ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1006 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


syni    18/07/2012 16:50
Καλησπέρα, είμαι 29 χρονών και ακόμη σπουδάζω.Για την ακρίβεια είμαι στο 10ο έτος μιας σχολής, η οποία κανονικά διαρκεί 5χρόνια. Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια δούλευα και έτσι κάπως δικαιολογούσα το γεγονός που δεν έχω τελειώσει τη σχολή. τώρα μου έχει μείνει μόνο η διπλωματική την οποία ξεκίνησα το χειμώνα και τώρα την τελειώνω. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είμαι ικανοποιημένη με τα αποτελέσματα της διπλωματικής και νοιώθω ότι για άλλη μια φορά απέτυχα. Το ερώτημα μου είναι ότι πως μπορεί ένας άνθρωπος να νιώσει καλά όταν 10 χρόνια ουσιαστικά δεν κάνει τίποτα;και να τελειώσω τη σχολή με αυτόν τον τρόπο τι νόημα θα έχει αφού ούτε βαθμό θα έχω, δεν θα έχει κάποια αξία για μετά. Δηλαδή νιώθω ότι φτάνω τα 30 και δεν έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου και πως συνεχίζει κάποιος από δω και πέρα΄;ούτε στα συναισθηματικά μου δεν έχω αποκομίσει κάτι όλα αυτά τα χρόνια,ούτε καν εμπειρίες.

Αγαπητή syni, ίσως να μην είναι περιττό να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε ότι την κάθε περίοδο της ζωής μας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε την τρέχουσα στιγμή, για την επίτευξη του οποίου έχουμε εκπαιδευτεί και καταβάλλει ανάλογες προσπάθειες. Αυτό θα είναι περισσότερο αποτελεσματικό, παρά από το να συγκρινόμαστε συνέχεια με άλλους, οι όποιοι, προφανώς, είχαν τις δίκες τους συνθήκες ανατροφής, διαπαιδαγώγησης και εκπαίδευσης, διαφορετικές από τις δίκες μας. Δεν ήταν δική μας ευθύνη (για να έχουμε τις ανάλογες ενοχές), που είχαμε ασθενέστερη βάση για την επίτευξη κάποιων πραγμάτων, ωστόσο τώρα είναι δική μας ευθύνη να κατανοήσουμε αυτό που δε μας ικανοποιεί και, χωρίς να ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε, να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε το θεμιτό.



Eleni    16/07/2012 00:14
κ.Κοτανίδη σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση που μου δώσατε στις 11.7. Εχω ακόμα μία ερώτηση: πώς μπορούμε να ορίσουμε την \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"? Ο κάθε άνθρωπος νομίζει με τον τρόπο που σκέφτεται ότι εκέινος έχει αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας και όχι ο διπλανός του. Υπάρχει τελικά η αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας? Κι αν ναι, πώς ορίζεται με απλά λόγια? Σας ευχαριστώ πολύ.

Αγαπητή Ελένη, την αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας την ορίζει η ίδια η πραγματικότητα, ή μάλλον, η προβληματικότητά της. Επειδή όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές των ζωντανών οργανισμών αποσκοπούν στην προσαρμογή στο περιβάλλον, με στόχο, την επιτυχή επιβίωση, τα δυσάρεστα, τα μη αναμενόμενα αποτελέσματα σημαίνουν, ότι η αντίληψη, την οποία έχουμε τη συγκεκριμένη στιγμή δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, και αυτό δε μας επιτρέπει να προσαρμοστούμε ή να αντιδράσουμε αποτελεσματικά. Για παράδειγμα, εάν κάποιος άνθρωπος, που δεν έχει δει ποτέ τηλεόραση και δε γνωρίζει τι είναι αυτό, προφανώς, βλέποντας για πρώτη φορά, ας πούμε, κάποια τροφή στην οθόνη, θα προσπαθήσει να την πιάσει. Η πρώτη αποτυχία δε θα τον πτοήσει, θα ξανακάνει προσπάθειες. Μόνο όταν οι προσπάθειές του θα επαναληφθούν τόσες φορές, ώστε να πειστεί ότι η προηγούμενή του αντίληψη ή οι προηγούμενες του γνώσεις δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα, θα εξαναγκαστεί να διακόψει τις άκαρπες προσπάθειες και να αναθεωρήσει τις αντιλήψεις του. Με αλλά λόγια, το κυριότερο εργαλείο εκμάθησης και προσαρμογής είναι τα λάθη και οι αποτυχίες, τα οποία μας ωθούν στην βελτίωση της αντίληψης, στην αναπροσαρμογή της. Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί, γιατί ένας οργανισμός να μην έχει σε τελειότητα όλους τους τρόπους αντίληψης και ανάλυσης; Η απάντηση είναι στο ότι αυτό δεν είναι εφικτό και δεν είναι σκόπιμο. Η ανάπτυξη των ικανοτήτων πραγματοποιείται σύμφωνα με τη συχνότητα αντιμετώπισης κάποιων φαινομένων. Εάν κάτι δεν συναντάται ή δεν αντιμετωπίζεται συχνά, προφανώς δεν υπάρχει λόγος για την ανάπτυξη εξαιρετικά δαπανηρού συστήματος αναγνώρισης και αξιολόγησης. Ένα σύστημα με τέλειο αλλά πάγιο και δύσκαμπτο σύστημα αξιολόγησης θα είναι άχρηστο όταν αλλάξει έστω μια παραμικρή συνιστώσα του γνωστού συνόλου. Επομένως είναι προτιμότερο το σύστημα αυτό να είναι λιγότερο τέλειο, αλλά με την ικανότητα αλλαγής, η οποία, σε τελική ανάλυση, και εξασφαλίζει την ίδια την προσαρμοστικότητα.



