ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1116 Σελίδα: 27η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


φοιτητης ψυχολογιας!    02/11/2013 18:11
πολυ ενδιαφεροντα αυτα που λετε,για μενα. γιαυατο θα θελα τη γνωμη σας διευκρινιστικα.1.η ασυνειδητη μεταφορα εδω και γεννεες της σεξουαλικης απαγορευσης ,ιδ των γυναικων,εχει στις μερες μας καποιο πιο επικαιροποιημενο χαρακτηρα,πλην του καθορισμου του βιολογικου απογονου και της διακριβωσης του πραγματικου κληρονομου? 2.γιατι αυτη η νευρωτικη αντιδραση απεναντι στις σεξουαλικες συντροφους(ιδεες μολυνσης ) δεν πληττουν ολους ή τους περισσοτερους αντρες αλλα μονο ορισμενους?(δεδομενης της κοινης ανατροφης των αντρων) 3. τελεολογικα -περαν της καλυψης της συγκρουσης-το κρυφο νοημα τετοιων ιδεων ειναι αραγε η αποφυγη της επαφης με μια γυναικα που ειχε προηγουμενη σεξουαλίκη ζωη,αφου προκαλει τοσο αγχος?? 4 ολα αυτα δεν θα μπορουσαν να συνιστουν εν πολλοις οτι ακομα και η \\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'δυτικη\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' κοινωνια ειναι βαθεια συντηρητικη,φαλλοκρατικη- αρα ουσιωδως-με εντονα συναισθηματα κατωτεροτητας απεναντι στο γυναικειο φυλο θα θελα τελος αν νμπορειται να μου πειτε πιο λεπτομερως γτ το φαινομενο ειναι πιο εντονο οταν\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'.......... ένας άνδρας δεν ενοχλείται τόσο από το ίδιο το γεγονός της ύπαρξης στη ζωή της γυναίκας άλλων ανδρών, αλλά από το ενδεχόμενο της διάδοσής του στο κοινωνικό του περιβάλλον.\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'

1. Η σεξουαλική απαγόρευση, που αρχικά στόχευε στη δυνατότητα προσδιορισμού του φυσικού πατέρα και στον αποκλεισμό του ενδεχόμενου σύλληψης εκτός της συζυγικής σχέσης, στη συνέχεια μετατράπηκε στο κυρίαρχο και απαραβίαστο ηθικό δόγμα, το οποίο χαρακτηρίζει τις περισσότερες κοινωνίες, όπου οι ευθύνες της οικονομικής εξασφάλισης των απογόνων έχουν ανατεθεί στον άνδρα. Το δόγμα αυτό διαμορφώνει τη γενική αντίληψη των διαφυλετικών σχέσεων και λειτουργεί πλέον και στις περιπτώσεις που δε στοχεύουν στην απόκτηση των απογόνων. 2. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα, η οποία προκαθορίζει και τη μορφή της αντίδρασης, σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες της ψυχολογικής δομής του. Κάποιοι υιοθετούν τη «νευρωτική» αντίδραση, άλλοι, την απογοήτευση και απόγνωση, τρίτοι, τη σωματοποίηση κ.λπ. 3. Προφανώς και υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο η δυσαρέσκεια, προκαλούμενη από μια συγκεκριμένη κατάσταση, να συνοδεύεται από την προσπάθεια αποφυγής της. 4. Η «δυτική» κοινωνία παραμένει αρκετά συντηρητική στα θέματα σεξουαλικότητας καθώς η «σεξουαλική επανάσταση» στόχευε κυρίως στην απόκτηση από τις γυναίκες των παραδοσιακών ανδρικών αρετών, οι οποίες συνεχίζουν να εισπράττουν περισσότερη αναγνώριση, βασισμένη στην παραδοσιακή αντίληψη και νοοτροπία της ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Ενώ από την άλλη πλευρά, το σύνολο της κοινωνίας σταθερά εμμένει στην ανάγκη ορισμού και ρύθμισης της συμπεριφοράς των μελών της, διότι ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί η κοινή πεποίθηση ότι ο άνθρωπος από τη φύση του έχει «κακές», καταστροφικές αρχές και εάν δεν καθοδηγείται από το αυστηρό πλαίσιο κανόνων, σίγουρα οι επιλογές του θα είναι «προβληματικές» είτε για τον εαυτό του, είτε για το κοινωνικό του περιβάλλον. 5. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της «υπόληψης» του κάθε ατόμου και η υπερβολική εξάρτηση από την αξιολόγηση των άλλων καθορίζουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της παγίδας υπερηφάνειας-ντροπής. Επειδή από την παιδική ηλικία έχουμε διδαχθεί να αξιολογούμε τον εαυτό μας κυρίως βάσει των αντιδράσεων των άλλων, η έγκριση ή η απόρριψή τους έχει αποκτήσει την καθοριστική σημασία για τη φαινομενική ψυχολογική ισορροπία και για την αίσθηση ικανοποίησης με την καθημερινότητα, η οποία παρεμπιπτόντως φαίνεται να μην αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.



