ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1062 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Σάββας    31/08/2006 04:42
Κύριε Kοτανίδη είμαι 26 ετών , έμπειρος γνώστης πολεμικών τεχνών και τα έχω με μία κοπέλα 22 ετών, εδώ και 3 μήνες. Προχθές ήμασταν κοντά στην πολυκατοικία της, αργά τη νύχτα κατά τις 1.00 δηλαδή, και την επέστρεψα στο σπίτι της με το μηχανάκι μετά απο διασκέδαση. Εγώ καθόμουν στο μηχανάκι και αυτή ήταν όρθια μπροστά μου και φιλιόμασταν. . Ξαφνικά εμφανίστηκε ένας αλλοδαπός και της τράβηξε την τσάντα από το χέρι, αυτή αντιστάθηκε στιγμιαία και αυτός την έσπρωξε πάνω μου και η ίδια χτύπησε το σαγόνι της. Ο αλλοδαπός άρχισε να τρέχει, εγώ όμως προς στιγμήν σκέφτηκα να τον κυνηγήσω και να τον σακατέψω στο ξύλο, όμως μετά σκέφτηκα ότι δεν αξίζει να διακινδυνέψω τον τραυματισμό μου και τη ζωή μου, αλλά και την αγάπη μας με την κοπέλα, για μια τσάντα. Η ίδια ήταν σοκαρισμένη, και μου είπε ότι περίμενε από εμένα να την προστατέψω χθες, και μου είπε κοροιδευτικά ότι τις πολεμικές τέχνες τις έχω μόνο για να λέω ότι ξέρω, γιατί στην πραγματικότητα φοβάμαι να τις χρησιμοποιήσω. Εγώ τη ρώτησα "θα ήθελες να πάθω κάτι;", η ίδια είπε όχι, όμως είπε ότι τώρα δεν νιώθει ασφαλής μαζί μου διότι εγώ σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου και αν κάποιος της επιτεθεί εγώ θα κάνω την κότα και δεν θα αντιδράσω. Μου είπε ότι θέλει να νιώθει προστατευμένη και ασφαλής και ότι εγώ της κλόνισα την εμπιστοσύνη σε αυτό. Εγώ όμως νομίζω ότι δεν άξιζε να αντιδράσω. Εσείς στη θεση μου θα κυνηγουσατε τον αλλοδαπο με την τσάντα;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Σάββα ! Εάν στο σπίτι σου έμπαινε ένας βιαστής και απειλούσε την μητέρα σου ή την αδελφή σου , με ποιο τρόπο θα αντιδρούσες ;



Θωμάς Αγρίτης    29/08/2006 14:00
Αν κύριε Κοτανίδη εμένα δεν μου αρέσει η δημοσιότητα και είμαι ικανοποιημένος με αυτή μου τη συμπεριφορά τότε κάποιος μπορεί να δώσει δύο ερμηνείες στη συμπεριφορά μου αυτή . 1.Δεν έχω ανασφάλεια αναγνώρισης ή 2. Φοβάμαι την κριτική και το τι θα πουν οι άλλοι και έτσι επιλέγω να μένω στην 'αφάνεια'. Το ποιά εκ των δύο ερμηνειών ισχύει , εξαρτάται από το αν ειμαι ικανοποιημένος με τη συμπεριφορά μου ; δηλ. αν θέλω να μιλήσω στον κόσμο , ή να χορέψω μπροστά από άλλους, και εγώ αισθάνομαι άγχος τότε φοβάμαι την κριτική, ενώ αν απλά δεν με εκφράζει ο χορός ή το να φανώ μπροστά σε κόσμο , τότε δεν έχω ανάγκη αναγνώρισης, σωστά; Και επίσης, το αν ο χορός με εκφράζει ή όχι, και οι άλλες προτιμήσεις εξαρτώνται από την ανατροφή μου με την αντιγραφή των σχημάτων συμπεριφοράς των γονιών μου (π.χ. οι γονείς μου δεν χόρευαν και δεν τραγουδούσαν). Συμφωνείτε με τα 2 σκεπτικά που ανέφερα; έχετε να προσθέσετε κάτι;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Θωμά ! Νομίζω ότι είναι απαραίτητο να διαχωρίσουμε «δεν μου αρέσει» - που σημαίνει αρνητικά συναισθήματα (φόβος) και «είμαι αδιάφορος» - δεν με ενδιαφέρει , δεν με αγγίζει συναισθηματικά , δεν αισθάνομαι την ανάγκη να ακολουθήσω κοινωνικά πρότυπα για να πετύχω την αναγνώριση μέσω προβολής υποκατάστατων , που δεν εκφράζουν τις πραγματικές μου ανάγκες .



