ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1062 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Thinker    19/05/2013 02:51
Κύριε Κοτανίδη, γεια σας. Σκεπτόμενη τις τελευταίες μέρες κάποιες απαντήσεις σας, μου δημιουργήθηκαν απορίες. Λέτε ότι ο φόβος θανάτου (ο συχνός, ίσως υπό στυλ εμμονής), οφείλεται στην μη ικανοποίηση με την καθημερινότητα. Παρόλα αυτά, προσωπικά, παρατηρώ πως ιδέες θανάτου με κατακλύζουν σε πολύ ευτυχισμένες στιγμές της ζωης μου. Πχ κοιτάζω στα μάτια τον σύντροφο μου και εκείνη τη στιγμή αυτό που νιώθω είναι τόσο ωραίο και αμέσως φοβάμαι τόσο μήπως το χάσω.. και γενικά όταν είμαι ικανοποιημένη με την ζωή και το παρόν μου, φοβάμαι μην πεθάνω γιατί είναι τόσο ωραίο που το θεωρώ και σχεδόν λογικό/φυσικό να το φοβάμαι! Πέραν τούτου όμως, έχουμε και στην άλλη πλευρά τους ανθρώπους με κατάθλιψη και αυτοκτονικές τάσεις. Η καθημερινότητά τους είναι τόσο κενή (τουλάχιστον έτσι την εκλαμβάνονται) που δεν βρίσκουν τον λόγο να ζουν και δεν φοβούνται τον θάνατο, ίσα ίσα τον επιχειρούν σε κάποιες περιπτώσεις. Αποκλείεται, επομένως, ο φόβος του θανάτου να συνδέεται τελικά με την ικανοποίηση απ\\\\\\\' την καθημερινότητα; Διότι είναι οξύμωρες οι ενέργειες ανθρώπων που φοβούνται τον θάνατο επειδή δεν είναι, όπως λέτε, ευχαριστημένοι απ\\\\\\\' τη ζωή τους και ανθρώπων με κατάθλιψη που σαφώς και δεν είναι ευχαριστημένοι με την ζωή τους, αλλά δεν φοβούνται τον θάνατο και τον σκέφτονται σοβαρά/επίμονα.

Αγαπητή Thinker, ο μηχανισμός του φόβου του θανάτου διαφέρει ριζικά από το μηχανισμό των έμμονων ιδεών. Ο φόβος του θανάτου είναι φυσικός, χαρακτηρίζει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, εξασφαλίζει την επιβίωση και συμβάλλει ουσιαστικά στην προστασία της ακεραιότητάς τους, ενεργοποιώντας μεγάλη ποικιλία των αμυντικών αντιδράσεων όσο ψυχικών, τόσο και σωματικών. ///////////////Ενώ οι εμμονές διαχειρίζονται τα αφηρημένα, υποθετικά ενδεχόμενα, συνήθως μη αντίστοιχα στην πραγματικότητα. Οι υποθετικές, χωρίς κάποια έμπρακτη ένδειξη της ύπαρξής τους, καταστάσεις βιώνονται ως πραγματικές, ωθούμενες από το μηχανισμό της δημιουργίας της επικρατούσας αρνητικής έντασης στον εγκέφαλο, αποσπώντας την προσοχή της συνείδησης από κάποια αλλά προβλήματα ή συγκρούσεις (πραγματικά ή νοητά), τα οποία παραμένουν άλυτα, αξιολογούνται συναισθηματικά με έντονο αρνητικό πρόσημο και αποτελούν τη βάση της δυσαρέσκειας με την καθημερινότητα. /////////////// Η καθημερινότητα δεν εστιάζεται σε ένα αντικείμενο, πρόσωπο ή φαινόμενο, αλλά αποτελείται από το σύνολο των καταστάσεων, η ικανοποίηση με τις οποίες προσφέρει την ψυχική αρμονία και ισορροπημένη εκτίμηση του κάθε συστατικού τους. Αντίθετα, η μη ικανοποίηση με την καθημερινότητα, συνοδεύεται από την ανάγκη έντονης προσκόλλησης σε κάποια συγκεκριμένη διαδικασία, αντικείμενο ή πρόσωπο, η απώλεια των οποίων εκλαμβάνεται ως τραγική, καθώς, σε αρκετές περιπτώσεις, αυτά αποκτούν για το συγκεκριμένο άτομο ίσως και το μοναδικό νόημα της ζωής του.



Πέτρος    13/05/2013 20:26
Οπως λέγεται απο την ψυχολογία ο ανθρωπος λειτουργει τα πρωτα χρονια της ζωης του στο \\\\\\\"εγω\\\\\\\", μετα εξελισσεται στο \\\\\\\"εμεις\\\\\\\" και μετα εξελισσεται στο \\\\\\\"εσυ.\\\\\\\" Αυτο αναφερεται ως συναισθηματικη εξελιξη και ωριμοτητα. Οταν στη οικογενεια μας υπαρχει ενας ανθρωπος π.χ αδελφος ετων 50 ο οποίος δημιουργει προβλήματα επειδή συμπεριφερεται συνεχως βασει του \\\\\\\"εγω\\\\\\\", προβλήματα στον εαυτό του και προβλήματα στην οικογενεια του, πως μπορω να τον βοηθησω ως μεγαλύτερος αδελφος του, να εξελιχθει έστω στο εμεις;

