ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1005 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Λεωνίδας και Φίλοι    28/04/2006 12:18
Γειά σας κ. Κοτανίδη. Χαίρομαι πολύ για την επικοινωνία μας και σας συγχαίρω για το έργο σας. Είστε υπερ του να ορκιζόμαστε και να υποσχόμαστε; αν όχι, τότε πώς είναι δυνατόν να κάνουμε μία συμφωνία με κάποια άτομα από τη στιγμή που η συμφωνία εμπεριέχει την υπόσχεση τήρησής της; (π.χ. εσείς στο ραντεβού σας λέτε ότι π.χ. "συμφωνώ να μου δώσεις τόσα χρήματα, για τόσο χρονικό διάστημα") .

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Λεωνίδα ! Συνήθως τις συμφωνίες κλείνουμε με αλλά πρόσωπα για να οριοθετήσουμε τις υποχρεώσεις , ενώ τους όρκους και τις υποσχέσεις δίνουμε στον εαυτό μας , προσπαθώντας να τον περιορίσουμε και να τον υποχρεώσουμε να κάνει αυτό που , στην πραγματικότητα δεν θέλει ή δεν είναι έτοιμος να κάνει.



Xάρης Κοργιαλάς    28/04/2006 09:21
Χαιρετώ γιατρέ. Από μικρό παιδί θυμάμαι ότι μείωνα την σημασία των επιτυχιών μου και γενικά ό,τι με προσδιόριζε. Π.χ. ντρεπόμουν να πω σε όσους με ρωτούσαν για το ποία είναι η αδερφή μου, μήπως και αυτοί μου την βρίσουν (π.χ. μου πουν "γαμώτην αδερφή σου" και τότε εγώ θα έπρεπε να παίξω ξύλο εναντίον τους)ή μήπως την πουν "άσχημη") . Επίσης ντρεπόμουν να φέρω άτομα στο σπίτι μου μήπως και το πουν άσχημο, ντρεπόμουν να πω ότι κάτι αγόρασα μήπως και μου πουν ότι είναι βλακεία. Τώρα βλέπω ότι αυτό συνεχίζεται , και τα έχω με μια κοπέλα και όσου με ρωτάνε αν είμαι ευχαριστημένος ντρέπομαι να πω "ναι" μήπως και πουν ότι λέω ψέματα , και τελικά λέω "ε, σχετικά είναι αυτά". Επίσης αν έρθει μια επιτυχία μου, εγώ θα κάνω σαν να μην έγινε τίποτα λέγοντας "σιγά", ενώ αν κάποιος άλλος πετύχει, τότε εγώ θα του λέω όλη μέρα συγχαρητήρια (υποσυνείδητα κάνοντάς τον ανώτερό μου). Αυτό το σχήμα συμπεριφοράς που ανακάλυψα ότι καθορίζει τη ζώη μου οφείλεται στο ότι αντέγραψα ανάλογο σχήμα συμπεριφοράς των γονιών μου. Η μεν μητέρα μου η οποία ποτέ δεν με υποστήριζε μπροστά στα παιδιά των ξένων : πάντοτε δικαίωνε το άλλο παιδάκι ακόμη και αν εγώ είχα δίκιο. Ο πατέρας μου που πολλές φορές με κορόιδευε μπροστά στα ξένα παιδάκια και γελούσα και εγώ μαζί τους για να μην δείξω ότι είχα πειραχτεί. Και τώρα, φαντάζομαι στην ημέρα του γάμου μου (όταν έρθει αυτή) τον πατέρα μου και την μητέρα μου να λένε πίσω από την πλάτη μου χαμογελώντας ειρωνικά "κοίτα πόσο χοντρή γυναίκα πήρε ".. Ή να λένε "εμ, θα δει. Πάντα ο άντρας κάτω από μια γυναίκα θα είναι". Αυτά τα λέει πολλές φορές η μητέρα μου έτσι για "πλάκα". Τώρα που ανακάλυψα τις αιτίες και τις έχω αποδεχτεί , και έχω λίγο ξεπεράσει το θυμό με τους γονείς, τι να κάνω; επιλύθηκε η σύγκρουση; θα δω αλλαγές στη ζώη; Α! πείτε μου καταρχήν αν έκανα καλή ανάλυση.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Χάρη ! Πιστεύω ότι η σύγκρουση «λύνεται» όταν αλλάζουν τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές που τα ακολουθούν , πολλές φορές η αντίληψη της πραγματικότητας δεν συμβαδίζει με την βαθύτερη αποδοχή της η οποία καθυστερεί και απαιτεί έμπρακτες επιβεβαιώσεις .