ΛΑΖΑΡΟΣ_1    02/11/2013 00:55
ενα άτομο (γυναίκα) με ψυχολογικές ανασφαλειες μπορεί να βοηθηθεί (ηλικιας ανω των 30) περισσότερο μέσα απο τη σχέση του ή απο τους γονεις και την οικογενεια του πιστεύεται ?

Αγαπητέ Λάζαρε, οι ψυχολογικές ανασφάλειες συνήθως αντιμετωπίζονται με τη συμμετοχή του ειδικού, ο οποίος καλείται να εξασφαλίσει το συγκεκριμένο άτομο με τη γνώση του εαυτού. Ενώ είναι αρκετά αμφίβολο κατά πόσο σε ένα τέτοιο εγχείρημα θα είναι σε θέση να συμβάλλουν ο ερωτικός σύντροφος, ο οποίος προφανώς θα έχει διαφορετικές προσδοκίες από τη σχέση, ή τα μέλη της οικογένειας, η στάση, οι αντιλήψεις, και η συμπεριφορά των οποίων και αποτελούν τη βασική αιτία των ανασφαλειών του κάθε ατόμου.



μαρια    29/10/2013 21:39
γεια σας:( ειμαι 14 χρονων...και εχω ενα προβλημα...ακουστε στο παρελθον εχω κανει πολλα λαθη και πραγματικα εχω μετανιωσει γιαυτα..το θεμα ειναι οτι μου τωρα στο σχολειο αποκαλυπτωνται πραγματα του παρελθοντος και πραγματικα νιωθω χαλια..κλαιω ολη μερα και σκεφτομαι πως δν αξιζω...πως δν ειμαι τπτ..τα βραδια δεν μπορω να κοιμηθω σκεφτομαι συνεχεια τα λαθη μου..πραγματικα δν αντεχω :\\\\\\\'( αν μπορουσα να τα διωρθωσω θα το εκανα! αλλα δεν μπορω και θελω να πεθανω :\\\\\\\'( πραγματικα μισω τον εαυτο μου..εχω κλειστει μεσα μου και μερικες φορες θελω να εκραγω! τρωω λιγο γιατι μου εχει κοπει η ορεξη και συχενομαι το φαι(δν ξερω γιατι)..απο την στιγμη που αρχισαν να με κοροιδευουν στο σχολειο το μονο που σκευτομαι ειναι να πεθανω..!:\\\\\\\'( μπορει αυτο που εχω να μην ειναι καταθλιψη αλλα ηθελα να το μοιραστω καπου...

Αγαπητή Μαρία, τα λάθη δεν είναι ούτε μεμπτά, ούτε κατακριτέα και αποτελούν το αναπόσπαστο μέσο ή τρόπο εκμάθησης. Επιπλέον, δεν κάνει λάθη μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα, και αυτό είναι ανέφικτο για έναν ζωντανό οργανισμό που είναι αναγκασμένος να λειτουργεί ενεργά. Όσον αφορά το θέμα κοροϊδίας, σε αρκετές περιπτώσεις είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ότι, αυτός που προσπαθεί να χλευάσει κάποιον, το κάνει με σκοπό να τον μειώσει μέσω της προσωρινής κάλυψης της δικής του μειονεξίας, ότι ένας άνθρωπος, πραγματικά σίγουρος για τον εαυτό δεν αισθάνεται την ανάγκη είτε να μειώνει, είτε να βλάπτει τους άλλους, καθώς δεν έχει από αυτό κανένα όφελος.