Αγαπητέ Πέτρο, είναι αναγκαίο να διαχωρίζονται τα προβλήματα προς τον εαυτό του ενός ατόμου και τα προβλήματα προς τους τρίτους. Τα προβλήματα προς τον εαυτό του είναι η προσωπική υπόθεση του κάθε ενηλίκου. Ο βαθμός της προβληματικότητάς τους κρίνεται μόνο από τον ίδιο και τα κίνητρα της υπέρβασής της σχετίζονται με το μέγεθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζονται. Δηλαδή, όσο συσσωρεύονται οι δυσκολίες, τόσο αυξάνονται τα κίνητρα για την ανάληψη της ευθύνης και της δράσης. ///////////////Ενώ, η προβληματικότητα της συμπεριφοράς προς τους τρίτους σχετίζεται κυρίως με την αντίστοιχη τους στάση, καθώς, οι συμπεριφορές που εισπράττει ο καθένας από εμάς αποτελούν το αποτέλεσμα των δικών μας προσπαθειών και επιλογών. Η αλλαγή της στάσης και της αντιμετώπισης του συγκεκριμένου ζητήματος, αλλάζει σταδιακά και τις αντιδράσεις του ατόμου, με το οποίο συναλλασσόμαστε. //////////////Στην περίπτωση προσκόλλησης στις παιδικές αντιλήψεις και στους παιδικούς τρόπους συμπεριφοράς, η αποφυγή της κοινώς αποδέκτης υπερπροστατευτικότητας σε μορφή του «νοιαξίματος» και των «ανησυχιών» γονικού τύπου και ο σαφής προσδιορισμός των διαπροσωπικών ορίων βοηθούν στην γρηγορότερη και πληρέστερη αντίληψη μιας προβληματικής κατάστασης και επισπεύδουν την ανάληψη των ευθυνών για την προσωπική πορεία στα πλαίσια αλλαγής της προηγούμενης μη αποτελεσματικής συμπεριφοράς.



Maria    12/05/2013 20:11
Kαλησπερα.γιατι μια κακοποιμενεη γινεκα δεν μπορει να καταλαβει τι τησ σιμβενει,αλλα για να το κατλαβει μπορει να περασουν και χρονια ,πολλα χρονια.τι θα συμβυλεψατε σε μια κακοπιμενει γινεκα////και γιατι παντα αυτεσ οι γινεκεσ νομιζουν οτι τα πραγματα θα αλαξουν μια μερα///και αντεχουν την μιζερια,και ζουνε την ζωη τουσ στο σκοταδι.

Αγαπητή Μαρία, η ανοχή στην κακοποίηση συνήθως σχετίζεται με τη μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, δομημένες κατά την ανατροφή στα πλαίσια αντιγραφής των οικείων σχημάτων συμπεριφοράς και αντίληψης από την πατρική οικογένεια, και βασισμένες στην προσκόλληση στον παιδικό τρόπο αντιμετώπισης των προβληματικών καταστάσεων, όταν προτιμάται η παθητική στάση και η αναμονή των τυχαίων θετικών αλλαγών, οι οποίες δεν απαιτούν τις προσωπικές προσπάθειες. Επιπλέον η επιλογή του ρόλου του θύματος ενδέχεται να συσχετίζεται με την ανάγκη προσέλκυσης της προσοχής, με την ασυνείδητη αναζήτηση του οίκτου και της ελεημοσύνης στα πλαίσια της χειριστικής συμπεριφοράς. Όπως δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, έτσι και η κάθε περίπτωση της ανοχής στην κακοποίηση απαιτεί την εξατομικευμένη προσέγγιση.



