ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1158 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


angy    27/03/2007 11:57
γραψατε καπου πως για τους αμφιφιλοφιλους ''Νομίζω πως η τάσεις προς το ίδιο φύλο οφείλονται στις διαταραγμένες σχέσεις με τους γονείς'', εχω μια χαρα σχεση με τους γονεις μου, αυτη που θα επρεπε να εχω και ομως ειμαι by. ισως γεννηθηκαμε ετσι σωστα? το προβλημα ομως ειναι οτι δεν μπορω να το πω σε κανεναν. γιατρε μου, ολοι ξερουμε την φραση 'χτυπα ξυλο' οταν αναφερομαστε σε κατι κακο. εμενα με πιανει κατι και οταν ακουσω, σκεφτω, διαβασω για κατι κακο, κυριως ασθενεια και θελω ειτε να χτυπησω ξυλο ειτε να φτυσω. ξερω ακουγεται γελιο και φυσικα το καταλαβαινω οτι ολα ειναι στο μυαλο μου αλλα δεν θυμαμαι πως αρχισε. προφανως μια τραυματικη εμπειρια. το ερωτημα μου ειναι λοιπον εαν πρεπει να δω καποιον ειδικο ή μπορειτε να μου δωσετε εσεις καποιες συμβουλες. ειμαι 21 και οσο θυμαμαι τον εαυτο μου το εχω. Δεν επειρεαζει πολυ την καθημερινοτητα μου αλλα δεν παυει να ειναι προβλημα. Ευχαριστω

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή angy ! Εάν οι σχέσεις σου με τους γονείς ήταν και είναι «μια χαρά» από πού θα μπορούσες να αποκτήσεις «τραυματικές εμπειρίες» ;



ΙΩΑΝΝΗΣ    26/03/2007 15:23
κ.Κοτανίδη γειά σας. Κατ αρχήν σας ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθεια σας μεσα απο τις παντήσεις που μας προσφερετε. Μας έχετε απαντήσει πολές φορές οτι όλοι κάνουμε λάθη και οτι πρέπει να τα αποδεχόμαστε και να προχωράμε. Στο λογικό επιπεδο, ακούγεται πολύ σωστό. Στο συναισθηματικό επίπεδο αυτό εμένα μου είναι δύσκολο. Κάθε φορά που συμβαίνει να ερθει στη σκέψη μου κάποιο παλαιο λάθος μου, χαλάει τελείως η ψυχολογία μου. Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι άλλο αλλά η σκέψη αυτή με βασανίζει, με αποδιοργανώνει, με εξαντλει. Εκείνη τη στιγμή η απόδοση μου πέφτει κατακόρυφα οτι και αν κάνω. Ακόμα και σε χώρο διασκέδασης να είμαι και να σκεφθώ κάτι αναλογο μου χαλάει η διάθεση. Δεν μπορώ να διαχειριστώ αυτές τις σκέψεις. Αισθάνομαι σαν να μην εχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Τα πράγματα που παλαιότερα μου φαίνονταν εύκολα, τώρα μου φαίνονται δύσκολα. Σας ευχαριστώ!!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Ιωάννη ! Νομίζω ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα συναισθήματα μας από την στιγμή που επηρεαζόμαστε από το σύμπλεγμα τελειότητας με το οποίο έχουμε γαλουχηθεί , για αυτό και «βασανιζόμαστε» κάθε φορά θυμούμενοι τα «λάθη» μας , απαιτώντας από τον εαυτό μας αλάνθαστη συμπεριφορά και επιλογές .



αρετη    23/03/2007 15:44
καλησπερα σας!!θα ηθελα να με ενημερωσετε σχετικα με τις αιτιες που οδηγουν ορισμενους να συμπεριφερονται σαν κατα φαντασια ασθενεις.ευχαριστω!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Αρετή ! Η κυριότερη αιτία τέτοιας συμπεριφοράς οφείλεται στην προσπάθεια προσέλκυσης της προσοχής .



