ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 995 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


μαρινα    27/04/2012 21:59
κε Κοτανίδη ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σας. Διάβασα σε κάποια άλλα σχόλια σας ότι αυτός που θέλει κάτι πραγματικά το πετυχαίνει.Αυτή η έκφραση-άποψη με έχει προβληματίσει αρκετά .Τα θέλω μας μπορεί να προσδιορίζονται από παράγοντες που ίσως να συναινούν στο να το καταφέρουμε αλλά μπορεί και όχι . Μπορεί δηλ. για το ίδιο θέλω μου να υπάρχει ένα περιβάλλον (χρόνος , χώρος , συγκυρία , οι άλλοι ), με συντελεστές που δεν μπορούν να αποδυναμώσουν την επιτυχία μας ενώ σε ένα άλλο περιβάλλον οι συντελεστές αυτοί λόγω του ότι είναι πιο ισχυροί από εμάς μπορεί να οδηγούν στην αποτυχία. Μήπως αν παραβλέπουμε αυτούς τους συντελεστές και πιστέψουμε μόνο στο δική μας δύναμη , αυτό σε περίπτωση αποτυχίας μας κάνει ενοχικούς ? γιατί σε αυτή την περίπτωση \\\\\\\\\\\\\\\"δικάζουμε\\\\\\\\\\\\\\\"μόνο τον εαυτό μας .καλούμαστε μόνο εμείς να απολογηθούμε .είναι δίκαιο αυτό? το θέλω είναι πιο ισχυρό από το μπορώ?

Αγαπητή Μαρίνα, όσο και να προσπαθήσουμε να αποδείξουμε την ανωτερότητα του ανθρώπου, εμείς απλά έχουμε καταλάβει την ανώτερη θέση στην πυραμίδα της φύσης, παραμένοντας στα όρια της δικαιοδοσίας της, και συνεχίζουμε να υπαγόμαστε στους φυσικούς νόμους. Ο φυσικός νόμος της επιβίωσης είναι σχετικά απλός. Έχει δυο επιλογές: ή καταφέρνεις να προσαρμοστείς στις νέες συνθήκες και ξεπερνάς τα εμπόδια, ή δεν επιβιώνεις και αφανίζεσαι. Το κάθε ζωντανό πλάσμα όταν αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα καλείται να προσπαθήσει ξανά και ξανά έως ότου πετύχει ή πεθάνει. Όταν ένα άτομο προτιμά να αποφύγει ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση, αυτό σημαίνει ότι αυτά δεν είναι ζωτικής σημασίας, και το κόστος που καλείται να πληρώσει είναι πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο όφελος. Διαφορετικά, τίποτα δεν μπορεί να το εμποδίσει να επιμένει στις προσπάθειές του, μαθαίνοντας με κάθε νέα αποτυχία. Η εκμάθηση αυτή περιλαμβάνει και την επιλεκτική χρήση διάφορων περιστάσεων όπως ο χρόνος, ο χώρος, η συγκυρία κ.λπ., οι οποίες δεν είναι σταθερές και, επομένως, υπόκεινται στη δυνατότητα διαλογής, η οποία η δυνατότητα έχει επιτευχθεί κατά την εξέλιξη, καθώς πρόεκυψαν ζωντανοί οργανισμοί με ικανότητα συνειδητής μετακίνησης. Όσον αφόρα τους περιοριστικούς ψυχολογικούς παράγοντες όπως η ενοχή, ο φόβος αποτυχίας, το διπολικό σύμπλεγμα υπερηφάνειας-ντροπής, αυτοί είναι ένα πολιτιστικό προϊόν το οποίο έχει εφευρεθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο για ευκολότερη χειραγώγηση των μελών της κοινωνίας. Ένα ενοχικό άτομο, το οποίο έχει πειστεί ότι είναι εν γένει κακό, και αισθάνεται την ακαταμάχητη ανάγκη να αποδείξει στους άλλους το αντίθετο, προφανώς πιο εύκολα θα παραιτηθεί από τις προσωπικές του ανάγκες για να εξυπηρετήσει τις επιθυμίες και τις προσδοκίες των άλλων. Με τον τρόπο αυτό όμως δημιουργείται ένας σχεδόν αξεπέραστος φόβος της αποτυχίας, ο οποίος στην αρχή μπορεί να ευνοήσει τους βραχυπρόθεσμους στόχους της συγκεκριμένης κοινωνίας, αλλά στη συνέχεια καθιστά την ίδια την κοινωνία προβληματική και μη ανταγωνιστική συγκριτικά με άλλες.



ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ    16/04/2012 14:24
Καλησπέρα!! Αξιοθαύμαστο το έργο σας μπράβο. Με έχει βοηθήσει πολύ. Έχω μία απορία. Όταν το πρότυπο πατέρα είναι κάκιστο (αλκοολικός. αθυρόστομος, βίαιος) αυτό προδιαγράφει τη μετέπειτα σχέση της κόρης με το άλλο φύλο; Κάπου είχα διαβάσει πως μια ισορροπημένη σχέση μπορεί και να \\\\\\\\\\\\\\\"γιατρέψει\\\\\\\\\\\\\\\" τέτοιου είδους τράυματα. Ισχύει;; Ευχαριστώ πολύ!

Αγαπητή ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ, όντως, τα πρότυπα που έχουμε εισπράξει στην παιδική ηλικία επηρεάζουν τις προσωπικές επιλογές της ενήλικης πλέον ζωής λόγω εξοικείωσης με αυτά, άσχετα με τον συναισθηματικό χρωματισμό τους, θετικό ή αρνητικό. Η οικειότητα μας ελκύει επειδή απαλλάσσει από την ανάγκη προσαρμογής, η οποία πάντα είναι δαπανηρή από την άποψη κατανάλωσης της ενέργειας και των προσπαθειών. Πράγματι, μια ισορροπημένη σχέση μπορεί να βοηθήσει να βιώσουμε εκ νέου τις παλαιότερες εμπειρίες, να διαπιστώσουμε ότι η έκβαση κάποιων καταστάσεων, αναλόγων με αυτές από το παρελθόν δεν είναι αναγκαίο να είναι το ίδιο αρνητική, να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τη δική μας συμπεριφορά για να πετυχαίνουμε θεμιτά αποτελέσματα και ως ενήλικοι να αναλαμβάνουμε τις δίκες μας ευθύνες για τις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε. Όμως η σχέση αυτή είναι εξαιρετικά δύσκολο να είναι ερωτική, διότι οι νέες εμπειρίες, που καλούνται να αντικαταστήσουν τις παλαιότερες, συσχετίζονται με τις παιδικές ανασφάλειες και προϋποθέτουν την ανάλογη σχέση του τύπου γονιός-παιδί, όπου τον ρόλο του γονιού καλείται να αναλάβει ένας άνθρωπος, ο οποίος καταρχάς θα έχει το δικό του σθένος της ισορροπίας, υπομονής, αποδοχής, κατανόησης, μη επίκρισης κ.λπ. και έπειτα δεν θα αισθάνεται την ανάγκη υπερβολικών προσδοκιών, μη αντίστοιχων με την πραγματικότητα. Ως γνωστό η ερωτική σχέση, η οποία παίρνει τη μορφή γονιός- παιδί δεν μπορεί να είναι ούτε αποτελεσματική, ούτε βιώσιμη μακροπρόθεσμα, και αντί της ισορροπίας μάλλον θα προκαλέσει περισσότερους προβληματισμούς και αρνητικές εμπειρίες. Αντίθετα μια τέτοια σχέση μπορεί να προσφέρει ένας ειδικός, ο οποίος έχει σε έναν βαθμό αντιμετωπίσει τις δίκες του ανασφάλειες, και έχει ανάλογη γνώση και υπομονή για μια σχετικά μακρόχρονη διαδικασία.