Σκέψη    08/05/2013 13:28
Παλιά ήμουν ένα άτομο πολύ δυναμικό και με πολλή αυτοπεποίθηση και πλέον δεν έχει απομείνει τίποτα από εκείνη τη προσωπικότητα και δεν ξέρω γιατί, αφού δεν συνέβη κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου που να με ωθήσει σε μια τέτοια αλλαγή. Και όμως, κάθε μέρα έχω και κάτι να ασχολούμαι. Έχω πάρα πολλές αμφιβολίες και φόβους. Στο μυαλό μου γυρνάνε θέματα όπως, μήπως πεθάνω, μήπως την μια που είμαι όρθια, την επόμενη με πάρει κάτω, μήπως έχω κάτι γενικότερα, μήπως μου συμβεί κάτι από τρίτους, μήπως συμβεί κάτι σε αγαπημένα μου πρόσωπα, μήπως μου ξεφύγει κάποια ανάρμοστη λέξη σε άτομα που δεν πρέπει, μήπως είμαι ερωτευμένη με συγγενείς μου, μήπως προδώσω ανθρώπους που αγαπώ, μήπως χάσω το μυαλό μου.. η λίστα δεν τελειώνει ποτέ. Για την ακρίβεια, καθετί που περνάει απ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' το μυαλό μου μπορεί να γίνει αντικείμενο φόβου και να κρούει τον συναγερμό του άγχους. Γιατί συμβαίνει αυτό, δεν μπορώ να καταλάβω. Γιατί να είμαι υπό το καθεστώς του φόβου, γιατί να δηλητηριάζω έτσι την καθημερινότητά μου, γιατί ο απωθητικός μου μηχανισμός δεν λειτουργεί σωστά και ό,τι έρχεται στο μυαλό με φοβίζει και κολλάει μέχρι να βρεθεί το επόμενο; Έχω βαρεθεί τον εαυτό μου, έχω βαρεθεί να με πολεμάει.. Προσπαθώ γιατρέ να φτιάξω την καθημερινότητά μου (η οποία πραγματικά δεν είναι δυσάρεστη, ίσως λίγο βαρετή μόνο) αλλά δεν πιάνει. Προσπαθώ να την εκτιμήσω σωστά, αλλά ούτε και αυτό είναι αρκετό για να μην ξεπηδούν απ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' το μυαλό μου πράγματα! Πραγματικά πιστεύετε ότι οι εμμονές και οι φοβίες οφείλονται σε αυτά ή είναι απλά μια θεωρία; Έχετε δει προσωπικά είτε εσείς είτε σε ασθενείς σας να εφαρμόζουν κάποια απ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' αυτά και να έχουν αφήσει τα προβλήματα πίσω τους; Μήπως το μυαλό αν συνηθίσει να σκέφτεται έτσι μετά είναι αργά για να γυρίσει; Μήπως αν το μυαλό έχει σκεφτεί τόσο φοβικά σενάρια, δεν υπάρχει κάτι άλλο πλέον που θα μπορούσε να το συγκινήσει και να το ιντριγκάρει, άρα θα μείνει για πάντα εκεί; έχω διαβάσει για ανθρώπους που έχουν εμμονές για δεκαετίες, δεν μπορεί να μην προσπαθούν, δεν μπορεί να μην θέλουν να ξεφύγουν.. απλά δεν γίνεται..;

Είναι αρκετά αμφίβολο κατά πόσο ένα άτομο που διακατέχεται από τους φόβους αποτυχίας και βάσει αυτών αισθάνεται την ανάγκη απόλυτου έλεγχου του εαυτού να είχε στο παρελθόν την αυτοπεποίθηση, διότι οι λεπτομέρειες της προσωπικότητας δομούνται κατά την ανατροφή, στην παιδική ηλικία, ενώ οι αντίστοιχες εκδηλώσεις της προβάλλονται ανάλογα με τις αφορμές. //////////////Η απαίτηση της τελειότητας και η μη αποδοχή των ενδεχόμενων λαθών από την πλευρά των γονιών, η αντιγραφή των σχημάτων συμπεριφοράς και των αντιλήψεών τους (π.χ. μην τυχών και γίνει αντιληπτό κάποιο παράπτωμα και προκαλέσει αρνητικά σχόλια από άλλους), προκαθορίζουν την αίσθηση της μόνιμης μειονεξίας, η οποία συνοδεύεται από ψυχολογικές συγκρούσεις σχεδόν σε όλες πτυχές τις καθημερινότητας. /////////////////Κάποια στιγμή, ο εγκέφαλος δεν αντέχει πλέον την ένταση των ψυχολογικών συγκρούσεων και ενεργοποιεί τον αμυντικό μηχανισμό διαφυγής μέσω δημιουργίας της επικρατούσας εστίας αρνητικής έντασης, η οποία επικαλύπτει όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητές του και αποσπά την προσοχή από τις περισσότερο βασικές και ουσιώδεις, απωθώντας τις στο ασυνείδητο. Οπότε, ο απωθητικός μηχανισμός λειτουργεί άπταιστα σε τέτοιες περιπτώσεις. //////////////Οι πραγματικές αιτίες της χρόνιας έλλειψης ικανοποίησης με την καθημερινότητα δεν είναι εύκολο να αντιληφθούν, καθώς έχουμε συνηθίσει να ακολουθούμε τα κοινά πρότυπα, να καταπιέζουμε τον εαυτό μας και δεν έχουμε εκπαιδευτεί να τον κατανοούμε, να τον προσέχουμε και να ικανοποιούμε τις πραγματικές του ανάγκες. Για το λόγο αυτό κυρίως, οι προσπάθειες των αλλαγών είναι άκαρπες, διότι δεν αρκεί μόνο η διάθεση της προσπάθειας. Είναι απαραίτητο αυτή να βασίζεται και σε αντίστοιχη γνώση. //////////////////Ένας που θέλει να περάσει το ψιλό και απότομο βουνό μπορεί μια ζωή να προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να το σκαρφαλώσει, ενώ ο άλλος απλά θα επιλέξει να το περάσει πλαγίως. Έτσι και με τον εαυτό μας. Έχοντας μάθει την επιβολή και την παράβλεψη των πραγματικών αναγκών από τα βιώματα της πρώιμης παιδικής ηλικίας, στη συνέχεια, προσπαθούμε να λειτουργήσουμε με τον ίδιο τρόπο προς τον εαυτό μας. Και όταν αυτός αντιστέκεται στη συνεχή αυτόβουλη πλέον κακοποίησή του , εκπλησσόμαστε και απογοητευόμαστε, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη ότι η κάθε καταπίεση νομοτελειακά συνοδεύεται από την ανάλογη αντίσταση. Στο τέλος θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το κάθε τι που είναι επίκτητο δύναται να αλλάξει, απλά η αλλαγή αυτή απαιτεί αντίστοιχο χρόνο και αντίστοιχες έγκυρες προσπάθειες.



