ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1275 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


χ!    31/01/2015 15:33
Ζω κάτι θαυμαστό!!! Μετά από πολλά χρόνια μοναξιάς έχω κατακλυστεί από ωραία συναισθήματα. Και αναρρωτιέμαι πώς γίνεται να πολεμάς κάτι επανειλλημένως με ψυχοθεραπεία και Ο στόχος να επιτυγχάνεται με την απλή συνάντηση και αρκετή συνομιλία με έναν άνθρωπο χωρίς ψυχοθεραπευτική σχέση ?

Εάν η συνολική συναισθηματική κατάσταση αλλάζει με μία και μοναδική συνομιλία ίσως να έχει νόημα να παρατηρηθεί η διάρκεια της αλλαγής διαχρονικά, καθώς η διαχρονική επιβεβαίωση είναι ο μοναδικός τρόπος τεκμηρίωσης των συμπερασμάτων.



αλεξανδρα    28/01/2015 19:08
η μυθομανια γιατρευεται και αν ναι πως?

Με την αλλαγή των αντιλήψεων και με την αιτιολογική αντιμετώπιση ανασφαλειών, οι οποίες και ωθούν στην τάση προσκόλλησης στον παιδικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.



Irinis    24/01/2015 02:12
Όταν εχει καθιερωθεί μια συγκεκριμενη συμπεριφορσ, ενας συγγκεκριμενος τροπος σκεψης, επι χρονια,οταν ξεκινήσεις να τον διορθωσεις, ειτε μεσω ψυχοθεραπείας είτε μεσω οποιουδηποτε αλλης μεθοδου, θα χρειαστεί για να διορθωθεί,χρόνος ίσος με όσα χρονια ήταν καθιερωμένος ο τροπος σκεψης αυτός?

Ο χρόνος εξορθολογισμού του τρόπου σκέψης και αντίληψης δεν είναι τόσο αποκλειστικά ίσος με το χρόνο καθιέρωσής του, όσο ανάλογος στον τελευταίο αλλά και στο βαθμό και στην ποιότητα των προσπαθειών που καταβάλλονται για την αλλαγή του. Επίσης η χρονική του διάρκεια σχετίζεται με την υπάρχουσα γνωστική βάση, με το ρυθμό διεύρυνσής της και με την επίτευξη της συναισθηματικής απεμπλοκής, η οποία προτρέπει στη στιγμιαία αξιολόγηση και παρεμποδίζει τη λογική διαδικασία «αιτία-συνέπεια».



ευη    24/01/2015 01:38
Καλησπερα παιρνω το θαρρος να ρωτησω πως θα μπορουσα να διαχειριστω το οτι απογοητευομαι συνεχεια απο τον ανθρωπο που διατηρω σχεση ενω δεν μπορω να διαφηγω. θελω να πω οτι προχωραω και δεν το κανω και οταν προσπαθω αισθανομαι το βαρος της αποτυχιας μου να με ακολουθει σαν μαυρη σκια. οτι φταιω π δεν ειναι ερωτευμενος μαζι μου που δεν με διακδικει στη ζωη του που με εχει σιγουρη και παντα σε κατωτερη μοιρα. Νευριαζω και θλιβομαι χωρις να ξεκολλαω. χωρις να μπορω να φανταστω εμενα χωρις τη λατρεια μου γι αυτον και την πεποιθηση πως δεν θα ξανανιωσω με αλλον οπως μαζι του. πως να το διαχειριστω;

Η αντιμετώπιση της τάσης για απογοήτευση βασίζεται πάνω απ’ όλα στην πληρέστερη επίγνωση της πραγματικότητας και στον εξορθολογισμό του τρόπου αντίληψης και σκέψης που επιτρέπουν την αντικειμενικότερη προσέγγιση των ζητημάτων, δεν αποκλίνουν από την υπάρχουσα πραγματικότητα και στη συνέχεια δε διαψεύδονται, ευνοώντας την εκπλήρωση των προσδοκιών και αποτρέποντας τη δυσαρέσκεια από συνεχή λάθη και αποτυχίες.



