ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1373 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ    02/09/2013 13:34
Γεια σας κ. Κοτανίδη. Στην ερώτηση της \\\\\\\"ΦΩΤΕΙΝΗ 31/08/2013 19:37\\\\\\\" απαντήσατε στο τέλος \\\\\\\"Εάν αντιμετωπιστεί αιτιολογικά η δυσαρέσκεια με την καθημερινότητα ενδέχεται όχι μόνο να επιτευχθεί η υπερβολική προσκόλληση σε σχέσεις, αλλά και οι ίδιες οι σχέσεις να γίνουν πολύ περισσότερο ισορροπημένες και, ως συνέπεια, διασημότερες μακροπρόθεσμα. \\\\\\\". Ας πούμε πως συνειδητοποιούμε τους λόγους της δυσαρέσκειας μας με την καθημερινότητα, που για κάποιον μπορεί να είναι η ανεργία κτλ, τότε αυτόματα θα πρέπει να αναιρείται και η προσκόλληση μας, η εμμονή μας; Και όταν δε συμβαίνει αυτό, τότε τί φταίει, τί δεν κάνουμε σωστά; Δηλαδή η εμμονή είναι και θέμα αντιλήψεων; Δηλαδή θα πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα μόνο θετικά; Ευχαριστώ πολύ!

Αγαπητή ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ, τα γεγονότα από μόνα τους είναι ουδέτερα και χρωματίζονται συναισθηματικά σύμφωνα με την αντίληψη του κάθε ατόμου. Για αυτό και κάτι που είναι πολύ τρομακτικό για ένα άτομο, για ένα άλλο μπορεί να είναι συνηθισμένο και λιγότερο συνταρακτικό. Επομένως όσο περισσότερο θετικά αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, τόσο αυξάνεται η προσαρμοστικότητά μας και κατά συνέπεια και η ικανοποίηση με την πραγματικότητα, καθώς η προσαρμοστικότητα συμβάλλει στη διαμόρφωση της ικανοποιητικής πραγματικότητας. Ο θετικός τρόπος σκέψης και αντίληψης δε σημαίνει ότι απλοϊκά ένα αρνητικό γεγονός θα εκτιμάται θετικά, αλλά ότι μαθαίνουμε να διαχωρίζουμε τη θετική πλευρά του, να δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα για λάθη και αποτυχίες, οι οποίες αποτελούν το αναγκαίο μέσο εκμάθησης, και δεν αισθανόμαστε μειονεκτικά για αυτά στο πλαίσιο απαίτησης της τελειότητας από τον εαυτό μας.