St;elios Ioannides    29/08/2006 13:26
Κύριε Κοτανίδη, έχω αρχίσει μια συνήθεια και δεν ξέρω αν είναι ώριμη. Αν και δεν μου αρέσουν και δεν με εκφράζουν τα ελληνικά τραγούδια που ακούγονται στα κλαμπ και στα μπουζούκια, εγώ παρόλαυτά ακούω προσεκτικά στίχους ελληνικών τραγουδιών 2-3 ώρες καθημερινά ώστε να τους μαθαίνω, διότι σκέφτομαι ότι αν δεν ξέρω ελληνικούς στίχους 1. Θα φαίνομαι ξενέρωτος στην κοπέλα μου 2. Όταν συγκεντρώνομαι με άλλους συνομίληκους σε παραλίες με αναμμένη φωτιά στη μέση και κάποιους να παίζουν κιθάρα, εγώ αφού δεν θα ξέρω τους στίχους (όπου όλοι θα τραγουδούν φωναχτά) θα κάθομαι σαν 'μαλάκας' (συγχωρήστε μου την έκφραση) και θα τους κοιτάζω. Αν δεν ξέρεις ελληνικούς στίχους, ή αν δεν ξέρεις να χορεύεις φαίνεσαι ξένο σώμα σε γιορτές ή στη διασκέδαση. Έτσι προτιμώ να πηγαίνω σε καφετέριες για να συζητώ όμως θα ήθελα να πηγαίνω και σε τέτοιες διασκεδάσεις κάτι που όπως πιστεύω προυποθέτει να ξέρεις να χορεύεις. Π.χ. σε ένα κλαμπ αν δεν χορεύεις θα φαίνεσαι ξένο σώμα και ξενέρωτος όπως και στα μπουζούκια αν δεν ρίξεις το ζεμπέκικο όταν όλο το τραπέζι έχει σηκωθεί για χορό, τότε θα φαίνεσαι ξενέρωτος. Θα μου πείτε γιατί με νιάζει τι λένε οι άλλοι. Απάντηση : Πιστεύω ότι αν δεν ξέρω ελληνικούς στίχους και αν δεν χορέψω τότε θα έχω λιγότερες πιθανότητες να προσελκύσω κοπέλα (π.χ. σε ένα κλαμπ όταν χορεύει ή σε ένα μπαρ να της χορέψω ζεμπέκικο). 2. Πιστεύω ότι κατά βάθος όποιος δεν χορεύει και δεν τραγουδά χαροπά τραγούδια, κατά βάθος είναι συγκρατημένος άρα ανασφαλής. Έτσι πιστεύω το ότι δεν ξέρω να χορεύω ή να τραγουδώ, είναι ανασφάλεια (φοβάμαι ότι οι άλλοι θα με ειρωνευτούν αν τραγουδώ ή χορεύω όπως κάνανε στην οικογένειά μου κυρίως ο πατέρας μου).Επίσης πιστεύω ότι θα ξεπεράσω το φόβο ειρωνείας αν δω ότι αν τραγουδήσω και αν χορέψω κανείς δεν θα με ειρωνευτεί. Τέλος, πιστεύω πως ο χορός εξιτάρει την κοπέλα και προσελκύει την προσοχή της αφού αυτή ειναι συναισθηματική και έτσι χωρίς χορό και χωρίς να τραγουδώ πιστεύω ότι δεν θα περνώ καλά στις διασκεδάσεις.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Στέλιο ! Πιστεύεις ότι μπορείς έπ’ αορίστου να πιέζεις τον εαυτό σου , πλασάροντας μια εικόνα που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα ; Κατά πόσο μακροπρόθεσμα μπορεί να επιτύχει μια σχέση η οποία θα βασίζεται στις προσποιημένες εντυπώσεις ;



k. Ντίνος    29/08/2006 09:36
Κ. Κοτανιδη συγχαρητηρια! Εγω ειμαι πατερας δυο αγοριων (16 και 19) και μια φορα το χρονο παμε σε τοποθεσιες διακοπων οπου υπαρχει disney land ή κατι αναλογο. Και κανουμε οι 3 μας ρολερ κοστερ τα οποια εγω δεν φοβαμαι.