ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1097 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Emmenez-moi    29/09/2006 05:48
Κ.Κοτανίδη καλησπέρα σας.Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη κι ελπίζω να μπορέσω να σας δώσω την ακριβή εικόνα αυτού που βιώνω εδώ και αρκετό καιρό.Είμαι 25 χρόνων,υπερευαίσθητη,πληγώνομαι με το παραμικρό και όταν αυτό συμβαίνει νιώθω πως η ψυχή μου καλύπτεται από ένα μαύρο πέπλο.Απογοητεύομαι εύκολα από τους ανθρώπους,όπως θα έλεγαν οι πολλοί είμαι ένα θύμα εις γνώση μου,πρόθυμη να βοηθήσω τους πάντες,με καλές σκέψεις και λόγια για όλους.Δεν το έκανα ποτέ για να δείξω ότι είμαι καλή,ήμουν έτσι απο παιδί.Πάντα μάλωνα και μαχόμουν υπέρ των αδυνάτων,πάντα γυρνώντας σπίτι ρωτούσα τη μητέρα μου γιατί να φέρονται με κακία οι άνθρωποι και να θέλουν να πληγώνουν αλλους.Δεν μπορουσα να το καταλαβω.Ακομα δεν μπορω.Με τα χρόνια έγινα θαρρώ χειρότερη.Σκληρή φαινομενικά απέξω,βράχος για όλους εκτός από εμένα.Εμένα δεν μπορώ να με βοηθήσω.Μόνο σκέφτομαι και στεναχωριέμαι.Για όλους είμαι το παιδί με το χαμόγελο στα χείλη,όμως από μέσα μου γιατρέ αυτό το παιδί κλαίει.Στα 16 μου πέρασα από μια τραυματική για εμένα εμπειρία,θα χώριζαν οι γονείς μου και ήμουν δυστυχώς θεατής εχθροπραξιών και απαλλοτρίωσης κάθε οικογενειακού ιδανικού για εμένα εώς τότε.Είχα την ατυχία επίσης να βρίσκομαι ανάμεσα στα 2 στρατόπεδα και να πρέπει να κατευμενάζω τα οξυμένα πνεύματα.Εφυγε η μητερα μου,ξαναγυρισε.Ο πατερας μου μονος.Ο αδερφος μου κρεμασμενος πανω μου.Τους λυπομουν τοσο.Ακομα τους λυπαμαι.Για ολα οσα εχουν περασει.Βιώματα που πιστεύω ότι με έχουν επηρεάσει.Οι γονείς μου ωστόσο δε χωρισαν,αλλά το μαρτύριο κράτησε 3 χρόνια.Επαθα μια ψυχογενη οπως μου ειπαν οι γιατροι τενοντιτιδα,κατι πως μπλεχτηκαν τα νευρα του δεξιου μου χεριου απο σοκ.Δεν μπορω απλα να το ανοιξω μεχρι τελους,δεν ειναι κατι το σοβαρο που φαινεται.Αν και με πειραζει που το απεκτησα αυτο.Ασχημο ενθυμιο μιας φρικτης εποχης.Δεν μπόρεσα να περάσω στις πανελλαδικές,δεν με ενδιέφερε τιποτα αλλο περα απο την οικογενεια μου.Να τη σωσω οπως μπορουσα.Ήθελα να διαβάσω,να περάσω,να φυγω (εχω εκτοτε τασεις φυγεις) κι όμως δεν μπορούσα.Είχαμε αλλάξει και πόλη εκείνη τη χρονιά,ξαφνικά μέσα στο οικογενειακό μου χάος βρέθηκα και σε ενα μέρος ξένο σε διαφορετικό σχολείο,τελευταία χρονια του λυκειου.Μεχρι τοτε ο μέσος όρος μου δεν έπεφτε απο το 17.Στην 3η λυκειου δεν πηγα να παρω καν τον ελεγχο..Μετανιώνω πικρά και κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν πέρασα στις πανελλαδικές.Έπρεπε να ήμουν πιο δυνατή.Έκτοτε είμαι μέσα στην αναβλητικότητα.Προσπάθησα να κανω πραγματα για να καλυψω το κενο,εμαθα 5 ξένες γλώσσες,πιάνο,βιολί,πήγα σε πρόγραμμα φωτογραφίας.Κάνω ακόμα κάθε χρόνο αιτήσεις στο ανοιχτό πανεπιστήμιο.Τίποτα δεν είναι αρκετό.Αισθάνομαι πολλές φορές ότι δεν αξίζω.Νομίζω πως έχω καταστρέψει τον εαυτό μου και διώχνω από κοντά μου όσους με αγαπούν γιατι σε κανεναν δεν μιλαω για μενα κι ετσι κανεις δε μπορει να με καταλαβει.Ενοχικός χαρακτήρας όπως είμαι,δε θελω να τους φορτωθώ κιολας.