Ντίνα    27/08/2013 17:30
Kαλησπέρα σας. Έχω κάποιες κακές σκέψεις και νιώθω καλά όταν τις εξωτερικεύω μόνο. Από μικρή ήμουν έτσι. Με θυμάμαι γύρω στα 10 να έχω ιδεοληψίες (θρησκευτικές + σεξουαλικές) και να πρέπει να τις λέω στην μητέρα μου για να νιώθω ανακούφιση. Πλέον είμαι ενήλικη και βλέπω ότι έχω πάλι επίμονες σκέψεις, όμως άλλου είδους. Πάλι νιώθω καλά όταν τις λέω σε αυτήν και στο αγόρι μου. Όμως, κάνω μια σκέψη, την λέω, έπειτα νιώθω ανακούφιση και αμέσως μετά μου έρχεται μια άλλη σκέψη και νιώθω πάλι αναγκασμένη να την πω γιατί αγχώνομαι, την λέω, νιώθω ανακούφιση και ούτω καθεξής. Όπως καταλαβαίνετε όλο αυτό με έχει κουράσει γιατί βλέπω πως δεν έχει τελειωμό. Όλο κάτι θα δημιουργεί το μυαλό μου για να νιώθω άσχημα, ενοχικά και να ασχολούμαι. Είτε είναι χαρακτηρισμοί για τους άλλους, είτε για το αν είναι κακοί, για το τι μπορούν να κάνουν, για το αν πάθω κάτι από μικρόβια, για τον θάνατο τον δικό μου ή των άλλων, για ενδεχόμενη σεξουαλική κακοποίηση, για το μήπως δεν θέλω τον σύντροφό μου πραγματικά, φλασιές από το παρελθόν.. πολλά και διάφορα! Δεν ξέρω τελικά κατά πόσο είμαστε λευκές κόλλες αφού όπως είπα απ\\\\\\\' τα 10 μου είχα τέτοιες σκέψεις όπως επίσης είχα καθημερινά μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα, άκουγα συνεχώς μουσική, τα ίδια τραγούδια πολλές φορές και κουνιόμουν δεξιά - αριστερά (δεν έχω αυτισμό) κάτι που μου έχει μείνει μέχρι και τώρα, επίσης έκανα πάρα πολλές συλλογές από πράγματα, δυσκολευόμουν να πετάξω άλλα, ήθελα τα πράγματα μου να είναι τακτοποιημένα κατά μέγεθος, χρώμα, κλπ. Στους έξω φαίνομαι πολύ φυσιολογική (είχα πάντα παρέες, κανονική ενασχόληση με το άλλο φύλο, ήμουν καλή μαθήτρια με πολλές δραστηριότητες), αλλά εγώ βλέπω ότι κάτι πάει στραβά με μένα. Πείτε μου, βάσει των γνώσεών σας, πόσες πιθανότητες έχει ένα άτομο σαν κι εμένα να αλλάξει τρόπο σκέψης κλπ, εφόσον από μικρή είχα τέτοιες σκέψεις και εμμονές και φοβίες. Επίσης, τι είναι καλύτερο γι αυτές τις σκέψεις; Να τις αγνοώ επειδή ξέρω γιατί έρχονται και επιμένουν; Βαρέθηκα τις καταναγκαστικές πράξεις που δεν οδηγούν πουθενά και κάνουν το πρόβλημα να επιμένει. Καμιά φορά σκέφτομαι πως αν βρω κάτι να με εξιτάρει μπορεί να σταματήσει όλο αυτό, όμως έπειτα προσπαθώ τόσο πολύ να βρω κάτι και όλο αυτό είναι ψεύτικο και αποτυγχάνω. Μετά πάλι, σκέφτομαι ότι ίσως ποτέ δεν βρω κάτι να με εξιτάρει τόσο ώστε να απαλλαγώ απ\\\\\\\' αυτές τις σκέψεις οι οποίες παραδέχομαι πως από μόνες τους είναι αρκετά διεγερτικές για τον νου. Και τέλος, όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν τέτοιες σκέψεις; Ακόμα και τέτοιας ποιότητας όπως οι δικές μου. Τουλάχιστον ξέρω κάποια άτομα που έχουν. Αυτοί γιατί δεν δίνουν σημασία και τις προσπερνούν ενώ εγώ επιμένω και κολλάω και νιώθω τόσο άσχημα; Νιώθω ότι πάντα θα είμαι ένα παιδί στην σκέψη.. έχω όμως την διάθεση ακόμα να το παλέψω. Ευχαριστώ.

Αγαπητή Ντίνα, από τη στιγμή που ένα άτομο νιώθει ένα παιδί στον τρόπο σκέψης, προφανώς είναι αναγκαίο να ενηλικιωθεί νοητικά, ώστε το σκεπτικό του να μετατραπεί και να αντιστοιχίσει στην ενήλικη πλέον πραγματικότητά του. Ο βαθμός της επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος σχετίζεται με τη δύναμη των κινήτρων που διατηρούν τη συνέχεια της προσπάθειας. Ωστόσο αρχικά είναι αναγκαίο να κατανοηθεί και να γίνει αποδεκτός ο μηχανισμός των έμμονων αρνητικών σκέψεων, οι οποίες στοχεύουν την απόσπαση της προσοχής από την δυσάρεστη καθημερινότητα, συνοδευόμενη από τις ψυχολογικές συγκρούσεις μέσω του μηχανισμού δημιουργίας της αρνητικής συναισθηματικής εστίας στον εγκέφαλο, η ισχύς της οποίας επικαλύπτει τις υπόλοιπες δραστηριότητές του. Όταν ξεπεραστεί ο συγκεκριμένος τρόπος υποκατάστασης, προκύπτει ανάγκη της εκ νέου μελέτης της πραγματικότητας και της διεξαγωγής των νέων συμπερασμάτων που δύναται να διαφέρουν ριζικά από το συνηθισμένο τρόπο σκέψης και αντίληψης, ο οποίος έχει υιοθετηθεί κατά την ανατροφή μέσω της αντιγραφής, της εύπιστης μίμησης και του συναισθηματικού εξαναγκασμού.



