροπος και εγωπαθης χαρακτηρας μπορει να οφειλεται σε διαταραχη προσωπικοτητας η να ειναι αποτελεσμα καποιας ψυχωσης και αν η θεραπεια με αντικαταθλιπτικα μπορει να βελτιωσει την συμπεριφορα αυτων των ατομων. Tο risperdal μπορει να βοηθησει;

Ο «χαρακτήρας» είναι ένας εκλαϊκευμένος ορισμός της προσωπικότητας, ενώ οι ψυχώσεις στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αποτελούν τον ακραίο τρόπο ψυχικής άμυνας από τις συγκρούσεις που προκύπτουν από τις κοινωνικές στρεβλώσεις. Για το λόγο αυτό οι ψυχικές παθήσεις δεν υπάρχουν στη φύση, απαλλαγμένη από την κοινωνική επιρροή του «πολιτισμένου» ανθρώπου. Η όποια φαρμακευτική αγωγή στην καλύτερη περίπτωση είναι σε θέση μόνο να αμβλύνει προσωρινά την εξωτερίκευση των ψυχικών συγκρούσεων βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=18 , ενώ η αποτελεσματική μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση των ψυχολογικών προβληματισμών σχετίζεται με την αλλαγή των βασικών αντιλήψεων βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=20 , και στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να προσέξουμε την παγίδα της ψυχιατροποίησης ή ψυχολογοποίησης της κάθε διαφορετικότητας, μη συμβατής με κάποιες κοινές προδιαγραφές ή κάποιες προσωπικές προτιμήσεις. Αυτό σημαίνει ότι την προβληματικότητα είναι σε θέση να ορίσει μόνο το ίδιο το άτομο, άσχετα με το γεγονός εάν η προσωπικότητά του είναι ή δεν είναι αρεστή στους άλλους.



pelagia    11/02/2016 01:44
Καλησπέρα σας και πάλι, ευχαριστώ για την διευκρινιστικότατη απάντησή σας. Όπως πάντα κατάλαβα με την ανάλυσή σας πού έγκειται το πρόβλημα. Όμως θα ήθελα τη βοήθειά σας στο \\\\\\\\\\\\\\\"διά ταύτα\\\\\\\\\\\\\\\". όταν έχουν υπάρξει όλες αυτές οι αντικειμενικές αδικίες και η αντικειμενικά άθλια συμπεριφορά από ευεργετηθέντες και βέβαιους εχθρούς, πώς καλούμαι να τους αντιμετωπίσω; Καταλαβαίνω ότι η προσπάθεια για αλλαγή τρόπου σκέψης είναι η καλύτερη λύση αλλά δημιουργούνται κλιμακωτά προβλήματα ό΄ταν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή σου και επηρεάζουν καταστάσεις. Δεν μπορώ να εθελετοφλύσω, πρέπει να τους αντιμετωπίσω αποτελεσματικά. Ποιος είναι ο τρόπος; Ευχαριστώ εκ των προτέρων συμπληρώνοντας την ερώτησή μου, καταλαβαίνω ότι η εμπειρία της ζωής βοηθά σε αυτό που λέτε, ότι κρίνεις τους ανθρώπους αφού τους παρατηρήσεις διαχρονικά. Όταν όμως \\\\\\\\\\\\\\\"την έχεις ήδη πατήσει\\\\\\\\\\\\\\\" και έχεις εμπιστευτεί ανθρώπους που έβγαλαν μετά αισθήματα μειονεξίας με αποτέλεσμα να σε \\\\\\\\\\\\\\\"χτυπήσουν\\\\\\\\\\\\\\\", εκεί πώς το αντιμετωπίζεις; Ευχαριστώ

Το κύριο ζήτημα στην αντιμετώπιση των προβληματικών καταστάσεων σχετίζεται με τον τρόπο συναισθηματικής τους αξιολόγησης. Ο στόχος μας συνήθως επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση των αρνητικών συναισθημάτων, τα οποία προκύπτουν από την αναντιστοιχία των αντιλήψεών μας στην υπαρκτή πραγματικότητα. Από εκεί και πέρα είναι ζήτημα αντίληψης για τα λάθη. Όταν λοιπόν παρέχουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα για λάθη και αποτυχίες, η κάθε νέα αποτυχία εξετάζεται ως πολύτιμη εμπειρία αποφυγής των παρόμοιων καταστάσεων εφεξής, η αρνητική της χροιά μετατρέπεται σε θετική. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται θετικός τρόπος σκέψης, ο οποίος επιτρέπει να διακριθούν τα βασικά στοιχεία άστοχων συμπεριφορών και επιλογών, να εκτιμηθεί αντικειμενικά η κατάσταση και να επιλέγει ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης. Για παράδειγμα, στις περιπτώσεις της «προδοσίας» ή «άδικης συμπεριφοράς», καλούμαστε να κατανοήσουμε τα δικά μας κίνητρα που μας ωθούν να εμπιστευόμαστε τυφλά ή να προσδοκούμε τις θεμιτές για εμάς αντιδράσεις. Εάν το καταφέρουμε, ακολουθεί η αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων, εξαλείφεται ο θυμός και προκύπτει αρκετό ενδεχόμενο ευστοχότερης αναζήτησης των τρόπων αντιμετώπισής τους, βάσει της εκτίμησης της πραγματικής χρησιμότητας της παρουσίας τους στη ζωή μας. Παράλληλα είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι οι ήρωες και οι ατρόμητοι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια, ενώ οι άνθρωποι τις πραγματικότητας έχουν ο καθένας τις δίκες τους αδυναμίες, οι οποίες και τους επηρεάζουν σε μορφή των ανασφαλειών και ότι εάν εμείς δεν μπορέσαμε έγκαιρα να τις διακρίνουμε δεν είναι δική τους ευθύνη.