Καίτη    03/05/2013 17:35
Καλησπέρα σας, νιώθω τύψεις για τις σκέψεις που έκανα παλιά. Διακατεχόμουν από έμμονες ιδέες και βλέπω ότι ενώ τις έχω ξεπεράσει ως προς το μεγαλύτερο μέρος, έρχονται πολλές φορές οι ενοχές για τα άσχημα, φρικτά, βρώμικα πράγματα που τότε συνήθιζα να σκέφτομαι. Πώς μπορώ ν\\\\\\\' αφήσω τις ενοχές πίσω μου; Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν μόνο σκέψεις και όχι πράξεις, ότι εκείνη την περίοδο της ζωής μου δεν ήμουν καλά και ότι δικαιούμαι να κάνω κάποια νοητικά λάθη, αλλά δεν πιάνει πάντα! Σας ευχαριστώ γιατρέ!

Αγαπητή Καίτη, οι ενοχές θα εξαφανιστούν μόνες τους εάν επιτευχθεί η αλλαγή της αντίληψης, η οποία δε θα βασίζεται πλέον στην κοινή τάση απόλυτου χαρακτηρισμού του «καλού» και του «κακού». Στην περίπτωση αυτή οι προηγούμενες ιδέες και σκέψεις θα εξετάζονται στο πλαίσιο προσδιορισμού «αίτια-συνέπεια», από την άποψη της προσπάθειας διαφυγής από τις ψυχικές συγκρούσεις μέσω της δημιουργίας της επιπρόσθετης εστίας της επικρατούσας αρνητικής έντασης. Επιπλέον, ενδέχεται να επιτευχθεί η κατανόηση ότι ο ηθικός χαρακτηρισμός του «άσχημου», του «φρικτού», του «βρώμικου», όπως και γενικά η ίδια η ηθική είναι σχετικές έννοιες. Όπως, για παράδειγμα, εάν για εμάς, τους ανθρώπους του δυτικού πολιτισμού το να τρώει κάποιος κατσαρίδες είναι «φρικτό», «βρώμικο» και συνοδεύεται από το συναίσθημα απέχθειας, για κάποιους ιθαγενείς η κατσαρίδα αποτελεί την ευχάριστη, επιθυμητή και ευπρόσδεκτη λιχουδιά.



γιωργος    03/05/2013 01:53
Καλησπερα κ ευχαριστω εκ των προτερων για το χρονο σας. διαβαζω πολυ τα λεγομενα σας. Λετε πως ο ενηλικας πρεπει να καταλαβει μονος τ τα λαθη τ κ ν αλλαξει επιλογες κ συμπεριφορες. Επισης λετε πως δν γινεται να πιεζεις κκαποιον.σε σχεσεις πιστευετε πως δν λειτουργει η επηρροη μεσω διαδρασηςς; δν μπορει καποιος ν αλλαξει λογω του οτι καποιος του ειπε. μια κουβεντα κ τον εβαλε να σκεφτει καποια πραγματα; αυτα π λετε εγω συμφωνω νομιζω ομως οτι δουλευουν σε ενα μικρο ποσοστο σκεπτομενων ανθρωπων ειδικα στο θεμα της αυταρκειας. ομως το μεγαλυτερο ποσοστο των ανθρωπων κ μεσα σε αυτους συμπεριλαμβανονται κ αξιολογα ατομα τη βρισκουν με την εξαρτηση στις σχεσεις κ πανε εκει π αισθανονται οτι τους χρειαζονται κ οχι εκει που νιωθουν οτι ευκολα θα αντικατασταθουν με καποιο αλλο προσωπο . με τλμεγαλη εκτιμηση στο προσωπο σας θα ηθελα να μαθω αν η προσωπικη σας ζωη η διικη σας που σκεφνυεστε ετσι κ οσων γνωριζετε που σκεφτονται ετσι λειτουργει και ειναι ικανοποιητικη στον τομεα των σχεσεων

