ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 978 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Ματίνα Νιάρχου    13/04/2006 19:50
Γιατρέ μου είμαι φοιτήτρια, και αρκετές συμφοιτήτριές μου και συμφοιτητές μου έρχονται στο μάθημα κουρασμένοι, ενώ άλλοι δεν παρακολουθούν. Ελάχιστοι έρχονται με θέληση και κατά τη διάρκεια του μαθήματος , οι περισσότεροι μιλούν. Εγώ πιστεύω ότι εμείς οι νέοι όταν είμαστε κουρασμένοι τότε αυτό στην πλειονότητα των περιπτώσεων οφείλεται σε ψυχική κούραση διότι έχουμε μεγάλα περιθώρια σωματικών αντοχών. Συμφωνείτε με το σκεπτικό μου; ενώ για τους συμφοιτητές και συμφοιτήτριες ερμηνεύω τη συμπεριφορά τους ως απουσία ενδιαφέροντος που μπορεί να αντανακλά ότι η επιλογή τους δεν ήταν η πραγματική ή να αντανακλά απουσία ενδιαφέροντος για το συγκεκριμένο μάθημα ή τον τρόπο διδασκαλίας του καθηγητή. Συμφωνείτε;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ματίνα ! Συμφωνώ μαζί σου , όσο κουρασμένοι και να είμαστε , εάν κάτι μας ενδιαφέρει πραγματικά αμέσως «ξυπνάμε» .



Λάμπρος Παπαδόπουλος    13/04/2006 19:14
Καλησπέρα, και μπράβο για το site, που είναι πολύ αξιόλογο. Κοιτάχτε σιγά σιγά ανακαλύπτω τον εαυτό μου, μελετώντας τον. Προσπαθώντας να φλερτάρω μια κοπέλα, παρατηρώ ότι διστάζω να γίνω διαθέσιμος για σχέση με κοπέλα η οποία βρίσκεται σε χώρο όπου αν την χωρίσω θα συνεχίσω να την βλέπω αναγκαστικά. Τέτοιος είναι ο χώρος της εργασίας (εργάζομαι ως λογιστής σε μια εταιρία), ο χώρος του γυμναστηρίου (όπου υπάρχουν κοπέλες οι οποίες έρχονται σταθερά, και τις βλέπω σχεδόν κάθε μέρα) , ενώ νιώθω ελεύθερος να φλερτάρω σε χώρους όπου αν με απορρίψει ή αν κάποτε χωρίσω, τότε θα μπορώ να μην την ξαναδώ. Τέτοιος είναι ο χώρος ενός κλαμπ όπου γνωρίζω μια άγνωστη, η οποία αν με απορρίψει ή αν μετά από σχέση μας χωρίσουμε , τότε πολύ απλά θα έχω την επιλογή να μην την ξαναδώ. Ενώ για παράδειγμα στο γυμναστήριο, αν φλερτάρω μια κοπέλα η οποία τελικά με απορρίψει, τότε κάθε φορά που θα την συναντώ στο εξής, η παρουσία της θα μου υπενθυμίζει την απόρριψη και έτσι η συγκέντρωσή μου αναπόφευκτα θα μειώνεται λόγω επιρροής αρνητικού συναισθήματος (αμηχανία εμού που καθημερινά θα βλέπω μια που με απέρριψε, αμηχανία εκείνης που καθημερινά θα βλέπει κάποιον που απέρριψε). Ενώ αν μία δω σε κλάμπ και με απορρίψει, τότε την άλλη μέρα θα το έχω ξεχάσει διότι απλά δεν θα την ξαναδώ στη ζωή μου (εκτός από τυχαία γεγονότα). Πιστεύω ότι με καταλαβαίνετε. Πώς ψυχολογείτε την συμπεριφορά μου; λέτε να την αποδεχτώ και να προχωρήσω με αυτήν; μήπως υποδηλώνει φόβο ή είναι υποσυνείδητη προσπάθεια προστασίας των συναισθημάτων μου; (προστασία του συναισθήματος ώστε ο πόνος του χωρισμού ή απόρριψης να διαρκέσει όσο το δυνατόν λιγότερο - αφού το να μην την βλέπω θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα). ευχαριστώ πολύ!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Λάμπρο ! Μήπως θα ήταν προτιμότερο να δώσεις στον εαυτό σου το δικαίωμα για λάθη και έτσι να ξεπεράσεις τον φόβο αποτυχίας .