pelagia    09/02/2016 15:32
Καλημέρα σας. Διαβάζω το site σας και έχω διαβάσει και το βιβλίο σας σχετικκά με την Αυτογνωσία και έχω βοηθηθεί πολύ με τον ξεκάθαρο τρόπο σκέψης σας. Έχω αρκετά προβλήματα που επιλύω στην καθημερινότητά μου αλλά ήθελα βοήθεια γιατί νιώθω τόσο άσχημα με τις συμπεριφορές και τις αδικίες από κάποιους ανθρώπους. Έχω υπάρξει θύμα κακών συγγενών που σφετερίστηκαν περιουσίες, κακώς πεθερικών που απορρίπτουην το γιο τους για την επιλογή του, κακών φιλενάδων που προσεταιρίστηκαν τους εχθρούς μου και νιώθω ότι ενώ έχω βοηθήσει πολύ κόσμο και λέγεται ότι είμαι δυναμική και τα βγάζω πέρα, είμαι στοχοποιημένη και αδικημένη έως και \\\\\\\"κακοποιημένη\\\\\\\" από άθλιες συμπεριφορές και απόρριψη όταν δεν τους ημουν πλέον σημαντική. Η διπροσωπία και η πισώπλατη υπόθαλψη έχουν καταστρέψει μεγάλο μέρος της φήμης μου και της σχέσης μου με το σύζυγο ο οποίος δυστυχώς επηρεάστηκε από την οικογένειά του. τΟ ψυχολογικό θέμα έγκειται στο ότι αυτά τα προβλ΄΄ηματα καταστρέφουν την καθημερινότητά μου όσο πραγματικά και αν είναι ίσως λόγω του συναισθυματισμού μου. Δεν μπορώ να τα αγνοήσω και να πω \\\\\\\"έλα μωρέ σιγά\\\\\\\". Για μένα είναι πολύ σημαντικά

Η κυριότερη αιτία της απογοήτευσης σχετίζεται με τη διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας, η οποία διαμορφώνεται υπό την επιρροή του παρόντος χειραγωγικού εκπαιδευτικού και κοινωνικού συστήματος, όταν διαμορφώνεται η άποψη της υποχρεωτικής σύμπτωσης με κάποια κοινά στερεότυπα και δεν παρέχεται το δικαίωμα της διαφορετικότητας. Δηλαδή όταν πιστεύουμε ότι σε ένα συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς οπωσδήποτε ακολουθεί ο συγκεκριμένος τρόπος αντίδρασης. Για παράδειγμα, όταν προσφέρουμε φαγητό στον πεινασμένο, αυτός υποχρεωτικά θα αισθάνεται την ευγνωμοσύνη. Τέτοιες αντιλήψεις είναι αρκετά απλουστευμένες και δεν εκφράζουν την πολύπλοκη ψυχοσύνθεση των ανθρώπων. Έτσι στο παραπάνω παράδειγμα η «καλοσύνη» της προσφοράς μπορεί να προκαλέσει τέτοια σύνθετα συναισθήματα όπως η μειονεξία, ο φθόνος, η ζήλεια, τα οποία θα επηρεάζουν τον ψυχισμό της «πληγείσας» πλευράς και αργά ή γρήγορα θα την ωθήσουν στις αντίστοιχες εκδηλώσεις. Και στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι είναι έτσι όπως είναι, ότι η αναγνώριση της προσωπικότητάς τους ναι μεν έχει κάποια στοιχεία κατά την πρώτη εντύπωση, αλλά επιβεβαιώνεται και αποσαφηνίζεται πληρέστερα κατά τη διαχρονική παρατήρηση, ότι οι περισσότεροι έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις ανάλογα με τις προσωπικές μας ανάγκες και επηρεασμένοι από κάποια κοινά πρότυπα από τη λογοτεχνία, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική, και πάνω απ’ όλα – ότι η κάθε προσφορά εκτιμάται επαρκώς μόνο εφόσον προηγηθεί η ζήτηση, δηλαδή ότι ένας άνθρωπος εκτιμά κάτι όταν ο ίδιος το έχει ζητήσει και μάλιστα όταν έχει καταβάλλει και τις αντίστοιχες προσπάθειες. Όταν όμως κάτι μας προσφέρεται απλόχερα και ασταμάτητα, είναι επόμενο και φυσικό να μην το εκτιμάμε και τόσο.