ΜΙΚΡΗ    28/04/2006 02:44
Γιατρέ,μπορείτε να μου λύσετε μια απορία:οι άντρες μουσικοί θέλουν ειδικό τρόπο προσέγγισης (παρατηρώ έναν συγκεκριμένο που με ενδιαφέρει και είναι λίγο στον κόσμο του) ή ισχύει ότι και στους υπόλοιπους άντρες;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μικρή ! Νομίζω ότι η εντατική ενασχόληση με την τέχνη είναι ένας τρόπος αποφυγής της πραγματικότητας , διότι μετατρέπεται σε τρόπο ζωής και υποκαθιστά τις υπόλοιπες ανάγκες .



ΜΩΥΣΗΣ ΔΡΑΓΟΥΜΕΛΗΣ    27/04/2006 14:20
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΑΤΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΎ. ΕΙΣΤΕ ΕΞΑΙΣΙΟΣ ΓΙΑΤΡΕ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΡΩΤΗΣΩ , ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ. ΣΙΓΟΥΡΑ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥ. ΕΓΩ Κ. ΚΟΤΑΝΙΔΗ ΦΟΡΑΩ ΓΥΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΝΑ ΦΟΡΕΣΩ ΦΑΚΟΥΣ ΕΠΑΦΗΣ, ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΟΣΕΛΚΥΩ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΦΥΛΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΚΑΤ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ. ΤΟ ΝΑ ΦΟΡΕΣΩ ΦΑΚΟΥΣ ΕΠΑΦΗΣ (Ή ΤΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΕΠΕΜΒΑΣΗ LASER) ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΤΟ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΝΩ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ; ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΕΣΩ ΣΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΦΥΛΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΟΦΕΛΗ (ΓΕΝΙΚΑ ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΗΣΙΜΟΣ , ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΡΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ) . ΜΗΠΩΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ; ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ Κ. ΚΟΤΑΝΙΔΗ. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΑΣΧΗΜΟΙ (Π.Χ. ΚΟΝΤΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΣΧΗΜΗ ΜΥΤΗ , ΜΕ ΣΤΡΑΒΑ ΑΥΤΙΑ, ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΤΛ) ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΩΘΟΥΝ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ; ΔΙΟΤΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ (ΑΝ ΚΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΗ) , ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ, Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΩΣ ΠΟΛΥ ΓΝΩΣΤΗ. ΕΤΣΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΘΑ ΝΙΩΘΟΥΝ ΠΟΛΥ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΑ, ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ; ΜΗΠΩΣ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΥΣΤΕΡΕΙ, ΟΧΙ Ο ΑΣΧΗΜΟΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μωυσή ! Κατά την άποψη μου , σημασία έχει αυτό που αισθανόμαστε , ένας μη εμφανίσιμος άνθρωπος μπορεί να πετύχει αρκετά στις κοινωνικές συναναστροφές όταν έχει κατάλληλο κίνητρο και δεν φοβάται (π.χ. Α. Ωνάσης) . Από την άλλη πλευρά η περιποίηση του εαυτού μας όπως και κάθε άλλη αναγκαία δραστηριότητα όταν μετατρέπεται σε υπερβολή φέρνει αποτελέσματα αντίθετα από τα αναμενόμενα .



Ευαγγελία Δραγγιώτη    27/04/2006 13:51
Καλησπέρα σας κ. Κοτανίδη και συγχαρητήρια για το foroum και την σελίδα. Θέλω πολύ να μου πείτε αν η οργάνωση του χώρου εργασίας / κατοικίας ενός ανθρώπου , αντανακλά την ψυχική του ισορροπία. Ισχύει κάτι τέτοιο; Να σας φέρω παράδειγμα. Π.χ. ένας άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του, θα έχει οργανωμένο το σπίτι του και τακτοποιημένο και καθαρό; ή μήπως η τακτοποίηση και καθαριότητα του χώρου που ανήκει σε κάποιον άνθρωπο, έχει να κάνει με το φύλο του και όχι με την ψυχική του ισορροπία ; (διότι έχετε πει ότι οι γυναίκες ως περισσότερο συναισθηματικές προσέχουν τις λεπτομέρειες του χώρου. Το αν όμως ο χώρος είναι καθαρός / τακτοποιημένος έχει να κάνει με το αν είναι άνδρας / γυναίκα ή με το αν είναι ψυχικά ισορροπημένος;)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ευαγγελία ! Συνήθως , λόγο προτιμήσεων και εστιασμού της προσοχής σύμφωνα με τις άξιες του φύλου , μπορούμε να παρατηρήσουμε το εξής φαινόμενο , οι γυναίκες που προσέχουν το σπίτι τους και είναι σχολαστικές με τις λεπτομέρειες (γυναικεία πλευρά) , δεν προσέχουν το αυτοκίνητο τους (ανδρική πλευρά) , ενώ οι άνδρες λειτουργούν αντίθετα , μπορεί να κοιμόνται σε παλιό και τρύπιο καναπέ με βρώμικα σεντόνια , αλλά το αυτοκίνητο διατηρούν καθαρό και το προσέχουν σαν τα μάτια τους .



