ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1027 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


    02/01/2013 15:27
Θα μπορουσατε να εξηγήσεται τι είναι οι υποσεινηδητες σκεψεις και πως εχουν τετοια εξουσία επάνω στη λογικη σκεψη;

Το υποσυνείδητο αποτελείται από τις σκέψεις, παρορμήσεις, ανάγκες, αλλά περισσότερο από τα βιώματα, τα οποία απωθούνται για διαφόρους λόγους (ανεπαρκής αξιολόγηση της σημασίας, σύγκρουση με το «πρέπει», απαγορεύσεις και περιορισμοί των κοινών αντιλήψεων κ.λπ.), αλλά παραμένουν να έχουν αρκετή σημασία για τη συγκεκριμένη προσωπικότητα, και παράλληλα δεν συνειδητοποιούνται ως συνέπεια των αμυντικών ψυχολογικών μηχανισμών βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=421219484602521&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater



    01/01/2013 20:33
Eυχαριστώ εκ νέου για την απαντησήσας, ευχομαι ολοθερμα υγεια ,και ευτυχια σε΄σας και την οικογενειασας.Πως ,ομως εξηγείται το φαινόμενο της αποτομης εναλλαγης της θυμικής καταστασης ενός ατόμου,αρκετες φορες την ιδια ημερα και χωρις καποιο προφανή λογο ,και οχι μόνο αυτό αλλα να΄ναι και τοσο έντονη η πτωση ωστε να αρχιζεις να πιστευεις οτι μονο ο θανατος μπορει να σε λυτρωσει,και αμεσως μετα χωρις καποιο προφανη παλι λογο να αρχίσεις να επανερχεσαι σε μια κατασταση υποφερτή.Εχετε υποστηρίξει οτι ολα αυτα είναι καμπανακια ,που μας προειδοποιουν για αλλαγες που πρεπει να κανουμε ,αλλα οταν αυτα προκαλουνται απο εξωτερικα εραιθησματα το καταλαβαινω, οπως καταλαβαινω ακομα οταν προκαλουνται απο σκέψεις ,οταν όμως εμφανιζονται απο το πουθενα τι γινεται;

Η λαϊκή παροιμία «Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά» αντικατοπτρίζει τη σοφία των προγόνων μας και με σαφήνεια καθιστά την αρχή τις διαλεκτικής «Κάθε συνέπεια έχει τις δίκες της αιτίες και αφορμές». Το ότι δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τις αιτίες απλά σημαίνει ότι η γνωστική βάση που κατέχουμε την τρέχουσα περίοδο δεν αντιστοιχεί στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης προσπάθειας. Η κάθε διακύμανση της διάθεσης αντανακλά τη συναισθηματική εκτίμηση των παραγόντων που μας περιβάλλουν, όταν ένα βαθύτερο γενικό συναισθηματικό πλαίσιο που διαμορφώνει την προδιάθεση της εκτίμησης, εκδηλώνεται με συγκεκριμένες αφορμές της καθημερινότητας. Η άγνοια των αιτιών και των αφορμών αυτών δε σημαίνει την απουσία τους.



Ειρηνη    22/12/2012 03:17
ΣΑΣ ΕΧΩ ΣΤΕΙΛΕΙ ΣΤΙΣ 15/12/2012. ΜΟΥ ΕΙΠΑΤΕ ΟΤΙ Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΘΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ Κ Η ΝΤΡΟΠΗ. ΔΗΛΑΔΗ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΚΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥΣ ΤΟ ΘΥΜΟ κΑΙ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ; ΑΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΔΗΛΑΔΗ ΘΥΜΟ Κ ΝΤΡΟΠΗ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΨΥΧΙΚΗ ΜΑΣ ΓΑΛΗΝΗ; ΕΠΙΣΚΕΥΤΗΚΑ ΜΙΑ ΕΙΔΙΚΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΚΑΙΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΤΙΜΠΟΡΕΙ ΝΑΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΘΥΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ. ΕΚΕΙΝΗ ΜΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕ ΟΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΘΥΜΩΣΩ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ. Η ΛΟΓΙΚΗ ΜΟΥ ΜΟΥΛΕΕΙ ΟΤΙΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΑΥΤΟ. ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΤΕ; ΕΠΙΣΗΣ Η ΨΥΧΙΚΗ ΗΡΕΜΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΔΥΝΑΜΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ; ΕΠΙΣΗΣ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ Η ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΕΩΣ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΕΚΟΥΑΛΙΚΗ ΖΩΗ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ;