Δήμητρα    22/08/2013 12:16
Κύριε Κοτανίδη, σας έχω γράψει και παλιότερα σχετικά με συναισθήματα μειονεξίας που νιώθω και με κάνουν να ζηλεύω φίλους και γνωστούς, με αποτέλεσμα να νιώθω άσχημα, κλπ. Μου εξηγήσατε πώς διαμορφώνονται αυτά τα συναισθήματα και ότι το άτομο για να τα καταπολεμήσει οφείλει να ακολουθήσει τα θέλω του και όχι τα πρέπει. Το καταλαβαίνω αυτό που λέτε και το νιώθω γιατί αναγνωρίζω ότι πάντα ακολουθώ τα διάφορα πρέπει που νομίζω ότι θέλουν οι άλλοι για μένα, ελπίζοντας ότι θα με αγαπούν πιο πολύ, ότι θα με αποδέχονται, κλπ. Ωστόσο, τελευταία προσπαθώ να αναγνωρίσω τα δικά μου θέλω και να προσπαθήσω να τα ακολουθήσω και βλέπω ότι μου είναι πολύ δύσκολο. Συνήθως λέω δε θέλω τίποτα, ότι δεν ξέρω τι θέλω ή δίνω μια διαφορετική απάντηση κάθε μέρα και όλο αναβάλω αποφάσεις σχετικές με τα επαγγελματικά μου, τα προσωπικά μου και τα πάντα. Κατανοώ ότι είναι λογικό κάποιος που εδώ και 30 χρόνια έχει μάθει να μην ψάχνει τι θέλει και να ακολουθεί τα πρέπει που νομίζει ότι θέτουν οι άλλοι, να δυσκολεύεται ακόμα και να αναγνωρίσει τι θέλει. Από την άλλη σκέφτομαι, δεν είναι δυνατόν κάποιος να μην ξέρει/νιώθει τι θέλει. Θα μου ήταν πολύ χρήσιμο οποιοδήποτε σχόλιό σας σχετικά με το πώς μπορεί κάποιος με τις δικές μου δυσκολίες να ξεκινήσει να αναζητήσει τα θέλω του. Ευχαριστώ πολύ!

Αγαπητή Δήμητρα, επειδή έχουμε ανατραφεί στο απόλυτο σύστημα αξιολόγησης του αμετάκλητου προσδιορισμού του καλού και του κακού, το ίδιο σχήμα άθελα μας προσπαθούμε να εφαρμόσουμε και στις προσπάθειες κατανόησης των πραγματικών μας «θέλω». Τα οποία εκ των πραγμάτων δε μπορεί να είναι ούτε πάγια, ούτε αμετάκλητα, καθώς αντιπροσωπεύουν τη διαδικασία της προσαρμογής που στοχεύει τη βέλτιστη ανταπόκριση στις συνέχεια μεταβαλλόμενες συνθήκες. Επομένως η διαπίστωση του «θέλω» είναι εμπειρική και προσωπική για το κάθε άτομο, και ακολουθεί το σχήμα: εκτέλεση αυθεντικής παρόρμησης → αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της → διεξαγωγή των συμπερασμάτων → αναπροσαρμογή της συμπεριφοράς είτε προς την επανάληψη, είτε προς την αποφυγή. Βέβαια υπάρχουν κάποιοι γενικοί κανόνες, κοινοί για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, ωστόσο η εφαρμογή τους δεν αντιτίθεται στις ατομικές επιλογές, αρκεί να μην ακολουθείται κάποιο τεχνητό πλαίσιο συμπεριφοράς και αντιλήψεων. Στην ουσία, για να καταλάβουμε το πραγματικό μας θέλω, είναι αναγκαίο να απαλλαγούμε από ενοχές και φόβο της απόρριψης, να αξιολογούμε αντικειμενικά και ορθολογικά τα κοινά «πρέπει», να εμπιστευθούμε στον εαυτό μας, να του δώσουμε τη δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών και να τον ακολουθήσουμε δίνοντας του το δικαίωμα λαθών και αποτυχιών.