Έχω προδωθεί από έναν έρωτα 4 ετών,τον πρώτο μου και από μία φιλία 10 χρόνων.Τα άλλα πλέον που μου έχουν συμβεί τα θεωρώ πταίσματα.Ποιος θα με πληγωσει παραπανω,σκεφτομαι.Εκανα 2 χρονια να ξεπερασω το χωρισμο μου παρολο που εγω βρηκα το κουραγιο να τερματισω αυτη τη σχεση.Πολλες φορες ολα αυτα τα βλεπω στα ονειρα μου.2 χρονια μετα γνωρισα ενα παλικαρι που καταφερε να με κανει να αισθανθω οτι μπορω να προχωρησω στην προσωπικη μου ζωη.Μεχρι τοτε δεν αφηνα κανεναν να με πλησιασει.Πραγματικα τον αγαπω.Αλλα φοβαμαι οτι θα τον διωξω απο κοντα μου.Οπως εκανα εχθες μετα απο ενα καυγα με τον πατερα μου,του μιλησα και του ειπα οτι θελω να φυγει και να με αφησε,πως δεν έχει καμιά δουλειά μαζί μου..παραλογισμός,πάνω στην οργή και την απελπισία μου.Δεν αντέχω τον εαυτό μου.Δεν τον αντέχω όταν βλέπουν οι άλλοι το πως είμαι,καταλαβαίνετε? Λατρεύω τον πατέρα μου,αλλά έπειτα απο αυτα που εχω ζησει εχω γινει πολυ αντιδραστικη μαζι του.Είναι καλος ανθρωπος,εκανε ενα λαθος και δε μπορω να του το χρεωνω μια ζωη,παρολο που δεν τον κατηγορησα ποτε ανοιχτα.Δεν ηθελα νατον πληγωσω.Οταν μαλωνουμε,για αστειους λογους,αρχιζω και τρεμω,τσιριζω,δεν μπορω να ελεγξω τον εαυτο μου.Πραγματικα εκεινες τις στιγμες φοβαμαι,μηπως χανω τα λογικα μου.Δεν ξερω τι μου συμβαινει.Ολοι περιμενουν απο εμενα,ολοι συζητουν απο το πρωι μεχρι το βραδυ τα προβληματα τους με μενα.Δεν παιρνω ανασες.Κι αν μιλαω,δεν ακουγομαι.Νιωθω αδυναμη και αχρηστη να επιτυχω ακομα και στο να ακουστω.Κλαιω πολυ. Να σημειωσω πως δεν εκανα ποτε καταστροφικες σκεψεις για τον εαυτο μου,οπως να μου κανω σωματικα κακο.Εσωτερικα ομως πιστευω πως με τιμωρω γιαυτο που ειμαι.Εχω φιλους,ολοι με αγαπουν,ολα αυτα ειναι ομως τοσο ψευτικα.Δεν εχω που να στραφω και βρηκα εσας.Με συγχωρειτε που μακρυγορησα αν και ειχα πει οτι θα προσπαθησω να ειμαι συντομη.Απετυχα.Η χαρα μου κραταει λιγο.Σκεφτομαι περισσοτερο αρνητικα.Για μενα μονο.Για τους αλλους ειμαι η χαρα της ζωης.Υποκριτρια.Κι αυτο δε μου αρεσει.Πιστευω οτι εχω προβλημα.Λεμε με το παλικαρι μου να αρραβωνιαστουμε να κανουμε οικογενεια.Ειμαι αξια να κανω κατι τετοιο?θα τα καταφερω να ανταπεξελθω με ηρεμια?Μονο οταν ειμαι μαζι του ηρεμω.Γιατι ειμαι μονη.Και επισης οταν ειμαι με τα παιδακια μου που κανω μαθηματα γαλλικων.Λατρευω τα παιδακια και το εισπραττω και απο εκεινα.Ασυναρτητες σκεψεις και λογια.Δεν ξερω τι περιμενω να μου πειτε.Σιγουρα οχι να μου λυσετε το προβλημα της ζωης μου,δεν περιμενω θαυματα.Απλα μια κουβεντα απο καποιον που δεν θα μου μιλησει απλα για να μιλησει.Σας ευχαριστω πολυ που με διαβασατε,ευχομαι ο Θεος να σας εχει καλα.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Emmenez-moi ! Διακρίνω μια προσπάθεια δημιουργίας συγκροτημένης οικογένειας από την πλευρά σου , όμως θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η δημιουργία αυτή απαιτεί πρώτα την επίλυση των προσωπικών ανασφαλειών , ειδικά αυτών που συσχετίζονται με τα τραύματα της παιδικής ηλικίας και βασίζονται με τις σχέσεις με τους γονείς , ειδικά με τον γονιό αντίθετου φύλου .