ΑΑ    09/02/2016 11:23
Καλημέρα σας. Μετά από 1 εξάμηνο σπουδών δεν έχω καταφέρει ακόμη να προσαρμοστώ στην νέα μου πόλη. Όταν επιστρέφω σπίτι μου και έρχεται η στιγμή να φύγω ξανά, δημιουργώ τραγικά σενάρια στο μυαλό μου και η αίσθηση του αποχωρισμού είναι ανυπόφορη. Το βιώνω πολύ έντονα και αρνητικά όλο αυτό και δεν βρίσκω ικανοποιητική ούτε στο ελάχιστο τη ζωή που κάνω. Και δεν εννοώ ξενύχτια και όλα τα σχετικά. Εννοώ πως η ψυχολογία μου είναι κάτι παραπάνω από πεσμένη όταν είμαι στη νέα πόλη. Και οι νέοι φίλοι ελάχιστοι! Πίστευα πως θα περάσει αλλά ακόμη όχι, απεναντίας παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Έχω σκεφτεί να ασχοληθώ με πολλά πράγματα για να το ξεχάσω και εκεί είναι που μπαίνει το άλλο πρόβλημα. Σε οποιαδήποτε σκέψη κάνω για να ξεκινήσω κάτι εμπλέκεται ένας φόβος. Πλέον φοβάμαι τα πάντα. Φοβάμαι να προτείνω μια ταινία, να πω τη γνώμη μου, να πάρω μια πρωτοβουλία, να βοηθήσω κάποιον, να ασχοληθώ με κάτι, να υλοποιήσω ένα στόχο. Τα πάντα. Κυριολεκτικά τα πάντα. Και αυτό με κρατάει πολύ πίσω. Σκέφτομαι συνεχώς πως με κάτι που θα κάνω, θα προκαλέσω κακό σε κάποιον, θα πω κάτι που δεν πρέπει, που θα τον πληγώσει κλπ. Συν του ότι οι ψυχαναγκασμοί μου αυξάνονται διαρκώς. Δεν είμαι άτομο ικανοποιημένο από τον τρόπο και τη ποιότητα ζωής μου. Νομίζω σας έδωσα μια εικόνα μου. Ένα τρόπο αντιμετώπισης; Ευχαριστώ πολύ.

Η αποτελεσματική αντιμετώπιση των ψυχολογικών προβληματισμών σχετίζεται με την αποτελεσματική αντιμετώπιση των αιτιών που τους προκάλεσαν και συνεχίζουν να τους συντηρούν. Στην προκειμένη περίπτωση αρχικά είναι αναγκαίο να προσδιοριστεί η συγκεκριμένη επιλογή των σπουδών και της πόλης ήταν συνέπεια της προσωπικής συνειδητοποιημένης προτίμησης ή έχει επιβληθεί με έναν ή άλλων τρόπο, άμεσα ή έμμεσα από το στενότερο ή ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Από εκεί και πέρα για την αντιμετώπιση της δυσκολίας κατά την κοινωνική προσαρμογή παίζουν ρόλο τέτοια βασικά χαρακτηριστικά όπως η γενική αίσθηση μειονεξίας, η ανάγκη απόλυτης θετικής ανταπόκρισης στις διαπροσωπικές σχέσεις, η τάση υποχρεωτικής σύμπτωσης με τα κοινωνικά στερεότυπα, η αντιγραφή των κοινών αξιών, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις συγκρούονται με τις προσωπικές προτιμήσεις κ.λπ.



Κατερίνα    08/02/2016 17:44
Γεια σας. Πώς εξηγείτε τον αυτοτραυματισμό ενηλίκου δημιουργώντας στο σώμα του πληγές σε πόρους ή σπυριά και την ικανοποίηση που αντλεί από αυτό? πώς μπορεί να λυθεί κάτι τέτοιο?

Υπάρχουν πολλές και διάφορες αιτίες που ωθούν τους ανθρώπους στον αυτοτραυματισμό αρχίζοντας από τις προσπάθειες προσέλκυσης προσοχής ή την αίσθηση περιποίησης του εαυτού του και τελειώνοντας με κάποια παρανοϊκή ιδέα. Πιθανές εκδοχές των τρόπων επίλυσης τέτοιων καταστάσεων μπορούν να αποσαφηνιστούν μόνο με την άμεση επαφή του ειδικού με το συγκεκριμένο ζήτημα, εφόσον ο «παθόν» αποφασίσει ο ίδιος για την αναγκαιότητα παρέμβασης του ειδικού.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>