Νίκος    25/10/2013 12:16
Γεια σας γιατρε Δεν ξερω τι ειναι αυτο που εχω αλλα θελω επιτελους σε καποιον να το εκφρασω γιατι νομιζω πως ειναι ενα σαρακι που μου τρωει τη ζωη.Στη ζωη μου ημουν κλειστος ανθρωπος.Να τα παρω απο την αρχη ομως.Ειμαι 17 χρονων και στα 13 μου με θυμαμαι πως ημουν ενας ανθρωπος πολυ συντηρητικος και κλειστος.Τα παιδια με κοροιδευαν,εγω ημουν δειλος οποτε το ευκολο θυμα.Μεγαλονοντας και απο περυσι κυρις ανοιχτηκα και θελησα να κανω φιλους.Εκανα λιγους ομως αλλα επειδη εκανα το λαθος να ειαι τοσο κλειστος στο γυμνασιο δεν μπορω με τιποτα να προσελκυσω ανθρωπους και να ζησω εντονες στιγμες.Το αποτελεσμα ειναι να μελαγχολω σχεδον παντα και σε στιγμες που περναω πολυ καλα και κολλαω στο παρελθον παρα πολυ.Σε λιγο καιρο γινομαι 18 και θα τελειωσω το λυκειο και τι θα εχω να θυμαμαι;κακες στιγμες μελαγχολιας και μοναξιας.Βοηθηστε με γιατι θελω επιτελους να παρω τη ζωη στα χερια μου και να ξεκολλησω απο το παρελθον.

Αγαπητέ Νίκο, η αποτελεσματική μακροπρόθεσμα βοήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις στοχεύει τη συνειδητοποίηση από την πλευρά του ενδιαφερόμενου των πραγματικών αιτιών της δυσαρέσκειας και των αρνητικών βιωμάτων, ώστε να είναι σε θέση να διαμορφώνει την καθημερινότητά του ο ίδιος. Για παράδειγμα, όταν υπάρχει το απωθημένο να ζήσει κάποιος «έντονες στιγμές» και η δυσανασχέτηση με την έλλειψη της δυνατότητας εφαρμογής της επιθυμίας, προκύπτει το ζήτημα, τι είναι στην ουσία αυτές οι έντονες στιγμές, τι προσφέρουν πραγματικά και κατά πόσο αντιστοιχούν στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων; Η διαδικασία αυτή δε μπορεί να είναι στιγμιαία ή να συνοδεύεται από άμεσα και ολοκληρωμένα εξ αρχής αποτελέσματα, καθώς προκύπτει η ανάγκη αναπροσδιορισμού του συνόλου των αντιλήψεων, οι οποίες έχουν διαμορφωθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια της διαπαιδαγώγησης και της μη λειτουργικής κοινωνικής επιρροής.



Θοδωρης    16/10/2013 02:55
Γεια σας,ειμαι 21 χρονων,δεν ξερω αν εχω καταθλιψη γιατι δεν εχω επισκεφθει καποιο ψυχολογο,σιγουρα ομως αναγνωριζω στον ιδιο μου τον εαυτο ορισμενα συμπτωματα της.Δεν φοβαμαι να το παραδεχτω οτι εχω απλα δεν ειμαι σιγουρος.Δεν θελω να επισκεφθω καποιο γιατρο ουτε να παρω καποια φαρμακευτικη αγωγη διοτι λογο της ηλικιας μου και της καλης σωματικης υγειας μου αρνουμαι να \\\\\\\'\\\\\\\'πεσω\\\\\\\'\\\\\\\' στα φαρμακα απο 20χρονων...Απλα μην βιαστειτε να κρινετε αρνητικα και να πειτε οτι ενας 20χρονος δεν εχει και τοσα προβληματα γιατι νομιζω πως ειναι λαθος,το μεγαλυτερο προβλημα μου δεν ειναι οτι λογο της οικονομικης κρισης δεν υπαρχουν πολλα χρηματα,οι λογοι ειναι κυριως αισθηματικοι, γεγονος που με κανει να αποξενωνομαι σιγα σιγα και απ το φιλικο μου περιβαλλον..Επειδη ειδα παλιοτερες απαντησεις σας και μου φανηκε πολυ ενδιαφεροουσες οι αποψες σας...Αυτο που θελω να σας ρωτησω ειναι,τι θα μπορουσα να κανω ωστε να ξεφυγω απο αυτην την ψυχοφθορα κατασταση...Σας ευχαριστω