Aννα    09/04/2012 14:32
Γεια σας γιατρέ, η Αννα είμαι πάλι η φοιτήτρια τελικά δεν τα κατάφερα και μετά από 2,5 χρόνια έπαθα την πρώτη μου υποτροπή ,πάλι τα ίδια ίδεες σκέψεις υποθέσεις κλπ.Πρίν ένα ενα μιση μήνα πήγα στο γιατρό μου και αυτός και εγώ ενθουσιασμένος με την πορεία μου μέιωσε τη δόση στα 2disperdal.Είμαι απογοητευμένη δεν θα τα καταφέρω έκανα μεγάλο αγώνα για να κατακτήσω πράγματα,τώρα πάλι πίσω...πιστέυω πως τελικά κανέις δεν γλιτώνει από αυτή την αρρώστεια..

Αγαπητή Άννα, επέτρεψε μου να σου υπενθυμίσω ότι η αποτυχία μιας προσπάθειας, όσο σκληρή και να ήταν αυτή, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σημαίνει περισσότερο την αστοχία της προσέγγισης παρά το ακατόρθωτο. Η κάθε αποτυχία μας μαθαίνει ότι ο δρόμος που είχαμε επιλέξει δεν συμβαδίζει με τον στόχο μας στις συγκεκριμένες συνθήκες και την παρούσα στιγμή, και σηματοδοτεί τη νέα προσπάθεια, βασισμένη σε νέα γνώση σύμφωνα με τις εμπειρίες που αποκτήσαμε από τις προηγούμενες προσπάθειες. Η υπομονή, η επιμονή, η ασταμάτητη προσπάθεια και η συσσώρευση της γνώσης είναι τα όπλα που επέτρεψαν τον άνθρωπο να κυριαρχήσει στην γη, πετυχαίνοντας αυτό που πριν από μερικό χρονικό διάστημα φαινόταν αδιανόητο ή ακατόρθωτο.



ΕΛΕΝΗ ΠΕΡΡΙΚΟΥ    16/03/2012 12:23
Καλησπέρα σας, πρόκειται να αρθρογραφήσω σε μία τοπική εφημερίδα στην περιοχή μου σχετικά με την φιλοζωία. Θα ήθελα να ρωτησω το εξής..όσοι κακοποιούν και βασανίζουν ζώα είναι επικίνδυνοι για τους ανθρώπους? Σας ευχαριστώ

Αγαπητή Ελένη, η ερώτηση σου δεν μπορεί να έχει μια ξεκάθαρη και οριστική απάντηση. Εξαρτάται από κάθε περίπτωση, όπως και από το γεγονός τι εννοεί ο καθένας με τη κακοποίηση και τα βάσανα των ζώων. Για παράδειγμα θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί – είναι τα αρπακτικά, που σκοτώνουν τα αλλά ζώα, επικίνδυνα για τους ανθρώπους; Από την άλλη πλευρά, ακόμα και οι σεσημασμένοι κακοποιοί, που αποδεδειγμένα έχουν πράξει αδικίες και εγκλήματα κατά των άλλων ανθρώπων, παρουσιάζουν τις δικές τους ιδιαιτέρες αδυναμίες, τρυφερότητα και ίσως και την αγάπη σε συγκεκριμένες συνθήκες και προς τα συγκεκριμένα άτομα. Κατά τη δική μου αντίληψη, αντί να προσπαθούμε να προκαθορίσουμε ένα τυποποιημένο πρότυπο και να εντάξουμε σε αυτό το γενικό σύνολο, θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικό να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι συνθήκες, που δημιουργούν στον άνθρωπο την τάση να βλάπτει τους άλλους, διότι τα πρότυπα της συμπεριφοράς του διαμορφώνονται κατά την ανατροφή, όταν πραγματοποιείται η αντιγραφή των αντιλήψεων από το στενό οικογενειακό και ύστερα από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, όταν σχηματίζονται οι πεποιθήσεις και οι αντιδράσεις του, ανάλογα με τις εμπειρίες και τα προσωπικά βιώματα, όταν δομείται το σύνολο της προσωπικότητας του, η οποία στη μετέπειτα πορεία καθορίζει τα δικά του συναισθήματα, τους δικούς του τρόπους αντίληψης, αντίδρασης και συμπεριφοράς.