Eleni    11/07/2012 22:35
Kαλησπέρα κ. Κοτανίδη. Σας ευχαριστώ για όλα όσα μου έχετε προσφέρει διαβάζοντας χρόνια το site σας. Ενώ έχει τεθεί σαν ερώτηση εδώ μέσα, δεν θυμάμαι την απάντησή σας και θα σας παρακαλούσα αν έχετε την καλοσύνη να μου εξηγήσετε πώς γίνεται όταν κάποιος θέλει κάτι πάρα πολύ να συνωμοτούν τα σύμπαντα για να το αποκτήσει? Ισχύει τελικά και για ποιό λόγο? Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά.

Αγαπητή Ελένη, «όταν ένας άνθρωπος θέλει κάτι πραγματικά, όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ του» είναι τα λόγια του Πάολο Κοέλιο, στα οποία υπάρχουν αρκετές αναφορές στον ιστότοπο αυτό. Το ότι ένας άνθρωπος πάντα πετυχαίνει αυτό που θέλει πραγματικά εξηγείται απλά. Όταν ένας άνθρωπος έχει πραγματικά κίνητρα, αυτά δεν του επιτρέπουν να δεχτεί την αποτυχία, και τον ωθούν σε επανειλημμένες προσπάθειες έως ότου πετύχει το θεμιτό. Στις περιπτώσεις όταν το άτομο παραιτείται των προσπαθειών του, αυτό σημαίνει ότι τα κίνητρά του δεν ήταν τόσο ισχυρά ή τόσο αναγκαία. Δηλαδή, όταν λέμε ότι ένας άνθρωπος θέλει κάτι πραγματικά, εννοούμε ότι τα κίνητρά του είναι αρκετά ισχυρά και βασίζονται στην πραγματικότητα.



Εβελίνα    07/07/2012 23:34
Καταρχην γεια σας:) η ψυχολογια μου πεφτει συνεχεια, ειδικα τωρα τελευταια. Ισως φταιει και η εφηβια! Οταν με ποναει κατι φοβαμαι κ νιωθω οτι εχω κατι σοβαρο...μου ερχονται διαφορες κακες σκεψεις...φοβαμαι οτι θα πεθανω σε μικρη ηλικια οταν δν ειμαι καλα ψυχολογικα...σασ παρακαλω βοηθηστε με...γιατι το νιωθω αυτο...? :/

Αγαπητή Εβελίνα, η εμμονή στις αρνητικές σκέψεις συνήθως συνοδεύει την τάση αποφυγής της δυσάρεστης πραγματικότητας μέσω του μηχανισμού της επικρατούσας διέγερσης. Είναι ένας αμυντικός μηχανισμός. Δηλαδή, όταν ο εγκέφαλός μας δεν είναι σε θέση να επιλύσει κάποιες συγκρούσεις, για να αποφευχθεί η υπερβολική, αναποτελεσματική και δυσανάλογη κατανάλωση ενέργειας, δημιουργείται μια «τεχνιτή» εστία αρνητικής διέγερσης, η οποία αποσπά την «προσοχή» του εγκεφάλου και του επιτρέπει να διαφύγει από τη μόνιμη ενασχόληση με τις μη επιλύσιμες, σύμφωνα με τις τρέχουσες συνθήκες, συγκρούσεις. Αυτό σημαίνει ότι εάν θα είμαστε σε θέση να πετύχουμε την επίλυσή τους, η ανάγκη διαφυγής θα πάψει να υφίσταται αυτόματα.



