ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 945 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Ηλιάννα    03/03/2006 05:58
Κύριε Κοτανίδη μας, πώς μπορούμε να πετύχουμε την διαρκή ωρίμανση του εαυτού μας και την ανάπτυξη όλων των πτυχώντης προσωπικότητάς μας διαρκώς; με την μελέτη φιλοσοφίας, με την εμπειρία, με την σκέψη ; πώς; (π.χ. για να κάνεις αυτογνωσία απαιτείται να γνωρίζεις από ψυχολογία, σωστά;)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ηλιάννα ! Πιστεύω ότι η ωρίμανση του ατόμου απαιτεί την εξερεύνηση του εαυτού του (των συναισθημάτων του και των αιτιών που τα προκαλούν) , την φιλοσοφική αντίληψη των πραγμάτων , που στην ουσία σημαίνει αποδοχή της πραγματικότητας και εκλογίκευση των γεγονότων , η οποία θα ενισχύεται από την συγκριτική μελέτη των εμπειριών από αλλά άτομα .



Στέλιος Α.    03/03/2006 05:38
Καλημέρα. Χαίρομαι που ανακάλυψα το site. Κοιτάχτε είμαι 21 ετών. Έχω μία συνήθεια να μπαίνω σε chat rooms και να βρίζομαι με άλλους έτσι χωρίς λόγο, ή να μιλώ σε κοπέλες και να τις βρίζω. Επίσης πηγαίνω σε forums και γράφω υβριστικά σχόλια ή επιτίθεμαι εναντίον μελών του, και περιμένω απαντήσεις τους. Όταν αυτές είναι εξίσου επιθετικές , γελώ! Και γράφω και άλλες απαντήσεις και περιμένω να μου απαντήσουν. Αν δεν μου απαντήσουν αυτό με σκοτώνει και πάω σε άλλα forums ή chat rooms και βρίζω βρίζω βλασφημώ. Άλλες φορές μπαίνω ως γυναίκα και κοροιδεύω άντρες που μου μιλούν, κα ιτους μιλώ προκλητικά. Μερικές φορές μάλιστα έχω δώσει τηλέφωνο γυναίκας (π.χ. συμφοιτήτριάς μου) δήθεν ότι ήμουν εγώ, αυτή. Δεν σας κρύβω ότι μόλις βρήκα το forum του site αμέσως ένιωσα παρόρμηση να βρίσω. Όμως με κέρδισε ότι ήταν ψυχολογικό, και αποφάσισα να σας γράψω. Τι μου συμβαίνει. Πώς ερμηνεύονται αυτά ψυχολογικά; σας παρακαλώ πείτε μου.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Στέλιο ! Συνήθως η προκλητική συμπεριφορά οφείλεται στην προσπάθεια προσέλκυσης αρνητικής προσοχής , κάτι που πηγάζει , κατά την άποψη μου , από τα σχήματα συμπεριφοράς που διαμορφώθηκαν κατά την ανατροφή του ατόμου και βασίζονται στα πρότυπα σχέσεων με τους γονείς του .



πανος    02/03/2006 03:53
είμαι 57 ετών και έχω μια κόρη 23. ειλικρινα πολλές φορές έχω φαντασιώσεις για αυτήν. Νιώθω πολύ άσχημα για αυτό. Δεν ξέρω αλλά όταν βγαίνει έξω και μου φοράει κάτι μπότες και κάτι κοντά μπλουζάκια νιώθω ηδονισμένος. Ειλικρινά γιατί μου συμβαίνει αυτό; καλή συνέχεια!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Πάνο ! Νομίζω ότι εάν καταφέρεις να αντλήσεις συναισθηματική ικανοποίηση από μια σχέση με άλλη γυναίκα , η φαντασίωσης για την κόρη σου δεν θα ξαναεμφανιστούν .