Νίκη    07/03/2012 23:35
Καλησπέρα σας! Καταρχήν θα ήθελα κ εγώ με τη σειρά μου να σας πω συγχαρητήρια για την βοήθεια που προσφέρετε στο κόσμο. Κ Εγώ τυχαία έπεσα απάνω σε αυτή τη σελίδα κ μου έκανε εντύπωση η δουλειά που κάνετε. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη. Η μητέρα μου (πάσχει από ψυχοσικο σύνδρομο) 3 μέλη από την οικογένεια της καθώς κ η γιαγιά μου (μανιοκατάθληψη) από τη πλευρά του μπαμπά μου (ο οποίος έχει πεθάνει 11 χρόνια) ακολουθούν θεραπεία. Γενικά με εμένα παρατηρώ μια αλλοπρόσαλη συμπεριφορά κ προς τους άλλους κ με τις σκέψεις μου. Αλλάζω συχνά απόψεις κ δεν εχω σταθερή κρίση. Όταν βρίσκομαι έξω π.χ. Σε μια καφετέρια με αρκετό κόσμο που δε γνωρίζω με ποιανει ταχυπαλμία κ ανχος για Τα πρώτα λεπτά ,ένω αν συμβεί το αντίθετο (με κόσμο που ξέρω) ίσως νιώθω απίστευτα άνετα μέχρι κ σε ενοχλητικό για τους άλλους βαθμό . Επίσης εχω βουλιμίκες τάσεις. Σχεδόν 2 ή 3 φορές την εβορές την εβδομάδα θα φάω υπερβολικές ποσότητες φαγητού κ μετά θα αναγκαστώ να προκαλέσω εμετό. Οι ερωτήσεις μου είναι: θεωρείτε ότι θα πρέπει να με παρακολουθήσει κάποιος ειδικός? Ή είναι πράγματα που εχω δώσει μεγάλη σημασία κ μπορώ να αντιμετωπίσω ? Υπάρχει κληρονομικότητα σε αυτές τις ασθένειες? Ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χρόνο σας.

Αγαπητή Νίκη, η απόφαση εάν κάποιος έχει την ανάγκη βοήθειας του ειδικού είναι θέμα προσωπικής εκτίμησης της πορείας της κατάστασης του, βασισμένης στην ικανοποίηση με την πρόοδο. Η κοινωνία και ο τρόπος ανατροφής μας έχουν προικίσει με υπερβολική εξάρτηση από την εκτίμηση των άλλων συνδυασμένη με την εξίσου αισθητή έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης, για αυτό και αισθανόμαστε την ανάγκη αναγνώρισης, αποδοχής και θετικής αξιολόγησης από τους άλλους. Στην ουσία, καταναλώνουμε τη ζωή μας για να είμαστε αρεστοί σε άλλους και δεν αφήνουμε ούτε χρόνο, ούτε δυνάμεις να προσέξουμε τον εαυτό μας και να φροντίσουμε τις προσωπικές μας πραγματικές, φυσικές ανάγκες. Ως αποτέλεσμα, αντιμετωπίζουμε τις αντιδράσεις του εαυτού μας είτε στη μορφή των σωματοποιήσεων, είτε στη μορφή της τάσης της συμπλήρωσης των θετικών συναισθημάτων μέσω των διάφορων υποκατάστατων όπως τροφή, αλκοόλ, τσιγάρο, καφές κ.λπ. Όσον αφόρα τη κληρονομικότητα των ψυχολογικών φαινομένων, η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο άνθρωπος γεννιέται ως λευκό χαρτί. Όποιο πρόγραμμα γραφτεί στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου κατά την ανατροφή, αυτό θα καθορίζει και τις αντιλήψεις, και τη συμπεριφορά και τους τρόπους αντίδρασης σε κάποια συγκεκριμένη κατάσταση, διότι οι διακλαδώσεις των νευρώνων, που χαρακτηρίζουν τις ιδιαιτερότητες της κάθε προσωπικότητας, διαμορφώνονται σύμφωνα με τα ερεθίσματα, τα οποία λαμβάνει ο εκάστοτε εγκέφαλος.