Άννα    28/06/2012 21:01
Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν η αρνητική αυτοεικόνα ενός ανθρώπου μπόρεί να αλλάξει.Θυμώνω πολύ με τον εαυτό μου, γιατί αν και γνωρίζω τις αιτίες που έχουν προκαλέσει το πρόβλημα,δεν μπορώ να αλλάξω ριζικά.Και κάτι άλλο:Πιστεύετε ότι κάθε άτομο αξίζει την αγάπη;

Αγαπητή Άννα, η εικόνα του εαυτού μας διαμορφώνεται κατά την ανατροφή και αντικατοπτρίζει τις εμπειρίες που έχουμε βιώσει. Εάν οι εμπειρίες αυτές ήταν αρνητικές, τείνουμε να εκτιμούμε τον εαυτό μας αρνητικά, βάσει της κοινής αντίληψης για τα λάθη και αποτυχίες, καθώς διακατεχόμαστε από την ανάγκη της τελειότητας. Η ανάγκη αυτή ευθύνεται για την απαίτηση των αμέσων, ριζικών αποτελεσμάτων, και μας στερεί την ικανότητα εκτίμησης των μικρών βημάτων της προόδου. Εξού και ο θυμός με τον εαυτό μας. Όταν μάθουμε να έχουμε λιγότερες απαιτήσεις από τον εαυτό μας και αποδεχτούμε την αναγκαιότητα των λαθών και των αποτυχιών ως μοναδικού τρόπου εκμάθησης, ο τρόπος σκέψης και αντίληψής μας θα ακολουθήσει το θετικό πρόσημο, αλλάζοντας παράλληλα την αξιολόγηση των εμπειριών. Όσον αφορά την αγάπη, ο καθένας από εμάς «αξίζει» ακριβώς αυτό που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα του, με την έννοια ότι, καθώς είμαστε πλέον ενήλικοι, οι καταστάσεις και τα γεγονότα που αντιμετωπίζουμε είναι αποτέλεσμα των δικών μας ενεργειών και επιλογών. Επίσης είναι αναγκαίο να ορίσουμε την έννοια της αγάπης, για να καταλάβουμε κατά πόσο αυτή είναι εφικτή στην πραγματικότητα των ενηλίκων. Η έννοια αυτή συνήθως συνδέεται με την παροχή ανιδιοτελούς φροντίδας, στοργής και προσοχής, που συνοδεύει την σχέση του γονιού με το παιδί του. Η αναζήτηση της αγάπης από τους ενήλικους δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απωθημένη ανάγκη, βασισμένη στην έλλειψη ικανοποίησής της στα παιδικά μας χρονιά και στην υποκειμενική αίσθηση ότι εάν δεν λάβουμε την υποστήριξη των άλλων δεν θα τα καταφέρουμε. Όταν η παιδική αυτή ανάγκη συγκρούεται με την πραγματικότητα δημιουργούνται σταθερές προϋποθέσεις για συνεχή απογοήτευση. Εξάλλου, ένας ενήλικας προσκολλημένος στις παιδικές του ανάγκες, δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με αρκετή αποτελεσματικότητα στο ρόλο του, ο οποίος εκφράζεται από την απόκτηση και ανατροφή των παιδιών.



Μαρί    19/06/2012 04:19
Κύριε Κοτανίδη, σας ευχαριστώ για την απάντησή σας και θάθελα μόνο μια τελευταία διευκρίνιση όσον αφορά την κινέζικη παροιμία που αναφέρατε και που λέει ότι: ..αν μάθεις στον άλλον να ψαρεύει του εξασφαλίζεις τροφή για μια ολόκληρη ζωή! Αυτό λοιπόν πως το πετυχαίνει κανείς στην προκειμένη περίπτωση του συγγενικού μου προσώπου; Κι επίσης θάχατε να μου προτείνετε κάποιο σχετικό βιβλίο που θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει.. Ευχαριστώ και πάλι!