Ειρήνη    10/01/2015 23:30
Γιατρε εχω πλεον απελπιστει. Ειμαι 18 ετων. Η αυτοπεποιθηση μου ειναι ελαχιστη, ειμαι ενα ντροπαλο ατομο οσο αφορα καινουργιες γνωριμιες πραγμα που με κανει να τις αποφευγω, διοτι εξαρτουμαι υπερβολικα απο τη γνωμη των γυρων μου. Νιωθω χαλια. Για τις σχεσεις με το αλλο φυλο δεν αναφερομαι καν. Νιωθω οτι εχω περιορισει υπερβολικα τον εαυτο μου, καταπιεσμενη και σαν να η ζωη μου να ειναι αποπυκνητικη. Ειμαι δειλη και δεν ρισκαρω, αποφευγω καινουργιες γνωριμιες και πολλες φορες καινουργιες εμπειριες. Βαθυτερα αιτια σχολια παλαιοτερων φιλων και καποιων συγγενων ,απο τους οποιους καταφερα να ανεξαρτοποιηθω σε μεγαλο βαθμο, για την εμφανιση, συμπεριφορα και τις ικανοτητες μου. Δεν ξερω πλεον που θα καταληξει ολο αυτο. Αν συνεχιζω να ζω ετσι ολη η ζωη μου θα καταληξει ανιαρη και μιζερη. Τι θα προτεινατε εσεις; Και πιστευετε οτι με το να κανουμε αυτο που φοβαμαστε, αντιμετωπιζουμε τους φοβους μας;

Η διαδικασία απευαισθητοποίησης (να κάνουμε αυτό που φοβόμαστε ώστε να διαπιστώσουμε έμπρακτα κατά πόσο οι φόβοι μας αντιστοιχούν στην πραγματικότητα), η οποία συμπεριλαμβάνει και την αναζήτηση των λύσεων που είναι διαφορετικές από τα συνηθισμένα στερεότυπα, μπορεί να προσφέρει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα όταν συνοδεύεται από την αντίστοιχη αλλαγή των αντιλήψεων και πάνω απ’ όλα από την παραχώρηση στον εαυτό μας του δικαιώματος για λάθη και αποτυχίες, όταν αυτές αντιλαμβάνονται ως αναγκαίο και αναπόφευκτο τρόπο εκμάθησης. Διαφορετικά, οι νέες αποτυχίες κατά τη δραστηριοποίηση μπορούν να οδηγήσουν στις νέες απογοητεύσεις, στην εμβάθυνση του φόβου αποτυχίας και στην ενίσχυση της αρχικής μειονεξίας, η οποία υιοθετείται κατά την ανατροφή στα πρώτα παιδικά χρόνια.



ΦΑΝΗ    31/12/2014 16:23
Γιατρέ χρόνια πολλά με υγεία. Αν και είναι σίγουρο, ότι η προσωπική επαφή με ειδικό για την αντιμετώπιση προβλημάτων κυρίως όσων αφορούν την ψυχική υγεία δεν μπορεί να συγκριθεί με τους άλλους τρόπους προσέγγισης... θα ήθελα, αν εννοείται είναι εύκολο κι εφικτό, με δυό λόγια να αναφερθείτε σχετικά στο πως μπορούμε οι ίδιοι να κάνουμε προσπάθεια: 1. νοητικής ενηλικίωσης, 2. διεύρυνσης της γενικής γνωστικής βάσης, 3. Αντικειμενικότερη αντίληψη του εαυτού, 4. εξορθολογισμού της σκέψης βάσει του νόμου \\\\\\\\\\\\\\\"αιτία-αποτέλεσμα\\\\\\\\\\\\\\\" και 5. Απεμπλοκή από τον συναισθηματικό τρόπο προσέγγισης των ζητημάτων, όπως αναφέρατε σε προηγούμενη απάντησή σας. Ευχαριστώ! Καλή κι Ευτυχισμένη η νέα Χρονιά!