ΤΑΝΙΑ    27/02/2012 20:35
ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΩ ΚΑΠΕΛΑ?

Αγαπητή Τάνια, σε οτιδήποτε και να προβαίνουμε, και οτιδήποτε να επιχειρούμε, οι πράξεις και οι προτιμήσεις βασίζονται στις ψυχολογικές ιδιαιτερότητες των αντιλήψεων μας, και προέρχονται από κάποιες συγκεκριμένες αιτίες.



ioannis    27/02/2012 03:22
Καλησπέρα. Θα ήθελα να ρωτήσω για ποιον λόγο ένας άνθρωπος (φίλος συγκεκριμένα) σε διάφορες φάσεις της κουβέντας υποβιβάζει τον εαυτό του, μεταξύ σοβαρού και αστείου, περισσότερο τείνει προς το δεύτερο (οτι δεν ειναι σπουδαίος, ένα τιποτα κτλ...) ή τουλάχιστον για αυτό προσπαθεί να πεισει τον συνομιλητή του. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που δηλώνει έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Είναι κάποιος μηχανισμός άμυνας ?

Αγαπητέ Ιωάννη, συνήθως η τάση της μείωσης του εαυτού αποτελεί την αμυντική προσπάθεια προληπτικής κάλυψης της μειονεξίας του ατόμου, άσχετα με την κοινωνικά αποδεκτή επιτυχία του. Με αλλά λόγια, όσο υψηλά και να φτάνει ένα τέτοιο άτομο, η μειονεξία είναι πρωταρχική, και πάντα θα το επηρεάζει, όσο συνεχίζουν να επικρατούν οι αντιλήψεις που έχουν διαμορφωθεί κατά την ανατροφή του.



μαχη    22/02/2012 13:25
με τη σειρα μου κι εγω να σας απασχολησω θα ηθελα. δεν θα πω το ψυχολογικο παρελθον μου γιατι θα σας κουρασω(φοβιες,καταθλιψη,χασιμο κιλων,απογοητευσεις απο μικροπραγματ). το προβλημα μου τα τελευταια δυο χρονια κι αφου εχω ξεπερασει τα πολλα που ανεφερα εστιαζεται στη συναισθηματικη σχεση(αλλα και στις φιλικες) και στην αυτοπεποιθηση μου. δεν εχω αυτο που λεμε τσαγανο να διδκδικησω πραγματα ,δεν μπορω να πω στον αλλο αυτο που θελω απο αυτον και ο αλλος συνηθως μου φερεται οχι οπως μου αρμοζει. και πρεπει κανονικα να μπαινω στη διαδικασια να πρεπει να πω.εεε μη μου φερεσαι ετσι,δεν ειναι σωστο,μη με \\\\\\\"γραφεις\\\\\\\".φυσικα δεν το κανω.δειχνω δηλαδη φανταζομαι σαν παιδακι που δεν εχει πυγμη, αλλα δεν ειναι οτι δεν εχω,ειναι οτι δεν θελω να επιβαλομαι,δεν μου αρεσει,θελω οι αλλοι να φερονται οπως πρεπει απο μονοι τους.και πολλοι δεν το κανουν.αρα καταληγω οτι ειναι λαθος καποια επιλογη μου,ομως αυτη την επιλογη εχω ερωτευτει. τι κανεις οταν συνειδητοποιεις οτι πρεπει να παλεψεις για πραγματα αυτονοητα? οταν καταλαβαινεις οτι ο με το 90 τοις εκατο(και λιγο λεω) του πληθυσμου εχεις διαφορετικο συστημα αξιων και διαφορετικες αντιληψεις και αυτο σε οδηγει στην απομονωση στην παραιτηση και την απογοητευση? με εναλλακτικη τον συμβιβσμο η τις κοντρες για το τι πρεπει να γινεται σε μια σχεση και ποιοι κανονες πρεπει να ισχυουν στο καθε παιχνιδι? νιωθω οτι ειμαι πολυ μονη μου,οχι ξαφνικα αλλα χρονια τωρα. ελαχιστοι παιζουν το ιδιο παιχνιδι που παιζω εγω και στο συναισθηματικο τομεα κανεις καθολικα. ελπιζω να μην ημουν πολυ ασαφης αλλα χρειαζομαι ωρες για να εξηγησω τι εννοω..