ΣΤΕΛΙΟΣ ΔΟΥΚΑΣ    27/04/2006 04:57
ΓΙΑ ΠΙΟ ΛΟΓΟ, ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ ΔΗΛΑΔΗ, ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΕΝΏ ΌΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΠΧ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΑ 20. ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ, ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΕΛΕΣ , ΕΝΏ ΜΕΤΑ ΜΕ ΧΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Στέλιο ! Πιστεύω ότι το είδος των ενασχολήσεων εξαρτάται από τις ανάγκες που βιώνει ο άνθρωπος σε κάθε στάδιο της ζωής του και από τον βαθμό ωρίμανσης του .



Κώστας Δρέσκος    27/04/2006 03:37
Κοιτώντας τις απαντήσεις, παρατηρώ μία απάντησή σας την οποία και γράφω : «DIAMANTENIOS 01/06/2005 18:01 ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ? ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΝΕΚΔΤΟΤΑ ? ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ??? ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ?? ΛΥΣΤΕ ΜΟΥ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΑΠΟΡΟΙΑ!! Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ DIAMANTENIOS ! Πιστεύω πως τα ανέκδοτα , όπως και οι παροιμίες είναι μια μορφή λαϊκής σοφίας , η οποία αντανακλά την πραγματικότητα .» Κύριε Κοτανίδη , τι είδους λαική σοφία υπάρχει σε ένα ρατσιστικό ανέκδοτο το οποίο, το μόνο που κάνει είναι να γελιοποιεί ανθρώπους μίας άλλης φυλής;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Κώστα ! Νομίζω ότι πολλές φορές αυτός που προσπαθεί να γελοιοποιήσει άλλους ανθρώπους δείχνει τον πραγματικό εαυτό του .



Χριστίνα    26/04/2006 06:45
Κύριε Κοτανίδη θα ήθελα καταρχάς να σας ευχαριστήσω που μου δίνετε την δυνατότητα να σας θέσω το ερώτημά μου. Μεγάλωσα σε μια πολυάριθμη οικογένεια, έχω τρεις αδελφές. Σε πολύ μικρή ηλικία (πριν τα 3,5 μου χρόνια) έπαθα στραβισμό και στα δύο μου μάτια. Δεν ξέρω με σιγουριά ακόμα την αιτία, αφού δεν θυμάμαι καθόλου το συγκεκριμένο γεγονός (προφανώς το έχω απωθήσει εντελώς από την μνήμη μου) ούτε τώρα που είμαι τριάντα τριών ετών, αλλά ούτε και όταν ήμουν μικρή. Σε μικρή ηλικία, στα παιδικά μου χρόνια είχα ρωτήσει τις αδερφές μου και μου είχαν πει ότι είχα τρομάξει κάποια φορά που η μητέρα μου χτυπούσε τις δύο μεγαλύτερες αδερφές μου (εγώ είμαι η τρίτη) και το έπαθα ακαριαία. Δεν ξέρω ειλικρινά αν έχω κάποια κατάλοιπα ή ανασφάλειες από αυτό το ιδιαίτερα τραυματικό γεγονός (το αποκαλώ τραυματικό κρίνοντας από τις συνέπειες), αλλά εδώ και αρκετά χρόνια νιώθω πως το έχω ξεπεράσει, ή μάλλον έχω ξεπεράσει τις αρνητικές συνέπειες που συνόδευαν επί σειρά ετών το στραβισμό μου στα τρυφερά παιδικά μου χρόνια, τις κοροιδίες των μικρών παιδιών κ.λπ. Από τότε έχω κάνει δύο εγχειρήσεις, μία όταν ήμουν οκτώ ετών και μία στα είκοσι έξι μου, προκειμένου να τελειοποιήσω το αποτέλεσμα. Επειδή όμως πρόσφατα παντρεύτηκα, με αφορμή το dvd του γάμου μου μου συνέβη το εξής. Μου ζήτησε ο φωτογράφος παιδικές μου φωτογραφίες για την εισαγωγή του dvd. Έψαξα και βρήκα μερικές και από τότε νιώθω μια μελαγχολία ή νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια. Θυμήθηκα το μεγάλο πρόβλημα της παιδικής μου ψυχής (το στραβισμό μου) και αφενός μελαγχόλησα, ενώ αφεταίρου συνειδητοποίησα ότι δεν ξέρω με σιγουριά τον πραγματικό λόγο που μου τον δημιούργησε. Από την άλλη εδώ και δύο εβδομάδες που έχω βρει τις φωτογραφίες με έχει πιάσει μια "εμμονή" να βρω κι άλλες και πιάνω τον εαυτό μου συχνά να αναπολεί και να νοσταλγεί εκείνες τις όμορφες παιδικές στιγμές, τα παιχνίδια με την μικρή μου αδερφή...κ.λπ. Σκέφτομαι ότι αυτή η μικρή Χριστινούλα είναι μέσα μου κι ότι εγώ δεν την πρόσεξα όσο έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια (βλέπετε είμαι αρκετά ανεκτικός άνθρωπος και συχνά αυτό είναι εις βάρος μου). Σκέφτομαι ότι από εδώ και στο εξής θα την προσέχω και θα την σκέφτομαι. Ταυτόχρονα όμως με όλα αυτά συνειδητοποιώ ότι αυτή μου η ψυχολογία ίσως δεν είναι φυσιολογική... δεν βλέπω φίλες μου να αναπολούν και να νοσταλγούν τόσο τα παιδικά τους χρόνια κι ανησυχώ μήπως τελικά όλα αυτά φανερώνουν κάτι για μένα και την ψυχοσύνθεσή μου. Θα ήθελα να μου πείτε την άποψή σας πρώτον για το αν είναι σωστό να ψάξω με κάποιον τρόπο την αιτία του στραβισμού μου, αν δηλαδή αυτό θα με βοηθούσε ψυχολογικά και δεύτερον τι φανερώνει όλη αυτή η νοσταλγία. Ως άτομο δεν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα ή κάτι έντονο που να με βασανίζει. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χρόνο σας και συγγνώμη για το μέγεθος του γράμματος.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Χριστίνα ! Από τι στιγμή που έχει ξεπεραστεί κάποιο πρόβλημα σε οργανικό επίπεδο , η συνεχόμενη ενασχόληση μαζί του σημαίνει ότι υπάρχουν ψυχολογικά κατάλοιπα , ενώ η επιστροφή μας στο παρελθόν υποδηλώνει , κατά την άποψη μου , την έλλειψη ικανοποίησης από το παρόν .



ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ    26/04/2006 01:54
Γιατρέ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.Δεν πιστεύω στην φιλία άντρα γυναίκας,αλλά επειδή είμαι μόνη είμαι αναγκασμένη να επιδιώκω την παρέα με άντρες (σε άλλη περίπτωση θα άφηνα να τους φέρει κάποιος άλλος στην παρέα ή ότι θα περίμενα δικές τους κινήσεις προσέγγισης).Επιδιώκω ακόμη επαφές με άντρες αξιόλογους,κι ας μη δείχνουν ενδιαφέρον για μένα,οι οποίοι μπορεί να έχουν κάποιο ανάλογο φίλο που να ταιριάξουμε.Πιστεύετε ότι δεν θα έπρεπε να αναζητώ άνθρωπο που δεν με αναζητάει;Το να πω "δεν τον παίρνω τηλέφωνο αφού κι αυτός δεν παίρνει" είναι "αυτοτιμωρία" ή πράξη σεβασμού;Δείχνει ότι δέχομαι τους άλλους όπως είναι ή ότι τους απορρίπτω πριν/αφού με απορρίπτουν;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! Η έλλειψη πίστης στην φίλια μεταξύ των διαφορετικών φυλών (όπως εννοείται από πολλούς) δεν σημαίνει την ανάγκη διακοπής των κοινωνικών επαφών , οι οποίες παρέχουν τις πιθανότητες επιτυχίας της αναζήτησης μας .



Ελενα    25/04/2006 13:58
Κυριε Κοτανιδη, Τι εννοειτε οταν λετε αναγκη αυτοεπιβεβαιώσης και πως λειτουργει στους ανθρώπους?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Έλενα ! Κατά την άποψη μου , η ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης προκύπτει από έλλειψη αυτοεκτίμησης και μειωμένη αυτοπεποίθηση («πιστεύω ότι δεν αξίζω και έτσι έχω την ανάγκη να εισπράττω καθημερινά την αποδοχή , τον θαυμασμό και την αναγνώριση των άλλων , για να επιβεβαιώσω το αντίθετο , διότι η αναξιότητα με πονάει (απόρριψη των γονιών στην παιδική ηλικία)»).



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>