Στην ουσία, όλα τα αναφερόμενα χαρακτηριστικά επιτυγχάνονται μέσω της διεύρυνσης της γνωστικής βάσης όταν η ημιμάθεια αντικαθίσταται από τη γνώση, και, της σταδιακής εκπαίδευσης στην παρατήρηση, όταν η αρχική τάση εξαγωγής οριστικών και αδιάλλακτων συμπερασμάτων σε αρκετές περιπτώσεις βάσει ενός μεμονωμένου στοιχείου ή γεγονότος, αντικαθίσταται από την αποδοχή της σχετικότητας και της διαφορετικότητας, τόσο του περιγύρου, όσο και του εαυτού μας και των διαδικασιών που εξελίσσονται μέσα μας.



χριστινα    29/12/2014 00:53
Καλησπερα και καλη χρονια. τι μπορει να κανει ενας ανθρωπος που εχει μεινει μονος του χωρις οικογενεια για να νιωθει ισορροπημενος; και να μην αισθανεται μειονεκτικα που δεν εχει εκπληρωσει το ρολο του συζυγου και γονεα; δηλαδη δεν τα καταφερε στην προσωπικη του ζωη σαφως λογω εσφαλμενων επιλογων και συμπεριφορων. το φερω βαρεως και οχι σαν τυψεις. σαν ανεκπληρωτο και σαν μοναξια και δουναι και λαβειν αγαπης. ευχαριστω .καλη χρονια.

Η μη εκπλήρωση των κοινωνικών στερεότυπων παύει να προκαλεί αρνητική συναισθηματική αντίδραση όταν εκπληρωθούν τρεις βασικές ψυχολογικές προϋποθέσεις: 1. όταν προκύψει αντικειμενική αξιολόγηση του κοινωνικού περιγύρου και διαπιστωθεί ότι η ταύτισή τους με την κοινώς αντιλαμβανόμενη ευτυχία δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. 2. όταν αντιμετωπιστεί η βασική μειονεξία, βασισμένη στην αίσθηση «είμαι «κακός/κακιά» εάν δεν εκπληρώνω τις επιθυμίες ή προδιαγραφές των άλλων», η οποία αντικαθίσταται από την αντίληψη ότι εν γένει δεν υπάρχουν άνθρωποι καλοί και κακοί, ότι η διαφορετικότητα έγκειται στις διαφορετικές συνθήκες διαμόρφωσης της προσωπικότητας που συνοδεύονται από τα διαφορετικά βιώματα, ότι οι ίδιες οι έννοιες του «καλού» και του «κακού» είναι αρκετά σχετικές και ό,τι είναι «καλό» για ένα άτομο ή στις συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να μην είναι και τόσο «καλό» για άλλο άτομο ή στις διαφορετικές συνθήκες, ενώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις αυτό που εκτιμάται ως «καλό» μπορεί να μετατρέπεται σε «κακό». 3. τέλος, όταν γίνει αποδεκτό ότι η αγάπη με την ανιδιοτελή της έννοια χαρακτηρίζει μόνο τη σχέση του γονιού με το μικρό παιδί του λόγω της απόλυτης αδυναμίας και εξάρτησης του δεύτερου, ότι σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις πρόκειται για τις σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος και αμοιβαίας συναισθηματικής ικανοποίησης.