Αλεξανδρος    22/08/2013 05:29
Γεια σας κ. Κοτανιδη, θα ηθελα να ρωτησω για κατι π με απασχολει. Ειμαι ενας ανθρωπος που ειχα καποια ασχημα παιδικα βιωματα, (εχασα μικρος τη μητερα μ απο αλκοολισμο κ ο πατερας μου δν ειναι κ το πιο λογικο ατομο)ελειψη σωστης καθοδηγησης κ βοηθειας να εξελιξω κ να κατανοησω τον εαυτο μου. Ετσι οταν μεγαλωνεις βγαινεις στη ζωη σαν να κανεις bunge-jumping χωρις σκοινι..χωρις τα απαραιτητα εφοδια..στην προκειμενη εγω στην εφηβεια εμφανισα εντονη αντιδραση ως προς την κοινωνια που ζουμε, ελλειψη κινητρων κ διαθεσης να εξελιχθω μεσα σ αυτην επισης οταν αρχιζα κατι το αφηνα στη μεση κ ειχα αναβλητικοτητα .Ειχα ισχυρη ηθικη κ συναισθηματικη συνειδηση(ειμαι χολερικος intp με στοιχεια απο μελαγχολικο οχι απαισιοδοξος ομως) οπως επισης κ αρκετο ρομαντισμο που με οδηγησε σε ιδεολογικα παρακλαδια τυπου gothic κτλ..οπου προσφεραν\" ασφαλει\" κ τν απαραιτητη εκτονωση αυτων των συναισθηματων. Στην πορεια(τωρα ειμαι 25) πολεμησα σκληρα ωστε να ελευθερωθω απ αυτα τα καταλοιπα. Δεν ηθελα να αποφευγω τα προβληματα πια...ηθελα να επεκτηνω τη συνειδηση μου..να δω εξω απ τη \"γυαλα\". ασχοληθηκα παααρα πολυ με την ψυχολογια, τον Εσωτερισμο κ παρατηρησα το μυαλο μου κ τον μηχανισμο αποσπασης προσοχης που σε ριχνει απο πλανη σε πλανη.. με προβληματιζει η ιδεα του οτι αρκετα απ αυτα που αποτελουν εμενα και γενικα τον χαρακτηρα των ανθρωπων ειναι συμπλεγματα απο το πρωκτικο η\' φαλλικο σταδιο κοκ..ψευδαισθησεις που μας απομακρινουν απ την πραγματικοτητα..εχω αρχισει κ \" σπαω\" καποια απ τα \"τζαμια\"ενα ενα κ νιωθω στρες..η ιδεα οτι πχ η αυξημενη εσωτερικη ταση ευρεσης νοηματος κ πνευμ. δρομου ειναι αποκουμπι για να μην αντιμετωπισω τη καθημερινοτητα (που πιθανος ισχυει) με κανει να αμφιβαλλω για το τι ειμαι στ αληθεια. Ειναι φυσιολογικο? Τον τελευταιο καιρο προσπαθω να ειμαι γειωμενος κ να βαλω καποια καιρια θεματα ,επαγγελματικα κτλ σε ταξη.. κ νιωθω οτι αυτος ο \"δαιμονας\" αντιδρα..οταν διαλυουμε τις ψευδαισθησεις συμβαινει αυτο? αντεχει τη διαδικασια η προσωπικοτητα η\' θα κλαταρει. Ευχαριστω. Συγγνωμη για την εκταση.

Αγαπητέ Αλέξανδρε, η ψυχολογία μας συνήθως δεν αντέχει όταν προσπαθούμε να λειτουργήσουμε με τη μορφή της επιβολής, βάζοντας παράλληλα εκ των προτέρων αυστηρά χρονικά όρια για την επίτευξη κάποιων συγκεκριμένων στόχων, χωρίς την προηγούμενη γνώση του θέματος. Έτσι επιτυγχάνουμε δυο βασικές αρνητικές συνέπειες: Από τη μια πλευρά, καταπιέζουμε τον εαυτό μας και εισπράττουμε ως απάντηση την αντίδρασή του, είτε σε μορφή της τάσης αποφυγής της πραγματικότητας, είτε των ψυχολογικών συγκρούσεων, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις εκδηλώνονται με διάφορες σωματοποιήσεις. Από την άλλη πλευρά, η αυστηρή χρονολογική οριοθέτηση σε αρκετές περιπτώσεις διαψεύδεται από την πραγματικότητα και ακολουθείται από την απογοήτευση και από τη μετέπειτα απραγία. /////////// Η επίλυση του κάθε προβληματισμού προϋποθέτει την προήγηση της αναγκαίας για το συγκεκριμένο ζήτημα γνώσης, η απόκτηση της οποίας δε μπορεί να είναι στιγμιαία σύμφωνα με την αρχή της εκμάθησης, όπου ο βαθμός της εναποθήκευσης στον εγκέφαλο των νέων πληροφοριών σχετίζεται με τον αριθμό των επαναλήψεων. Επομένως, όταν στοχεύουμε να αντιμετωπίσουμε ένα φαινόμενο όσο το δυνατόν συνολικά, τότε προκύπτει η ανάγκη κατανόησης και αποδοχής του αναγκαίου χρόνου και των αναγκαίων προσπαθειών για την ολοκλήρωση της διαδικασίας.