Χρυσουλα    13/04/2006 11:36
Kυριε Κοτανιδη, Ποια ειναι η διαδικασια του καθρεπτη που λετε ακριβως? Τι ειναι και πως λειτουργει?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Χρυσούλα ! Σύμφωνα με τον νόμο του καθρέπτη – συμπεριφερόμαστε έτσι όπως επιθυμούμε να μας συμπεριφέρονται και περιμένουμε συμπεριφορές και αντιδράσεις όμοιες με τις δικές μας .



Νίκος Τριανταφύλλου    13/04/2006 10:14
Σας χαιρετώ και μιας και έρχομαι σε επαφή με τη σελίδα σας για πρώτη φορά, θα ήθελα να σας ρωτήσω σας παρακαλώ για πιο λόγο , ο χαρακτήρας μου παρουσιάζει τόσο συχνές αλλαγές. Ενώ το πρωί μπορεί να είμαι ήρεμος, με το που πάω στο πανεπιστήμιο γίνομαι ενεργητικός και υπερ-χαμογελαστός. Μετά, επιστρέφοντας σπίτι είμαι σε ένταση και έπειτα που πάω γυμναστήριο επιστρέφω σπίτι χαλαρωμένος και ψυχικά ισορροπημένος. Άλλες μέρες μπορεί να είμαι ήρεμος και γαλήνιος, άλλες όμως θα είμαι σε τεράστια ευεξία και ενεργητικότητα ενώ άλλες σε προβληματισμό και στοχασμό. Για πιο λόγο βρίσκομαι σε τέτοιες αλλαγές; Δηλαδή οι φίλοι μου αναφερόμενοι σε εμένα δεν ξέρουν ποιός είμαι διότι ο εαυτός μου δεν είναι κάτι σταθερό, αλλά παρουσιάζει ριζικές αλλαγές. Π.χ. εγώ ξέρω ότι κάποια άτομα του περίγυρού μου παρουσιάζουν σταθερό χαρακτήρα. Ξέρω για παράδειγμα ότι ο φίλος μου ο Τάσος είναι ήρεμος, ο φίλος μου ο Μιχάλης είναι δυναμικός, ο φίλος μου ο Αλέκος είναι ευγενικός και γλυκός. Εγώ, δεν είμαι κάτι , αλλά τη μια είμαι γλυκός, την άλλη δυναμικός, την άλλη υποτονικός... Τελικά , για πιο λόγο παρουσιάζω αυτή την αστάθεια;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Νίκο ! Πιστεύω ότι οι διακυμάνσεις της διάθεσης εξαρτώνται από τον βαθμό ικανοποίησης με την καθημερινότητα μας .



Μιχάλης Αρβανίτης    11/04/2006 16:18
Χαίρεται είναι πρώτη φορά που γράφω και περισσότερο στέλνω για το αν απαντηθεί η ερώτησή μου και θα χαρώ πολύ αν συμβεί αυτό. Ο προβληματισμός μου είναι για το πόσα επίπεδα αυτο-αντίληψης υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο; Δηλαδή όταν κάποιος άνθρωπος λέει «εγώ το κάνω αυτό γιατί αγαπώ τον εαυτό μου», προκύπτει το ερώτημα ποιός είναι ο «εαυτός» και ποιός το «εγώ» διότι η πρόταση η παραπάνω έχει «ΕΓΩ το κάνω αυτό γιατί αγαπώ τον ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ». Δηλαδή άλλο το «ΕΓΩ» και άλλος ο «ΕΑΥΤΟΣ»; και άλλος αυτός που διατυπώνει την πρόταση; τελικά πόσες αυτο-αντιλήψεις υπάρχουν; δεν μπορώ να καταλάβω.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μιχάλη ! Κατά την άποψη μου , η πολιτισμική ανάπτυξη του ανθρώπου συνέβαλε στον διαχωρισμό του συνειδητού «εγώ» από το ασυνείδητο , έτσι πολλές φορές οι άνθρωποι λειτουργούν συνειδητά εις βάρος των πραγματικών αναγκών τους (π.χ. έχω πάει επίσκεψη και ξαφνικά αισθάνομαι ότι πεινάω , η πραγματική μου ανάγκη είναι να φάω , όμως ντρέπομαι να ζητήσω φαγητό επειδή τέτοια συμπεριφορά είναι κατακριτέα κοινωνικά , οπότε προτιμώ να καταπιέσω τον εαυτό μου , παρά να τον ικανοποιήσω)



Νickelback    06/04/2006 18:19
γεια σου γιατρέ! έχω παρατηρήσει στον εαυτό μου ότι η επιθετικότητα οφείλεται σε απωθημένο θυμό. Αν πολλές φορές με ρωτήσει η κομμουνίστρια μητέρα μου την πολιτική μου άποψη και εγώ τοποθετηθώ υπερ των Αμερικανών τότε θα αρχίσει και θα μου φωνάζει. Πολλές φορές στην προσπάθεια να αποφύγω τις φωνές της, λέω ψεύτικη άποψη. Αυτό όμως μου δημιουργεί έντονα αρνητικά συναισθήματα τα οποία απωθώ και μου δημιουργούν θυμό εναντίον της μητέρας μου ο οποίος εκφράζεται με χαιρεκακία όπως π.χ. θα χαρώ μέσα μου αν η μητέρα μου πέσει κάτω και χτυπήσει ή όταν μαλώσει με τον πατέρα μου και λυπηθεί. Θα χαρώ αν την πικράνει κάποιος. Αυτό μου συμβαίνει και με άλλα άτομα. Για παράδειγμα επειδή εργάζομαι (αν και 20 ετών) ο ανώτερός μου έχει απόψεις που είναι υβριστικές εναντίον της θρησκείας. Εμένα δεν μου αρέσει να ακούω τόσο άσχημες απόψεις. Μία φορά που είπα τη γνώμη μου, αυτός νευρίασε και με είπε Χριστοδουλικό και με ψιλοκορόιδευε. Εκτοτε όμως συμφωνούσα μαζί του κάτι που μου προξενούσε απωθυμένο θυμό και πάντοτε έβλεπα ότι πισόπλατα τον κατηγορούσα, τον συκοφαντούσα και μετά απορρούσα με τον εαυτό μου γιατί τα έκανα αυτά. Τελικά ανακάλυψα ότι επειδή δεν εκφραζόμουν ελεύθερα, απωθούσα θυμό τον οποίο και τον έβγαζα με πλάγιο τρόπο όπως συκοφαντία κτλ. Τελικά αναρρωτιέμαι τι είναι καλύτερο . Να λέω την άποψή μου ανεπεξέργαστη δηλαδή χωρίς λογοκρισία ή να την λέω με διπλοματικό τρόπο ώστε να αποφύγω ενδεχόμενες αρνητικές αντιδράσεις; Διότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια επίπεδα ωριμότητας για να αντέξουν μία άποψη. Άρα μήπως να τις λογοκρίνουμε κάπως;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Νickelback ! Μήπως θα είναι προτιμότερο , αντί να ταλαντεύεσαι μεταξύ της έκφρασης ή μη του θυμού , να ωριμάσεις τόσο , ώστε να μην αισθάνεσαι τον θυμό όταν αντιλαμβάνεσαι απόψεις διαφορετικές με τις δικές σου και να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να αποδείξεις «το δίκαιο» σου , εισπράττοντας από αυτό την αυτοεπιβεβαίωση σου ;



Φρύνη Α.    06/04/2006 16:55
Γειά σας! Είμαι 24 χρονών και πραγματικά με εκφράζει 100% μία απάντηση που δώσατε πρόσφατα. Γράφατε στην Δάφνη ότι η οικογένεια (ακόμη και η «δεμένη οικογένεια») μπορεί να έχει ασκήσει περιορισμούς στην προσωπικότητα του παιδιού της , περιορίζοντάς την στο κυνήγη της τελειότητας. Το θέμα είναι ότι κάτι τέτοιο συνέβη και με εμένα που ήμουν πολύ κλειστή. Φοβάμαι ακόμη την απόρριψη από τις δύο πρώην κολλητές μου με τις οποίες είμαι μαλωμένη και με τις οποίες θέλω να τα ξαναβρώ. Όμως ξέρω ότι δεν αποδέχονται το χαρακτήρα που έχω τώρα και αυτό με πληγώνει. Ειλικρινά τι είναι προτιμότερο κύριε Κοτανίδη ; να αλλάξω χαρακτήρα ώστε να τα ξαναβρώ με τις κολλητές μου ή να προχωρήσω με τον χαρακτήρα που έχω; τα αίτια που δεν τα έχουμε βρει είναι ότι ήταν πιεστικές και εγώ αρκετά υποχωρητική, και η διαρκής καταπίεσή μου προκάλεσε αντίδραση η οποία έφερε ρήγμα στις σχέσεις μας.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Φρύνη ! Μήπως θα ήταν αποτελεσματικότερα να αντιμετωπίσεις τις αιτίες της υποχωρητικότητας σου και να αποδεχθείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι , χωρίς να διακατέχεσαι από την ανάγκη να γίνεις αγαπητή με κάθε τρόπο , πιέζοντας τον εαυτό σου