Νατάσα    01/03/2006 09:46
Γεία σας ξανά Κύριε Κοτανίδη. Με τρομάξατε λίγο, σχεδόν άρχισα να πιστευω πως έχετε κληρονομικό χάρισμα. Στην ερώτηση με στοιχεία (Νατάσα 27/02/2006 11:14)που δημιοσεύσατε μαζί με την απαντησή σας στην κατηγορία ΝΕΑ γράφεται πως οι σχέσεις μου με μεγαλύτερους άντρες και οι άλλες φαντασιώσεις μου οφείλονται σε κάποιο παλίο πρόβλημα με τον πατέρα μου. Σε αυτό μάλλον έχετε δίκιο. Ο πατέρας μου είναι ναυτικός στο επάγγελμα και σχεδόν πάντα έλειπε από το σπίτι. Οταν ήμουν 14 χώρισε με την μητέρα μου και τον έβλεπα όλο και ποιο σπάνια, αλλά διατηρούσε επαφή μαζί μου. Κάτι το οποίο με κάνει να ντρέπομαι είναι οτι φαντασιονόμουν να χάνω την παρθενία μου απο τον πατέρα μου και διάφορα άλλα ποιο τολμήρά. Επίσης όσο ήταν μαζί με την μητέρα μου που είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα και της μοιάζω πολύ, αλλά και όταν είχαν χωρίσει όταν επέστρεφε απο ταξίδι ο πατέρας μου έκαναν εμφανέστατα σεξ παρουσία μου(τους άκουγα όταν ήμουν μικρή αλλά όταν μεγάλωσα κρυφοκοιταγα κι'όλας). Ποια πιστέυε οτι θα ήταν μια σωστή πορεία για ισορροπήσω την ζωή μου; Τι πρέπει να κάνω-αλλάξω.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Νατάσα ! Υποθέτω ότι εάν μπορέσεις να αποδεχθείς ότι ο γονιός του αντίθετου φύλου , είναι πρώτη επαφή του παιδιού με το αντίθετο φύλο , επομένως αποτελεί , έστω και υποσυνείδητα , το αντικείμενο αρχικών του σεξουαλικών παρορμήσεων και φαντασιώσεων , ο βαθμός των οποίων εξαρτάται από τον βαθμό ικανοποίησης σχέσης παιδιού – γονιού , και εάν μπορέσεις να ξανακτίσεις την σχέση σου με τον πατέρα (με την έννοια ψυχολογικής ισορροπίας) , η αναζήτηση σου και τάσεις για μη ικανοποιητική συμπεριφορά θα λυθούν αυτόματα .



Νατάσα    27/02/2006 11:14
Αγαπητέ Κύριε Κοτανίδη. Συγχαρητήρια για τον δικτυακό τόπο που δημιουργήσατε είναι πραγματικά μια όαση σωστής ενημέρωσης. Με λένε Νατάσα, είμαι 22 χρονών, φοιτήτρια και άνεργη αλλά χωρίς μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Είναι πραγματικό ναρκοπέδιο για κάποια να γράψει τα σεξουαλικά της προβλήματα χωρίς να γίνει πρόστυχη ή να φανεί προβοκατόρισσα. Η ευθύτητα με την οποία τα αντιμετωπίζεται όμως με έσπρωξε να ζητήσω την γνώμη σας. Όταν ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω και είχα την ανάγκη για ερωτική επαφή βρήκα διέξοδο στο ίντερνετ. Ήταν και είναι πολύ εύκολο να βρω ερωτικό σύντροφο και μέσα σε τρία χρόνια είχα πάνω από 15, κανένας από αυτούς δεν έχει την ηλικία μου, όλοι είναι τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτεροι μου. Όλες οι σχέσεις είναι καθαρά ερωτικές παρότι με μερικούς από αυτούς