Αγαπητέ Γιώργο, η επιστημονική σκέψη και επιστημονική μεθοδολογία βασίζονται στην έμπρακτη εφαρμογή της κάθε θεωρίας, η οποία σε διαφορετική περίπτωση παραμένει στα πλαίσια των υποθέσεων και εικασιών. Δεν έχει κανένα νόημα να ανακοινώνεται κάτι που δεν έχει μελετηθεί και δεν έχει επιβεβαιωθεί επανειλημμένα σε βάθος του χρόνου, διότι μία ή δυο περιπτώσεις εφαρμογής στην πράξη δύναται να είναι το αποτέλεσμα της τυχαίας σύμπτωσης. Ως εκ τούτου, αυτός, που στην προσωπική του ζωή βασίζεται σε διαφορετικό πλαίσιο αντίληψης δε θα είναι σε θέση να παράγει κάποιες ιδέες και θα εξαναγκάζεται να ακολουθήσει το σκεπτικό των άλλων. ////////// Η επιστημονική μεθοδολογία, κατά τη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αποφεύγει τις κοινές έννοιες «πρέπει, δε γίνεται, δε μπορεί», προτιμώντας την παρατήρηση και την διεξαγωγή των συμπερασμάτων βάσει της λογικής αίτια-συνέπεια. ///////////Συγκεκριμένα ο οποιοσδήποτε ενήλικας έχει το απόλυτο δικαίωμα να προτιμά να μην καταλαβαίνει τα λάθη του, και να μη μαθαίνει από αυτά, εφόσον δεν αισθάνεται τέτοια ανάγκη. /////////////Στις σχέσεις γίνεται να πιέζεις, και οι περισσότεροι άνθρωποι εφαρμόζουν την πίεση, όπως και τις μεθοδολογίες χειρισμού στις σχέσεις τους. Το θέμα όμως είναι, σε ποια αποτελέσματα οδηγούν τέτοιες επιλογές και συμπεριφορές, και κατά πόσο τα αποτελέσματα αυτά ικανοποιούν τους ίδιους; //////////Αυτοί, που προτιμούν τις σχέσεις εξάρτησης, επίσης έχουν το δικαίωμα της προσωπικής τους αντίληψης και της δικής τους επιλογής, όταν δεν αισθάνονται δυσάρεστα και δεν αναζητούν άλλες λύσεις. ///////////Η επιστήμη της ψυχολογίας, όπως και κάθε άλλη επιστήμη, αναζητά τις εξηγήσεις των φαινομένων, απέχοντας από τις προσπάθειες παγίων χαρακτηρισμών, στις οποίες προβαίνουν κοινώς οι άνθρωποι υπό την επιρροή των κοινωνικών προτύπων, ακόμα και με την ιδιότητα των ερευνητών. Ο επιστημονικός τρόπος σκέψης δεν ασπάζεται τις συνηθισμένες κοινές απόλυτες έννοιες «καλού» και «κακού», λειτουργώντας βάσει της θεωρίας της σχετικότητας, όταν είναι αυτονόητο ότι το κάθε «καλό» για μια προσωπικότητα στις συγκεκριμένες περιστάσεις δύναται να μετατραπεί σε «όχι και τόσο καλό» ή κιόλας σε «κακό» για μια άλλη προσωπικότητα ή σε άλλες καταστάσεις για την ίδια προσωπικότητα, και το αντίστροφο.



