ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1296 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


John    16/04/2015 13:45
Καλημέρα σας. Έχω μια ερώτηση: ο πρόωρος τοκετός υπάρχει περίπτωση να έχει ψυχολογικά θέματα για τη μητέρα όπως προσκόλληση στο παιδί ή υπερπροστατευτικότητα? και αν ναι πόσο θα ήταν φυσιολογικό να κρατήσει αυτή η κατάσταση?

Ο πρόωρος τοκετός είναι δυνατό να σταθεί αφορμή για την εκδήλωση υπερπροστατευτικότητας και προσκόλλησης στο παιδί, οι πραγματικές, πρωταρχικές αιτίες των οποίων σχετίζονται με τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης προσωπικότητας διαμορφωμένες κατά την ανατροφή και την αντιγραφή των αντιλήψεων από το άμεσο και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Όσον αφορά το χρόνο υπέρβασής του, αυτός προφανώς θα εξαρτηθεί από το βαθμό αλλαγών του αντιληπτικού συστήματος που θα επιτρέψουν την ανώδυνη μετάβαση σε διαφορετικό πλαίσιο σκεπτικού χωρίς πίεση και επιβολές.



Ελπίδα    10/04/2015 19:04
Χαίρετε. Όπως έχω προαναφέρει, έχω κάνει σημαντική πρόοδο στην αποδέσμευσή μου από το παρελθόν όπου είχα καθιλωθεί για χρόνια με μεγάλη διάρκεια και κακή αντιμετώπιση πένθους. Η ψυχή μου θέλει μια νέα αρχή, όμως με απογοητεύει πλέον η ηλικία μου με περασμένα τα 55. Έχω μείνει στην ηλικία του \\\\\\\'τότε\\\\\\\' δηλ. στα 40. Δύσκολη η διαχείριση όων αυτών. Ζητώ αν μπορείτε δύο λόγια πάνω σ\\\\\\\' αυτό. Σας εύχομαι καλό Πάσχα!!!

Είναι αμφίβολη η αποδέσμευση από το παρελθόν όσο συνεχίζει να υφίσταται η προσκόλληση σε μια ηλικία του παρελθόντος, ενώ η δυσκολία διαχείρισης μιας κατάστασης συνήθως σχετίζεται είτε με την έλλειψη αναγκαίας γνωστικής βάσης, είτε με την ανάγκη επίτευξης άμεσων αποτελεσμάτων, είτε με το συνδυασμό τους.



Καίτη    03/04/2015 14:11
Καλημέρα σας. Εδώ και πολλά χρόνια όταν μου συμβαίνει κάτι δυσάρεστο δεν μπορώ να κοιμηθώ και μου κόβεται η όρεξη. Τώρα περνάω μια δύσκολη περίοδο λόγω χωρισμού και με κούραση παρατηρώ πάλι τον εαυτό μου να ταλαιπωρείται έτσι.Ενώ βιώνω συναισθήματα απώλειας, κάνω την αυτοκριτική μου και προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε, το σώμα μου υποφέρει, δεν ξεκουράζομαι και δεν τρώω καλά.Αυτό είναι κάτι που μου δημιουργεί επιπλέον φόβο και αγωνία για το πώς θα τα βγάλω πέρα.Είναι κάτι που το έχω χρόνια ως αντίδραση στη στενοχώρια,ομως δεν έχω συμφιλιωθείμε αυτό και δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω σαν ένα κομμάτι του εαυτού μου.Νιώθω πολύ αδύναμη και φοβισμένη.Θα ήθελα τη συμβουλή σας.Ευχαριστώ πολύ.