Μια ψυχολογος φιλη μας, μας ειπε ότι οσοι κανουν ρολερ κοστερ τα κανουν για αυτό-επιβεβαιωση ("εγω κανω ο,τι φοβουνται οι αλλοι", "κοιτα ποσο θαρραλεος ειμαι"), και ότι το ευχαριστο συναισθημα που προκυπτει τοσο σε εμενα οσο και στα 2 παιδια μου (η γυναικα μου δεν κανει γιατι τα φοβαται)προκυπτει από τον αναλογο μηχανισμο: Τα ρολερ κοστερ προσπαθουν να ξεγελασουν τον εγκεφαλο μας, δημιουργωντας την ψευδαισθηση του επερχομενου θανατου. Ο εαυτος ετσι καταλαβαινει ως πραγματικη απειλη όταν το τρενακι γυρναει αναποδα και ετσι αντιδρα με εκκριση αδρεναλινης και αγχος που εξωτερικευεται με στριγγλιες. Μολις το τρενακι ληξει η ανακουφιση προκυπτει από το ότι μειωθηκε το αγχος θανατου μεσω της εκκρισης αδρεναλινης. Ετσι, η ψυχολογος φιλη μας, καταληγει στο συμπερασμα ότι οι ανθρωποι που δεν φοβουνται τα ρολερ κοστερ είναι ιδιοι με αυτους που δεν φοβουνται τα θριλερ αφου προσπαθουν να λυσουν τον φοβο θανατου με υποκαταστατο. Συμφωνειτε με την ερμηνεια της ψυχολογου; Όμως δεν καταλαβα κατι. Η ψυχολογος ειπε ότι εγω και οι 2 γιοι μου μπαινουμε σε ρολερ κοστερ επειδη φοβομαστε το θανατο. Η γυναικα μου δεν μπαινει σε ρολερ κοστερ επειδη και αυτή φοβαται το θανατο (φοβαται μηπως παθει τιποτα).Γιατι λοιπον αφου και οι 2 μας, φοβουμαστε το θανατο (συμφωνα με τη ψυχολογο) , παρολαυτα αντιδρουμε διαφορετικα (εγω μπαινω , εκεινη όχι); Ή μήπως έχετε να προτεινετε μια άλλη ερμηνεια;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ κ. Ντίνο ! Θεωρώ ότι ο φόβος θανάτου είναι ένας φυσιολογικός αμυντικός μηχανισμός , οποίος βοηθάει στην επιβίωση , παίρνει υπερβολικές μορφές χάρη στην ανθρώπινη φαντασία και ικανότητα αφαιρεμένης σκέψης , ενώ ο τρόπος των εκδηλώσεων των μορφών του εξαρτάται από την ψυχοσύνθεση του συγκεκριμένου ατόμου (π.χ. εάν εγώ έχω την ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης , θα προσπαθήσω να αποδείξω , κυρίως στον εαυτό μου , ότι δεν φοβάμαι , προκαλώντας διάφορες «επικίνδυνες» καταστάσεις)



Μάνια Λαμπρινού    21/06/2006 07:33
Γεια σας. Παρατηρώ με θαυμασμό ότι κάθε μήνυμα σχεδόν που σας έχουν αποστείλει περιέχει λόγια μεγαλεπίβολα , λόγια υπέρμετρου θαυμασμού και πολλές υπερβολές. Όπως "σας προσκυνώ, είστε Θεός, είστε μοναδικός, είστε ο καλύτερος από όλους, αυτό που κάνετε είναι γροθια στο στομάχι των υπολοίπων, βάσει του νόμου της επιβίωσης θα υπερέχετε του ανταγωνισμού και πολλά άλλα τέτοια". Εσείς ο ίδιος δεν τα διαψεύδετε. Αλήθεια για πιο λόγο δεν διαψεύδετε ότι "είστε ο καλύτερος"; Ποιά είναι η γνώμη που έχετε για τον εαυτό σας;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μάνια ! Θεωρώ ότι εφόσον δεν υπάρχει το τέλειο , εκ’ των πραγμάτων δεν μπορώ να είμαι καλύτερος απ’ όλους και μοναδικός (αλλά και να ήμουν θα ήταν προσωρινό , μέχρι να εμφανιστεί καλύτερος , όπως συμβαίνει με πρωταθλητές) , ενώ η δημόσια μετριοφροσύνη , κατά την άποψη μου , στην ουσία ενισχύει τις τάσεις θαυμασμού , ενώ ο σκοπός μου είναι να αυξήσω την ποιότητα της επικοινωνίας , πράγμα , που σύμφωνα με την εξέλιξη της σελίδας , πετυχαίνεται . Εγώ εισπράττω από την εξέλιξη αυτή το ίδιο με τους αναγνώστες κέρδος , διότι η οι σύνθετοι προβληματισμοί και τα ερωτηματικά βοηθούν και στην βελτίωση της δικής μου αντίληψης , και , στην ουσία αυξάνουν τις πιθανότητες της δικής μου επιτυχίας και της επίτευξης της προσωπικής ευτυχίας .