Αγαπητή Μαρί, για να μπορούμε να μάθουμε τους άλλους να ψαρεύουμε είναι αναγκαίο να το ξέρουμε εμείς οι ίδιοι. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό θα σημαίνει ότι αποδεχόμαστε την ευθύνη του κάθε ενήλικα για την πορεία και για τις συνέπειες των επιλογών του, δεν φοβόμαστε τις δυσκολίες και τα λάθη, αναγνωρίζοντας τα ως απαραίτητο τρόπο εκμάθησης, μαθαίνουμε να τηρούμε τα όρια μας και δεν υποκύπτουμε στις χειριστικές συμπεριφορές των άλλων, όταν αυτές έρχονται σε αντίθεση με τις δίκες μας αντιλήψεις. Όσον αφόρα την έντυπη βοήθεια, πιστεύω ότι μπορεί να είναι χρήσιμο ό,τι εμπεριέχει κάποια στοιχεία της αυτογνωσίας.



Μαρί    18/06/2012 03:14
Κύριε Κοτανίδη θέλω να βοηθήσω ένα συγγενικό μου πρόσωπο που το πρόβλημά του είναι ότι δεν έχει κάνει σχέση, δεν έχει έρθει καν σε σεξουαλική επαφή κι οι λόγοι αυτοί ισχυρίζεται ότι είναι κι η αιτία για να έχει αυτοκτονικές τάσεις! Είναι 20 χρονών πρωτοετής και μου ζητά να τον βοηθήσω στην σύναψη σχέσης, επειδή έχει πρόβλημα με την εξωτερική του εμφάνισης! Η αλήθεια είναι ότι πιέζει για να τον φέρω σε επαφή με φίλες μου, αλλά έρχομαι σε δύσκολη θέση επειδή όλες οι γνωστές μου είναι αρκετά μεγαλύτερες! Του έχω προτείνει την λύση ειδικού, αλλά δεν θέλει προς το παρόν να απευθυνθεί! Γιατί έχει αυτήν την συμπεριφορά; Οι αυτοκτονικές τάσεις συνδέονται με το γεγονός ότι δεν έχεικάνει ακόμα σχέση με το άλλο φύλο; Κινδυνεύει η ζωή του; Χρειάζεται να ενδώσω στις πιέσεις του; Θέλω την συμβουλή σας για το πως να χειριστώ την κατάσταση. Σας ευχαριστώ.

Αγαπητή Μαρί, τα προβλήματα με την εξωτερική εμφάνιση κατά κανόνα βασίζονται στην μειονεξία, η αρχή της οποίας στηρίζεται στην πεποίθηση «είμαι κακός εν γένει». Επομένως ένα άτομο, το οποίο αισθάνεται μειονεκτικά, διακατέχεται από ακαταμάχητη ανάγκη να είναι τέλειο σε όλους τους τομείς. Η υπεροχή του πρέπει να τονίζεται συνεχώς από την θετική αξιολόγηση και απόλυτη αποδοχή των άλλων. Ένας βασικός τομέας επιβεβαίωσης για περισσότερους άνδρες είναι οι ερωτικές τους επιτυχίες. Παραδοσιακά επικρατεί μια κοινή αντίληψη ότι ο ανδρισμός του άνδρα αποδεικνύεται από τον αριθμό των ερωτικών του επιτυχιών. Σε αρκετές περιπτώσεις τη συσχέτιση αυτή προσπαθούν να τεκμηριώσουν «επιστημονικά», υποστηρίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό αποδεικνύεται η αντιστοιχία του στον ρόλο του κυνηγού. Ο ρόλος του κυνηγού όμως δεν συσχετίζεται με τις ερωτικές επιτυχίες, αλλά με την ικανότητα του άνδρα να εξασφαλίσει την επιβίωση της οικογένειας του (παρούσας ή μελλοντικής), προσφέροντας της αναγκαία αγαθά. Υποθέτω πως το συγγενικό σου πρόσωπο έχει υιοθετήσει την κοινή αντίληψη, και πιστεύει ότι η ερωτική σχέση μπορεί να του προσφέρει την πολυπόθητη ανάπαυση ή απραγία. Δεν αποκλείεται κιόλας, οι αυτοκτονικές τάσεις να αποτελούν έναν τρόπο χειρισμού, ώστε να πετύχει το θεμιτό αποτέλεσμα χωρίς να καταβάλλει προσπάθειες ο ίδιος, και μάλιστα μην αναλαμβάνοντας τις ευθύνες των συνεπειών σε περίπτωση αποτυχίας. Στο τέλος θα ήθελα να σου υπενθυμίσω την αρχαία κινέζικη παροιμία «Αν δώσεις σε ένα άνθρωπο ένα ψάρι, τον ταΐζεις για μια μέρα. Αν τον μάθεις να ψαρεύει, τον ταΐζεις μια ζωή».