βλεπόμαστε για πάνω από δύο χρόνια σε αραιά διαστήματα. Με ικανοποιεί σεξουαλικά η όλη κατάσταση όχι μόνο σαρκικά αλλά περισσότερο το πριν και το μετά νιώθοντας ότι κάνω κάτι ξεχωριστό που άλλες κοπέλες δεν το κάνουν. Χαρακτηριστικό είναι ότι ορισμένοι άντρες μου έχουν δώσει χρήματα. Αν και θα πήγαινα μαζί τους και χωρίς αυτά, τα πήρα και ένιωσα ευχαρίστα και ηδονικά. Το ίδιο νιώθω και όταν πηγαίνω και με παντρεμένους άντρες. Παρότι εμφανισιακά είμαι μια χαρά και δεν έχω ιδιαίτερες φοβίες μέχρι σήμερα δεν έχω κάνει κάποια σχέση με αγόρι της ηλικίας μου. Δεν ξέρω πως πέτυχε, όταν τώρα τελευταία κοίταξα την πορεία μου σε αυτό τον τομέα το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πέρασαν τα χρόνια και εγώ αδράνησα. Μια φίλη μου με την οποία μπορώ να συζητάω τέτοια πράγματα μου είπε ότι και το ότι δεν έχω κάνει καμιά σχέση και το ότι δεν έχω άντρες στην ηλικία μου δείχνει πρόβλημα. Δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα αλλά σίγουρα υπάρχει μία τάση. Παρά την μικρή μου ηλικία τι προβλήματα θα μπορούσε να μου δημιουργήσει αυτή η συμπεριφορά; Το δεύτερο θέμα με απασχολεί περισσότερο. Διαβάζοντας διάφορες λεσβιακές ιστορίες και βλέποντας τις αντίστοιχες εικόνες και έχοντας δεχτεί προτάσεις από γυναίκες έχω σκεφτεί να κάνω έρωτα με γυναίκα που εκείνη θα φοράει ζώνη με ομοίωμα αντρικού πέους (το έγραψα όσο ποιο ευπρεπώς μπόρεσα). Χωρίς φιλιά και χωρίς χάδια μόνο την διείσδυση. Δεν νιώθω να ερεθίζομαι από τις γυναίκες τις ίδιες αλλά από την σκηνή. Αυτό για εμένα που δεν αισθάνομαι λεσβία θεωρείται λεσβιακή επαφή; Που μπορεί να οδηγήσει; Ευχαριστώ Νατάσα.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Νατάσα ! Υποθέτω ότι οι περιστασιακές σχέσεις με μεγαλύτερους άντρες και σκέψεις για ερωτικές σκηνές με γυναίκες οφείλονται στην διαταραγμένη σχέση με τον πατέρα σου . Θα παραθέσω μερικές πιθανές λεπτομέρειες , που μπορούν να οδηγήσουν σε παρόμοιες συμπεριφορές . Ο υποσυνείδητος θυμός προς τον πατέρα μεταφέρεται στους υπόλοιπους άνδρες έτσι , ώστε η γυναίκα δεν είναι σε θέση να ερωτευτεί κανέναν άνδρα διότι «προσπαθεί» να εκδικηθεί για την απόρριψη που έχει βιώσει στην παιδική ηλικία , από την άλλη πλευρά , οι παλαιότερες αρνητικές εμπειρίες δεν την επιτρέπουν να εμπιστευτεί στα πραγματικά συναισθήματα των ανδρών και την ωθούν να επιλέγει «επιπόλαιες» σχέσεις ώστε να μην βιώσει ξανά τον πόνο της απόρριψης . Οπότε , μια τέτοια γυναίκα συνέχεια βιώνει την σύγκρουση μεταξύ της άρνησης συναισθηματικής δέσμευσης (βασισμένης στον φόβο) και της φυσιολογικής ανάγκης για σταθερή αγάπη και αποδοχή



Γεωργόπουλος    24/02/2006 04:35