Ειλιρία Ειρηναίου    20/06/2006 15:48
Χαίρεται κύριε Κοτανίδη μου! Σας αγαπώ πολύ γιατί χωρίς να το ξέρετε με έχετε γιατρέψει! Σας αγαπώ! Θέλω πολύ να σας ρωτήσω, αν η παρατήρησή μου είναι λογική. Ειναι αλήθεια ότι από την αγάπη μου για εσάς, έχω ενδοβάλλει τα λόγια σας και τα λέω όποτε μου ζητηθεί η γνώμη από άλλους. Όμως παρατηρώ ότι όσα από τα λόγια σας δεν τα εχω αποδεχτεί (δηλαδή υποσυνείδητα δεν τα νιώθω ως βίωμα) τείνω να τα υποστηρίζω σαν δόγμα, και γίνομαι επιθετική. Αντιθέτως όσα από τα λόγια σας τα έχω αποδεχτεί ως βίωμα τότε νιώθω σίγουρη για τον εαυτό μου και δεν γίνομαι επιθετική. Για παράδειγμα το ότι "η επιθετικότητα οφείλεται στην ανασφάλεια" το λέω ως δόγμα και ακόμη νιώθω ότι δεν το έχω αποδεχτεί υποσυνείδητα.. έτσι το λέω σαν δόγμα και το λέω επιθετικά.. Αυτή η επιθετικότητα λοιπόν θα φύγει όταν νιώσω σίγουρη για αυτό που λέω; όμως εσείς πώς έχετε καταλλήξει στο συμπέρασμα ότι η επιθετικότητα οφείλεται σε ανασφάλεια και όχι στο αίσθημα ότι σε πνίγει το δίκιο σου; (π.χ. πολλοί ιρακινοί κρατούμενοι φυλακίστηκαν στο Γκουαντανάμο χωρίς να έχουν διαπράξει καμία επίθεση εναντίον των ΗΠΑ γιαυτό πολλοί απελευθερώθηκαν ως αθώοι. Αυτοι οι άνθρωποι δείχνουν επιθετικοτητα προς τους φύλακες των φυλακών λόγω ανασφάλειας ή λόγω του ότι τους πνίγε ιτο δίκιο; δηλαδή απο αισθημα δικαιοσύνης..);

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ειλιρία ! Νομίζω ότι το δίκαιο μας «πνίγει» όταν συνοδεύεται από αρνητικά και επώδυνα συναισθήματα , σχετιζόμενα με συγκεκριμένες εμπειρίες , και , στην ουσία είναι ο θυμός . Εάν εγώ επιλέγω να κατοικήσω κάτω από ένα ηφαίστειο , ή , τουλάχιστον δεν καταβάλλω έγκαιρες προσπάθειες να φύγω από εκεί , με ποιον τελικά πρέπει να θυμώσω , όταν θα εκραγεί και θα πλακώσει το σπίτι μου ;



Αντώνης Διακομίδης    20/06/2006 15:40
Κύριε Κοτανίδη καλησπέρα. Είμαι 23 ετών και ένας από τους ανθρώπους που έχω εκτυπώσει τα λόγια σας και τα έχω κάνει βιβλίο και τα μελετώ καθημερινά και παίρνω κουράγιο. Σήμερα που ήμουν σε ένα βιβλιοπωλείο στον τομέα ψυχολογίας είχα βγάλει αυτο το βιβλίο και διάβαζα και ένας μου λέει έχοντας δει τις σελίδες, "Κοτανίδη διαβάζεις;".. τα έχασα. Θέλω να πω ότι είσαστε μοναδικός και πολύ φημισμένος. Ειδικά στον τομέα της προσωπικότητας θέλω να επικεντρώσω μιας και εκεί καταβάλλω πολλές προσπάθειες. Παρατηρώ ότι ο χαρακτήρας αλλά και τα συναισθήματα που αισθάνομαι μεταβάλλονται ανάλογα τις αντιδράσεις των άλλων. Παρατηρώ ότι όταν αρχικά πηγαίνω σε μία παρέα , δείχνω έναν χαρακτήρα ορισμένες φορές κάπως επιθετικό.. Αυτό οφείλεται στο ότι φοβάμαι την απόρριψη.. Όταν όμως δω ότι με αποδέχονται τότε γίνομαι.. αρνάκι ! Πραγματικά , χαμογελώ σε όλους, είμαι