Οι συναισθηματικές υπερβολές κατά το βίωμα κάποιων ανεπιθύμητων καταστάσεων συνήθως σχετίζονται με διαστρεβλωμένο αντιληπτικό πλαίσιο, η ακαμψία του οποίου διαμορφώνεται κατά την ανατροφή και κατά κύριο λόγο επηρεάζεται από την ανάγκη τελειότητας και από την ακαμψία των αντίστοιχων νοητών αξιών. Επιπλέων, το παρών αυστηρό και παρεμβατικό σύστημα δε ευνοεί την ανάπτυξη μιας ελεύθερης προσωπικότητας, ικανής να ανταπεξέρχεται αυτόνομα στις προκλήσεις της καθημερινότητας των ενηλίκων και αυτό κατά κανόνα οδηγεί στην τάση προσκόλλησης στον παιδικό τρόπο σκέψης και αντίληψης με αντίστοιχη ανάθεση των προσωπικών ευθυνών στους άλλους και στην προσδοκία άμεσων και γρήγορων αποτελεσμάτων που αναπόφευκτα συγκρούονται με την πραγματικότητα, οδηγούν στη χρόνια απογοήτευση και συνεχώς εμβαθύνουν την έλλειψη εμπιστοσύνης στις προσωπικές ικανότητες.



Giorgos    03/04/2015 10:16
Καλημερα γιατρε θα ηθελα να ρωτησω γιατι πολλες φορες σεξουαλικοποιουμε τα διαφορα συναισθηματα που νιωθουμε για καποιους. Μολις καποια γυναικα μου δειξει λιγο συμπονοια κατανοηση και μιλησουμε φιλικα, εγω την σκεφτομαι ερωτικα. Γιατι δεν μπορω να ξεχωρισω την ερωτικη σχεση απο μια σχεση φιλικη?

Η κάθε εμμονή συνήθως εμφανίζεται είτε ως αποτέλεσμα χρόνιας ουσιαστικής στέρησης που δημιουργεί απωθημένες ανάγκες, είτε ως μηχανισμός απόσπασης της προσοχής από κάποιες συγκρούσεις και τη χρόνια δυσαρέσκεια που δε μπορούν να λυθούν με το παρών γνωστικό επίπεδο. Ενώ είναι αμφίβολο κατά πόσο μια διαφυλετική συσχέτιση όντως οδηγείται από βαθύτερα φιλικά κίνητρα λόγω του πρωταρχικού φυσικού της χαρακτήρα.



ενσταση    31/03/2015 03:36
Ευχαριστω για την απαντηση και την παραπομπη. οσοαν αφορα την αναπαραγωγη σαν αναγκη, οταν καποιος δεν τα εχει καταφερει κι ενω νιωθει καλα με τον εαυτο του οι γυρω του τον στιγματιζουν που ειναι μιας ηλικιας χωρις να εχει παντρευτει η κανει παιδια κι αρα δεν τον λογιζουν σαν υποψηφιο συντροφο, πως αντιμετωπιζεται; επισης το ενστικτο της αναπαραγωγης καθισταται τελικα σαν αναγκη αρα δεν ειναι αναγκη συμπτωσης με τα κοινωνικα προτυπα; τελος αν καποιος εχει ερωτικη ζωη μ εναν αλλον ανθρωποεπι πολλους μηνες αλλα δεν αποφασιζει να προχωρησει δεν εχει την αναγκη της αναπαραγωγης; αρα γιατι προβαινει στη σεξουαλικη πραξη;