Καλημέρα. Γιατρέ είμαι 24 χρονών. Άρχισα να κάνω αυτογνωσία εδώ και 2 χρόνια , μόνος μου μελετώντας βιβλία. Συμπτωματικά τελείως σήμερα που τυχαία ανακάλυψα την ιστοσελίδα σας, ταυτόχρονα έφτασα σε ένα σπουδαίο συμπέρασμα σχετικά με τον χαρακτήρα μου. Ανακάλυψα δηλαδή έναν υποσυνείδητο μηχανισμό που κρυβόταν πίσω από συγκεκριμένες πράξεις μου. Πριν στείλω ττην παρούσα ερώτηση, περιηγήθηκα στο επιμελέστατο site, και διαπίστωσα ότι πουθενά (από όσο είδα στον τομέα "σεξουαλικότητα") δεν είχε απαντηθεί κάτι σχετικό. Ίσως κάνω και λάθος. Τέλοσπάντων, η ιστορία μου ξεκινά όπου έζησα σε μια οικογένεια όπου οι γονείς μου μου απαγόρευαν να κάνω σεξουαλική σχέση πριν τα 19 χρόνια επειδή λέγανε ότι «δεν ήξερα» και μπορεί να προκαλούσα κακό είτε σε μένα είτε στην κοπέλα. Επίσης, δεν με άφηναν να παρακολουθώ έργα στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση τα οποία περιείχαν πιθανώς σεξουαλικά υπονοούμενα ή σεξουαλικές σκηνές (δεν μιλώ για έργα πορνό. Αλλά για έργα ξένα τα οποία σε μια δυο σκηνές είχαν κάτι σεξουαλικό). Επίσης, ως μοναχοπαίδι, οι γονείς μου, μου έδιναν απεριόριστη προσοχή σε σημείο υπερ-προστατευτισμού. Όποτε τους ανέπτυσσα το δικό μου σκεπτικό ή όποτε τους έλεγα την δική μου άποψη που ερχόταν σε αντίθεση με τις δικές τους, τότε με μάλωναν, φώναζαν, μου μιλούσαν άσχημα και με φόρτωναν ενοχές («εσύ φταις που βράχνιασα», «ηλίθιε δεν έχεις άποψη») κτλ. Έτσι εγώ , όσο περνούσαν τα χρόνια αποφάσισα να δώσω τέλος στους ενδο-οικογενειακούς τσακωμούς με το να υιοθετήσω μια άλλη συμπεριφορά. Έτσι, έθεσα περιορισμούς στο χαρακτήρα μου, στις σκέψεις μου , τους οποίους έπρεπε να τηρώ ειδάλλως θα αναπτύσσονταν ενοχές μέσα μου. Τους περιορισμούς τους είχα γράψει σε δύο κόλλες χαρτί και τους διάβαζα κάθε βράδυ ελέγχοντας κατά πόσο ήμουν πιστός σε αυτούς. Για παράδειγμα κάποιοι περιορισμοί ήταν «Μιλώ με χαμηλή φωνή και με πολύ χαμόγελο. Η φωνή μου είναι γλυκιά και περιορίζω την αντρική χροιά. Δεν μιλώ για πολιτικά ή θρησκευτικά. Όποτε κάποιος διαφωνεί μαζί μου, τότε εγώ σωπαίνω και αλλάζω συζήτηση. Είμαι εξαιρετικά ευγενικός απέναντι στους γονείς μου και σε όλους, είμαι γλυκούλης και εγκαταλείπω οποιοδήποτε αντρικό-προστατευτικό στοιχείο της συμπεριφοράς μου ώστε να αποφύγω την αντίδραση του άλλου ή τον ανταγωνισμό με άλλα αρσενικά της παρέας». Αυτοί ήταν κάποιοι από τους περιορισμούς. Άλλοι πήγαιναν ακόμη βαθύτερα : «σκέφτομαι μόνο θετικές σκέψεις για όλους και για όλα. Δεν επιτρέπεται η κριτική σε κανέναν και υποχρεούμαι να μιλώ μεθετικά λόγια για όλους και όλα. Το 1/3 των λόγων περίπου, πρέπει να είναι χιούμορ» . Κάθε πρωί και κάθε βράδυ όφειλα