Αντώνης    20/03/2007 22:08
Συγχαρητήρια για την προσπάθειά σας Κ. Κοτανίδη.Οι ερωτήσεις μου είναι γιατί δεν μπορώ να είμαι ο ευατός μου και γιατί δεν μπορώ να αντιδράσω καθόλου σε "επιθέσεις" των άλλων.Και γιατί χρησιμοποιώ τεχνιτό χαρακτήρα για να κρύψω τα αδύνατα μου σημεία τα οποία μετά από κάποιο χρόνο αποκαλύπτονται?Μήπως γίνεται να μου πείτε πως μπορώ να βρω ποιός είμαι?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Αντώνη ! Η ανάγκη τελειότητας συνήθως πηγάζει από τον τρόπο αντίληψης , οποίος διαμορφώνεται κατά την ανατροφή .



Έλη    16/03/2007 16:09
Γεια σας κ. Κοτανίδη, σας έχω ξαναστείλει και άλλες ερωτήσεις στο παρελθόν κυρίως όσον αφορά τη λήξη μιας μακροχρόνιας σχέσης. Κάνω πολλες προσπάθειες να καταλάβω τι θέλω στην ζωή μου, τι με οδηγεί σε συγκεγκριμένες επιλογές και συμπεριφορές. Όλη αυτή η προσπάθεια άλλοτε με έκανε απόλυτη, άλλοτε με έκανε ψευτική. Χωρίς να καταλάβω το πότε και γιατί αρχισα να συμπεριφέρομαι πιο ελευθερα με γνωστούς και φίλους, ενώ με την οικογένεια μου οι εντάσεις μειώθηκαν. Έίχα ακόμα προβληματισμούς και πράγματα που με ενοχλούσαν σε μένα. Όμως ένιωθα πιο ομορφα με τον εαυτό μου. Χθες βράδυ έγινε κάτι που με προβλημάτισε πολύ. Ήμουν έξω με φίλους και είδα τον πρώην φίλο μου (με τον οποίο ενδιάμεσα συνέβησαν διαφορα), με την κοπέλα του. Δεν μιλήσαμε, παρα μόνο ήρθε μπροστά μου και με κοίταξε πολύ έντονα, με κακία θα έλεγα. Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό που έπαθα, έτρεμα ολόκληρη, δεν ήθελα να κλάψω ούτε και να γελάσω. Δεν ήθελα καν να δω την φίλη του, αλλά ούτε και αδιαφορούσα. Δεν έχω ξαναβρεθεί αντιμέτωπη με τέτοια συναισθήματα και για αυτό δεν ξέρω πως ονομάζεται αυτό που ένιωθα. Απλά δεν ήθελα να τον δω. Με αναστατώνει, χωρίς να ξερω τον λόγο. Και στεναχωριέμαι που ακόμα δεν έχω καταφέρει να τον ξεπεράσω. Γιατί αυτό δείχνει η χθεσινή μου συμπεριφορά - ότι δεν τον έχω ξεπεράσει. Μου είναι δύσκολο να δεχθώ οτι εδώ και 9 περίπου χρόνια ασχολούμαι με το ίδιο πρόσωπο. Είμαι καλος άνθρωπος, αλλά είμαι και βλάκας όταν βλέπω και απορρίπτω πια συμπεριφορές, αλλά δεν μπορώ να τις λήξω μέσα μου. Ένα σχόλιο σας ίσως να μου ήταν χρήσιμο. Ευχαριστώ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Έλη ! Μήπως ακόμα δεν έχεις αποδεχθεί το ότι σου συνέβη σε οδήγησε να είσαι αυτό που είσαι και σε εμπλούτισε με γνώσεις και λυπάσαι τον «χαμένο» χρόνο και «χαμένες» προσπάθειες ;