Στέλλα    20/08/2013 16:49
Θα ήθελα να ρωτήσω, δεν είναι φυσιολογικό ένας άνθρωπος να είναι κάπως διαφορετικός ανάλογα με το ποιόν έχει απέναντι του, με το ποιόν ρόλο αναλαμβάνει και με τι καταστάσεις έρχεται αντιμέτωπος; Για παράδειγμα εγώ, είμαι διαφορετική απέναντι σε άτομα που μόλις γνωρίζω και διαφορετική σε φίλους μου. Επίσης είμαι διαφορετική απέναντι στον σύντροφό μου ανάλογα με την διάθεσή μου. Άλλες φορές νιώθω πιο ερωτική, άλλες πιο δυναμική, άλλες πιο γλυκιά. Πολλές φορές πάλι, μπερδεύονται στα στοιχεία που έχω μέσα μου και μπορεί την μια μέρα να ξυπνήσω ζωηρή και αποφασιστική τύπου αγοροκόριτσο, κάποια άλλη μέρα να ξυπνήσω με διάθεση πιο ήρεμη, πιο γυναικεία. Αυτά βέβαια δεν συμβαίνουν κάθε μέρα απ\\\\\\\' την μια στιγμή στην άλλη, κατά βάση είμαι ίδια, αλλά παίζουν αναλόγως και το πως θα σηκωθώ, την διάθεση, την καθημερινότητά μου, κλπ. Επιπλέον, παρατηρώ ότι δεν ξέρω πως θέλω να είμαι, πως μου αρέσω. Απ\\\\\\\' την μια θα ήθελα να είμαι θελκτική, πολύ θηλυκή και να αναδείξω κάποια χαρακτηριστικά της γυναικείας μου πλευράς και του ταπεραμέντου, απ\\\\\\\' την άλλη όμως σκέφτομαι ότι θα μου άρεσε να είμαι και δυναμική, ισχυρή, σοβαρή και ετοιμόλογη γιατί αυτό θα έπρεπε να είμαι κιόλας βάσει σπουδών (ποιος θα πάρει επαγγελματικά στα σοβαρά κάποια που ασχολείται με την εμφάνιση και την σεξουαλικότητά της;). Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι ότι είχα διάφορα πρότυπα διάσημων προσωπικοτήτων που ήθελα να γίνω σαν αυτούς και να μιμούμαι και συνήθως ήταν αντιφατικοί μεταξύ τους. Επίσης καμιά φορά νιώθω ότι ακόμα το κάνω αυτό, δηλαδή όταν λέω κάτι ή συμπεριφέρομαι κάπως, μου έρχεται αυτομάτως στο μυαλό κάποιος γνωστός ή απ\\\\\\\' το περιβάλλον μου που το κάνει. Κάποτε πάλι, στην εφηβεία, καμιά φορά στο ίντερνετ πλάσαρα ψεύτικα στοιχεία ανάλογα με το τι ήθελα να είμαι ή τουλάχιστον δεν ήμουν ξεκάθαρη στους άλλους όταν με ρωτούσαν γιατί ήθελα να τους μπερδεύω (ακόμα και για το φύλο μου). Όλα αυτά είναι λίγο ασύνδετα μεταξύ τους αλλά σας τα λέω διότι εκεί που θέλω να καταλήξω είναι, μήπως έχω πολλαπλές προσωπικότητες ή διάσχιση ταυτότητας; Βέβαια εγώ τα κάνω όλα εν γνώσει μου, θυμάμαι τα ψέματα μου και ξέρω γιατί τα έχω πει, γνωρίζω επίσης ότι δεν ξέρω πως θα ήθελα ακριβώς να είμαι σαν προσωπικότητα και είναι πολλά στοιχεία που μου αρέσουν (αν και δεν ταιριάζουν μεταξύ τους) και δεν έχω κενά μνήμης, ούτε έχω κάνει ποτέ κάποιον να αναρωτηθεί γι αυτό σχετικά με μένα. Όλα αυτά ξεκίνησαν επειδή αναρωτιόμουν αν μου έχει συμβεί κάτι σε μικρή ηλικία και δεν το θυμάμαι (και όπως έκρινα απ\\\\\\\' την απάντησή σας, όχι), μετά διάβασα για την απόσχιση σ\\\\\\\' ένα σύγγραμα ψυχολογίας και μπερδεύτηκα. Έλεγε ότι αυτά τα άτομα έχουν βιώσει συνήθως μια κακοποίηση σε παιδική ηλικία και μετά την ξεχνούν και γίνονται κάποιοι άλλοι. Μετά άρχισα να αναρωτιέμαι αν έχω βιώσει κι εγώ κάτι τέτοιο και δεν το θυμάμαι, αν είμαι και άλλα άτομα και δεν το ξέρω! Το διάβασμα είναι μπελάς για μένα και συνήθως ό,τι διαβάζω, ψυχολογικό/ιατρικό, αναρωτιέμαι αν το έχω (αλλά ποιός ξέρει, μπορεί όντως και να έχω κάτι). Τέλος, δεν ξέρω αν είναι χρήσιμο να το αναφέρω, αλλά πάσχω από ιψδ και έχω αμφιβολίες σχεδόν για τα πάντα (και μάλλον θα μου πείτε ότι ευθύνεται η δυσάρεστη καθημερινότητά μου, αλλά εγώ ρωτώ, γιατί; δεν υπάρχουν άτομα που όντως δεν θυμούνται και έχουν αυτό το πρόβλημα; γιατί όχι κι εγώ;) Ευχαριστώ πολύ και συγγνώμη αν σας κούρασα!!