Αγαπητή Ειρήνη, και ο θυμός και η ντροπή έχουν ως βάση τις ανασφάλειες, οι οποίες και αποτελούν την αρχική αίτια των συναισθημάτων αυτών. Ένα μη ανασφαλή άτομο δεν θα αισθάνεται την ανάγκη ούτε να ντρέπεται, ούτε να θυμώνει. Επομένως εάν αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι αρχικές αιτίες, δεν θα προκύψουν και οι συνέπειες τους, και θα δημιουργηθούν ισχυρές προϋποθέσεις για την επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας. Όντως, κατά τη διάρκεια της προσπάθειας διαφορετικής προσέγγισης της πραγματικότητας υπάρχει ένα σοβαρό ενδεχόμενο αρχικής επιδείνωσης του θύμου και της ντροπής, διότι το άτομο συνεχίζει να αντιλαμβάνεται, να σκέπτεται και να λειτουργεί με παλιό, γνώριμο τρόπο. Ωστόσο, όσο θα προχωρεί η διαδικασία εκμάθησης, τόσο το άγνωστο θα μετατρέπεται σε γνωστό, και τόσο ο φόβος και οι ανασφάλειες θα αντικαθίστανται από τη λογική και από το σχέδιο δράσης, το οποίο θα στοχεύει την ικανοποίηση του ατόμου με την καθημερινότητα, τη βασική προϋπόθεση για την επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας. Και αυτό σημαίνει ότι η ίδια η ψυχοθεραπεία δεν στοχεύει την ενίσχυση του θύμου, και της ντροπής. Απλά, κατά τη διάρκεια ενθάρρυνσης του ατόμου προς την ελευθερία έκφρασης των συναισθημάτων του, αναγκαία για την επίτευξη της σχέσης εμπιστοσύνης και αποδοχής, τα συναισθήματα, που έχουμε εκπαιδευτεί να αποφεύγουμε, να κρύβουμε και να καταπιέζουμε, εξωτερικεύονται πιο έκδηλα.



Χαρά    20/12/2012 02:37
Δεν αντέχω άλλο. 24 χρονών αλλα νιώθω να έχω γεράσει.. Ασταμάτητες σκέψεις, δεν μπορώ να σταματήσω να αναλύω τα πάντα και να αγχώνομαι για τα πάντα. 5 χρόνια έκανα ψυχοθεραπεία και ναι, είμαι πάρα πολύ καλύτερα και πιθανότατα δεν θα ξαναγίνω ποτέ όπως ήμουν παλιότερα αλλά δεν είμαι για μπράβο σ\\\\\\\'αυτή τη φάση και \\\\\\\"όλα θα πάνε καλά, έχεις κάνει σημαντική πρόοδο.\\\\\\\".. Όσα έχουν μείνει αδιόρθωτα στον τρόπο σκέψης μου με έχουν γονατίσει. Δεν μπορώ να γελάσω. Δεν μπορώ να χαλαρώσω. Ούτε σεξ δεν μπορώ να κάνω και να το νιώσω όπως ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Δεν νιώθω καμία ανάγκη πια. Δεν ξέρω να ικανοποιώ τον εαυτό μου σε τίποτα, από τον καφέ με μια γνωστή μέχρι να κάνω έρωτα με τη σχέση μου. Έχω μείνει μόνη. Κι ομως είχα τόσους φίλους παλιά.. Δεν αντέχω άλλο. Γιατί σε μένα; Γιατί να μην είμαι μια απλή 24χρονη κοπέλα που διασκεδάζει όσο είναι ακόμη τόσο νέα και είμαι ετσι; Γιατί εγώ; Γιατί για τα απλά πράγματα, όπως το να μπορώ να μην σκέφτομαι 24/7 να πρέπει να λιώσω στην ψυχοθεραπεία; Θα γίνω καλά; Τώρα δεν κάνω. Έφυγα από την πόλη σπουδών μου όπου ήταν η ψυχολόγος μου και τώρα πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή με κάποιον που δεν έχει ιδέα ποια είμαι, πως σκέφτομαι, πόσο ταλαιπωρούμαι, πόσο δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ τους ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένου του/της ψυχολόγου). Και δεν έχω καν χρήματα. Και στις 2:30 το ξημέρωμα, με όλο κι όλο 3 ώρες ύπνου από την προηγούμενη μέρα, γράφω σε σας σε μια προσπάθεια να μιλήσω όπως όταν έκανα συνεδρίες. Δεν μπορώ ούτε να κοιμηθώ. Βάρος στο στήθος μου. Βάρος στο κεφάλι μου. Βάρος στην ψυχή μου. Θέλω να φωνάξω βοήθεια αλλά δεν ξέρω που. Θέλω να σταθώ στα πόδια μου αλλά είμαι στο πάτωμα και σέρνομαι. Δεν θα γίνω ποτέ ευτυχισμένη; Γιατί; Γιατί..;