    02/05/2013 16:33
Ενώ είμαι ένα παιδί που θα ήθελαν μάλλον πολλοί γονείς, ο πατέρας μου δεν με θέλει όπως είμαι. Παρόλο που όλοι λένε ότι είμαι πολύ καλό παιδί, παρόλο που πάντα ήμουν καλή μαθήτρια και έχω περάσει σε καλή σχολή, παρόλο που δεν έχω κάτι πάνω μου εξωτερικά που να τον κάνει να ντρέπεται, νιώθω να με απορρίπτει. Συγκεκριμένα, τον πειράζει που δεν είμαι σαν τους συνομήλικους μου ως προς τις επιλογές μου. Τον πειράζει που δεν είμαι δημοφιλής και δεν έχω πολλούς φίλους, που δεν είμαι κάθε βράδυ έξω, που δεν έχω πολλές σχέσεις, τι άλλο να πω; Που δεν γελάω πολύ, δεν ανεβάζω φωτογραφίες μου με το πόσο ωραία περνάω στα κοινωνικά δίκτυα; Τι να πω. Όντως, διαφέρω απ\\\\\\\' τους πιο πολλούς 20χρονους. Συζώ με τον φίλο μου (τον οποίο και έχουν γνωρίσει), έχω μετρημένες φίλες, δεν μου αρέσει ο καθιερωμένος τρόπος διασκέδασης (κλαμπ, ποτά, φασαρίες, επιτηδευμένο ντύσιμο), καταπιάνομαι με θέματα υπαρξιακά, δεν είμαι το πάντα χαρωπό και ξένοιαστο άτομο. Δυστυχώς ενώ κάποτε ήμουν ικανοποιημένη με τον εαυτό μου (και για όσο έφερνα αντιστάσεις στις απόψεις του πατέρα μου), τώρα πλέον έχω φτάσει στο σημείο να δυσανασχετώ και να θλίβομαι, ν\\\\\\\' αναρωτιέμαι τι μου συμβαίνει, αν είμαι φυσιολογική και γιατί να μην είμαι σαν τους άλλους. Σε αυτό συνέβαλλε και το ότι εγκατέλειψα την ασφάλεια που μου προσέφερε το κλειστό περιβάλλον της πόλης μου και του σχολείου. Πλέον σαν φοιτήτρια εξετάζω τα πράγματα αλλιώς και βλέπω πως ο κλασικός φοιτητής, πρέπει να έχει μεγάλη παρέα, να είναι συνέχεια στην καφετέρια, να μην κάνει σοβαρές σχέσεις, να είναι πολύ μοντέρνος στο ντύσιμό του, ν\\\\\\\' ασχολείται με το που θα πάει το βράδυ και ποιος τον κουτσομπολεύει πίσω απ\\\\\\\' την πλάτη του. Βλέποντας σχεδόν όλους να είναι έτσι, νιώθω πολύ αφύσικη, καθόλου εντάξει με τον εαυτό μου, ότι εγώ είμαι γερασμένη πριν της ώρας μου, ότι είμαι παρακμιακό άτομο. Τι κι αν είμαι πολύ καλή στη σχολή μου, τι κι αν δεν χάνω ημερίδες, τι κι αν πηγαίνω παράλληλα και σε άλλα εκπαιδευτικά προγράμματα, δεν κάνει αυτό η μάζα.. Κάθε φορά που έρχομαι στο πατρικό μου για τις γιορτές, θλίβομαι, κάθε μέρα σχεδόν ακούω υπονοούμενα για την ποιότητα μου ως 20χρονη. Ενώ είμαι σίγουρη ότι με νοιάζεται και θα έκανε τα πάντα για μένα, δεν μπορώ να καταλάβω, τι είναι αυτό που θέλει; Είμαι βέβαιη πως και αν είχα τις τρελές παρέες και γυρνούσα πιωμένη στο σπίτι τα ξημερώματα και μ\\\\\\\' ένα φθηνό ντύσιμο, ούτε αυτό θα του άρεσε. Τι θέλει επιτέλους; Ίσως να σας ακούγεται παράλογη η συμπεριφορά του αλλά ο μεγαλύτερος φόβος του πατέρα μου είναι μην τρελαθώ γιατί και καλά στο σόι μας κάποιοι συγγενείς έχουν ψυχολογικά προβλήματα και φοβάται για τα γονίδια. Ναι αλλά χωρίς να το έχει καταλάβει, μου έχει δημιουργήσει ο ίδιος ψυχολογικά θέματα. Η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση μου έχουν καταστραφεί, συνέχεια φοβάμαι μήπως διαφέρω και δεν είμαι φυσιολογική, μήπως τρελαθώ, αμφιβάλλω για τον εαυτό μου και για τα πάντα, έχω αναπτύξει ψυχαναγκασμούς/αρρωστοφοβίες, απογοητεύομαι και θλίβομαι. Οι γονείς μου γνωρίζουν την φάση που περνάω και του πατέρα μου μάλλον ενισχύονται οι φόβοι, ενώ η μητέρα μου είναι υποστηρικτική, αλλά παρόλα αυτά περιμένουν από εμένα να είμαι γελαστή και γεμάτη ενέργεια (!). Ξέρω άτομα που είναι σαν κι εμένα αλλά τους αρέσει και είναι ισορροπημένοι, ίσως γιατί δεν έχουν πίσω τους έναν πατέρα με φόβους που να τους γεμίζει με κόμπλεξ. Γιατί αυτό έχω καταντήσει, μια κομπλεξική. Προσπαθώ να έρθω κοντά του μα όλες οι γέφυρες γκρεμίζονται και ψυχραίνομαι κάθε φορά. Και του χρόνου που η φοιτητική ζωή θα τελειώσει και θα γυρίσω στο πατρικό, έτσι θα έχουν τα πράγματα. Πφφφφ.. Ίσως αν ακολουθούσα το επάγγελμά του όπως έκανε ο αδερφός μου, να ήταν περήφανος για μένα και να μην με αμφισβητούσε τόσο, ποιος ξέρει. Σ\\\\\\\' αυτόν δεν λέει ποτέ τίποτα ενώ είναι σαν κι εμένα. Πως να διαχειριστώ την όλη κατάσταση με τον εαυτό μου; Φοβάμαι ότι θα γίνω μια αποτυχημένη στη ζωή μου που θα ρίχνει πάντα τις ευθύνες στους γονείς της, ενώ μισώ τέτοιες συμπεριφορές. Φοβάμαι ότι θ\\\\\\\' απομακρυνθώ συνειδητά πολύ απ\\\\\\\' τον πατέρα μου και παρόλο που είμαστε στο ίδιο σπίτι, δεν θα μιλάμε. Ευχαριστώ.

Η ικανοποίηση με την πραγματικότητα εξαρτάται από την ικανότητα διαχείρισης της καθημερινότητας σύμφωνα με τις προσωπικές φυσικές ανάγκες, στις οποίες δε συμπεριλαμβάνονται ούτε η απόσπαση της θετικής έγκρισης των ατόμων του στενότερου και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, όταν το άτομο στην ουσία αφιερώνει τη ζωή του στην προσπάθεια υλοποίησης των προσδοκιών τους, ούτε η προβολή της τελειότητας, ούτε η σύμπτωση με τα κοινά πρότυπα, τα οποία σε αρκετές περιπτώσεις δε συμπίπτουν με τις τρέχουσες καταστάσεις. //////////////////Η ικανότητα αυτή έγκειται στη νοητική ενηλικίωση, κοινώς εκφραζόμενη ως ωρίμανση, καθώς επιτυγχάνεται η αποκοπή από την εξάρτηση υποστήριξης των άλλων και η αποδοχή της μοναξιάς του ενηλίκου, με την έννοια της ευθύνης για την προσωπική πορεία και της αντιμετώπισης των συνεπειών των πράξεων και των προσωπικών επιλογών. Στην περίπτωση της επιτυχημένης νοητικής ενηλικίωσης διαμορφώνονται έμπρακτες αποδείξεις της ικανότητας ενήλικης πορείας του ατόμου, και αυτό σταδιακά μειώνει τις όποιες ανησυχίες και ανασφάλειες των γονιών του, συμβάλλοντας στην εξομάλυνση των αντίστοιχων σχέσεων, οι οποίες παρεμπιπτόντως αποτελούν τη βάση των υπόλοιπων διαπροσωπικών σχέσεων. ////////////Όταν επιθυμούμε να αλλάξουμε τις καταστάσεις που μας περιβάλλουν, είναι προτιμότερο να ξεκινάμε από τον εαυτό μας, διότι με την αλλαγή του πραγματοποιείται η διαφοροποίηση της συμπεριφοράς και των επιλογών, που προκαθορίζουν και τις ανάλογες αλλαγές στην αντιμετώπιση του εαυτού μας από τους άλλους.