Αγαπητέ Θοδωρή, η διαφυγή από την ψυχοφθόρα κατάσταση προϋποθέτει την ουσιαστική αλλαγή των περιβαλλοντικών συνθηκών ή του τρόπου αντίληψής τους, όταν ο τελευταίος δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Και να υπήρχε η πρόθεση χρήσης της φαρμακευτικής αγωγής, αυτή δε θα ήταν σε θέση να προσφέρει σταθερά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, καθώς τα φάρμακα ανακουφίζουν από την ένταση των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες που τα προκαλούν. Οι αιτίες αυτές, στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται στο σύνολο των αντιλήψεων που έχουν διαμορφωθεί βάσει της αρχής του «πρέπει», όταν το άτομο έχει διδαχθει να μην καταλαβαίνει ή να μην αποδέχεται τις προσωπικές του ανάγκες, αλλά να ακολουθεί πιστά τα κοινά πρότυπα, άσχετα με το βαθμό σύμπτωσης ή διαφοράς τους με την πραγματικότητα της τρέχουσας στιγμής.



ελενη    13/10/2013 16:43
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ.Ο ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ ΚΟΛΛΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ.ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΜΕ ΧΩΡΙΣΕΙ.ΒΕΒΑΙΑ ΜΕΤΑ ΓΥΡΙΣΕ ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΣ.ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ.ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩ ΑΥΤΟ?

Αγαπητή Ελένη, η προβληματικότητα μιας κατάστασης γίνεται αντιληπτή μόνο από το ίδιο το άτομο όταν οι πράξεις και οι επιλογές του επανειλημμένα συνοδεύονται από αρκετά δυσάρεστες συνέπειες για το ίδιο. Διαφορετικά, η επισήμανση της προβληματικότητας από άλλους εκλαμβάνεται ως πίεση και συνήθως προκαλεί την αντίσταση ή την αποφυγή.



φαιη    10/10/2013 21:06
Λοιπον..κατ αρχας θα ηθελα να εκφρασω τη χαρα μου που βρηκα καποιον να με συμβουλεψει για το προβλημα μου. Εγω εχω αρχισει να πεφτω ψυχολογικα. (Ουσιαστικα ποτε δεν ειχα αναιβασμενη ψυχολογια) τωρα τελευταια ομως εχει πεσει υπο το μηδεν. Νομιζω οτι για τα παντα φταιω εγω..νοιωθω οτι ειμαι αχρηστη οτι δεν μπορω να κανω τιποτα σωστα και οτι δεν εχω καταφερει τιποτα. Ισως να φταιει το περιβαλλον του σχολειου (προχθες στη γυμναστικη καταλαβα πως ημουν η μονη που δε μπορουσα να κανω σερβις ) εννοιωσα απαισια. Ισως βεβαια να φταιει και οτι ζηλευω.. τις πιο ομορφες τις πιο εξυπνες και επιτυχημενες. Τις περισσότερες ωρες κλαιω... και η ψυχολογια μου ειναι χαλια. Νοιωθω εναν κομπο στο στηθος. Τι μου προτεινετε να κανω? Μπορω να κανω συγκεκριμενα κατι ή πρεπει οπωσδηποτε να παρω φαρμακα