Κωστας    07/06/2012 19:10
Δεν ειμαι σιγουρος αν μπορω να περιγραψω αυτο που νιωθω με λογια. Το ψαχνω καιρο στο internet και δυστυχως για μενα δεν εχω βρει κατι σχετικο και αυτο με τρομαζει. Νομιζω πως το προβλημα μου ξεκιναει απο τη ματαιοτητα της ζωης. Δηλαδη ερχονται συνεχεια σκεψεις στο μυαλο μου οι οποιες τονιζουν την ζωική μας προελευση και το γεγονος οτι ειμαστε εντελως περαστικοι. Θα ελεγε κανεις καλα ως εδω, αυτα ειναι φυσιολογικοι προβλιματισμοι ενος ανθρωπου. Ομως το προβλημα ειναι πως δεν σταματαω εκει. Οι σκεψεις παιρνουν μορφη dominο και συνεχιζω με ερωτησεις του τυπου, αρα ποιο ειναι το νοημα της ζωης, τι ειναι αυτο που ζουμε, ποιος ειμαι εγω κλπ. Το αποτελεσμα ειναι να πιστευω πως αυτο ητανε, τρελαθηκα, τελος η ζωη για μενα. Δεν θα ελεγα οτι εχω κρισεις πανικου, τουλαχιστον ετσι νομιζω απ\\\\\\\' αυτα που διαβαζω. Παθαινω κρισεις αλλα ισιως οχι με τοσο εντονη συμπτωματολογια. Εννοειται πως αγχωνομαι και εννοειται οτι εχει διαταραχθει ο υπνος μου. Λεω στον εαυτο μου προχωρα, αυτα δεν θα τα απαντησεις ποτε, μια επιτυχως μια ανεπιτυχως. Δεν παω σε ψυχιατρο γιατι 1) φοβαμαι οτι δεν υπαρχει περιπτωση να με βοηθησει 2) θελω να το παλεψω μονος μου 3) δεν εχω φτασει ακομα σε τελμα. Υπαρχουν μικρες στιγμες στις οποιες ξεχνιεμαι και συνεχιζω την φυσιολογικη μου ζωη οπως παλια. Αλλα μολις θυμηθω το προβλημα λεω και ποια ειναι η φυσιολογικη ζωη, αυτο που εχουμε συνηθισει? θα σας ημουν ευγνωμων αν μου απαντουσατε. Ειχα τοσο πολλα ονειρα για τη ζωη και ξαφνικα σαν να μου ψιθυρισε ενα μυστικο καποιος στο αυτι, ενα μυστικο που τα αναιρει ολα, τα ισοπεδωνει ολα. Στην απαντηση σας -που την περιμενω ανελειπως- ισως να σας βοηθησουν καποια πραγματα απ\\\\\\\' τη ζωη μου. Ανέκαθεν είχα αγχος οχι υπερβολες αλλα θυμαμαι απο παιδι υπηρχε στη ζωη μου. Περασα στα πρωτα φοιτητικα μου χρονια και μια φαση ψυχαναγκασμου για το αν ειμαι ομοφυλοφιλος. Με τον υπνο επισης ειχα προβληματα και παλιοτερα σε ψυχολογικα ασχημες περιοδους. Αυτο που βιωνω τωρα το εχω ξαναπερασει και πριν 4-5 χρονια αλλα νομιζω οχι τοσο εντονα απ\\\\\\\' οσο θυμαμαι. Το προβλημα εφυγε μονο του οχι με απαντησεις απλως με τον καιρο. Τωρα ειμαι στα τελειωματα της σχολης και κανω την διπλωματικη μου εργασια, εναν ιδιαιτερα αγχογονο για μενα παραγοντα, γιατι εχω ελαφρως καθυστερησει.