γεωργια    19/04/2013 22:09
θα ηθελα να σας ρωτησω κατι. ο αντρας μου ειναι παθολογικος ψευτης. λεει ψεμματα για το παραμικρο, δεν με απατα. μου λεει ψεμματα για οτιδηποτε στην καθημερινη μας ζωη. π.χ. χαλασε το αμαξι του κ εδω κ 2 μηνες μου λεει οτι θα ειναι ετοιμο, δεν ειναι ποτε. αντι να μου πει πως δεν εχει λεφτα να το φτιαξει κ πολλα πολλα αλλα. αυτο μου δημιουργει φοβερο προβλημα στη σχεση μας. ενω του δεινω την ευκαιρια να πει την αληθεια δεν το κανει. τι να κανω? ειμαι σε απογνωση

Αγαπητή Γεωργία, η ανάγκη για υπεκφυγές, υποκρισία και προσποίηση, βασίζεται στις ανασφάλειες, η οποίες διαμορφώνονται στην παιδική ηλικία υπό την απειλή κάποιας μορφής τιμωρίας (σωματικής ή ψυχικής, κυρίως όμως δεύτερης). ////////////////Αυτό σημαίνει ότι όσο απαιτούμε από το συγκεκριμένο άτομο την απόλυτη ειλικρίνεια, όσο θυμώνουμε με την αδυναμία του, όσο προσπαθούμε να αποδείξουμε επιδεικτικά, επιθετικά και απότομα τα λάθη του, τόσο του θυμίζουμε την όμοια στάση των υπεραυστηρών γονιών του, τόσο ενισχύουμε τις ανασφάλειές του, τόσο το ωθούμε στα μη λειτουργικά σχήματα συμπεριφοράς, και τόσο επιτυχαίνουμε τα αποτελέσματα αντίθετα από τα θεμιτά, καθώς η κάθε πίεση αναπόφευκτα προκαλεί την αντίστοιχη αντίσταση και αντίδραση. /////////////////Ενώ η κατανόηση, η ρεαλιστική προσέγγιση και η ορθολογική αντιμετώπιση, αισθητά μειώνουν το άγχος του, προσφέροντας μια επιπλέον ευκαιρία αλλαγής του τρόπου λειτουργίας. Από την άλλη πλευρά, ο δικός μας θυμός, όπως ο κάθε θυμός, αποτελεί την προσπάθεια κάλυψης των δικών μας ανασφαλειών, διότι συνειρμικά συνδέεται με όμοιες καταστάσεις, κατά τις οποίες είχαμε πληγωθεί στο παρελθόν.



ΧΡΗΣΤΟΣ    13/04/2013 22:17
Ευχριστω για την αμεση απαντηση σας.πραγματι,πετυχατε διανα οτι ενα απο τα κεντρικα σημεια του χαρακτηρα μου ητανε η αναγκη για αποδοχη.επομενως λετε οτι η ψυχοθεραπεια προκαλει δυσφορια και αισθημα κενου (μεχρι να επενδυθει η ζωτικοτητα σε νεα νοηματα) με την εννοια της αλλαγης του νοηματος που συνεπαγεται...αν καταλαβα καλα..αλλα αυτο που θα θελα να ρωτησω ειναι αν απο ενα σημειο και μετα ωφελει ή οχινα σκεφετσαι συνεχως τα \\\\\\\'\\\\\\\'θεματα \\\\\\\'\\\\\\\' σου. τα \\\\\\\'\\\\\\\'θεμετα\\\\\\\'\\\\\\\' ναι μεν βγηκαν στην επιφανεια αλλα μετα τιθεται το εξης θεμα...τα ξεχνας σκοπιμα μετα γιατι το να τα σκεφτεσαι πλεον δεν ωφελει??(αλλο απωθηση ,αλλο συνειδητοποιημενη ληθη και αποδοχη...) εκτος και αν δεν εχουν αναλυθει ακομα ολα...αλλα μηπως και η αναγκη να αναλυθουν ολα ειναι ενας ακομα ψυχαναγκασμος?μαλλα λογια,αν η μια μικρη δυσφορια παραμενει σημαινει οτι δεν εχει τελειωσει η διαδικασια,ή εχω πεσει σε εναν φαυλο κυκλο αναμηρυκασμου της ψυχοδυναμικης διατυπωσης που δεν με παει παρακατω???