Η ανάγκη αναπαραγωγής είναι το φυσικό ένστικτο, το οποίο βιώνεται ως σεξουαλική ορμή χωρίς τα μεθεπόμενα σχέδια για παιδιά και οικογένεια. Κανένα ζωντανό πλάσμα εκτός τον άνθρωπο δεν έρχεται σε σεξουαλική επαφή με σκέψεις και προβληματισμούς για το ενδεχόμενο σύμπτωσης με τα κοινά πρότυπα, όπως και κανένα πλάσμα δε βιώνει τόσο επώδυνα την απουσία της. Αυτή η ουσιαστική διαφορά του ανθρώπου οφείλεται στην περίπλοκη κοινωνικοποίηση και ως συνέπεια στην αντίστοιχη ψυχοσύνθεσή του. Για παράδειγμα, σε κάποιους θύλακες των μητριαρχικών κοινωνιών δεν υπάρχει η έννοια του γάμου, ενώ η έννοια της οικογένειας συμπεριλαμβάνει μόνο τους απογόνους της γυναίκας, απέχοντας ριζικά από τις πατριαρχικές αντιλήψεις. Είναι προφανές ότι κανένας μέλος τέτοιων κοινωνιών δεν αισθάνεται δυστυχισμένος από την απουσία της τόσο κοινής για εμάς μορφής διαφυλετικής συνύπαρξης όπως το ζευγάρι. Όσον αφορά τον πόνο στιγματισμού, πράγματι είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεφύγουμε από την επιτακτική ανάγκη σύμπτωσης με κάποια κοινωνικά πρότυπα, καθώς αυτά έχουν ριζωθεί βαθιά στο ασυνείδητό μας και αποτελούν στην ουσία τη βάση της κοσμοθεωρίας μας, αντανακλώντας το πλήθος ανασφαλειών που διαμορφώνονται επίσης υπό την επιρροή των κοινωνικών προτύπων. Όσο λοιπόν περισσότερο είμαστε επιρρεπείς στις ανασφάλειες, τόσο πιο επώδυνα βιώνεται η μη έγκριση των άλλων, καθώς δεν εκπληρώνεται η βασική ανάγκη απόλυτης αποδοχής και υποχρεωτικής θετικής αξιολόγησης των άλλων, η οποία καλείται να καλύψει προσωρινά την γενική αντιληπτική αίσθηση «είμαι κακός/κακιά» βάσει του παιδικού φόβου της μοναξιάς και της επακόλουθης ανάγκης εξασφάλισης παρουσίας άλλων ατόμων που θα εγγυάται την ανάληψη από την πλευρά τους το ρόλο των φροντιστών υπό επιρροή των συναισθημάτων αγάπης. Και στο τέλος είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί ότι ο κοινωνικός στιγματισμός των ανύπανδρων χωρίς παιδιά δε σχετίζεται με τους υποψήφιους συντρόφους, διότι είναι αμφίβολο κατά πόσο ένα άτομο που είχε παντρευτεί και έχει αποκτήσει παιδιά θα είναι περισσότερο ελκυστικό ως μελλοντικός ή μελλοντική σύντροφος σε σύγκριση με άτομο χωρίς προηγούμενες υποχρεώσεις.



ενσταση    30/03/2015 11:34
Καλησπερα.με πολυ ενδιαφερον διαβασα την ερωτηση κ απαντηση της γεωργιας. απορω ομως με τις θεσεις σας για μια ακλονητη προσωπικοτητα που δεν την νοιαζει η μοναξια και το τι γινεται γυρω. επςιδη με τη γεωργια συμπασχω να σας πω οτι ειναι πολυ σκληρο να ξερεις οτι θα παρεις γιορτινες μερες τηλεφωνο καποιους πουω δε συμπαθεις για να μην τις περασεις μονος και αυτοι θα σε αντιμετωπισουν σαν ναι θα ειναι και ημονη της μαζι μας . να βλεπεις αναμεσα τους τις αληθινες κουβεντες αγαπης κ μισους ενω ανααμεσα σε σενα και σ αυτους τις τυπικες κουβεντες. να ξερεις οτι θα φας μονος θα ξαπλωσεις μονος θα σχολιασεις την καθημερινοτητα μονος θα λυσεις τα προβληματα σου μονος. επειδη το γραφετε συχνα για τις αναγκες και τα προτυπα εχετε σκεφτει οτι τα προτυπα ειναι καθιερωμενα γιατι καλυπτουν βασικες ΑΝΑΓΚΕΣ του κοσμου και μια απο αυτες ΕΙΝΑΙ η συντροφια;η κοινωνικοππιηση; μιας κ ο ανθρωπος ζει σε αγελη πολλες χιλιαδες χρονια;