Αγαπητή Χαρά, σε αρκετές περιπτώσεις όταν οι αλλαγές μας τρομάζουν και φαίνονται εκ’ της πρώτης εκτίμησης να χειροτερεύουν την συνηθισμένη κατάσταση, η πορεία των πραγμάτων εκ των υστέρων αποδεικνύει το αντίθετο. Δεν αποκλείεται ότι ο αποχωρισμός από την ψυχολόγο που είχες συνηθίσει να μετατραπεί σε ένα κίνητρο αρκετά ισχυρό ώστε να σε ωθήσει στις προσπάθειες εύρεσης πιο αποτελεσματικών λύσεων και να είναι σε θέση να βοηθήσει να επιμένεις στις προσπάθειες αυτές. Το ότι ο τρόπος σκέψης σου δεν άλλαξε έως τώρα δεν σημαίνει ότι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί εν γένει, διότι ο τρόπος που σκεπτόμαστε δεν είναι κάτι που το έχουμε εξ αρχής, αλλά διαμορφώνεται κατά την ανατροφή και επηρεάζεται από το περιβάλλον. Όταν μια διαμόρφωση επηρεάζεται αρνητικά, αυτό σημαίνει ότι η ίδια διαδικασία μπορεί να επηρεαστεί και προς θετική κατεύθυνση, αρκεί να χρησιμοποιηθεί η κατάλληλη προσέγγιση. Όσον αφόρα την πεποίθηση σου ότι οι άλλοι είναι καλύτερα από σένα, αυτό προφανώς οφείλεται στην μειωμένη αυτοεκτίμηση, χαρακτηριστική για τα άτομα που αντιμετωπίζουν «μεμπτά», κατά την κοινή αντίληψη, ψυχολογικά προβλήματα, διότι συχνά ακούγεται: «Καλύτερα να με πονούσε κάτι άλλο». Ωστόσο ο πόνος είναι πόνος, άσχετα με το γεγονός εάν πονά το πόδι, το στομάχι ή η ψυχή. Ενώ ο καθένας από εμάς μπορεί να εκτιμήσει μόνο τον πόνο που έχει αισθανθεί. Για το λόγο αυτό τα προβλήματα των άλλων μας φαίνονται λιγότερο επώδυνα.