πανος    22/12/2014 06:51
Ειμαι 30 κ ψιλοαποτυχημενος για τα στανταρ της κοινωνιας αλλα κ τα δικα μου.Πιανω τον εαυτο μου να περναει εδω κ κανα χρονο αρκετη ωρα (30\\\\\\\'-1 ωρα +) με σκεψεις κ φαντασιωσεις μεγαλειου σε στυλ τι ωραια θα ταν να μουν ο καλυτερος ποδοσφαιριστης ή πρωθυπουργος ή επαναστατης.Οχι ως τωρινο βιωμα αλλα ως ιδανικη ζωη που θα θελα να χα... .το χω ψαξει λιγο κ βγηκα σε εναν ορισμο \\\\\\\"αποφενια\\\\\\\".επισης ειμαι διεγνωσμενος με ιδψ +καταθλιψη.Τις σκεψεις τις αποδιδω στην -οντως- μειωμενη αυτοπεποιθηση μου.Αν θελετε πες τε μου 2 σκεψεις πανω σ αυτο.Επισης τι ποσοστο των ανθρωπων με χαμηλη αυτοπεποιθηση φτανουν στον \\\\\\\"μεσο ορο\\\\\\\" της ανθρωπινης αυτοπεποιθησης?Ειναι παραλογο καποιος να εχει χαμηλη αυτοπεποιθηση?γτ εμενα μου φενεται μοιραιο για ενα ποσοστο του πλυθησμου.υπηρχε εποχη που δεν υπηρχαν ανθρωποι με χαμηλη αυτοπεποιθηση?κυκλοφορουν 1000αδες βιβλια του στυλ \\\\\\\"βρες την αυτοπεποιθηση σου τωρα!!\\\\\\\"..ε συγγνωμη αν καποιος ειναι κοντος χοντρος φαλακρος ασχημος κ φτωχος κ εχει αυτοπεποιθηση θεωρειται πνευματικα νορμαλ?Ευχαριστω

Ο βαθμός της αυτοπεποίθησης εξαρτάται από τον τρόπο αντίληψης, ο οποίος σίγουρα διαμορφώνεται κατά την ανατροφή του συγκεκριμένου ατόμου. Το υπάρχον σύστημα εκπαίδευσης και το γενικό κοινωνικό πλαίσιο ευνοούν την ανάπτυξη μειονεκτικής αίσθησης, καθώς με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η σχετική άνεση στη χειραγώγηση. Όταν ένα άτομο από την παιδική του ηλικία υιοθετεί την αντίληψη ότι «δεν αξίζει» για αυτό που είναι και αισθάνεται την ανάγκη συνεχώς να εκπληρώνει τις απαιτήσεις ή τις προσδοκίες των άλλων για να γίνει αποδεκτό, προφανώς εμφανίζονται περισσότερες πιθανότητες για το χειρισμό του, καθώς αρκεί να του υποδειχθεί ένα σταθερό πλαίσιο των κοινωνικών προτύπων ώστε να το τηρεί απαραβίαστα, αψηφώντας σε αρκετές περιπτώσεις τις προσωπικές ανάγκες ή προτιμήσεις. Οπότε, η αναζήτηση και η εύρεση της αυτοπεποίθησης προφανώς έγκειται στη διεύρυνση της γνωστικής βάσης και στην επακόλουθα βέλτιστη κατανόηση και αποδοχή του εαυτού, παρά στις έτοιμες συνταγές που σε πληθώρα προσφέρονται από τους τρίτους, σύμφωνα όμως με τη δική τους κοσμοθεωρία, δίκες τους ανάγκες, αξίες και προτιμήσεις και εντέλει σύμφωνα με τη δική τους υποκειμενική άποψη.



ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ    21/12/2014 09:56
καλημέρα.Μια γυναίκα 35 ετών,παντρεμένη με ένα μικρό παιδι, πόσο ανεξάρτητη απ τους γόνεις και τις αδερφές της θα έπρεπε να είναι? Αν ερχόταν σε καυγάδες με το σύζυγο της , ποιες θα έπρεπε να είναι οι προτεραιότητες της?

Για την προσωπική ισορροπία περισσότερη σημασία έχει η ικανοποίηση του ατόμου με την καθημερινότητά του. Σύμφωνα με αυτό και προσδιορίζονται οι προτεραιότητες, αρκεί να υπάρχουν πιθανότητες προσδιορισμού των πραγματικών προσωπικών προτιμήσεων και του διαχωρισμού τους από την ανάγκη σύμπτωσης με τα κοινωνικά πρότυπα, τα οποία σε αρκετό βαθμό επηρεάζουν την προσωπικότητά μας, αλλά κατά βάθος σε αρκετές περιπτώσεις δε συμπίπτουν απαραίτητα με τις προσωπικές ιδιαιτερότητες. Στην ουσία, πρόκειται για την ανάπτυξη ικανότητας παρατήρησης, κατανόησης και αποδοχής του εαυτού και για τη λειτουργία κυρίως βάσει των προσωπικών προτιμήσεων, η οποία και προκαλεί τελικά την αίσθηση ικανοποίησης με την καθημερινότητα, της αίσθησης που καθορίζει την ψυχολογική κατάσταση του κάθε ανθρώπου. Ενώ η σύμπτωση με τα κοινωνικά πρότυπα και γενικά, η προσπάθεια καθορισμού του αυστηρού πλαισίου του «πρέπει»,μόνο προσωρινά μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά, καθώς δεν είναι σε θέση να προβλέψει όλες τις λεπτομέρειες και τις ιδιαιτερότητες των μελλοντικών εξελίξεων και στη συνέχεια συγκρούεται με προσωπικές προτιμήσεις.