Αγαπητή Μάχη, η επιτυχία στην γνώση των κανόνων του κάθε παιχνιδιού άμεσα συσχετίζεται με την δυνατότητα μας να απαλλαγούμε από τις ανασφάλειες, που μπορούν να επηρεάζουν την κρίση μας στη συγκεκριμένη κατάσταση. Δηλαδή, όσο λιγότερη ανασφάλεια αισθανόμαστε σε κάποιον τομέα, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να καταλάβουμε την αλυσίδα αίτια-συνέπεια. Μια άλλη, εξίσου σημαντική προϋπόθεση είναι να μάθουμε να δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να κάνουμε λάθη, και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, διότι χωρίς τα λάθη δεν υπάρχει η εκμάθηση. Βέβαια αυτές είναι μονό δυο κύριες κατευθύνσεις της αναγκαίας πολύπλοκης αλλαγής των αντιλήψεων και της προσωπικότητας, την οποία καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε, εάν θέλουμε να είμαστε σε θέση να πετύχουμε την ψυχική ισορροπία, τόσο σημαντική για την ικανοποίηση και την εσωτερική ολοκλήρωση ενός ατόμου.



Νίκος    21/02/2012 09:52
Γιατρέ γεια σας, διαβάζοντας τις πρόσφατες απαντήσεις στην Αννα Λιζα και την Έλενα διαπίστωσα ότι κάπου υποτιμάτε την κοινωνική καταξίωση έναντι των προσωπικών αναγκών. Όμως εγώ πιστεύω ότι είναι εξίσου σημαντική, για παράδειγμα αν έχω ένα πνεπιστημιακό δίπλωμα, θα μπορέσω πιο εύκολα να κατακτήσω μια γυναίκα που μου αρέσει, παρά ένα απολυτήριο λυκείου - αν εκείνη είναι πιο μορφωμένη από μένα πιο δύσκολα θα με κοιτάξει. Επίσης δεν είναι λίγες φορές που ακούμε φράσεις όπως \\\\\\\\\\\\\\\"μα να δώσω εγώ την κόρη μου σε ένα εργάτη\\\\\\\\\\\\\\\" όσο σκληρό και αν ακούγεται δυστυχώς συμβαίνει. Άλλη περίπτωση πάλι όταν όλοι οι φίλοι μιας παρέας έχουν σπουδάσει, αυτός που δε σπούδασε θα νοιώθει μειονεκτικά. Εξάλλου είναι αποδεδειγμένο ότι η προσφορά στην κοινωνία λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά. Δε θα ξεχάζω ποτέ τον Κώστα Βίρβο που είπε κάποτε ότι η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να ακούει τη νεολαία να τραγουδά τα τραγούδια του. Δε λέω βέβαια ότι πρέπει να εξαντλούμαστε στη δουλειά για να προσφέρουμε και να αποκτήσουμε χρήμα και δόξα από την άλλη όμως το βρίσκω εξίσου κακό να επαναπαυόμαστε και να ικανοποιούμε μόνο τις βασικές μας ανάγκες (ύπνο φαγητό σεξ διασκέδαση κλπ) αδιαφορώντας για την κοινωνία. Άρα πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή των δύο, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι \\\\\\\\\\\\\\\"Παν μέτρον άριστον\\\\\\\\\\\\\\\". Τέλος να σημειώσω ότι η φράση \\\\\\\\\\\\\\\"Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα\\\\\\\\\\\\\\\" δεν είναι τυχαία.