someone    15/03/2007 17:08
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον την απάντησή σας στις 13/03/07, αν θυμάστε. Η αλήθεια είναι πως περίμενα μια τέτοια απάντηση..πάντα σκέφτομαι τι θα πουν οι φίλοι , τι θα πει η οικογένεια και πολλές φορές αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εχω επιπλέον αγχος και νευρα για τις αποφάσεις μου και τις επιλογές μου, δε ξέρω γιατί...Επειδή εχω καταλάβει αυτή την " εξάρτηση " όπως είπατε έχω κλειστεί λίγο στον εαυτό μου, προσπαθώ να μη ζωτάω τη γνώμη κανενός για τίποτα και αν τύχει να ακούσω κάποια γνώμη προσπαθώ να μένω ανεπηρέαστη. Στη σχέση που σας ανέφερα τη προηγούμενη φορά εχω αρχίσει να επενδύω πολύ μέσα μου και δε θα ήθελα να σταθεί κάτι τέτοιο εμπόδιο , θα εκτιμούσα πολύ ενα σχόλιο σας ακόμα , σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σας... κε. Κοτανίδη σκεφτόμενη λοιπόν την απάντηση σας μάλλον είμαι εξαρτημένη στην άποψη των άλλων γιατί επιθυμώ να είμαι αρεστ'η στους άλλους ΄και ειδικά στην οικογενειά μου , πάντα ήθελα να είμαι το "καλό παιδί" , τώρα βέβαια αισθάνομαι μια μικρή επανάσταση μέσα μου θέλω να κάνω πολλά πράγματα που ίσως εκείνοι δεν θα ενέκριναν αλλά εμένα με κάνουν ευτυχισμένη, αναγκάζομαι να τους λέω πολλά ψέματα , να τους κρύβω πράγματα και να δημιουργώ στον εαυτό μου επιπλέον άγχος και προβληματισμούς... Θα ήθελα αν μπορείτε να με συμβουλεύσετε για το πως θα μπορούσα να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου σε σχέση με τους άλλους και κυρίως με την οικογενειά μου.Απο που να ξεκινήσω ? ΄ Ειναι καλό που νιώθω αυτή την επανάσταση? Η αλήθεια είναι οτι ποτε δε με καταπίεσαν ιδιαίτερα αλλά είχαν ένα δικό τους τρόπο να με καθοδηγούν... Περιμένω μια συμβουλή σας..Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή someone ! Η πραγματική αιτία της ανάγκης προσέλκυσης της προσοχής , βασισμένη στο συναίσθημα μειονεξίας , συνήθως διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία όταν το παιδί δεν λαμβάνει την αναγκαία προσοχή από τους γονείς του , και , λόγο της ιδιαιτερότητας σκέψης του , το αποδίδει στην έλλειψη αγάπης , θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο . Επομένως αναπτύσσει σχήματα συμπεριφοράς , που τον ωθούν στην μόνιμη αναζήτηση τελειότητας – «εάν είμαι τέλειος-τέλεια οι γονείς θα με αγαπάνε και θα με προσέχουν» και , ως αποτέλεσμα , στην εξάρτηση από την τεκμηρίωση της (θετικά σχόλια , απόψεις) και στον φόβο αποτυχίας και απογοήτευσης του περιβάλλοντος , στην αρχή οικογενειακού , ενώ στη συνέχεια – ευρύτερου κοινωνικού .



Κολοβού Χρύσα, 25 ετών    06/03/2007 12:35
Αγαπητέ κύριε Κοτανίδη, θα ήθελα να σας υποβάλω μία ερώτηση που δεν ξέρω αν εντάσσεται στα πλαίσια αυτής της ιστοσελίδας. Η ερώτηση είναι: τι αντιλαμβάνεστε όταν κάποιος δηλώνει ότι είναι ιδεολόγος; Υπάρχει περίπτωση ένα ψυχικά υγιές άτομο ( όταν το εκκρεμές τείνει στο σχεδόν φυσιολογικό, όπως έχω διαβάσει ότι ισχύει στην επιστήμη σας )να έχει αποφασίσει να υπηρετήσει αξίες - ιδανικά και συνειδητά να υπομένει τις δυσμενείς συνέπειες που απορρέουν λόγω της δυσαρέσκειας που προκαλείται όταν θίγονται κάποια συμφέροντα ενώ το ίδιο το άτομο αισθάνεται μακάρια γαλήνη και καταιγισμό θετικών συναισθημάτων χαράς και ευφορίας; Ή θα έπρεπε να υποθέσουμε ότι οπωσδήποτε σε μία τέτοια περίπτωση όπως περιγράφηκε άνωθεν υποβόσκει ή είναι οφθαλμοφανές κατά άλλους μία ψυχοπαθολογία είτε μία διαταραγμένη προσωπικότητα; Θέλω να μου απαντήσετε σα γιατρός αλλά και σαν Αλέξανδρος.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Χρύσα ! Πιστεύω ότι και να είναι τα κίνητρα κάποιου ανθρώπου να ασχοληθεί με την πολιτική καθαρά για σκοπούς φιλανθρωπικούς ( αν και η επιτυχία του ως πολιτικό είναι αρκετά αμφίβολη) η πραγματική αιτία θα συσχετίζεται με την δυσαρέσκεια με την καθημερινότητα του και με την θέληση να αλλάξει όλο το σύστημα , μην μπορώντας να προσαρμοστεί στην υπάρχουσα δομή της κοινωνίας (όπως όταν κάποιος πηγαίνει σε ένα δάσος και αντί να ανάψει φωτιά και να ζεσταθεί ο ίδιος , καίει το όλο δάσος ώστε να «ζεσταθούν» όλοι)