Αγαπητή Φαίη, η μειωμένη αυτοεκτίμηση με όλες τις επακόλουθες συνέπειές της διαμορφώνεται κατά την ανατροφή, στην πρώτη παιδική ηλικία ως αντίληψη για τον εαυτό βάσει των ιδιαιτεροτήτων της σχέσης με τους γονείς, καθώς και της αντιγραφής της δικής τους ιδιοσυγκρασίας. Η αιτιολογική αντιμετώπισή της προϋποθέτει την αναθεώρηση του συνόλου των αντιλήψεων και τη διαμόρφωση νέας κοσμοθεωρίας βασισμένης στην αντικειμενική γνώση της πραγματικότητας και όσο είναι δυνατό λιγότερο επηρεασμένης από τα αρνητικά κοινωνικά στερεότυπα. Στην περίπτωση επιτυχίας μειώνονται αισθητά ή και εξαλείφονται τέτοια ψυχοφθόρα φαινόμενα όπως η ζήλεια, ο φθόνος, οι ενοχές, η ντροπή, η υπερηφάνεια, η καχυποψία, η υπερβολική εξάρτηση από την άποψη των άλλων κ.λπ., τα οποία συνήθως εκδηλώνονται με ψυχολογικές συγκρούσεις και σωματοποιήσεις. Ενώ τα φάρμακα το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μειώσουν προσωρινά την ένταση των συμπτωμάτων.



Κωστας    10/10/2013 18:17
Καλησπερα σας και συγχαρητηρια για τη σελιδα σας. Ειμαι κι εγω ενας απο αυτους που πασχουν απο παθολογικο αγχος. Με τρωει η δουλεια μου, ειδικα οταν αλλαξω περιβαλλον. Δε νιωθω ασφαλης. Ειναι μια δουλεια που επιβαλλει υπευθυνοτητα. Νιωθω οτι δεν μπορω να ανταποκριθω και αγχωνομαι και θελω να φυγω( αλλα δε φευγω, αφου δε γινεται)ολο αυτο με εξαντλει εδω και 10 χρονια. Καπου αναφερατε οτι αν αλλαξουν οι αντιληψεις μας αλλαζει και η κατασταση. Μιλαω συνεχεια με τον εαυτο μου ομως δε βλεπω αποτελεσματα στο συναισθημα και κατεπεκταση στη συμπεριφορα. Τι πρεπει να κανω; Να ειστε καλα! Η εργασια σας ειναι λειτουργημα!

Αγαπητέ Κώστα, η επικοινωνία με τον εαυτό είναι το πρώτο βήμα, το οποίο είναι αναγκαίο να βασίζεται σε γνωστικό πλαίσιο που θα είναι ικανό να ερμηνεύει επαρκώς τα τρέχοντα δεδομένα. Για παράδειγμα στη συγκεκριμένη περίπτωση η ανασφάλεια και άγχος μπορούν να οφείλονται στο φόβο αποτυχίας, ο οποίος εντάσσεται στην κοινώς αποδεκτή ανάγκη απόλυτης τελειότητας. Τα λάθη και οι αποτυχίες αποτελούν το αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας εκμάθησης και λειτουργίας σε μια άγνωστη έως τώρα κατάσταση, ωστόσο το άτομο που έχει εκπαιδευτεί από υπάρχον σύστημα αξιών διακατέχεται από έντονα συναισθήματα προσωπικής ανεπάρκειας, ντροπής και ενοχών έστω και όταν πρόκειται μόνο για το ενδεχόμενο του λάθους. Από την άλλη πλευρά δεν κάνει λάθη μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα. Όταν ανάλογος τρόπος σκέψης μετατρέπεται στην αντίληψη και εφαρμόζεται στις υπόλοιπες προβληματικές για το συγκεκριμένο άτομο καταστάσεις, οι υποκειμενικές ανασφάλειες σταδιακά παραχωρούν τη θέση τους στην περισσότερο ισορροπημένη και αντικειμενική αντιμετώπιση της καθημερινότητας και δημιουργούνται προϋποθέσεις για την υπεροχή της αίσθησης ικανοποίησης.