Αγαπητέ Νίκο, όταν μιλάμε για βασικές ανάγκες, εννοούμε αυτές, που καλούνται πρώτα - να προστατέψουν την ακεραιότητα του οργανισμού, και ύστερα – να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα του είδους. Το σεξ καθεαυτό(χωρίς την πρόθεση της τεκνοποίησης) και ακόμα περισσότερο η διασκέδαση δεν αντιπροσωπεύουν ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο σκέλος. Από την άλλη πλευρά, ένα μειονεκτικό άτομο θα αισθάνεται κατώτερο άσχετα από την κοινωνική θέση που κατέχει, είτε είναι σκουπιδιάρης, είτε πρωθυπουργός, και αυτό διότι η αρχή της προσωπικότητας του βασίζεται στην πεποίθηση – «είμαι κακός», «είμαι ανάξιος/α». Ό,τι και να κάνει, οποίες κορυφές και να πετύχει, τα αρνητικά συναισθήματα συνδεδεμένα με την πεποίθηση αυτή θα αμβλυνθούν μονό προσωρινά, υπό την επιρροή της ισχύος του θετικού συναισθήματος της υπερηφάνειας. Αλλά, επειδή η υπερηφάνεια, η αίσθηση «είμαι καλύτερος απ’ όλους» δεν μπορεί να έχει μόνιμο χαρακτήρα, πολύ σύντομα παραχωρεί τη θέση της στην παλιά, συνηθισμένη ντροπή. Έτσι λειτουργεί ο φαύλος κύκλος της συναισθηματικής παγίδας υπερηφάνειας-ντροπής. Οπωσδήποτε η αρχαία ρήση «Παν μέτρον άριστον» ισχύει και είναι επίκαιρη και σήμερα. Η αρχή αυτή όμως σημαίνει ότι δεν απαρνούμαι τη κοινωνική θέση, αλλά την χρησιμοποιώ για να ικανοποιήσω τις πραγματικές μου ανάγκες, και, επομένως, δίνω αξία μονό σε αυτό, που μου προσφέρει κάτι προσωπικά και έμπρακτα. Όσον αφόρα το μάτι και το όνομα, όντως, η παροιμία αυτή αντιπροσωπεύει την κατάσταση, που επικρατεί στην κοινωνία, αλλά κατά πόσο η κατάσταση αυτή πραγματικά εξυπηρετεί τις ανάγκες του κάθε μέλους της κοινωνίας, και κατά πόσο αποτελεί το μέρος χειραγώγησης του πλήθους είναι μια ερώτηση, την απάντηση στην οποία ο καθένας προσδιορίζει μόνος του για τον εαυτό του.



νικολας    20/02/2012 07:00
Κύριε Κοτανίδη είμαι 19 ετών και πρωτοετής σε σχολή της Αθήνας. Το πρόβλημά μου είναι το ζήτημα της φιλίας. Πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω εύκολα φίλους-έτσι μου λέγανε κι οι δικοί μου-μέσα από την σχολή, αλλά δυστυχώς αυτό, ενώ το επιδιώκω δεν έχω αποτέλεσμα κι έχω κουραστεί να ελπίζω ότι θα συμβεί.... Σας ευχαριστώ

Αγαπητέ Νικόλα, υποθέτω πως αρχικά θα είχε νόημα να προσδιορίσεις ακριβώς τι σημαίνει για σένα η φιλία, σε τι θα σε χρησιμεύει και τι θα σου προσφέρει πρακτικά.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>