Αγαπητή Στέλλα, όταν αναφερόμαστε για την κακοποίηση είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι η έννοια της κακοποίησης συμπεριλαμβάνει την κάθε επιβολή που εφαρμόζεται σε ένα άτομο παρά τη θέλησή του και αντίθετα με τις προθέσεις ή ανάγκες του. Υπό αυτήν την έννοια σχεδόν όλοι μας έχουμε υποστεί κακοποίηση στην παιδική ηλικία, καθώς έχουμε ανατραφεί με το παρόν σύστημα, βασισμένο στην αντίληψη ότι τα παιδιά δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τι είναι για αυτά καλό και ότι οι φροντιστές τους (οι γονείς) είναι αναγκαίο να επιβάλλουν αυτό το «καλό», ακολουθώντας τα πρότυπα που έχουν μάθει οι ίδιοι ή την προτροπή των διάφορων κοινωνικών στερεότυπων, άσχετα με τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού την τρέχουσα στιγμή ή στις συγκεκριμένες περιστάσεις. ////////// Τέτοιο σύστημα διαπαιδαγώγησης συνήθως παρουσιάζει προβλήματα σε τρεις βασικούς τομείς: 1. Το άτομο εκπαιδευμένο με την επιβολή, τελικά πείθεται για την ανικανότητά του στην αξιολόγηση και στη λήψη των αποφάσεων. Αποκτά χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. 2. Η συνεχής επιτακτική φροντίδα των άλλων το στερεί την ικανότητα ανάληψης των πρωτοβουλιών και των ευθυνών για την προσωπική του πορεία, μειώνοντας την προσαρμοστική του ικανότητα. 3. Η ανάγκη της καθοδήγησης το ωθεί στην αναζήτηση σχέσεων εξάρτησης, στις οποίες το ίδιο αναζητά το ρόλο του παιδιού και στους άλλους προσπαθεί να αναθέσει το ρόλο του γονιού. Το σχήμα γονιός-παιδί όμως είναι δυσλειτουργικό στις σχέσεις των ενηλίκων, η βάση των οποίων αποτελείται από το αμοιβαίο συμφέρον και από την αμοιβαία προσφορά.