    16/12/2012 11:43
Καλημέρα σας. Έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτό μου δημιουργεί ένα θέμα στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ας πούμε αγχώνομαι όταν μιλάω με άτομα που δεν γνωρίζω καλά (διότι θέλω να δίνω καλή εντύπωση και να είμαι ενδιαφέρον άτομο, πράγμα για το οποίο προσπαθώ υπερβολικά ενώ δεν θα έπρεπε), επίσης όταν συμβαίνει αυτό, νιώθω περίεργα να εστιάσω στο βλέμμα του συνομιλητή μου και σκέφτομαι πως μπορεί να του φαίνομαι, τι εικόνα έχει σχηματίσει για μένα όταν με παρακολουθεί, κλπ. Επιπλέον πολλές φορές έχω παρατηρήσει τον εαυτό μου ν\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' αντιγράφει κάποιους μόνο ως προς το κομμάτι του ύφους τους, δεν μιμούμαι δηλαδή κινήσεις, απόψεις, φωνές, αλλά τον τρόπο, το στυλ που μιλάνε. Αυτό βέβαια δεν γίνεται αντιληπτό απ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' τους άλλους, όμως το γνωρίζω εγώ και μ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' ενοχλεί. (Ασχολιόμουν με το θέατρο για χρόνια και επίσης είναι κάτι που έκανα από μικρή στους φίλους μου. Όπως καταλαβαίνετε είναι συνήθεια χρόνων, τώρα βέβαια δεν μου φαίνεται τόσο αστείο όσο τότε, αλλά με προβληματίζει γιατί πλέον μόνο ανωριμότητα δείχνει). Όλα τα παραπάνω δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση. Δηλαδή γενικά μπορεί να έχω μια κακή εικόνα του εαυτού, όμως δεν αντιμετωπίζω καθημερινά τέτοια \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"εμπόδια\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" στην επικοινωνία μου με τους άλλους. Πρέπει ν\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' ασχοληθώ περισσότερο με τον εαυτό μου και να τονίσω την αυτοπεποίθησή μου (πράγμα που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα σαν ιδέα γιατί έχω βαρεθεί ν\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' ασχολούμαι συνεχώς με το εγώ μου); Μήπως όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι δεν έχω προσωπικότητα; (γιατί θυμάμαι ότι μικρή πάλι, προσπαθούσα να έχω συνέχεια πρότυπα) Τι θα μπορούσα να κάνω; Ευχαριστώ.

Η ανάγκη να εντυπωσιάζουμε τους άλλους προέρχεται από την προσκόλληση στην παιδική ηλικία, όταν καλούμασταν να είμαστε «καλοί», δηλαδή να είμαστε υπάκουοι και να ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις, στις προτιμήσεις, στις επιλογές και στα μετρά των γονιών μας ώστε να μπορούμε να εισπράττουμε σε αντάλλαγμα την προσοχή και την φροντίδα τους, οι οποίες κοινώς ονομάζονται αγάπη. Η κατάσταση αυτή όμως δεν αντιστοιχεί στην ενήλικη πραγματικότητα, όπου η πραγματική εκτίμηση δεν εξαρτάται τόσο από αυτό που είμαστε, αλλά από αυτό που προσφέρουμε στο συγκεκριμένο άτομο, οι προτιμήσεις του οποίου μπορούν, και σε αρκετές περιπτώσεις πράγματι διαφέρουν από αυτά που εμείς έχουμε διδαχθει να αξιολογούμε ως «καλό» , επειδή η έννοιες του «καλού» και του «κακού» είναι σχετικές. Για παράδειγμα, ένας ιατρός μπορεί να κερδίζει τις αρχικές εντυπώσεις όταν η συμπεριφορά του συμβαδίζει με τα κοινώς αποδεκτά θετικά κριτήρια, αλλά εάν ο ίδιος ο ιατρός δεν κατέχει επαρκώς το αντικείμενο του επαγγέλματος του, το οποίο έχουν πραγματικά ανάγκη οι άνθρωποι που απευθύνονται σε αυτόν, τελικά θα επικρατήσει η χρησιμότητα του στο συγκεκριμένο τομέα και οι πελάτες του θα στραφούν στην αναζήτηση ενός άλλου επαγγελματία, ο οποίος ίσως να μη μπορεί να κερδίσει τις αρχικές εντυπώσεις, αλλά θα τους προσφέρει την πραγματική λύση. Το ίδιο σχήμα λειτουργεί και στις υπόλοιπες διαπροσωπικές σχέσεις των ενηλίκων. Με αλλά λόγια, όσο ελκυστική και να είναι η πρώτη εντύπωση και γενικά η κάθε εντύπωση, σε τελική ανάλυση πάντα επικρατεί η αντικειμενική πραγματικότητα, διότι η εντύπωση είναι υποκειμενική και δεν αντέχει τη δοκιμασία του χρόνου εφόσον δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.