να μιλώ 10 λεπτά στον εαυτό μου στον καθρέπτη ώστε να τον εμψυχώνω να τηρεί τους περιορισμούς αυτούς ειδάλλως θα ένιωθα ενοχές. Ωστόσο ποτέ δεν κατάφερα να τους θέσω υπό έλεγχο. Πολλές φορές έβριζα μέσα μου, ενώ αυνανιζόμουν κάθε μέρα έως και δύο με τρείς φορές, κάτι που με ενοχλούσε πολύ. Έθεσα λοιπόν και άλλους περιορισμούς στον εαυτό μου : «Δεν επιτρέπεται να βρίζω και να βλασφημώ. Δεν επιτρέπεται να αισθάνομαι οργή και δεν επιτρέπεται να κλαίω. Δεν επιτρέπεται να παρακολουθώ πορνογραφικό υλικό ούτε και να αυτοικανοποιούμαι. Δεν επιτρέπεται να κλαίω παρά μόνο να χαμογελώ. Πρέπει να είμαι τέλειος. Με αγάπη για το κάθετι που κάνω και να λατρεύω τον εαυτό μου». Ως δια μαγείας βέβαια ,όλοι οι τσακωμοί με τους γονείς μου είχαν παύσει! Το κλίμα στην οικογένεια αλλά και με το κοινωνικό σύνολο ήταν πολύ καλό. Με χαμόγελο , χιούμορ, η αλλαγή μου ήταν προς το καλύτερο. Ωστόσο μέσα μου ένιωθα τεράστια πίεση. Δεν άντεχα να μην αυνανιστώ πάνω από 3 μέρες. Δεν άντεχα να μην περάσει μία μέρα χωρίς να βρίσω μέσα μου τους γονείς μου. Και οι ενοχές μέσα μου ήταν τεράστιες όποτε αθετούσα τους περιορισμούς μου. Σαν αντίδραση μιλούσα 20 λεπτά στον καθρέπτη καθημερινά και δημιούργησα μέσα μου άλλη μία προσωπικότητα η οποία θα έπαιζε το ρόλο του καθοδηγητή μου στο να τηρώ τους περιορισμούς μου. Οφειλα καθημερινά να έχω δύο δεκάλεπτες εσωτερικές συνομιλίες με την νοητική προσωπικότητα μέσα στο μυαλό μου. Αυτή για παράδειγμα μου έλεγε «κοινωνικά είσαι πολύ καλός. Όμως συνεχίζει να βρίζεις. Συνεχίζεις να έχεις θυμό μέσα σου. Προσπάθησε να τον διώξεις». Ωστόσο δεν τα κατάφερνα. Ταυτόχρονα οι ενοχές μου με αποθάρρυναν από το να βγω έξω με φίλους και με αποθάρρυναν από το να βρω κοπέλα. Είχα θέσει έναν περιορισμό ο οποίος έλεγε «Για να βρω κοπέλα και για να βγω έξω με φίλους , πρέπει να μάθω πρώτα να τηρώ την συντριπτική πλειοψηφία των περιορισμών. Ειδάλλως κινδυνεύω να ταπεινωθώ από τους άλλους. Είναι ζήτημα προσωπικής ψυχικής ασφάλειας». Αυτό ποτέ δεν το κατάφερνα και όλο έμενα μέσα. Να φανταστείτε ολόκληρες εξεταστικές δεν διάβαζα , ενώ σε σπουδαίες γιορτές (π.χ. σάββατο του Πάσχα) καθόμουν και είχα εσωτερικές συνομιλίες μέσα σπίτι μου!!! Τελικά, πριν δύο μήνες κατάφερα και ανακάλυψα πολλά για εμένα και έσκισα τα δώδεκα πυκνογραμμένα φύλλα (από δύο είχαν γίνει δώδεκα!) με τους περιορισμούς προσωπικότητας και κατέστρεψα τις δέκα εσωτερικές προσωπικότητες-καθοδηγητές (από μία είχαν γίνει δέκα και μάλιστα είχαν και ονόματα : ψυχολόγος, στρατιωτικός σύμβουλος, πρόεδρος εσωτερικής πραγματικότητας, σεξουαλικός σύμβουλος, εμψυχωτής, εσωτερικός ελεγκτής, κτλ). Να σας πω ότι