ΛΑΖΑΡΟΣ    18/08/2013 22:07
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΑΥΤΟΜΑΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΤΙΚΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΗΤΙΚΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΙΜΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΜ ΤΣΑΔΙΟ ΕΝΗΜΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ(ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΓΕΡΣΗ \\\\\\\'Η ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ)

Αγαπητέ Λάζαρε, η έννοια «γνωστική» προϋποθέτει την ύπαρξη της γνώσης για κάθε φαινόμενο που προκύπτει, όσο σχετικά με τον εαυτό του ατόμου, τόσο και στο περιβάλλον με το οποίο συσχετίζεται. Η γνώση για τις σκέψεις βασίζεται στη γνώση των λειτουργιών του εγκεφάλου, χωρίς την κατανόηση των οποίων δεν είναι εφικτή η γνωστική τους διαχείριση, ακριβώς όπως χωρίς τη γνώση του αλφαβήτου δεν είναι εφικτή η διαχείριση του γραπτού λογού.



λαζαρος    18/08/2013 16:28
Καλησπερα σας κ Κοτανιδη.εχω κανει ψυχοθεραπεια για αγχωδεις διαταραχες για περιπου 14 μηνες και μπορω να πω οτι αρχισα να βλεπω σημεια βελτιωσης,συνεχιζω μονος εδω και ενα χρονο με αυτοπαρατηρηση,μελετη βιβλιων κτλ .θα ηθελα να ρωτησω σχετικα με κατι που παρατηρησα.τις πρωινς ωρες οταν σηκωνομαι και μεχρι τα πρωτα 2-3 λεπτα της εγερσης(μισοκοιμισμενος που λεμε)κανω διαφορες σκεψεις σχετικα με τα \\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'θεματα\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\' που εχω αναλυσει..και φυσικα αντιστοιχα συναιοσθηματα..θα μπορουσαμε να πουμε οτι ειναι αυτοματες σκεψεις που προεχρονται απο πιο υποσυνειδητες δομες?εχει να ακνει με την κατασταση μειβωμενης συνειδητοτητας που παρατηρειτα αμεσως μετα τον υπνο?γνωριζετε αν ισχυει κατι τετοιο?παραδειγμα σημερα το πρωι ξυπνησα με κακη διαθεσ ,κανοντας τη σκεψη \\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'τι νοημα εχει η ζωη μου αν δεν παιρνω το μπραβο απο τους αλλους??\\\\\\\\\\\\\\\'\\\\\\\\\\\\\\\'με το που βγηκα απο το σπιτι η διαθεση μου βελτιωθηκε γρηγηρα.σας ευχαριστω

Αγαπητέ Λάζαρε, η λειτουργία του εγκεφάλου δε διακόπτεται ποτέ, όπως δε διακόπτεται η λειτουργία της καρδιάς και κανένα άλλου οργάνου ενός ζωντανού οργανισμού. Η σκέψη, στην ουσία είναι η συνειδητοποίηση των λειτουργιών του εγκεφάλου, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την επικοινωνία του με το εξωτερικό κόσμο, όπου προκύπτει ανάγκη διαμόρφωσης διαφορετικών τρόπων αντίδρασης, σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες των τρεχόντων καταστάσεων. Για το λόγο αυτό, οι εσωτερικές διαδικασίες, όπως για παράδειγμα η λειτουργία των εσωτερικών οργάνων και συστημάτων, και η συμμετοχή του εγκεφάλου σε αυτές δεν γίνονται αντιληπτές συνειδητά, διότι η κατάστασή τους δεν απαιτεί την παρέμβαση της λογικής επεξεργασίας και της βούλησης του συγκεκριμένου ατόμου. Στο τέλος θα ήθελα να προσθέσω ότι ο διαχωρισμός στο συνειδητό, υποσυνείδητο ή ασυνείδητο είναι σχετικός και σε πολλές περιπτώσεις τα επίπεδα της νοητικής διεργασίας εναλλάσσονται ανάλογα με το βαθμό της συναισθηματικής σημαντικότητας και το χαρακτήρα των επεξεργαζόμενων πληροφοριών. Επομένως, όταν ένα γεγονός ή ένα φαινόμενο νέο, σχετικά άγνωστο έως τώρα, εκτιμάται ως σημαντικό και ασκεί αρκετά ισχυρή συναισθηματική επιρροή, η λογική επεξεργασία του σε μορφή της σκέψης συνεχίζεται έως ότου εξαλειφθεί η επικαιρότητά του και προκύψει η δυνατότητα της συνειρμικής του καταχώρισης στον αντίστοιχο, ήδη υπάρχοντα τομέα της συνείδησης. Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και κατά τη διάρκεια του ύπνου, ο κύριος στόχος του οποίου είναι η τελική επεξεργασία των αμέσως προηγούμενα ληφθέντων πληροφοριών, οι οποίες δεν πρόλαβαν να επεξεργαστούν κατά τη διάρκεια της ημέρας λόγω του όγκου τους ή λόγω της απόσπασης της προσοχής στα περισσότερο επίκαιρα εκείνη της στιγμή και για τη συγκεκριμένη προσωπικότητα γεγονότα βλ. https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=260675533990251&id=183113208413151