Αγαπητέ Κώστα, ελπίζω πως έχει γίνει κατανοητό ότι τα προβλήματα δεν φεύγουν με τον καιρό, μόνα τους. Αυτό που γίνεται είναι ότι με τον καιρό μπορεί να αμβλυνθεί η ένταση της συναισθηματικής τους αξιολόγησης, εφόσον εξασθενούν οι παράγοντες που τους κινητοποιούν. Ωστόσο, αυτά δεν εξαφανίζονται. Απλά περνούν σε μια λανθάνουσα μορφή, και με την επανάληψη των κατάλληλων συνθηκών βγαίνουν εκ νέου στην επιφάνεια. Το κοινωνικό σύστημα ανατροφής και η φυσική τάση να εξοικονομούμε τις πολυδάπανες ενεργειακές προσπάθειες, αναγκαίες για τη νοητική διαδικασία, μας ωθούν να σκαφτόμαστε λιγότερο και να προτιμούμε να ακολουθούμε τα κοινά πρότυπα. Όταν τα πρότυπα αυτά έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα, αναπόφευκτα οδηγούμαστε στις αναπάντητες έως τώρα σκέψεις και προβληματισμούς περί του νοήματος της ζωής, και αυτό επειδή δεν εκπαιδευτεί να κατανοούμε τον εαυτό μας και να ικανοποιούμε τις πραγματικές μας, φυσικές ανάγκες. Αυτό όμως που έχουμε μάθει άριστα είναι πώς να καταπιέζουμε τον εαυτό μας, ώστε να πετυχαίνουμε την ευρύτατη κοινωνική αποδοχή, συμπιέζοντας τα «θέλω» του εαυτού μας σε ένα αποδεκτό κοινωνικό πλαίσιο, άσχετα αν το πλαίσιο αυτό συμπίπτει με τις υπάρχουσες καταστάσεις και ανάγκες. Έτσι φτάνουμε στο σημείο ο εαυτός μας, μετά από χρόνια διαστρέβλωση και καταπίεση, να αντιδρά με τον τρόπο, ανάλογο με τις δυνατότητες του. Τα νόημα της ζωής είναι η ίδια η ζωή, και σε αυτό δεν μπορεί να χωρέσει κάποια άλλη έννοια ή ερμηνεία. Αλλά, εμείς, έχοντας εκπαιδευτεί με διαφορετικές αξίες, δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε επαρκώς τα απλά πράγματα της ζωής, όπως το φαγητό, ο ύπνος, η καλή κατάσταση της υγείας, η ελευθερία, η οικογένεια, τα παιδιά μας κ.λπ., και να ικανοποιηθούμε από αυτά. Αντίθετα, αναζητάμε την κοινωνική αναγνώριση, τη δόξα, τον πλούτο, αφιερώνοντας το σύνολο της ζωής μας σε αυτούς τους στόχους, οι όποιοι καλούνται να επικαλύψουν την αρχική μας πεποίθηση «είμαι κακός, άρα πρέπει πάση θυσία να αποδείξω ότι αξίζω», η οποία διαμορφώνεται στον καθέναν από εμάς, χάρη στο υπάρχον σύστημα διαπαιδαγώγησης. Στο φαινόμενο αυτό συμβάλλει σε αρκετό βαθμό και η προσκόλληση μας στην παιδικότητα, καθώς επιθυμούμε με την επίτευξη ενός στόχου να λύσουμε όλους τους προβληματισμούς και προκλήσεις της πραγματικότητας, διότι έχουμε την ανάγκη να πιστεύουμε ότι αυτό θα μας απαλλάξει από την ανάγκη της καθημερινής δραστηριοποίησης και θα μας προσφέρει μια μόνιμη ανάπαυση, ένα επίγειο παράδεισο. Συνοψίζοντας, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι τα προβλήματα λύνονται με την προσεκτική μελέτη, η οποία επιτρέπει την κατανόηση, την αποδοχή και την αντιμετώπιση των πραγματικών αιτιών, που τα προκαλούν, δηλαδή με τη γνώση. Εάν κάποιος πιστεύει ότι μπορεί να το πετύχει μόνος του, αυτό που του παραμένει είναι να παρατηρεί κατά πόσο αυτό επιτυγχάνεται με την πάροδο του χρόνου, καθώς καταβάλλονται ανάλογες προσπάθειες.