    15/12/2012 22:56
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΊΣ ΝΑ ΞΈΡΕΙΣ ΠΟΙΑ ΚΑΤΕΎΘΥΝΣΗ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΉΣΕΙΣ ΏΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟ ΛΆΘΟΣ ΤΟ ΑΡΧΙΚΌ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΓΊΝΕΙ ΣΤΗΝ ΣΚΈΨΗ ΣΟΥ ΣΕ ΠΑΛΑΙΌΤΕΡΟ ΧΡΌΝΟ ΤΗΣ ΖΩΉΣ ΣΟΥ? ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΊΣ ΝΑ ΒΟΗΘΉΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΙΔΙΚΌ ΏΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΉΣΕΙ? ΤΙ ΑΚΡΙΒΏΣ ΨΆΧΝΟΥΜΕ? ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΏΣ ΘΑ ΤΌ ΨΆΞΟΥΜΕ? ΝΟΙΏΘΩ ΌΤΙ ΕΊΝΑΙ ΈΝΑΣ ΦΑΎΛΟΣ ΚΎΚΛΟΣ ΤΑ ΛΆΘΗ ΠΟΥ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΌΛΟ ΤΑ ΊΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΊΔΙΑ ΛΆΘΗ ΧΩΡΊΣ ΚΑΜΊΑ ΠΡΌΟΔΟ ΣΕ ΌΛΗ ΤΙ ΔΊΚΗ ΜΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΑ ΖΩΉ. ΦΟΒΆΜΑΙ ΤΟ ΘΥΜΌ ΤΟ ΟΠΟΊΟ ΊΣΩΣ ΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΉΣΕΙ ΈΝΑΣ ΕΙΔΙΚΌΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΎΣ ΜΟΥ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ. ΝΟΙΏΘΩ ΌΜΩΣ ΣΤΆΣΙΜΗ ΕΔΏ ΚΑΙ ΠΟΛΛΆ ΧΡΌΝΙΑ ΕΊΜΑΙ ΣΤΟ ΊΔΙΟ ΣΗΜΕΊΟ ΚΑΙ ΕΧΩ ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΤΗΣ ΊΔΙΕΣ ΑΝΤΙΔΡΆΣΕΙΣ. ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΊ ΔΕΝ ΜΟΥ ΦΑΊΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΌΣΟ ΕΙΔΙΚΟΊ. ΣΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΎΝ ΘΥΜΌ. ΊΣΩΣ ΈΝΑΣ ΚΛΗΡΙΚΌΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΌΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΎΣΕ ΝΑ ΒΟΗΘΉΣΕΙ ΚΑΛΎΤΕΡΑ? ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ ΣΕ ΒΟΗΘΆΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΊΣ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ. ΨΆΧΝΩ ΨΆΧΝΩ ΤΌΣΑ ΧΡΌΝΙΑ ΜΌΝΗ ΜΟΥ ΌΜΩΣ ΑΛΛΆ ΝΟΙΏΘΩ ΌΤΙ ΚΆΤΙ ΜΕ ΕΜΠΟΔΊΖΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΉΣΩ. ΝΟΙΏΘΩ ΌΤΙ ΕΧΩ ΚΟΛΛΉΣΕΙ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ ΝΑ ΒΡΏ ΤΟ ΑΡΧΙΚΌ ΑΊΤΙΟ. ΟΎΤΕ ΞΈΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΒΡΩ ΟΎΤΕ ΑΝ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ.

Αγαπητή Αναγνώστρια, ο στόχος και η υποχρέωση του ειδικού είναι να βοηθήσει τους πελάτες του να ξεφύγουν από την παγίδα του θύμου και της ντροπής μέσω της γνώσης. Ο θυμός σε κάθε περίπτωση αποτελείται από προσπάθεια κάλυψης κάποιας ανασφάλειας, η οποία συνήθως αφόρα κυρίως τις εμπειρίες της παιδικής ηλικίας και δεν αντιστοιχεί στην παρούσα ενήλικη πραγματικότητα. Στην περίπτωση αυτή η γνώση βοηθά τη συνειδητοποίηση της διαφοράς μεταξύ του νοητού και πραγματικού και αυτό σταδιακά αφαιρει το έδαφος από τις ανασφάλειες. Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που χαρακτηρίζει μόνο τον άνθρωπο και αποσκοπεί τη χειραγώγηση της συμπεριφοράς του, βασισμένη στην ανάγκη τελειότητας και στη σύγκριση με άλλους. Και εδώ η γνώση μας προσφέρει την απομυθοποίηση της ανάγκης της τελειότητας και την αποδοχή του γεγονότος ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απόλυτα καλοί ή απόλυτα κακοί, αλλά υπάρχουν άνθρωποι διαφορετικοί, και το γεγονός ότι η διαφορετικότητα τους δεν συμβαδίζει με τις δίκες μας αξίες ή με τις αξίες των άλλων δεν σημαίνει ότι εμείς ή οι άλλοι έχουμε το δικαίωμα να τους χαρακτηρίζουμε ως κακούς. Και γενικά οι έννοιες «καλό» και «κακό» είναι σχετικές και αυθαίρετες. Όταν λοιπόν μια τέτοια γνώση εδραιωθεί στη συνείδηση του ανθρώπου και τεκμηριωθεί αρκετές φορές έμπρακτα, στην καθημερινότητα του, προκύπτουν ισχυρές προϋποθέσεις για την επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας, η οποία σημειωτέον δεν αντιστοιχεί στην ευτυχία και χαρά που αναζητάμε οι περισσότεροι.



Μαργαριτα    11/12/2012 21:05
Σας ευχαριστω πολυ που μου απαντησατε! Κατι τελευταιο που θελω να ρωτησω... Πριν απο 3 χρονια μου συνεβει ενα ασχημο γεγονος και απο τοτε σχεδον καθε μερα με πιανει αγχος, φοβος και στεναχωρια που με ποναει ψυχικα. Παιρνω καθε βραδυ Minitran 2-25, αλλα τιποτα. Μερικες φορες με πιανουν και κρισεις αγχους με δυσπνοια και δεν μπορω να στρεψω την σκεψη μου αλλου. Μπορει να ξεπεραστει κατι τετοιο? Γιατι 3 χρονια ειναι ηδη πολλα.

Αγαπητή Μαργαρίτα, ένα άσχημο γεγονός συνήθως αποτελεί την αφορμή για να φανερωθεί έκδηλα ο αρνητικός τρόπος σκέψης. Οι αρχικές αιτίες, κατά κανόνα, οφείλονται στον τρόπο αντίληψης, ο οποίος διαμορφώνεται κατά την ανατροφή, και κατά ένα μεγάλο μέρος του αντιγράφεται από το παράδειγμα των γονιών. Επομένως, η αποτελεσματική υπέρβαση του θα εξαρτάται από το βαθμό αλλαγής των αντιλήψεων που εμποδίζουν να εκτιμηθούν οι θετικές πλευρές του κάθε γεγονότος, και από το βαθμό της ανάκτησης της χαμηλής αυτοπεποίθησης.



Κυριακος    05/12/2012 11:28
Καλησπερα, Κατα καιρους βασιζομαι σε γεγονοτα που εχουν πραγματικη βαση στην ζωη μου (π.χ εργασιακα) και πλαθω απο το πουθενα ενα ανυποστατο σεναριο για το πως μπορει να εξελιχθουν με βαρυτατες συνεπειες για εμενα. Δηλαδη σκεφτομαι π.χ οτι καποιος θα παει να πει κατι για εμενα η καποιος αλλος θα κανει κατι κακο σε εμενα, χωρις ομως αυτο να εχει καμια βαση. Αποτελεσμα ειναι να το σκεφτομαι συνεχεια οτι εχει γινει ετσι (χωρις να γινεται φυσικα) και να ερμηνευω τις συμπεριφορες των αλλων πανω στο σεναριο που εχω πλασει. Δεν ξερω πως να το αποφυγω γιατι πραγματικα με επηρεαζει αρνητικα.