Nίκη    10/10/2013 17:57
Παρά το γεγονός ότι έχω ψαχτεί σε κάθε είδους ειδικό ψυχικής υγείας, δεν έχω λάβει ποτέ μια τόσο εμπεριστατωμένη άποψη. Είπαμε ότι η εέννοι αττου φυσιολογικού είναι σχετική. Θέσατε το μέσο όρο. Παρεκλίνω απο αυτόν θεωρείτε;Σας ευχαριστώ ειλικρινά. όταν λέτε να διερευνηθεί η γνωστική βάση, τι εννοείτε; Πώς πρέπει να δουλέψω ακριβώς; Να καταγράψω τα γνωστικά σφάλματα και να τα αξιολογώ μόνη μου; Ευχαριστω πολυ και παλι.

Αγαπητή Νίκη, η ίδια η έννοια του μέσου όρου είναι συγκεντρωτική και προϋποθέτει την παρέκκλιση των μεμονωμένων ατόμων λόγω της αυθεντικής μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου. Η διεύρυνση της γνωστική βάσης συμπεριλαμβάνει την εκμάθηση κάποιων πτυχών της πραγματικότητας που έχουν μείνει ανεξήγητες στο προσωπικό επίπεδο χάρη στις ελλείψεις του παρόντος συστήματος εκπαίδευσης καθώς θεωρούνται αυτονόητα ή ελάσσονος σημασίας, και την αναθεώρηση κάποιων πεποιθήσεων που έχουν αντιγραφθεί κατά την ανατροφή, θεωρούνται πάγιες, δεδομένες και αυθεντικές, αλλά κατά την αντιμετώπιση της πραγματικότητας αποδεικνύονται διαστρεβλωμένες, παραπλανητικές ή, στην καλύτερη περίπτωση, μη λειτουργικές και ανεπαρκείς. Το παράδειγμα της αναθεώρησης θα μπορούσε να αποτελέσει η έννοια του εγωισμού, η οποία είναι κοινώς κατακριτέα και χρωματίζεται με αρνητικό πρόσημο βάσει της διαδεδομένης λογικής. Ενώ μια προσεκτική μελέτη του συγκεκριμένου φαινομένου, αποδεικνύει ότι ο εγωισμός αποτελεί το αναπόσπαστο μέρος της ικανότητας επιβίωσης των ζωντανών οργανισμών, είναι αναγκαίος και ο αρνητικός του χαρακτηρισμός χρησιμοποιείται κύριος ως μοχλός χειραγώγησης για την επίτευξη της θεμιτής συμπεριφοράς, βασισμένης στη δημιουργία και διατήρηση τέτοιων ψυχοφθόρων συναισθημάτων όπως η ντροπή, η ενοχές, η μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.



ΚΑΤΕΡΙΝΑ    08/10/2013 11:03
Σας ευχαριστώ πολύ για την άμεση απάντηση. Είναι πραγματικά πολύ οξύμωρο να γνωρίζεις ότι σκέφτεσαι λάθος, να το λες στον εαυτό σου αλλά να μη βλέπεις καμιά θετική αλλαγή στη συμπεριφορά. Έχετε να μου συστήσετε κάποια μέθοδο σχετικάμε την αντιμετώπιση της τελειοθηρίας; Ευχαριστω και πάλι.

Αγαπητή Κατερίνα, το μη εύστοχο σκεπτικό δεν είναι τόσο οξύμωρο, όσο αποτελεί το αποτέλεσμα του ανάλογου τρόπου διαπαιδαγώγησης, την οποία δεχόμαστε κατά την ανατροφή και η οποία οφείλεται από τη μια πλευρά στη γενική έλλειψη παιδείας στον ψυχολογικό τομέα, ενώ από την άλλη, στις προσπάθειες χειριστικής αντιμετώπισης που κυριεύει στην υπάρχουσα δομή της κοινωνίας. Προφανώς η σχετική έλλειψη της γνώσης αντιμετωπίζεται αιτιολογικά με τον όσο είναι δυνατόν εμπλουτισμό της, ο οποίος παρέχει τη δυνατότητα της ομαλής και σταδιακής αντικατάστασης των μη λειτουργικών αντιλήψεων από τις περισσότερο αντίστοιχες στην τρέχουσα πραγματικότητα. Η ονομασία της μεθόδου δεν έχει τόση σημασία, όσο το περιεχόμενο της στοχευμένης προσπάθειας και οι απώτεροι στόχοι της.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | >>