ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1126 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Νίκος Στάμου    05/12/2006 00:19
Κύριε κοτανίδη, ειμαι ένας νεαρός 20 χρονών. Αυτό που με απασχολεί έχει να κάνει με το χαρακτήρα. 1. Πώς μπορώ να κατανοήσω ποιός ειναι ο πραγματικός μου χαρκατήρας (μπορώ να είμαι πολλοί χαρακτήρες- τελικά ποιος ειναι ο κανονικός; υπάρχει τροπος ευρεσης του; ) 2. Ο χαρακτήρας ενος ανθρωπου αυτοματα εξαρταται απο τη συναισθηματικη κατασταση ; δεν γινεται με τη λογικη να τον καθορισω (π.χ. να πω πριν απο ενα ραντεβου με κοπελα, οτι θα της ειμαι γλυκος) 3. Το αντρικο προτυπο χαρακτήρα (που ταιριαζει στον ανδρικο ρολο του προστατη) ειναι ο σοβαρός / λιγομίλητος gentleman ; Εγώ ειμαι γλυκός, πολύ χαμογελαστός και γενικά θα ήθελα να γίνω gentleman (σκληρότερη φωνή, σοβαρότερες σταθεροτερες κινήσεις, ωραίος ειρμός, οχι χαμογελο και συναισθηματικο βλεμμα κλπ). Προσπαθω να γινω κατι διαφορετικο απο αυτο που ειμαι καθως αυτο που ειμαι δεν μου αρεσει διοτι εμπειριες απορριψης απο το παρελθον με εκαναν να μην το επιθυμώ (στο παρελθον απορριφθηκα απο δυο κολλητες φιλιες, ημουν πολυ ανασφαλης κλπ) συν το οτι δεν εχει πολλες επιτυχιες με κοπελες και περασα γενικα πολλα ασχημα με τον χαρακτηρα εκεινον. Aλλωστε πάει για έναν άντρα να ειναι γλυκός, με συναισθηματικό βλέμμα και πολύ τρυφερότητα ; ο λογος που εχω το χαρακτηρα ειναι διοτι ειναι αντιγραφη της μητερας μου καθως το αντρικο προτυπο απο το σπιτι (πατερας) δεν μου εδινε πολυ προσοχη και ο χαρκακτηρας του ηταν γλοιωδης (κρυα αστεια, ατιμελητος κτλ) ετσι εγω θελω να γινω σοβαρος κτλ διοτι πρωτον να ξεφυγω απο το χαρακτηρα της μητερας (αφου ειναι γυναικειος) και δευτερον να μην γινω σαν τον πατερα μου (γλιοωδης). Θα ηθελα να μου απαντησετε γιατρέ μου.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Νίκο ! Πιστεύω πως η συμπεριφορά καθορίζεται από τις ανάγκες και την αποτελεσματικότητα ικανοποίησης τους



μαρια    03/12/2006 10:41
DEN PISTEYV STON EAYTO MOY.ΕΙΜΑΙ 16 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΠΕΡΥΣΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΠΟΛΗ.ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΜΕ ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΣΧΟΛΙΑΖΑΝ ΣΥΝΕΧΩΣ.ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΔΙΝΩ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΛΛΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΙΡΩΝΕΥΩΝΤΑΙ.ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΟΛΥ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ.ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΝΩ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΛΕΩ ΣΙΓΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ ΣΤΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ.ΘΕΛΩ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΕΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑ.ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΕΨΕΤΕ ΚΑΤΙ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία ! Πιστεύω ότι οι συμπεριφορές που εισπράττουμε , αποτελούν την αντανάκλαση της αντίληψης του εαυτό μας .



Γκουμας Αναστάσιος    02/12/2006 12:59
Σας ευχαριστώ πολύ κ. Κοτανίδη. Συμφωνω ότι οι αντρες παραδοσιακα υπερεχουν στο χωρο εργασιας από τις γυναικες. Ωστοσο με εκπλησσει που αναφερετε ότι οι γυναικες υπερεχουν στο χωρο των σχεσεων λογω συναισθηματισμου/ διαισθησης κτλ. Από τη στιγμη που ειναι στη φυση της γυναικας (λογω ιστορικης εξελιξης) να μην ειναι ειλικρινης και ευθυς στα λογια της, να μην τηρει το λογο που δινει , να λεει μερικες φορες πλαγίως τις επιθυμίες της, πώς ειναι δυνατόν με τέτοια χαρακτηριστικά στο χαρακτήρα της να δομήσει ισορροπημενη επικοινωνια και ετσι ισορροπημένες σχέσεις ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Αναστάσιε ! Πιστεύεις ότι μια γυναίκα , που , έχει ξεπεράσει τους προβληματισμούς και τις ανασφάλειες της , έχει ωριμάσει και έχει σιγουρευτεί για τον άνδρα , που έχει δίπλα θα έχει κάποιους λόγους να εκφράζει τις επιθυμίες της πλαγίως ή να «παίζει» κάποια «παιχνίδια» ;



ΑΛΒΕΡΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ    02/12/2006 01:22
ΑΓΑΠΗΤΕ ΓΙΑΤΡΕ, ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΌΤΙ ΕΙΣΤΕ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΜΕ ΣΤΑΘΕΡΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΌΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ. ΩΣΤΟΣΟ ΚΥΡΙΕ ΚΟΤΑΝΙΔΗ, ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΘΕΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΥΠΕΡ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ; ΟΜΩΣ Η ΘΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ . ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΘΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΥΠΕΡ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ; ΔΙΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΝΑΓΚΗΣ (ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΝΑΣ ΕΝΗΛΙΚΟΣ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, ΚΑΠΟΤΕ ΙΣΩΣ ΘΕΛΗΣΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΘΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ) , ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΟΥΝ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΜΕ . ΒΑΣΙΚΑ, Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ : ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΧΑΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΣΕ ΠΟΥΝ ΕΓΩΙΣΤΗ, ΤΕΛΙΚΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ ΘΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ Ή ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΓΙΝΕΣΑΙ "ΦΟΡΤΙΚΟΣ", "ΕΓΩΙΣΤΗΣ" , "ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΥ ΣΟΥ" ; ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΔΗΛΑΔΗ , ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ "ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ", ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ "ΕΙΜΑΙ ΑΡΕΣΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ" ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιώργο ! Μήπως παρασυρόμαστε σε ακρότητες ; Διότι , σύμφωνα με τον νόμο προσπάθειας – αμοιβής κάθε προσπάθεια γίνεται δεκτή όταν η αμοιβή υπερέχει συναισθηματικά (θετικά συναισθήματα) την προσπάθεια (αρνητικά συναισθήματα) , π.χ. μια δουλεία που μου είναι δυσάρεστη με αμοιβή 10 ευρώ το μήνα όσο ελάχιστη και να είναι η προσπάθεια , μετατρέπεται σε ευχάριστη όταν η αμοιβή αυξάνεται στο 1000000 .



Δημήτρης Νικολάου    01/12/2006 16:12
Ειμαι 19 ετών , και παρατηρώ τα λόγια σας όπου αναφέρετε πως ο έρωτας αποτρέπει τους ανθρώπους απο το να προβληματίζονται πολύ, και μόνο επιφανειακά ασχολούνται με άλλα ζητήματα. Επίσης ως γνωστόν ο έρωτας προκαλεί μέθυ ευτυχίας, όπου ζεις σε έναν αλλο κοσμο και δεν βλέπεις γυρω σου τα προβληματα της ζωη΄ς ,αλλα ζεις στον δικο σου ευτυχισμενο κοσμο του έρωτα. Απο την αλλη λετε οτι ενας ισορροπημενος ερωτας αυξανει την αποδοτικοτητα στην εργασια. Εχω απορια σας παρακαλώ κ. Κοτανιδη . Πώς απο τη μια ο ερωτας εξαφανιζει την αναγκη εντονου προβληματισμού ή ασχόλιας με άλλες δραστηριότητες, και πώς απο την αλλη ο ερωτας αυξανει την αποδοτικοτητα στην εργασια ; διότι για μενα η εργασία που θα κανω μελλοντικα πιθανον (πχ καθηγητης ή βιομηχανος) θα θελει διαρκη τριβή και ενασχόληση , αλλά και η εργασια που κανω στην ηλικια που ειμαι (φοιτητης ναυπηγος μηχανικος) απαιτει εντονη και διαρκη ενασχοληση (πχ ηλεκτρομαγνητισμος, μαθηματικα κτλ). Συνεπώς, με πιο τρόπο ο έρωτας μπορεί να με βοηθήσει όταν έχετε γράψει σε προηγούμενη απάντησή σας ότι ο έρωτας μειωνει την αναγκη προβληματισμου και εντονης ενασχολησης με αλλες δραστηριοτητες ; (εκτος και αν δεν καταλαβα καλα). Σας ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη ! Νομίζω ότι οι επιπρόσθετες δραστηριότητες αντιπροσωπεύονται από τα υποκατάστατα που καλούνται να βοηθήσουν στην διαφυγή από τα υπάρχοντα προβλήματα και δεν εκφράζουν τις πραγματικές ανάγκες (π.χ. η ανάγκη διατροφής του ερωτευμένου παραμένει άθικτη) , από την άλλη πλευρά πιστεύεις πως υπάρχει μόνο μια μορφή του ερωτά η οποία βασίζεται στην φαντασίωση ;



ΙΟΛΗ    01/12/2006 13:00
Ο αδελφος μου ασχολειται με το στοιχημα και παραμελει και τη δουλεια και την οικογενεια. Τα οικονομικα προβληματα πιστευω οτι τον οδηγουν ολο και περισοτερο στο σκοταδι του τζογου. Υπαρχει τροπος αντιμετωπισης του προβληματος και που πιστευετε οτι αυτο οφειλεται. Ειναι γιατρος 39 ετων. Σας ευχαριστω.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΙΟΛΗ ! Συνήθως η επιτυχία του τζόγου βασίζεται στην ανάγκη της αυτοεπιβεβαίωσης και στην ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από τους προβληματισμούς της καθημερινότητας του .



louloudi    30/11/2006 17:46
Κύριε Κοτανίδη γειά σας. Μου συνέβη το εξής: ενώ δεν αισθανόμουν καλά ψυχολογικά για διάφορους λόγους, ήρθε στο μυαλό μου μια παλία ανάμνηση που είχα να τη θυμηθώ πάρα πολλά χρόνια (μάλιστα μετα βίας θυμήθηκα το όλο συμβάν με λεπτομέρειες). Και με αφορμή αυτήν την ανάμνηση κατάλαβα οτι μου έχει δημιουργηθεί κάποιο τραύμα. Αλλά πρώτα από όλα πρέπει να σας διηγηθώ αυτό το γεγονός, καθώς και άλλο ένα παρόμοιο. Θυμάμαι λοιπόν πρέπει να ήμουν 7-8 χρονών και ήμουν διακοπές μαζί με την κατά ένα χρόνο μεγαλύτερη ξαδέλφη μου και την γιαγια και τον παππού μας. Μας είχε πάει βόλτα ο παππούς μας για να παίξουμε και εκεί που προσπαθούσα να εξηγήσω κάτι στην ξαδέλφη μου έκανα μια απότομη κίνηση με το χέρι μου και κατά λάθος την χτύπησα με το δάχτυλό μου στο μάτι. Αμέσως έβαλε τα κλάματα και γυρίσαμε σπίτι. Θυμάμαι οτι όλοι ρωτούσαν αν μαλώσαμε και της το έκανα επίτηδες, ακόμα και ο παππούς που ήταν μπροστά νόμιζε οτι το ήθελα να την χτυπήσω. Μόνο η μητέρα μου είχε καταλάβει οτι δεν το ήθελα και μάλιστα δεν ήταν τότε εκεί, ήταν στην Αθήνα (ούτε καν το είχε δει δηλαδή το περιστατικό). Εγώ ήμουν πολύ στεναχωρημένη τότε και είχα κάτσει μόνη μου στο δωμάτιο μια μέρα και δε μιλούσα σε κανέναν. Ακόμα και τώρα που το θυμάμαι στεναχωριέμαι πολύ που όλοι νόμιζαν οτι ήθελα να την βλάψω. Το άλλο περιστατικό ήταν όταν ήμουν γύρω στα 10, πάλι καλοκαίρι διακοπές, θυμάμαι μια άλλη ξαδελφούλα μου μικρη που μόλις περπατούσε την είχα αγκαλιά και πριν φτάσω στο μπαλκόνι την άφησα κάτω, αυτή περπάτησε μέχρι ένα σημείο και πήγε στην άκρη του μπαλκονιού κοντά στον θείο μου. Εκείνη τη στιγμή μπερδεύτηκε και παραλίγο να πέσει από το μπαλκόνι (την έπιασε ο θείος μου που βρισκόταν δίπλα της). Αμέσως άρχισαν να κατηγορούν εμένα και ειδικά η γιαγιά μου κι εγώ έβαλα τα κλάματα και έκλαιγα συνέχεια. Ο θείος μου δεν μου είπε τίποτα αλλά έμαθα αργότερα οτι έλεγε σε άλλους οτι έφταιγα εγώ. Κι όμως, ήταν μπροστά στο συμβάν τρια άτομα. Κανείς τους δε με υποστήριξε και αν έκανα εγώ λάθος σίγουρα θα το θυμόμουν... Αυτά τα δύο γεγονότα με έχουν σημαδέψει από τότε και ακόμα και τώρα που τα θυμάμαι στεναχωριέμαι πολύ. Είναι σαν να έχω σχηματίσει από τότε μια άποψη οτι δεν πρόκειται να με εμπιστευτεί κανείς κι οτι οι άνθρωποι είναι κακοί μαζί μου. Τι θα μπορούσα να κάνω ακόμα και για να μη με στεναχωρούν αυτές οι αναμνήσεις?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή louloudi ! Μήπως συνεχίζεις να μην δίνεις στον εαυτό σου δικαίωμα να κάνει λάθη ;