ΕΥΑ     29/05/2012 09:38
\\\\\\\"Το πρόβλημα των περισσότερων από εμάς είναι που δεν έχουμε εκπαιδευτεί και δεν έχουμε προετοιμαστεί για τις σχέσης των ενηλίκων, ιδιαίτερα δε για την ερωτική σχέση των ενηλίκων. Την αντιλαμβανόμαστε ως πάθος, ως λατρεία, ως μοναδική πηγή της στοργής και αγάπης, το απωθημένο των οποίων κουβαλάμε από ανεκπλήρωτες ανάγκες της παιδικής μας ηλικίας. Επενδύουμε όλο το νόημα της ζωής μας για να πετύχουμε αυτό το όνειρο, και όταν το όνειρο ανατρέπεται από την ψυχρή πραγματικότητα πονάμε αφάνταστα. Αλλά επειδή είναι πολυπόθητο όνειρο, δεν πτοούμαστε. Μόλις κλείσουν οι ψυχικές πληγές, με φανατισμένη εμμονή προσπαθούμε να το πετύχουμε εκ νέου, αρνούμενοι να δεχτούμε την πραγματικότητα, ακριβώς όπως κάνουν μικρά παιδιά, που θέλουν οπωσδήποτε να έχουν την απαγορευμένη καραμέλα. Είναι σχετικά λίγοι αυτοί, που με την πρώτη αποτυχία θα προσπαθήσουν να αποστασιοποιηθούν και να καταλάβουν της πραγματικές αιτίες, για να προχωρήσουν πλέον οπλισμένοι με γνώσεις, διότι η πίστη στην παραμυθένια έκβαση είναι περισσότερο ελκυστική...\\\\\\\"ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ.ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ BLOG ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΕΝΩ ΣΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΩΣΑΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΦΙΛΗ.ΔΗΛΑΔΗ ΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ;ΟΤΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;;ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΣΥΜΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΙΑ,ΠΙΣΤΗ,ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ (ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΑΓΑΠΗ;;)ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΣΥΝΑΙΘΗΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ;;;ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ;;Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ;;Η ΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΛΕΚΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΙΔΙΚΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ;;ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΟΣΑ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙΣ.ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΛΥΨΕΙΣ ΟΣΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΕΧΕΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ.ΚΑΙ ΤΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ.ΔΛΔ ΑΝ ΔΕΝ ΒΡΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ,Η ΜΑΛΛΟΝ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΣΕ ΣΕΝΑ,ΠΡΕΠΕΙ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΨΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΑΣ ΜΙΣΟ;;ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;;ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;;ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ;;ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ;;..THN ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ,ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΣ!!!

Αγαπητή Εύα, το αντικειμενικό είναι αυτό που υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδηση μας, επομένως η πραγματικότητα είναι αντικειμενική. Υποκειμενική είναι η αντίληψη μας για την πραγματικότητα, την οποία καλούμαστε να διορθώνουμε κάθε φορά όταν προκύπτει η απόκλιση της αντίληψης από την πραγματικότητα, και σε αυτό βασίζεται η οποιαδήποτε διαδικασία της εκμάθησης, αρχίζοντας από τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας και τελειώνοντας με σύνθετους προβληματισμούς των διαπροσωπικών σχέσεων. Για να μπορέσει κάποιος να είναι «αληθινός προς τον εαυτό του» είναι αναγκαίο να καταλάβει και να αποδεχτεί τον πραγματικό εαυτό του, δηλαδή να μάθει ποιες είναι οι πραγματικές του ανάγκες και κατά πόσο αυτές συμπίπτουν ή αποκλίνουν με τις ανάγκες των άλλων και με τις κοινές αντιλήψεις των αναγκών, τα κοινωνικά «πρέπει» που εκφράζουν ένα μέσο όρο της συγκεκριμένης κοινωνίας κατά τη συγκεκριμένη εποχή. Για να είσαι σε θέση να δόσεις δεν αρκεί μόνο η διάθεση να δίνεις. Είναι αναγκαίο να έχεις κάτι, για να μπορέσεις να το δόσεις. Η κοινή αντίληψη για το «άλλο μας μισό» φαίνεται πως δεν είναι λειτουργική, διότι όταν ένα άτομο, το οποίο δεν είναι ολοκληρωμένο μόνο του και αναζητά κάποιον άλλον για την ολοκλήρωση του, αυτό θα σημαίνει ότι τον αναζητά για να ΠΑΡΕΙ αυτό που του λείπει και όχι για να ΔΩΣΕΙ αυτό που έχει. Ένας πεινασμένος το μόνο που μπορεί να μοιραστεί είναι η πείνα του, ένας φτωχός, την ανέχεια του, ενώ ένας δυστυχισμένος, μόνο τη δυστυχία του. Με τον ίδιο τρόπο όταν ένας άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος μόνος του, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να μοιραστεί την ευτυχία με άλλους. Όλα αυτά όμως δεν σημαίνοει ότι αποτελούν μια έτοιμη συνταγή, η εφαρμογή της οποίας επιβάλλεται σε όλους. Η ελευθερία της επιλογής είναι ένα άλλο σημαντικό συστατικό της ολοκλήρωσης του ανθρώπου. Όποιοι πιστεύουν ότι είναι προτιμότερο να ακολουθήσουν το δρόμο της «καρδιάς», έτσι όπως έχουν διδαχθεί μέχρι τώρα, έχουν τη δυνατότητα να πράττουν αυτό, που θεωρούν πιο κατάλληλο για τον εαυτό τους, εφόσον δεν αντιμετωπίζουν τις επώδυνες συγκρούσεις και την διάψευση από την πραγματικότητα.