με όλους πολύ καλός και τότε νιώθω ότι αγαπώ τον εαυτό μου και νιώθω και ερωτεύσιμος (ειναι πραγματικά μαγευτικό. Τις στιγμές εκείνες που νιώθω ότι με αγαπούν, αγαπώ και εγώ εμένα και τότε νιώθω ερωτεύσιμος και έτοιμος να φλερτάρω κοπέλα!!!). Αντιθέτως σε άλλες καταστάσεις και ειδικά στην οικογένειά μου όπου οι γονείς μου με θεωρούν ως το μαύρο πρόβατο και προβληματικό παιδί (έτσι πάντα με αντιμετώπιζαν) δείχνω επιθετικότητα ενώ πολλές φορές παραλίγο να πιαστούμε στα χέρια. Γενικα δηλαδή τους είμαι αντιδραστικός και τους πάω κόντρα. Βάσει των λόγων σας κατάλαβα ότι αυτο το έκανα για να κεντρίσω την προσοχή τους. Σε κάποιες στιγμές όμως που αντλώ αγάπη από τους γονείς μου, τότε πραγματικά γίνομαι αρνάκι.. δηλαδή τους σέβομαι, δεν αντιδρώ στις απόψεις τους, είμαι πιο συγκαταβατικός.. Αυτή η διαφοροποίηση του χαρακτήρα με είχε προβληματίσει. Ήθελα να έχω έναν χαρακτήρα που δεν θα εξαρτάται από το πώς μου συμπεριφέρονται οι άλλοι, αλλά να παραμένει σταθερός ανεξάρτητα του αν μου φέρονται με καλοσύνη ή όχι. Έτσι κλεινόμουν μέσα στο σπίτι μου και άρχισα και έγραφα σε χαρτί , περιγράφοντας το πώς θέλω να ειναι αυτός ο χαρακτήρας.. και μετά προσπαθούσα να τον εφαρμόσω στην πραγματικότητα.. Αποτέλεσμα : ΑΠΟΤΥΧΙΑ. ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΩ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΑΥΤΟΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΟΤΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΜΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΠΗΡΕΑΖΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΏΣ ΜΟΥ ΦΕΡΟΝΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. Με άλλα λόγια, οι προσπάθειές μου να καθορίσω έναν χαρακτήρα με βάσει τη λογική, και έπειτα να τον εφαρμόσω στην πραγματικότητα αποτύγχαναν διότι πάντα ο χαρακτήρας μου επηρεαζόταν από τα συναισθήματα. Έτσι, γυρνάμε στα αρχικά που έλεγα ότι όταν πήγαινα σε περιβάλλοντα όπου οι άνθρωποι με αποδέχονταν και μου έδιναν προσοχή τότε εγώ αποκτούσα έναν χαρακτήρα πραγματικά υπέροχο. Χαμογελούσα, χαιρετούσα με θέρμη τους άλλους, τους έλεγα καλό λόγο.. Αντιθέτως όποτε οι άλλοι δεν μου έδιναν προσοχή τότε εμφάνιζα έναν άλλο προσποιητό χαρακτήρα τη χρησιμότητα του οποίου μόλις τώρα που γράφω κατάλαβα: Εμφανίζοντας έναν προσποιητό χαρακτήρα (π.