ΕΥΑ.    04/03/2007 20:22
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ 26 ΧΡΟΝΩΝ. ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΧΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΡΥΘΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΘΕΤΑ,ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΧΑΛΙ,ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΚΑΝΕΝΑ,ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΕΝΔΙΑΦΕΡΩΝ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ.ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΕΧΩ ΕΝΑ ΣΚΟΠΟ,ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΥΡΟ ΜΟΥ ΝΑ ΓΕΛΑΝΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΤΑΝ ΓΥΡΝΑΩ ΣΠΙΤΙ ΚΛΑΙΩ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ.ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΕΙΧΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ.ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΠΟΤΕ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΑΛΛΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ Ο ΣΩΜΑΤΙΚΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.ΘΑ ΘΕΛΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΑΛΙ ΕΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΟ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Εύα ! Πιστεύω πως εάν μάθεις να ικανοποιείς τις πραγματικές σου ανάγκες , μαθαίνοντας των εαυτό σου , δεν θα υπάρχει λόγος προσέλκυσης της προσοχής των άλλων για την τόνωση της χαμηλής αυτοεκτίμησης .



πενη    04/03/2007 19:33
αν καποιος νιωθει την αναγκη να ασχολουνται οι αλλοισυνεχεια μαζι του αλλα δεν το κανει επειτηδες απλα ετσι του βγαινει μπορει να πασχει απο καποιου ειδους ψυχολογικη διαταραχη;ειδικα αν πολλες φορες καταφευγει στον αυτοτραυματισμο κ σε ακραιες συμπεριφορες;ειναι κατι σοβαρο;πως μπορει καποιος να ξεφυγει απο αυτη τη δεινη που σε κομματιαζει;υπαρχει τροπος επιλυσης του προβληματος χωρις την συμβολη καποιου ψυχοθεραπευτη;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή πενη ! Εάν κάποιος μπορεί να επιλύσει την ανάγκη συνεχόμενης προσοχής , η οποία προκύπτει από την μειωμένη αυτοεκτίμηση , μόνος του , δεν υπάρχει ανάγκη παρέμβασης του ειδικού .



ΧΡΥΣΑ    22/02/2007 20:59
ΓΕΙΑΣ ΣΑΣ Κ. Α.ΚΟΤΑΝΙΔΗ ΕΙΜΑΙ 24 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ. ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΣΑΛΠΙΓΚΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΣ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΙΑ ΑΠΟ ΑΦΟΡΗΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ. ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΖΗΓΟ ΜΟΥ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΕΤΥΧΕ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΤΗΝ ΦΟΒΙΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΚΟΥΣΩ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΚΥΟΣ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΧΩ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΕΓΚΥΟΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ(ΠΡΙΝ ΑΦΑΙΡΕΣΩ ΤΙΣ ΣΑΛΠΙΓΚΕΣ). ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΤΗΣ ΗΛΗΚΙΑΣ ΜΟΥ. ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΤΗΝ ΦΟΒΙΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΩ ΠΑΙΔΙ. Υ.Σ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ Η ΚΑΛΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Χρύσα ! Πιστεύω πως η καλή ψυχολογία μετράει και για την ενδοσωματική . Νομίζεις ότι η έλευση του παιδιού θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη ;



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>