Οι σκέψεις που εκφράζονται στην παρούσα σελίδα δεν είναι υποχρεωτικές προς υιοθέτηση ή συμφωνία, καθώς δεν ασπάζονται την πάγια τακτική αυστηρής και τελεσίδικης αξιολόγησης του «σωστού» και του «λάθους». Πάνω απ’ όλα είναι σεβαστές οι ατομικές επιλογές της κάθε προσωπικότητας. Εάν κάποιος προτιμά να ζει στην ταλάντευση μεταξύ της αγάπης και του μίσους στα πλαίσια πίστης ακολουθίας των υπαρχόντων προτύπων, να είναι πανευτυχής μόνο με την παρουσία των άλλων στη ζωή του και να δυστυχεί υπερβολικά όταν εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται το αντίθετο, η απόφαση του είναι απόλυτα σεβαστή, καθώς κανένας δεν είναι σε θέση να προσδιορίζει το βαθμό ανεπιθύμητου ή της προβληματικότητας εκτός από το ίδιο το άτομο που τα βιώνει. Αντίθετα, όποιος προτιμά να βρει την ψυχική του ισορροπία, θα κληθεί να εξορθολογήσει τον τρόπο της προσέγγισης που θα έχει περισσότερη αντιστοιχία στην υπάρχουσα πραγματικότητα και θα διαφέρει από κάποιες νοητές αξίες ή αβάσιμες προσδοκίες. Στο πλαίσιο αυτό είναι σημειωτέο ότι η κοινωνικοποίηση για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς στοχεύει στην επιβίωση όταν οι αντίξοες περιβαλλοντικές συνθήκες δεν την επιτρέπουν σε ατομικό επίπεδο. Στην περίπτωση αυτή το ατομικό συμφέρον συμπίπτει με το κοινό συμφέρον και οι περιορισμοί της στενής συμβίωσης επικαλύπτονται από την εξασφάλιση επιβίωσης. Όταν όμως οι συνθήκες δεν είναι αντίξοες, αλλά αντίθετα, ευνοϊκές, τότε προφανώς οι περιορισμοί της συμβίωσης δεν έχουν πλέον τον ευεργετικό τους ρόλο και βιώνονται με αρνητικό συναισθηματικό πρόσημο, άσχετα με το βαθμό συνειδητοποίησης των πραγματικών αιτιών. Όσον αφορά τη συσχέτιση των πραγματικών αναγκών και των επιθυμιών βλ. νικος 22/03/2015 13:33 http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=0&page=3



Γεωργία    29/03/2015 16:14
Καλησπέρα σας. Εξαιτίας μιας λανθασμένης οπτικής στις ανθρώπινες σχέσεις,που σχετίζεται με οικογενειακά βιώματα και δεν κατάφερα να την αντιληφθώ και να τη διορθώσω, συνειδητοποιώ με πόνο ότι φτάνοντας στην ηλικία των 40, χωρίς δική μου οικογένεια και σύντροφο (λόγω πρόσφατου χωρισμού), οι συναισθηματικές μου ανάγκες σε καθημερινό επίπεδο μένουν ακάλυπτες.Μερικοί καλοί φίλοι βρίσκονται μακριά, και στον τόπο που μένω -επειδή απουσίαζα για χρόνια- υπάρχουν μόνο γνωστοί και αυτοί λίγοι.Το ζήτημα δεν είναι μόνο η μοναξιά, αλλά ένα γενικότερο αίσθημα αποτυχίας που με πλημμυρίζει.Συχνά νιώθω ντροπή που δεν κατάφερα να χτίσω μια ικανοποιητική καθημερινότητα με ανθρώπους γύρω μου, ενώ μόλις τα τελευταία χρόνια συνειδητοποίησα ότι κάλυπτα τις συναισθηματικές μου ανάγκες μέσω της πατρικής οικογένειας.Προσπαθώ να αποβάλλω τα συναισθήματα αυτοκατηγορίας, την αίσθηση αποτυχίας και τις διαρκείς συγκρίσεις με τους άλλους.Δεν τα καταφέρνω.Στη δουλειά μου είμαι επιτυχημένη, όταν επικοινωνω με τους φίλους μου που είναι μακριά νιώθω σαν άνθρωπος και τις μέρες μοναξιάς νιώθω απλώς ως ο πιο αποτυχημένος άνθρωπος του κόσμου.Πώς θα μπορούσα να \\\\\\\\\\\\\\\"δω\\\\\\\\\\\\\\\" την κατάστασή μου διαφορετικά;Συχνά έχω την αίσθηση ότι είναι αργά για χτίσιμο σχέσεων και αυτό με πληγώνει πάρα πολύ.Ευχαριστώ πολύ.

Η κυριότερη συναισθηματική ανάγκη που καλύπτεται με την επίτευξη της προσωπικής οικογένειας είναι η αποφυγή του στιγματισμού λόγω σύμπτωσης με τα κοινωνικά στερεότυπα, η οποία αφορά ιδιαίτερα τις γυναίκες, καθώς επικρατεί η άποψη ότι η γυναίκα «ολοκληρώνεται» μόνο όταν εκπληρώνει το ρόλο της μητέρας, ενώ παραδοσιακά ο ρόλος αυτός συνδέεται με τον εγκεκριμένο από την κοινωνική δομή συμβόλαιο συμβίωσης σε μορφή του πατριαρχικού γάμου. Εάν κοιτάξουμε γύρω μας πιο προσεκτικά και χωρίς τις συνηθισμένες προκαταλήψεις, θα έχουμε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε ότι η επίτευξη της σύμπτωσης με τα κοινωνικά πρότυπα δεν εγγυάται απαραιτήτως τη συναισθηματική ισορροπία και την ικανοποίηση με την καθημερινότητα. Αντίθετα, υπάρχει αρκετό ενδεχόμενο οι συγκρούσεις να αυξηθούν λόγω απογοήτευσης, καθώς ο πολυπόθητος στόχος επετεύχθη, αλλά οι υπόλοιπες προσδοκίες διαψεύδονται από την πραγματικότητα. Η αίσθηση μειονεξίας από τη μη σύμπτωση με τα κοινωνικά πρότυπα, βασισμένη στην ανάγκη υποχρεωτικής αρέσκειας, αντιμετωπίζεται ολοκληρωτικά ή αιτιολογικά με την αλλαγή της βασικής αντιληπτικής αίσθησης «είμαι εν γένει κακός/κακιά» σε εσωτερική πεποίθηση «δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, υπάρχουν διαφορετικοί» και «ο καθένας είναι καλός για τον εαυτό του, ενώ η έγκριση των άλλων χρησιμεύει περισσότερο για χειραγωγικούς σκοπούς»



Έλλη    25/03/2015 11:25
Καλημέρα κ. Κοτανίδη. Είμαι 18 και μαθήτρια της Γ\\\\\\\' λυκείου. Από τα 7 μου ζω σε πολύ άσχημες καταστάσεις λόγω οικογενειακών προβλημάτων και αναγκάστηκα από νωρίς να πάρω πολλούς ρόλους. Ποτέ δεν άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο, ωστόσο τώρα νομίζω ότι τον έχω χάσει (όσον τον ήξερα). Χωρίς να ακουστεί ναρκισσιστικό είμαι καλή μαθήτρια και έχω θέσει υψηλούς στόχους για φέτος. Εδώ και 1 μήνα όμως η κατάσταση έχει ξεφύγει πολύ. Διαβάζω ένα άρθρο και νομίζω ότι είμαι έγκυος χωρίς καν να έχω ολοκληρωμένες σχέσεις. Νομίζω ότι έχω προβλήματα με τη Δίωξη Ηλ/κού Εγκλήματος χωρίς ουσιώδη λόγο. Τώρα θεωρώ ότι θα πάρω αποβολή για κάτι ασήμαντο, η διαγωγή θα πάει κοσμία και έτσι οι απουσίες θα μειωθούν. Κάθε 3 ώρες φτιάχνω και ένα νέο πρόβλημα. Δεν θέλω να ξυπνήσω το πρωί, φοβάμαι να βγω γιατί θα γυρίσω με προβλήματα. Κλαίω διαρκώς και το κυριότερο, είναι αδύνατον να διαβάσω. Έτσι βλέπω την αποτυχία να έρχεται ολοένα και πιο κοντά και είναι καταστροφικό. Ο πατέρας μου έχει πρόβλημα με τον αλκοολισμό και φαντάζεστε τι γίνεται. Πέρασαν μέρες χωρίς να φάω τίποτα, να πιώ ή να κοιμηθώ καλά. Παίρνω 4 βαλεριάνες τη μέρα αλλά με μικρό αποτέλεσμα. Νιώθω και φαίνομαι σαν ζωντανή νεκρή. Αηδιάζω με τον εαυτό μου που τα σκέφτομαι όλα αυτά. Προσπαθώ αφάνταστα να βοηθηθώ αλλά μάταια. Ανακουφιστικές είναι για λιγο οι συναντήσει με την ψυχολόγο μου. Πάντα ενα πρόβλημα θα με ταλανίζει αφάνταστα και εμφανίζονται τάσεις αυτοκαταστροφής. Βλέπετε συμπτώματα κατάθλιψης και ανάγκη αντικαταθλιπτικών; Τί λύση προτείνετε; Η κατάσταση χειροτερεύει διαρκώς.