χ. μιλούσα έχοντας ενδοβάλλει την προσωπικότητα ενός γνωστού δημοσιογράφου) στην ουσία έβγαινα από εμένα, και έτσι οποιαδήποτε αποτυχία θα χρέωνε τον προσποιητό χαρακτήρα και όχι εμένα. Αυτή ήταν μία λειτουργία του προσποιητού. Άλλη ήταν το ότι δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ότι μπορεί να ελκύσει την προσοχή και γι ' αυτό άλλαζα τον χαρακτήρα μου. Θα ήθελα να μου πείτε ένα γενικό σχόλιο για όσα έγραψα και δεύτερον να μου απαντήσετε στο καίριο ερώτημά μου: Υπάρχει τρόπος ο χαρακτήρας μου να μην εξαρτάται από το αν με αποδεχτούν οι άλλοι, αλλά να είναι ίδιος ανεξάρτητα της συμπεριφοράς των άλλων απέναντί μου; μήπως η απάντηση είναι: ναι, μόνο όταν επιλύσεις την ανασφάλεια της απόρριψης και της προσέλκυσης προσοχής; Σας ευχαριστώ θερμά και ήταν το καλύτερο νέο για μένα το ότι μπορούμε να μιλήσουμε από web-cam καθότι ειμαι Κύπριος!!!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Αντώνη ! Πιστεύω ότι η ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης θα μειωθεί και ίσως να εξαφανιστεί όταν θα καταφέρεις να αποδεχθείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι , διότι τότε θα υπάρχουν πιθανότητες να εξαλειφθεί η ανασφάλεια απόρριψης , ενώ ξέρεις ότι η συμπεριφορές που εισπράττουμε , βασίζονται στην δική μας ψυχολογική κατάσταση .



Aντωνία Ιωαννίδου    20/06/2006 05:41
Χάρηκα πολύ για την απάντησή σας στις 15/6/2006 ώρα 6.00. Μου λέτε΄οτι το συναίσθημα ανωτερότητας/υπεροχής είναι στην ουσία ανασφάλεια και δεν οδηγεί στην ευτυχία. Ναι αλλά μήπως το συναίσθημα υπεροχής προκύπτει πολλές φορές από την γνώση του εαυτού μας; Για παράδειγμα στον τομέα της γνώσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς εσείς κ. Κοτανίδη δεν θεωρείτε τον εαυτό σας ότι υπερέχει σε γνώσεις για την ανθρώπινη συμπεριφορά από όλους τους πελάτες σας; αυτό μήπως είναι απλά γνώση του εαυτού σας; Ο ποδοσφαιριστής Ροναλντίνιο ο οποίος έχει τιμηθεί 2 χρονιές ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο ή ένας μαθητής που βγήκε πρώτος σε όλη την Ελλάδα, στην ουσία το συναίσθημα ανωτερότητας που νιώθει, δεν προκύπτει απλά από την γνώση του εαυτού του και από την προσπάθεια που κατέβαλε;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Αντωνία ! Μήπως συγχέουμε το συναίσθημα της ανωτερότητας με την αυτοπεποίθηση ; Εάν είμαι καλύτερος γνώστης της ψυχολογίας και ο Ροναλντίνο παίζει ποδόσφαιρο καλύτερα από μένα – ποιος από μας είναι ανώτερος ; Μήπως , τελικά είμαστε απλά διαφορετικοί ;



Μαριάννα Σταύρου    19/06/2006 17:34
Χαίρεται. Θα ήθελα να προσπαθήσουμε να ψυχαναλύσουμε μια περίπτωση 50 χρονης γυναίκας που στα παιδικα της χρονια ειχε εναν πατερα που την ελεγε διαρκως "πουτανα" και στα 20 της πραγματι αρχισε και πηγαινε με διαφορους αντρες. Eκανε οτοστόπ σε φορτηγατζήδες και τους έκανε έρωτα... πήγαινε με πάρα πολλούς και μετά τους εγκατέλλειπε. Υπήρχαν άντρες που έκλαιγαν για αυτήν από έρωτα, όμως αυτή το έπαιζε (ή ήταν) αναίσθητη ! Η ίδια μου είχε πει ότι το έκανε σαν να ήθελε να μείνει πιστή σε αυτό που την αποκαλούσε ο πατέρας της (δηλαδή πουτάνα).. Και