Αγαπητέ Κυριάκο, η εμμονή στον αρνητικό τρόπο σκέψης συνήθως αποτελείται από προσπάθεια διαφυγής από άλυτες ψυχολογικές συγκρούσεις και από τη δυσάρεστη καθημερινότητα, και βασίζεται στον αμυντικό μηχανισμό του εγκεφάλου, ο οποίος, δημιουργώντας μια μόνιμη εικονική εστία αρνητικής έντασης, αποσπάται από τις άκαρπες προσπάθειες επίλυσης προβληματικών καταστάσεων της πραγματικότητας. Επομένως, όταν θέλουμε να υπερβούμε μια τέτοια κατάσταση, πρωτίστως προκύπτει η ανάγκη αποδοχής της αντίληψης ότι η αρνητική αντίληψη και το βίωμα του υποθετικού μέλλοντος καλούνται να καλύψουν την προβληματικότητα της καθημερινότητας μας. Όταν θα είμαστε σε θέση να αποδεχθούμε αυτό, θα μπορέσουμε μεταβούμε σε δεύτερο στάδιο, στην ανάλυση της καθημερινότητας μας και στην αλλαγή των πραγματικών, δυσάρεστων για εμάς καταστάσεων, και αυτό αποτελεί την ουσία αντιμετώπισης τέτοιου τύπου προβλημάτων, που θα συνοδεύεται από μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.



Αναγνώστρια    24/11/2012 01:21
Καλησπέρα σας! Έχω καιρό να σας γράψω, αλλά έχω μια απορία και πιστεύω ότι θα μπορούσατε να μου δώσετε τα φώτα σας, άλλωστε η άποψή σας μετράει. Η ερώτηση μου απορρέει από γενικές παρατηρήσεις. Ας πούμε τις προάλλες μιλούσα με συγγενείς της τρίτης ηλικίας και μου εξιστορούσαν γεγονότα της ζωής τους και αναμνήσεις. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι άνθρωποι που είχα μπροστά μου. Άνθρωποι που πέρασαν σωματικές κακουχίες, πολέμους, ενδοοικογενειακή βία, ανασφάλεια, φτώχεια, αρρώστιες, θανάτους, έλλειψη των απαραιτήτων για την εκπλήρωση βασικών αναγκών..κλπ κλπ. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι ήταν και είναι ισορροπημένοι, δεν λύγισαν, δεν αυτοκτόνησαν (προφανώς), δεν έχασαν την ψυχραιμία και την λογική τους, διατηρούν το γέλιο τους. Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι δεν έχω μια απάντηση για την αδυναμία των σημερινών ανθρώπων που δεν αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες με ανθρώπους προηγούμενων γενιών και όμως τα χάνουν αμέσως, τους δημιουργούνται ψυχολογικά προβλήματα, παραιτούνται απ\\\\\\\' την ζωή (μεταφορικά και κυριολεκτικά) δεν έχουν καθόλου δύναμη και δεν μπορούν να διαχειριστούν καταστάσεις. Τι φταίει; Υποψιάζομαι ότι η παιδεία έχει κάνει τους ανθρώπους μαλθακούς, ο πολιτισμός, η υπερκαταναλωτική μας κοινωνία και η ραγδαία αύξηση της τεχνολογίας που βελτιώνει ποιοτικά τη ζωή δεν προσφέρει βιώματα στα οποία θα μπορούσε κανείς να σκληραγωγηθεί. Αλλά να που τέτοια βιώματα εμφανίζονται τα τελευταία έτη όλα και πιο συχνά και μας βρίσκουν απροετοίμαστους. Τι θα μπορούσε να γίνει άραγε γι αυτό;! Με ενδιαφέρει η άποψη σας για το θέμα, ευχαριστώ!