Λένα    16/08/2013 14:49
Παρατηρώ πως συχνά αναφέρετε παραδείγματα απο διάφορες κοινωνίες, ήθη κι έθιμα, κλπ. Το κάνετε προφανώς για να δείξετε την σχετικότητα κάποιων πραγμάτων. Όμως για οποιον ζει στη παρούσα κοινωνία, με αυτά τα δεδομένα, γιατι να κοιτάζει πως είναι τα πράγματα στις υπόλοιπες; αφού δεν τον αφορούν, εδώ ζει, με άλλες καταστάσεις έρχεται αντιμέτωπος. πως μπορεί να βοηθηθει επομένως απ αυτές τις γνώσεις;

Αγαπητή Λένα, μία από τις βασικότερες αιτίες των ψυχολογικών συγκρούσεων αποτελεί ο απόλυτος τρόπος σκέψης και αντίληψης και η απόλυτη αφοσίωση σε κάποιους υπάρχοντες κανόνες της συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας. Όσο οι αντιλήψεις και η αφοσίωση βρίσκουν την ανταπόκριση στην πραγματικότητα όλα εξελίσσονται ομαλά. Όταν όμως διαπιστώνεται επανειλημμένα μια διαφορετική διάσταση της πραγματικότητας, η οποία δε συμπίπτει με την απόλυτη πεποίθηση του συγκεκριμένου ατόμου, δημιουργείται ένα ισχυρό πλαίσιο απογοήτευσης και μόνιμης δυσαρέσκειας με την καθημερινότητα. Και αυτό αντιμετωπίζεται με τη διεύρυνση της γνώσης και με την αποδοχή της διαφορετικότητας άλλων ανθρώπων, καταστάσεων ή εξελίξεων), οι οποίες συμβάλλουν στην ακύρωση του απόλυτου τρόπου σκέψης και αντίληψης και στη διαμόρφωση της περισσότερης προσαρμοστικότητας του συγκεκριμένου ανθρώπου.



σοφία    14/08/2013 14:26
γιατρέ γιατι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει την τάση να κολλάει στο παρελθόν; τον τελευταίο καιρό βλέπω πως μόνο γύρω απ αυτο σκέφτομαι!

Αγαπητή Σοφία, συνήθως ένας άνθρωπος προσκολλά στο παρελθόν ή στο υποθετικό μέλλον, όταν δεν είναι ικανοποιημένος με την τρέχουσα πραγματικότητα και με τον τρόπο αυτό προσπαθεί να την αποφύγει, να μειώσει την επιρροή της στη συνείδησή του.



Αννα    13/08/2013 22:50
Κάνω χαζά φερομαι χαζά κ όταν με κάνουν παρστηρηση εκεί τρελενομΕ θυμονο απελπιζομαι ψάχνω έναν άνθρωπο να με αγαπηση αληθινά κ εγώ το ίδιο κ ψάχνω μια δουλια καλή ήρεμη ήσυχη δεν ξέρω τη μελον θα έχω τι μου ξημερονη αύριο το μόνο που ξέρω ότι μου ληπη αγάπη στη ζωή μου κ ότι ότι προβλημΑ εχω ευθηνομαι εγώ κ ο κληστος χαρακτηρας μου πιστεύω ότι έχω κάνη λάθη στη ζωή κ ότι η καταθληψη έχω η

Αγαπητή Άννα, τα λάθη είναι το αναγκαίο μέσο εκμάθησης, διότι χωρίς αυτά η εκμάθηση απλά δε θα είναι εφικτή.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>