Δημήτρης Μπουγιουκτζής    06/04/2006 12:03
Αισθάνομαι απογοητευμένος. Είμαι φοιτητής Οικονομικών Αθηνών τέταρτο έτος. Από την πρώτη ημέρα που πάτησα στη σχολή είχα βάλλει στόχο να με μάθει όλος ο κόσμος, δηλαδή να γίνω ο πιο γνωστός και φημισμένος φοιτητής του έτους ή και όλης της σχολής και να αφήσω, αν γίνεται, όνομα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δηλαδή να γίνω star! Αμέσως λοιπόν από την πρώτη ημέρα άρχιζα και γνώριζα άτομα και με την ευγένεια και τη διπλωματία μου, τους εντυπωσίαζα. Ειδικά μέσα στην πρώτη βδομάδα είχα γνωρίσει περίπου 200 άτομα , ακόμη και αν φαίνεται απίστευτο και όλους τους έλεγα με το όνομά τους όταν τους χαιρετούσα. Ο χρόνος περνούσε, και αποφάσισα και να μπω σε φοιτητική παράταη στην οποία έδωσα τα πάντα. Ειλικρινά μέσω αυτής γνώρισα πάαααρα πολύ κόσμο . Κοπέλα δεν ήθελα να βρω διότι την έβλεπα ως εμπόδιο στην κοινωνικοποίησή μου. Με τα μαθήματα της σχολής ασχολιόμουν λίγο γιατί το μυαλό μου ήταν στα κοινωνικά. Το χαιρόμουν ιδιαιτέρως το να βλέπω σχεδόν όλους τους συμφοιτητές μου να με χαιρετούν. Με το που έμπαινα σεένα αμφιθέατρο ήταν σίγουρο ΄ότι όλοι θα με κοιτάξουν και με όσους συναντηθούν τα βλέμματά μας θα κλείσουμε το μάτι. Με το που ήρθε ο δεύτερος χρόνος , κλείστηκα μέσα μου διότι υπήρχαν κάποια πράγματα που με απασχολούσαν π.χ. διαφορές με την οικογένεια. Στη σχολή πατούσα αραιά. Αυτό όμως με έκανε να χάσω τις επαφές με το πρώτο έτος, να συμμετέχω λιγότερο με τη φοιτητική παράταξη και αρκετοί από τους συμφοιτητές μου να με έχουν ξεχάσει κάπως! Ειλικρινά αυτό με πείραζε πολύ. Ο καιρός περνούσε και τώρα που είμαι στο τέταρτο έτος νιώθω λύπη. Όντας στο τελευταίο εξάμηνο της σχολής κάνω έναν απολογισμό και βλέπω ότι 1. Δεν έκανα σχέση με καμία κοπέλα 2. Επιδόθηκα στο να γίνω κοινωνικά γνωστός. Όμως το αποτέλεσμα : κανείς (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δεν με ξέρει από μικρότερα έτη, ενώ από το δικό μου, με ελάχιστους πια μιλώ φιλικά. Πλέον με τους άλλους 400 πάψαμε να χαιρετιόμαστε όχι επειδή είμαστε θυμωμένοι αλλά απλά γιατί χαθήκαμε και ο χρόνος ψύχρανε τη σχέση. Εγώ χρωστώ κάποια μαθήματα και τώρα θα φύγω μάλλον από Ελλάδα για μεταπτυχιακό. Σκέφτομαι : καλά, και που γνώρισα τόσους , τι κατάλαβα; τώρα ήρθε η ώρα να χωριστούμε, να πάρει ο καθένας το δρόμο του, άλλοι θα παντρευτούν, άλλοι θα πάνε εξωτερικό.. Αισθάνομαι ότι ναι μεν ένιωσα σαν στάρ (γνωρίζοντας όλα τα ονόματα των συμφοιτητών μου και άλλα πολλά στοιχεία για αυτούς) όμως.. τελικά δεν κατάλαβα και τίποτα το ιδιαίτερο... Τώρα που το έψαξα κατέλληξα ότι ο βαθύτερος λόγος που γνώριζα τόσους πολλούς ήταν το ότι πίστευα ότι όσο το δυνατόν περισσότερους γνωρίζω τόσο μεγαλύτερες γνωριμίες θα έχω, και έτσι τόσο ευκολότερα θα βρω δουλειά. Δηλαδή το συναίσθημα μειονεξίας ότι εγώ δεν θα τα καταφέρω μόνος μου κρυβόταν πίσω από την υπερ-κοινωνικοποίηση. Τι σχόλιο έχετε να κάνετε, και πώς να ξεπεράσω αυτή την απογοήτευση; ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη ! Νομίζω πως τώρα που έχεις αντιληφθεί ότι το κυνήγι της αυτοεπιβεβαίωσης μέσω το starsystem δεν συμβάλλει στην ευτυχία του ανθρώπου , έχεις περισσότερες πιθανότητες να αναζητήσεις και να ικανοποιήσεις τις πραγματικές σου ανάγκες και όχι υποκατάστατα .