όλα αυτά τα λέω πρώτη φορά και ποτέ μα ποτέ κανείς δεν ήξερε τίποτα διότι προς τα έξω έδειχνα έναν πολύ φυσιολογικό άνθρωπο γεμάτο χαμόγελο, χιούμορ και εξυπνάδα. Όλοι με θαύμαζαν! Τελικά έχω δώσει ερμηνείες σε πολλές από αυτές τις συμπεριφορές. Είμαι πλέον υγιής. Έχω ανακτήσει τον ανδρισμό μου δηλαδή δεν τον καταπιέζω πια. Δεν έχω καμία εσωτερική πραγματικότητα και κανένα περιορισμό. Ενώ πλέον όταν διαφωνούν οι γονείς μου, δεν μου καίγεται καρφάκι. Εμμπλουτίζω τις γνώσεις μου από βιβλία, μελετώ αρχαία κείμενα κτλ. Οι γονείς μου μάλιστα υποστήριζαν ιδέες του τύπου «οι ξένοι πρέπει να πεθάνουν και να φύγουν από την Ελλάδα!». Φανταστείτε. Εγώ που διαφωνούσα ένιωθα ενοχές , ενώ αν μπορούσε η γύρω μου κοινωνία να άκουγε τους καυγάδες μου σίγουρα θα με θαύμαζε που είμαι εναντίον του ρατσισμού , αλλά που να το ξέρω. Πίστευα ότι ήμουν λάθος! Αυτό που θαύμασα είναι ότι με την διάλυση των εσωτερικών περιορισμών μου, αυτομάτως έπαυσα να αισθάνομαι θυμό, έπαψα να αυνανίζομαι, έπαψα να βρίζω και να βλασφημω! Απίστευτο αλλά χωρίς περιορισμούς, όλα επανήλθαν στην ισορροπία. Σίγουρα η καταπίεση προκαλούσε αντίσταση. Ψυχοδυναμικά αναλύοντας την αιτία αυτο-ικανοποίησης μου, βρήκα ότι οφειλόταν σε μία υποσυνείδητη προσπάθεια να καταστείλω τον ανδρισμό μου ώστε να μείνω πιστός στους εσωτερικούς περιορισμούς που είχα θέσει. Σίγουρα ήταν αντίδραση στην έλλειψη σεξουαλικής συντρόφου, αλλά ίσως να κρυβόταν και αυτή η αιτία. Δηλαδή αυνανιζόμουν με στόχο να διώξω τις αντρικές ορμόνες από πάνω μου , διότι όποτε δεν αυνανιζόμουν αισθανόμουν άντρας (προστάτης, δυνατός, καθόλου γλυκούλης-γατούλης-τρυφερός) κάτι που ήταν αντίθετο στους περιορισμούς μου. Έτσι πιστεύω ότι ο αυνανισμός ήταν προσπάθεια υποσυνείδητη ώστε να μείνω πιστός στους εσωτερικούς περιορισμούς μου. Πάνω σε αυτό θα ήθελα να τοποθετηθείτε. Αν θεωρείτε το email προσβλητικό ή πάρα πολύ μεγάλο για να τοποθετηθεί στην ιστοσελίδα (και ζητώ συγνώμη για αυτό) θα χαιρόμουν να μου απαντούσατε στο προσωπικό email που σας παραθέτω.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γεωργόπουλε ! Προσωπικά , βρίσκω την ιδέα σου περί χρήση του αυνανισμού ως τρόπου αποφυγής των δυσάρεστων συναισθημάτων και καταστάσεων (πιθανή απόρριψη από το αντίθετο φύλο , απαγόρευση και κανόνες συμπεριφοράς πατρικής οικογένειας , επίτευξη της τελειότητας μέσω αυτοπεριορισμού , απομόνωσης και απάρνησης κ.τ.λ.) στηριγμένη σε λογική και αυτογνωσία . Και θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι μόνο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αποδεχθεί τον εαυτό του έτσι όπως είναι και να αισθάνεται ευτυχισμένος .