διαμαντης    30/11/2006 16:05
Για να γινει ενας ηγέτης τότε πρέπει να έχει μεγάλη ανασφάλεια αναγνω΄ρισης ; δηλαδή αυτο που ωθει κάποιους να ηγηθούν (ειτε σε ενα κομμα, ειτε σε μια χώρα, ειτε σε μια παρεα φιλων) ειναι η ανασφαλεια αναγνωρισης ή αυτοματα ένας ώριμος ανθρωπος λογω του τροπου σκεψης του γινεται σεβαστος και η αποψη του μετράει απο τουςε αλλους ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Διαμαντή ! Γνωρίζεις κανέναν σοφό , οποίος έχει ασχοληθεί με την πολιτική ;



Διδάκτορ Φιλοσοφίας    29/11/2006 12:08
Κύριε Κοτανιδη καλησπέρα. 1. Συμφωνείτε με την άποψη ότι η ολοκλήρωση (ευτυχία, πνευματική ωρίμανση) ενός ανθρώπου απαιτεί την ικανοποίηση τόσο των αναγκών του θυμικού μέρους της ψυχής (διατροφή, αναπαραγωγή, έκκριση) όσο και του λογικού μέρους της ψυχής (πνευματική καλλιέργεια , παιδεία και φιλοσόφηση του κόσμου π.χ. θρησκείες κτλ) ; 2. Οι πραγματικές ανάγκες που έχουν ορισθεί από την φύση χιλιάδες χρόνια τώρα, την ικανοποίηση των οποίων θεωρείτε ως προυπόθεση ευτυχίας, εμπεριέχουν την πνευματική ολοκλήρωση ή αφορούν μόνο το σεξ/διατροφη/εκκριση ; 3. Η αγάπη θεωρείται πραγματική ανάγκη του ανθρώπου διότι όπως αναφέρεται στο forum (o forum moderator) ειναι απαραίτητη για προσφορά ώριμων απογόνων ανθεκτικών στην επιβίωση στην σκληρή πραγματικότητα ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Διδάκτορ Φιλοσοφίας ! Εάν παρατηρήσουμε τα φαινόμενα , θα διαπιστώσουμε ότι υπήρχαν και υπάρχουν αρκετοί διανοούμενοι άνθρωποι δυστυχισμένοι , ενώ θα δυσκολευτούμε αρκετά να βρούμε ένα δυστυχισμένο ζευγάρι των ερωτευμένων , που μοιράζονται πραγματική αγάπη .