Γρηγόρης Νικολόπουλος    06/04/2006 08:05
Καλημέρα . Είμαι ενθουσιασμένος με τις απαντήσεις σας και αποφάσισα να ανοιχτώ σε εσάς. Είμαι 19 χρονών και γενικά αντιμετωπίζω πρόβλημα με την προσωπικότητά μου. Έχω εντοπίσει ότι η αιτία αυτού εστιάζεται στην ανατροφή όπου ο πατέρας μου γενικά δεν μου μιλούσε και ήταν γενικά απών από το σπίτι. Περισσότερο παρούσα ήταν η μητέρα μου, ενώ ο πατέρας μου γενικά είναι ένας εξαιρετικά υποχωρητικός άνθρωπος με πολύ πολύ πολύ «βλακώδες» χιούμορ. Έτσι, έγινα και εγώ. Ήμουν πολύ πειραχτήρι, και γενικά ένας τελείος ασταθής χαρακτήρας. Δενυπήρχε πρότυπο να «αντιγράψω» στην παιδική μου ηλικία και έτσι μεγάλωσα δίχως ένα πρότυπο. Ο πατέρας μου δεν μου στεκόταν, δεν μου μιλούσε και έτσι είχα αρκετά προβλήματα με τον εαυτό μου. Δεν ήξερα πώς να είμαι. Ταλαντευόμουν μεταξύ διαφορετικών χαρακτήρων, ήμουν ελάχιστα διεκδικητικός και σε ό,τι μου έλεγαν εγώ έλεγα «ναι». Επίσης κολάκευα πολύ, και γενικά θύμωνα πολύ αλλά ποτέ δεν το εξέφραζα. Πώς να αποκτήσω ένα πρότυπο άντρα από τη στιγμή που δεν έζησα τον πατέρα μου; πώς τελικά να γίνω ένας χαρακτήρας οργανωμένος και δομημένος;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γρήγορη ! Νομίζω ότι το κυριότερο εμπόδιο στην επίτευξη της ισορροπίας είναι οι ανασφάλειες μας , έτσι εάν καταφέρουμε να εντοπίσουμε τις αιτίες και να τις αποδεχθούμε , δεν θα χρειαστεί να πιέζουμε τον εαυτό μας για να μιμηθούμε κάποια άλλη , «πετυχημένη» συμπεριφορά .



φοιτητής νομικής    06/04/2006 07:16
Γιατρέ έχω απορία . Είπατε ότι η φροντίδα του εαυτού μας , δείχνει πόσο τον αγαπούμε. Φαντάζομαι εννοείτε όχι τις υπερβολές, σωστά; διότι εγώ έχω συμφοιτητές οι οποίοι έρχονται στη σχολή με σακάκι και μανικετόκουμπα ! Επίσης έχω συμφοιτήτριες που έρχονται με τακούνια ψηλά, φορέματα ποιότητας κτλ , και ειλικρινά η άποψή σας μεέβαλε σε σκέψεις : πραγματικά αυτά τα άτομα αγαπούν τον εαυτό τους ή καλύπτουν ανασφάλεια;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Φοιτητή Νομικής ! Κατά την άποψη μου η οποιαδήποτε υπερβολή ασκεί δυσλειτουργική επίδραση (όπως το φαγητό , που είναι απαραίτητο για επιβίωση , μετατρέπεται σε πρόβλημα σε περίπτωση υπερκατανάλωσης) . Όσο αφορά τους συμφοιτητές και συμφοιτήτριες σου , νομίζω ότι η ανάγκη τους να φαίνονται ξεχωριστοί μέσω της ενδυμασίας δεν είναι κατακριτέα διότι , σε φάσεις προσωπικής αναζήτησης και επαγγελματικής προόδου όλοι άνθρωποι προσπαθούν να προσελκύσουν θετική προσοχή .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>