μ    13/12/2014 15:11
Καλησπέρα. Πόσο νόημα έχει για εσάς η φράση του Karl Jung \\\\\\\"Όλα όσα μας ενοχλούν στους άλλους μπορούν να μας οδηγήσουν στην κατανόηση του εαυτού μας\\\\\\\" ; Άραγε ισχύει όντως αυτό που λέμε, πως βλέπουμε στους άλλους μόνο ότι έχουμε μέσα μας ;

Η φράση του Jung έχει ανταπόκριση στην πραγματικότητα χάρη στο μηχανισμό απομνημόνευσης και επακόλουθης αντίληψης. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου θα μπορούσε να προσομοιαστεί με ένα λευκό χαρτί κατά τη γέννησή του, όσον αφορά τις αντιληπτικές του ικανότητες. Για να υπάρχει η δυνατότητα επεξεργασίας μιας πληροφορίας, η πληροφορία αυτή αρχικά είναι αναγκαίο να καταγραφτεί και να αποθηκευτεί στη μνήμη ως συνέπεια ενός έμπρακτου γεγονότος και της συναισθηματικής του αξιολόγησης. Η καταγραφή στη μνήμη επιτρέπει την επακόλουθα λογική επεξεργασία σε μορφή σύγκρισης της παλαιάς πληροφορίας με κάποια νέα, η οποία σχετίζεται με την προηγούμενη ως προς τον τρόπο επίδρασης και αντίστοιχης συναισθηματικής εκτίμησης. Οπότε, το κάθε τι που είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε κατά μια έννοια πρέπει να είναι εν μέρη γνωστό από τις προηγούμενες μας εμπειρίες. Εάν αντιμετωπίσουμε κάτι παντελώς άγνωστο, κάτι για το οποίο δεν έχουμε καμία άμεση ή έμμεση πληροφόρηση, η δυνατότητα αντίληψής του θα είναι μηδενική. Επομένως, όταν κάτι μας ενοχλεί στους συνανθρώπους μας (προκαλεί αρνητικά συναισθήματα), αυτό μας παρέχει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε κατά βάση ότι: 1. θεωρούμε υποχρεωτική μια διαφορετική κατάσταση σύμφωνα με τη δική μας τάξη των πραγμάτων, 2. δεν κατανοούμε και δε δεχόμαστε τη διαφορετικότητα των άλλων ως συνέπεια της ελλιπούς γνωστικής βάσης και ελλιπούς αντικειμενικότητας, 3. κατά την εμπειρική μας πορεία έχουμε εκπαιδευτεί και έχουμε υιοθετήσει την αρνητική ή την επικριτική εκτίμηση του συγκεκριμένου ζητήματος ή της συγκεκριμένης ιδιότητας βάσει του απόλυτου σκεπτικού αξιολόγησης των εννοιών «καλό» και «κακό». Είναι προφανές ότι όλες αυτές πληροφορίες παρέχουν τη δυνατότητα πληρέστερης κατανόησης του εαυτού μας και της επακόλουθης εξέλιξής του εφόσον υπάρχουν αρκετά ισχυρά κίνητρα για την υλοποίηση της διαδικασίας αυτής σε μορφή των προηγούμενων προβληματισμών ή αρνητικών εμπειριών.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>