αγνωστη%    28/11/2006 19:03
Αγαπητέ κύριε Κοτανίδη, με αφορμή το έργο που κάνετε, να βoηθάτε ανθρώπους online αποφάσισα κι εγώ να εξαφανίσω για λίγο την εσωστρέφεια μου και να σας πω αυτα που με απασχολουν.(Αν και εδώ που τα λέμε το να συζητάω με κάποιον γραπτά είναι μια μορφή εσωστρέφειας!). Είμαι απόφοιτη μαθήτρια 18 χρονών και στην απόπειρά μου να γράψω πανελλήνιες, δεν πέρασα πουθενά. Έτσι έβαλα ώς σκοπό να ξαναδώσω του χρόνου έχοντας υπόψη μου ότι χάνω μόνο ένα χρόνο.. Όμως τελευταία, εξ αιτίας της πίεσης που δέχομαι απο την μητέρα μου και την αδερφή μου (η οποία έχει τελειώσει νομική πρίν ενα χρόνο και όπως καταλαβαίνετε την έχουν όλοι ως πρότυπο για μενα, και καλά κανουν) όμως κάνοντας αυτές τις σκέψεις και τα παρακάτω, δηλαδή:1) έχω φίλο δι αλληλογραφίας ένα τούρκο, (και όλοι γνωρίζουν τις σχέσεις με την Τουρκια και πώς πρέπει να είναι η στάση μας σ' εκείνη- για την οποια γνώμη εγώ διαφωνώ καθέτως-) 2)συνέχεια σκεφτομαι τι μπορεί να λέει ο άλλος για μένα, τα πέρνω όλα προσωπικά, 3) αισθάνομαι συνεχώς οτι είμαι σχεδόν μόνη στον κόσμο γιατι το μόνο άτομο που με στήριζε ψυχολογικά και με υποστήριζε σε όλα πέθανε λόγω του καρκίνου (η γιαγιά μου), κάνω συνέχεια άσχημες σκέψεις για το τί θα γίνει τελικά αν δεν ξαναπεράσω παρόλο που τώρα διαβάζω εις τριπλουν, έχω συνέχεια την διάθεση να κλάψω, 4)σκεφτομαι αρκετα γενικά αλλα προσπαθωντασ να καταλάβω τους άλλους απελπίζομαι σε κάποια σημεία και νιώθω οτι είμαι ανίκανη για τα πάντα 4)κάνω σκεψεις οπως άραγε θα χάρώ εστω και για λίγο ποτέ στη ζωη μου;; 5)εχω αρχίσει να αμφανίζω συμπτώματα δυσλεξίας, 6)πολυ συχνά μένω σπίτι μόνη μου με τη μητέρα μου λόγω δουλειές που έχουν ο πατέρας μου (ο οποιος μου φέρεται σαν να είμαι ακόμα 5 χρονων και ντεπομαι να του μιλάω)και η αδερφή μου,) η οποια μητέρα μου δεν μιλάει καθόλου, δεν συζητάει μαζι μου για τίποτα με αποτελεσμα εγω να μην εχω γνωμη για τιποτα και εκτος αυτου εχει την απαίτηση να περάσω του χρόνου... την ΑΠΑΙΤΗΣΗ. 7)δεν ξέρω να συζηταω με τους γυρω μου με αποτελεσμα οι σχεσεις μου με ολους να γινονται σαλατα(!)... και... 8) οι δυο φίλες που έχω μου τνίζουν συνέχεια διάφορα πράγματα στο χαρακτήρα μου που προσπαθω να τα αποφεύγω (ντροπαλη, χαμηλών τόνων κτλ.) κάνοντας λοιπόν αυτές τις σκέψεις και αρνιοντας να ζησω την πραγματικοτητα έχοντας ως αδυναμία μου την παραμυθένια πραγματικότητα, σκέφτομαι απο 1 μηνα μετα που εμαθα τα αποτελεσματα των πανελληνιων μέχρι τώρα, να θέσω τέλος στη ζωη μου εφόσων είμαι σαν μια ακόμα κούκλα στο ράφι και δεν αναγνωρίζει κανείσ αυτα που κανω... αυτο που με εμποδίζει είναι η φράση '' δεν μπορεί! αυριο θα γίνει κάτι που θα με κανει να νιωσω χαρούμενη!'' το παράξενο είναι ότι δεν φευγει με τιποτα!! σαν να μου την φωναζει μεσα μου καποιος καθε φορά που σκέφτομαι το πώς θα επρεπε να εχει καταληξη η ζωή μου... ελπιζω να μην σας κούρασα με το κατεβατο μου! τα τελευταια 2 χρονια καταφερα και αναγνωρισα τις πηγες αυτων που με εκαναν να νιωθω ασχημα αλλα αναρωτιεμαι γιατι δεν εχω καταφερει να βρω ακόμα τη λυση! ελπιζω να με βοηθησετε εσεις σ' αυτο!! ειληκρινά δική σας, αγνωστη%

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Άγνωστη ! Κατά την αντίληψη μου , οι συμπεριφορές που εισπράττουμε είναι αποτέλεσμα της δικής μας συμπεριφοράς . Μήπως ακόμα δεν έχεις ζήσει κάποιες καταστάσεις , ώστε να αποκτήσεις αρκετά ισχυρά κίνητρα , ώστε να διαμορφώσεις την ζωή σου , σύμφωνα με τις πραγματικές σου ανάγκες , εφόσον έχεις καταλάβει τις αιτίες της δυστυχίας σου ;



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>