Αγαπητή Αναγνώστρια, για να προσαρμοστεί κανείς στα νέα, δυσάρεστα δεδομένα είναι αναγκαίο να περάσει, σύμφωνα με την υπάρχουσα κοινή ψυχολογική δομή, η περίοδος του ψυχολογικού «πένθους» για τη «χαμένη» και επιθυμητή προηγούμενη κατάσταση, ώστε να αρχίσουν προσπάθειες αντιμετώπισης των νέων δεδομένων. Η υπόθεση σου για το τρόπο ζωής με αύξηση τεχνολογικών επιτευγμάτων και υπερκαταναλωτισμού είναι εύστοχη, αλλά αυτές είναι συνέπειες. Οι αιτίες, όπως πάντα στην περίπτωση των ψυχολογικών συγκρούσεων, βασίζονται στον τρόπο αντίληψης, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν έχει αλλάξει συγκριτικά με το παρελθόν. Ο άνθρωπος, όπως παλιά, έτσι και στις ημέρες μας, πιστεύει ότι η αίσθηση της ευτυχίας πρέπει να συνοδεύεται από την κατάσταση μόνιμης απραγίας, όταν παράλληλα θα υλοποιούνται όλες οι επιθυμίες του, εξού και η κοινή αντίληψη του παράδεισου. Η διάφορα είναι στο ότι στις παλιότερες εποχές υπήρχε η πίστη για το μέλλον ή για τη μεταθανάτια ζωή, ενώ ο σύγχρονος άνθρωπος κατά ένα μέρος είχε πειστεί ότι τέτοιες εποχές έφτασαν ή έχουν σχεδόν φτάσει., και έτσι επιδιδόταν (με την παρότρυνση του συστήματος) στην ατελείωτη προσπάθεια ικανοποίησης όλων των επιθυμιών. Ολόκληρα έθνη ζούσαν προκαταβολικά στα πλαίσια τέτοιας νοοτροπίας, αδιαφορώντας σαν μικρά παιδιά για τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την εκπλήρωση αυτών των επιθυμιών και για τις ενδεχόμενες συνέπειες σε μορφή της κρίσης χρέους που εμφανίζει η συντριπτική πλειοψηφία των σύγχρονων ανεπτυγμένων κρατών. Από την άλλη πλευρά, έχουμε εκπαιδευτεί να αντιλαμβανόμαστε τραγικά την κάθε δυσκολία που μας προκύπτει, όταν η δυσκολία αυτή δεν έχει προβλεφτεί ή όταν δεν είμαστε σε θέση να την υπερβούμε εύκολα και γρήγορα. Η περίοδος που διανύει η χώρα μας είναι η υπενθύμιση ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως θα τα θέλαμε εμείς. Ταυτόχρονα αποτελεί ένα αρκετά ισχυρό κίνητρο για να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας, και να μάθουμε να ζούμε αντίστοιχα με την πραγματικότητα, αφήνοντας στο παρελθόν την παιδική ανάγκη για παραμύθια και θαύματα, και αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για την προσωπική πορεία και για την προσαρμοστικότητα μας.



Katerina    23/11/2012 17:48
Γεια σας. εχω 2 βασικα προβληματα. 1) οι κολλητες μου με εχουνε τελειως γραμμενη. ειμαστε 4. ολο κανουνε σχεδια χωρις εμενα δε με υπολογιζουν καθολου και γενικως συμπεριφερονται σαν να μην υπαρχω..τι μπορω να κανω?? 2) το αγορι που ημουνα κολλημενη εδω και 3 μηνες ηταν ετοιμο να κανει κατι αλλα εγω η μαλακο τον απεφυγα επειδη κομπλαρα και τωρα δε μιλαμε πια,εδω και κανα δυο βδομαδες μου μιλαει ελαχιστα ενω μιλαγαμε ολη μερα..πως να τον ξανακερδισω??

Αγαπητή Κατερίνα, φαίνεται πως τα προβλήματα του σου οφείλονται σε ένα γενικό πλαίσιο χαμηλής αυτοεκτίμησης, βασισμένο στο φόβο της μοναξιάς, τις πληροφορίες, σχετικές με τους μηχανισμούς του οποίου, έχω αναρτήσει στην πρόσφατη απάντηση στη zenia 20/11/2012 15:16



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>