η ερώτηση που έχω είναι : και εγώ όταν ήμουν μικρή κ. Κοτανιδη υπέστη βία από τον πατέρα μου.. και μία φορά με είχε πει "πουτάνα-σκύλλα" όμως ποτέ δεν έκανα ό,τι έκανε η φίλη μου.. Πιστεύω ότι μέσα του ο άνθρωπος έχει μια δύναμη που τον ωθεί πάντα να αυτο-βελτιώνεται.. όμως η ίδια η φίλη μου διαρκώς ταπεινώνει τον εαυτό της λόγω των παιδικών της χρόνων.. εγώ όμως γιατί δεν έπεσα στις ίδιες παγίδες;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαριάννα ! Ο καθένας έχει τις ιδιαιτερότητες της ανατροφής , που διαμορφώνουν τα σχήματα συμπεριφοράς του . Σε αρκετές περιπτώσεις , οι γυναίκες , που έχουν εισπράξει την απόρριψη από τον πατέρα τους , από την μια πλευρά «προσπαθούν» να τιμωρήσουν τον εαυτό τους , ακολουθώντας το συναίσθημα αναξιότητας , ενώ από την άλλη – συνάπτοντας περιστασιακές σχέσεις με άντρες «κατώτερης» κοινωνικής θέσης και απορρίπτοντας τους , «εκδικούνται» για την απόρριψη , που έχουν εισπράξει στην παιδική ηλικία , και εισπράττουν την απαιτούμενη αυτοεπιβεβαίωση .



Νοτις Σταματίου    18/06/2006 17:13
Γιατρέ συγχαρητήρια και για μια ζωή στεκόμαστε δίπλα σας! Οι απαντήσεις σας σαφέστατα είναι προιόν προσπάθειας απομάκρυνσης οποιουδήποτε συναισθηματισμού. Ωστόσο αυτό το κάνετε ως επαγγελματίας. Διότι αν είμαστε το ίδιο αντικειμενικοί και στην καθημερινότητά μας τότε ούτε θα ερωτευτούμε, ούτε θα αφεθούμε στην μαγεία μιας στιγμής παιχνιδιού, ούτε θα κάνουμε τα αστεία μας,ούτε θα αφεθούμε στο μυστηριώδες παιχνίδι του έρωτα.. συμφωνείτε; π.χ. αν γίνει ένα ατύχημα και σκοτωθούν οι γονείς ενός παιδιού που το γνωρίζετε και εκείνη τη στιγμή δεν λειτουργείτε σαν ψυχίατρος αλλά είστε εκτός εργασίας, τότε το πρώτο πράγμα που θα του πείτε θα είναι "κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών του έτσι και οι γονείς σου αν δεν ανέβαιναν στο αυτοκίνητο δεν θα σκοτώνονταν" ή θα το αγκαλιάσετε και θα του παράσχετε υποστήριξη; δηλαδή εννοώ ότι η αντικειμενική παρουσία σας εδώ, είναι αποτελεσματική για την εργασία σας , όμως μέσα στην ζωή πολλές φορές είναι καλό να αφηνόμαστε στην μαγεία ενός θετικού συναισθήματος (π.χ. το πιο ομορφο πραγμα στον κοσμο, ο ερωτας, είναι συναίσθημα. Αρα αν προσπαθήσουμε να αποδιώξουμε το συναίσθημα ώστε να γίνουμε όσο το δυνατον πιο αντικειμενικοι, τοτε πολυ απλα δεν θα τον ζησουμε!). Θα ήθελα τη γνώμη σας.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Νότη ! Η προσπάθεια αντίληψης της πραγματικότητας και επίτευξης της αντικειμενικότητας αποσκοπεί την αντιμετωπίσει των ανασφαλειών , οι οποίες δεν μας επιτρέπουν να αναπτύξουμε σε ικανοποιητικό βαθμό τα θετικά συναισθήματα και να απολαύσουμε την ευτυχία .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>