Η ανάγκη τελειότητας, οι υπερβολικές υπευθυνότητα και εποχικότητα, οι οποίες προκαθορίζουν τον κυριότερο όγκο ψυχολογικών συγκρούσεων και προσθέτουν τραγικότητα σε κάθε αποτυχία, βασίζονται πάνω απ’ όλα στην αρχική εσωτερική αίσθηση μειονεξίας, η οριστική αντιμετ5ωπιση της οποίας και φαίνεται να είναι ο βασικός στόχος των αντιληπτικών αλλαγών ως αποτέλεσμα των συνειδητοποιημένων προσπαθειών για την επίτευξη της ψυχολογικής ισορροπίας.



monika    24/03/2015 19:40
Καλησπέρα σας.Σχετικά με την παραδοχή, ότι οι άνθρωποι αποτελούν αντανάκλαση του εαυτού μας,θα ήθελα να με βοηθήσετε να κατανοήσω,πώς επιβεβαιώνεται αυτός ο μηχανισμός,όταν λ.χ διακρίνω σ\\\\\\\'έναν άνθρωπο,σε πρακτικό επίπεδο,το χαρακτηριστικό της ασυνέπειας ή της ψευδολογίας,χωρίς να χαρακτηρίζομαι εγώ από αυτά?Αν αντανακλάται στον άλλον η εικόνα μου,πώς γίνεται ενώ είμαι ειλικρινής γενικά ως άνθρωπος να αντανακλώ την υποκρισία?Θα ήθελα βέβαια να συμπληρώσω,ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζω αυτά τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κι ότι ασφαλώς απομακρύνομαι,όταν συναντώ συμπεριφορές που αισθάνομαι,ότι δεν μου ταιριάζουν.

Οι άνθρωποι αποτελούν την αντανάκλαση του εαυτού μας με την έννοια των συμπεριφορών που εισπράττουμε, οι οποίες ανταποκρίνονται στις δίκες μας συμπεριφορές. Στο παράδειγμα της ασυνέπειας ή της ψευδολογίας, οι τάσεις αυτές θα εμφανίζονται ή θα εντείνονται με τη δική μας αυστηρή, άκαμπτη ή απαιτητική στάση, η οποία θα παροτρύνει άμεσα ή έμμεσα το άτομο στις ευέλικτες προσαρμοστικές επιλογές που έχει υιοθετήσει κατά την ανατροφή όταν ερχόταν αντιμέτωπο με παρόμοιες συμπεριφορές των άλλων και πρωτίστως των γονιών. Δηλαδή, εάν δεν ζητάμε επιτακτικά την αλήθεια που το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ή να εκφράσει, δε θα εισπράττουμε και το αποτέλεσμα της ψευδολογίας, καθώς δε θα ενισχύουμε τις ανασφάλειες που το ωθούν στους συνηθισμένους ψυχολογικούς ελιγμούς.