ολγα    28/05/2012 11:52
καλημερα.ημουν με τον συντροφο μου για 6 μηνες,πολυ ερωτευμενοι καναμε σχεδια για το μελλον κτλ..το προβλημα μου ειναι οτι τον χωρισα γιατι εκνευριζοταν με το παραμικρο κ εβριζε,γκρινιαζε πολυ,ζηλευε υπερβολικα,εκανε απρεπη σχολια για την οικογενεια μου κ τη παρεα μου..ακαταλληλος για μενα ομως τον ερωτευτηκα πολυ κ ενω ηξερα οτι καποια στιγμη θα τελειωνε το εζησα εντονα..δεν εχω αυτοπεποιθηση τωρα οτι θα με πλησιαζουν οι αντρες κ οτι καποιος θα με αποδεχτει οπως ειμαι κτλ..3 μερες ειμαι χωρισμενη κ ηταν η πρωτη μου σοβαρη σχεση..πως ξαναβρισκω την χαμενη αυτοπεποιθηση μου?ευχαριστω

Αγαπητή Όλγα, συνήθως ένας χωρισμός επηρεάζει δυνητικά τον βαθμό της αυτοπεποίθησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πριν το χωρισμό την είχαμε σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Οπότε και θα ήταν περισσότερο εύστοχο να μιλήσουμε για την δόμηση της αυτοπεποίθησης, παρά για την ανάκτηση της. Ο βασικός κανόνας της επαρκούς αυτοπεποίθησης στηρίζεται στην αντίληψη του εαυτού μας. Όταν λοιπόν, η συνηθισμένη, κοινή αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι κακός εν γένη και έχει ανάγκη συνεχώς από την καθοδήγηση και τον περιορισμό του κακού εαυτού του, παραχωρήσει τη θέση της σε νέα αντίληψη, ότι ο κάθε άνθρωπος είναι εν γένη καλός για τον εαυτό του εφόσον είναι ικανός να προσαρμόζεται και επιβιώνει, μαθαίνοντας από τα λάθη του, τότε έρχονται οι αναγκαίες αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, καθώς συνοδεύονται από την κατανόηση του σκοπού της ύπαρξης όλων των ζωντανών οργανισμών. Ο σκοπός αυτός είναι ενιαίος και εκφράζει το γενικό νόημα ζωής, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ίδια η ζωή, ή με αλλά λόγια, η επιβίωση των οργανισμών και η απόκτηση των βιώσιμων απογόνων. Η παραδοχή αυτού του σκοπού αναιρεί την επίμονη ντροπή για τον εαυτό μας, για τις αποτυχίες και τα λάθη που κάναμε, κάνουμε και θα κάνουμε, και την ανάγκη να εισπράττουμε συνεχώς και αδιάκοπα την επιβεβαίωση των άλλων, ότι δεν είμαστε «κακοί» μέσω της ευρύτερης, άνευ όρων αποδοχής και θετικής εκτίμησης όλων ανεξαιρέτως. Με τον τρόπο αυτό δομείται η αυτοεκτίμηση, η οποία, συνοδευόμενη από την αποδοχή της αναγκαιότητας των λαθών, συμβάλλει στην ανάπτυξη και διατήρηση της αυτοπεποίθησης.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>