Αγαπητέ Χρήστο, ο εγκέφαλος μας λειτουργεί βάσει της φυσικής σκοπιμότητας, ακολουθώντας την αρχή της εξοικονόμησης της ενέργειας (βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater). Μια οποιαδήποτε πληροφορία θα συνεχίζει να τον απασχολεί εάν δεν επιτυγχάνεται η κατάλληλη συναισθηματική αξιολόγησή της, όταν το άγνωστο μεταβαίνει στην κατάσταση του γνωστού και εναποθηκεύεται με αντίστοιχο συναισθηματικό χρωματισμό. Εάν το άγνωστο για κάποιους λογούς δε μετατρέπεται σε γνωστό, ο εγκέφαλος το αντιλαμβάνεται ως απειλή, η οποία συνήθως βιώνεται ως δυσαρέσκεια, ανησυχία, δυσφορία, και επιχειρεί εκτεταμένα, με κάθε δυνατό τρόπο να επιλύσει τη συγκεκριμένη κατάσταση κατά την προσπάθεια αποφυγής των συνεπειών της. /////////////Η ατομική ενασχόληση με την αυτογνωσία, όπως και κάθε άλλη γνωστική ενασχόληση, απαιτεί τον ανάλογο χρόνο και την αντίστοιχη ψυχική ισορροπία, αναγκαία για την καταβολή των κατάλληλων ενεργειών. Και αυτό, προφανώς εμπεριέχει κάποιες δυσκολίες, όταν συνοδεύεται από την επείγουσα ανάγκη απαλλαγής από τα δυσάρεστα συναισθήματα, καθώς η επίδραση της επιτακτικής ανάγκης δυσχεραίνει την ομαλή ροή της σκέψης, επιβάλλοντας την τάση της άμεσης ανακούφισης.



ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ    10/04/2013 14:13
Γειά σας κ.Κοτανίδη. Ήθελα να σας ρωτήσω για μια απορία.. Αυτό που πολύ απλά οι άνθρωποι ονομάζουμε απωθημένο υπάρχει; Δηλαδή, πχ λέμε, με αυτόν τον άνθρωπο δεν έζησα όσα θα ήθελα ή δεν πρόλαβα να τα ζήσω και θα μου μείνει απωθημένο.. Ισχύει κάτι τέτοιο; Μας μένουν απωθημένα πέρα από αυτά της παιδικής ηλικίας, όταν δεν εισπράξαμε την αγάπη των γονιών μας; Σας ευχαριστώ πολύ..

Αγαπητή ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ, ο μηχανισμός της απώθησης χαρακτηρίζει μόνο τον άνθρωπο και οφείλεται στην υπάρχουσα δομή της κοινωνικής εκπαίδευσης και στην αναπτυγμένη ικανότητα αφηρημένης σκέψης, όταν το υποθετικό όφελος από την αναβολή μιας ανάγκης ή παρόρμησης δεν επιβεβαιώνεται έμπρακτα, δημιουργώντας προϋποθέσεις για την εμφάνιση των αρνητικών συναισθημάτων. ////////////////Στη φύση, όταν μια ανάγκη ή παρόρμηση συγκρούεται με την πραγματικότητα, το άτομο έχει τη δυνατότητα να διαπιστώνει έμπρακτα τις επακόλουθες συνέπειες και να μάθει από τα λάθη του ότι η υλοποίηση της έχει ανεπιθύμητα και δυσάρεστα για αυτό αποτελέσματα. ////////////// Η ανθρώπινη κοινωνία λειτουργεί με διαφορετικό πλαίσιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μέσα από την προσπάθεια ρύθμισης της συμπεριφοράς, ισχύουν ρητά κάποιες απαγορεύσεις, η οποίες επιβάλλονται αρχικά κατά την παιδική ηλικία, όταν το άτομο εκπαιδεύεται με το σύστημα περιορισμών και «πρέπει», χωρίς να του δίνεται η δυνατότητα έμπρακτης διαπίστωσης των λόγων αυτών των περιορισμών. Έτσι του μένει η αμφιβολία για τον ορθολογισμό και την ισχύ τους. ////////////////////Ωστόσο, η πολύχρονη εκπαίδευση διαμορφώνει συγκεκριμένα σχήματα αντίληψης και συμπεριφοράς, και, έχοντας ενηλικιωθεί, συνεχίζουμε να λειτουργούμε με το συγκεκριμένο πλαίσιο, βάζοντας πλέον οι ίδιοι τον εαυτό μας στους συνηθισμένους περιορισμούς και απαγορεύσεις, χωρίς να του δίνουμε ούτε το δικαίωμα για λάθος, αλλά και ούτε την ευκαιρία να διαπιστώσει κατά πόσο κάποιο «πρέπει» ή «δεν πρέπει» αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και ποιες θα είναι οι υπαρκτές συνέπειες παράβλεψής τους. /////////////////Ενώ όταν υπάρχει η δυνατότητα επιβεβαίωσης του ορθολογισμού μιας απαγόρευσης, τότε προφανώς αφαιρείται το κατάλληλο έδαφος για την εμφάνιση της δυσαρέσκειας, καθώς προκύπτει η έμπρακτη διαπίστωση ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά ή επιλογή έχει την αντίστοιχη αρνητική επίπτωση.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>