νικος    22/03/2015 13:33
Σας ευχαριστω για την απαντηση (18/3/2015 00:14). Δεν το ειχα σκεφτει ετσι και πραγματικα διαβαζοντας την απαντηση μου λυσατε μια απορια που ειχα εδω και πολυ καιρο. Οι προσδοκιες μιας μελλοντικης ευτυχιας που στο παρον δεν βιωνεται ειναι η δικη μου αιτια ενασχολησης με τον θανατο. Νοιωθω οτι δεν θα καταφερω να κανω αυτα που θελω κ πως ο χρονος μου τελειωνει χωρις καποιο νοημα. Λες και υπαρχει καπου μια κλεψύνδρα που με πιέζει να βιαστώ. Αλλη μια ερωτηση κ.κοτανίδη. Υπαρχει διαφορα αναμεσα στις πραγματικες μας αναγκες και στις επιθυμιες μας? Δηλ. ειναι το ιδιο ή εχουν καποιες διαφορες? Και αν διαφέρουν, πως καποιος μπορει να βρει να καταλαβει τις πραγματικες του αναγκες και να τις διαχωριζει απο τις επιθυμιες του? Ευχαριστω.

Οι πραγματικές μας ανάγκες στην ουσία αντικατοπτρίζουν τα βασικά ένστικτα που στοχεύουν στην επιβίωση. Τα ένστικτα αυτά είναι: 1. το ένστικτο επιβίωσης, το οποίο φροντίζει την εξασφάλιση των ομαλών περιβαλλοντικών συνθηκών και την αποφυγή του κάθε ενδεχόμενου κινδύνου που είναι σε θέση να διαταράσσει τη λειτουργία του οργανισμού ή να απειλήσει την ακεραιότητά του, 2. το ένστικτο θρέψης (τροφή και απέκκριση), το οποίο εξασφαλίζει τον οργανισμό με όλες ουσίες που είναι αναγκαίες για τη λειτουργία του, δε μπορούν να παραχθούν εσωτερικά και εισάγονται από το εξωτερικό περιβάλλον, 3. το ένστικτο αναπαραγωγής, το οποίο στοχεύει στη διαιώνιση του είδους και εκφράζεται από διαφυλετικές διαντιδράσεις στους ετεροφυλόφιλους οργανισμούς. Οι ανάγκες έχουν διαμορφωθεί, εξελίσσονται και έχουν επιβεβαιωθεί κατά τη μακρόχρονη εξελικτική πορεία, βιώνονται ως αίσθηση έλλειψης, κινητοποιούνται από αρνητικά συναισθήματα δυσαρέσκειας και ενισχύονται ή επιβραβεύονται από θετικά συναισθήματα ευχαρίστησης. Οι επιθυμίες που διαμορφώνονται περισσότερο υπό την επιρροή των κοινωνικών συνθηκών, απομακρύνονται από την πραγματική τους φυσική ουσία και τελικά μετατρέπονται σε αυτοσκοπό με χαρακτηριστικές για τον άνθρωπο υπερβολές, διαφοροποιούνται από τις πραγματικές άμεσες ή έμμεσες ανάγκες. Για παράδειγμα, η ανάγκη τροφής αποτελεί το βασικό φυσικό ένστικτο, αλλά η τάση παραλλαγής της σε επιπρόσθετη μόνιμη πηγή ευχαρίστησης, το οποίο καλείται συνεχώς να αναπληρώνει το συναισθηματικό κενό ή να καλύπτει την υπερβολική εσωτερική αρνητική αίσθηση δυστυχίας που δεν σχετίζεται πλέον με το σκοπό επιβίωσης (μειονεξία, ανεκπλήρωτες παιδικές ανάγκες και παιδικές ανασφάλειες), τελικά την οδηγεί στη μετατροπή σε αυτοσκοπό που δεν ανταποκρίνεται στην υπάρχουσα έμπρακτη πραγματικότητα. Ο ίδιος μηχανισμός ισχύει για αρκετές άλλες εμμονές του κοινωνικοποιημένου ανθρώπου που βιώνονται ως επιτακτική ανάγκη, αλλά στην ουσία εκπροσωπούν περισσότερο τις αβάσιμες ανασφάλειες.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>