Γιώργος Κ.    22/02/2006 20:19
΄Γεια χαρά. Μερικές φορές συμπάσχω τόσο πολύ με πράγματα γύρω μου που νιώθω ότι θα πάθω κάτι, πέφτω σε κατάθλιψη. Πχ.όταν σκέφτομαι ότι η γιαγιά μου είναι μόνη της και πλέον ο παππούς μου δεν ζει και κάθεται μόνη της, όταν σκέφτομαι ότι το σκυλάκι νιώθει μόνο του όλη μέρα μιας που δεν πολυβγαίνει, όταν δηλαδή αντιμετωπίζω γύρω μου "σκληρές" καταστάσεις που ξέρω όμως ότι κανείς δεν δίνει τόση σημασία, εγώ λυγιζω και κλαίω συχνά. Μέχρι και τον θάνατο γενικότερα σκέφτομαι καμια φορά και νιώθω ένα απίστευτο αγχος και φόβο..

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιώργο ! Μήπως ο μηχανισμός ταύτισης σου προέρχεται από τα δικά σου , υποκειμενικά συναισθήματα ; Σκέφτηκες , εάν αλλάξουν ο τρόπος ζωής και τα συναισθήματα σου , πως μπορεί να αλλάξει η αντίληψη σου για την πραγματικότητα ;



ξένια    22/02/2006 15:05
Καλησπέρα. Πίστεύω πως όλοι μας έχουμε πάρει αποφάσεις για διάφορες καταστάσεις κι έχουμε αλλάξει πολλές φορές τη ζωή μας θέτοντας νέους στόχους ή ξεπερνώντας προηγούμενες καταστάσεις και σχέσεις. Κατα τη γνώμη μου όμως δεν αποφασίζεις εκείνη την ώρα που λες πως παίρνεις την απόφαση, αλλά αργότερα, όταν καλείσαι να την υποστηρίξεις.Η σύντομη μεταβατική περίοδος που ακολουθεί την απόφαση, μέχρι ν αρχίσει να αλλάζει η ζωή μας,θεωρώ πως είναι δύσκολη.Πώς χειρίζεται λοιπόν κανείς μια τέτοια "άχαρη" περίοδο και πώς πρέπει να προχωρήσει, ώστε να στήσει σιγά σιγά τα θεμέλια για να φτιάξει τη ζωή του καλύτερη? Πιέζοντας τον εαυτό του να δοκιμάσει καινούρια πράγματα ακόμη κι αν δεν έχει διάθεση ή κάνοντας υπομονή κι αφήνοντας τα πράγματα ν κυλήσουν από μόνα τους? Ευχαριστώ-ελπίζω να σας έδωσα να καταλάβετε τί εννοώ με την ερώτησή μου

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ξένια ! Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι «αποφασίζουν» πολύ πριν πραγματοποιήσουν την απόφαση , απλά δεν συνειδητοποιούν τις «αλλαγές» που απαιτεί και προετοιμάζει ο εαυτός τους .



ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ    22/02/2006 13:38
ΚΥΡΙΕ ΚΟΤΑΝΙΔΗ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΡΩΤΗΣΩ ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΩ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΜΟΥ. ΞΕΡΨ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ?ΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗ Η ΚΑΠΟΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Νικολάκη ! Η ανάκτηση της αυτοπεποίθησης , κατά την άποψη μου , πραγματοποιείται μέσω της αντικειμενικής γνώσης του εαυτού μας και του περιβάλλοντος , διότι εμείς «φοβόμαστε» το άγνωστο .



Παύλος Ηγουμενέας    18/02/2006 08:36
Γιατρέ καλησπέρα, και συγχαρητήρια για την αγαθή δουλειά σου. Είμαι μαζί σου , ως πρόεδρος συμβουλίων, αλλά μαζί σου και ως άνθρωπος πάνω από όλα. Θα ήθελα την γνώμη σου, για την αξία της σιωπής ως απάντηση σε λεκτική επιθετικότητα άλλων (κοροιδεία, πείραγμα) .

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Παύλε ! Πιστεύω ότι οι προκαθορισμένοι τρόποι αντίδρασης στην επιθετικότητα (και απειλή γενικά) δεν είναι αρκετά αποτελεσματικές διότι η κάθε περίπτωση εξατομικεύεται , ενώ η έλλειψη του φόβου και η αυτοπεποίθηση , μας βοηθούν να ανακαλύπτουμε τις λύσεις που αρμόζουν σε κάθε κατάσταση .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>