Δημήτρης Παπαδόπουλος    28/09/2006 04:43
Γεια σας γιατρε. Σας ευχαριστω για την απαντηση σας. Μου απαντησατε οτι «το σκεπτικό σου σημαίνει , κατά την άποψη μου , ότι αν και κατάλαβες μερικά πράγματα , δεν τα έχεις αποδεχθεί , για αυτό και τα λεγόμενα του πατέρα σου βρίσκουν πρόσφορο έδαφος , που δείχνει ότι ο τρόπος σκέψης έχει αντιγράφει , ενώ είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε κάποια πράγματα , μόνο όταν τα συμπεράσματα είναι δικά μας . ». Προσπαθω να αποκωδικοποιησω την απαντηση σας. Μου αναφερετε οτι γενικα εχω καταλαβει καποια πραγματα αλλα δεν τα εχω αποδεχτει γι' αυτο ενοχλουμαι απο τα λογια του πατερα μου (συμφωνω). Πρωτον, οταν λετε οτι το σκεπτικο εχει αντιγραφει εννοειτε πως οπως οι πληγες του πατερα μου (απο κοπελες) τον κανουν να θελει να τις εκδικηθει (μεσα απο την ειρωνεια) , ετσι και εμενα οι πληγες απο τη συμπεριφορα του πατερα μου με κανουν να θελω να τον εκδικηθω; Δευτερον, μου αναφερετε οτι "ειμαστε σε θεση να εφαρμοσουμε καποια πραγματα, μονο αν τα συμπερασματα ειναι δικα μας". Αν και συμφωνω, θα ηθελα να μου πειτε, για πιο λογο μου το λετε αυτο;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη ! Κατά την αντίληψη μου , εκτός από την αντιγραφή των σχημάτων συμπεριφοράς , υπάρχει και αντιγραφή των σκέψεων , οι οποίες όταν έρχονται σε σύγκρουση με τις παλαιότερες αντιλήψεις , απαιτούν κάποιο χρόνο ώστε να αφομοιωθούν μέσω της εμπειρικής τεκμηρίωσης . Στην μεταβατική αυτή περίοδο εάν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την συμπεριφορά μας χωρίς απαραίτητες προϋποθέσεις , στην ουσία , θα πιέζουμε τον εαυτό μας και , αντί την ισορροπία , θα πετυχαίνουμε την συσσώρευση του θυμού . Π.χ. εάν δεν έχω καταλάβει τις αιτίες της συμπεριφοράς της μητέρας μου και δεν έχω αποδεχθεί ότι αυτή οφείλεται στις ανασφάλειες που έχουν συγκεκριμένες αιτίες θα με ενοχλεί η προσπάθειες της να με ελέγχει (που είναι χαρακτηριστικό για περισσότερες μητέρες , ανεξάρτητα της ηλικίας των παιδιών τους) διότι θα συνδέεται με την καταπίεση της προσωπικότητας μου στην παιδική ηλικία , ενώ στην αντίθετη περίπτωση η έλλειψη του θυμού θα με επιτρέψει να συμπεριφέρομαι περισσότερο αποτελεσματικά και παρουσιάζοντας σταθερή συμπεριφορά να αποφεύγω την ένταση με άτομο , για το οποίο αισθάνομαι αγάπη από την φύση μου .



Λευτέρης Περγολάκης    28/09/2006 04:32
Σας ευχαριστώ κι εγώ με τη σειρά μου που μου απαντήσατε. Μου ζητήσατε να σας αναφερω ενα παραδειγμα οτι η φραση "συμπεριφερομαι οπως θελω να μου συμπεριφερονται" δεν ισχυει. Θα σας αναφερω τα εξης παραδειγματα : 1. Η μητερα μου φτιαχνει φαγητο και το αφηνει στο φουρνο. Ο πατερας μου πολλες φορες κρυφα ανοιγει το φουρνο και παιρνει το φαγητο με τα χερια (που μπορει να ειναι βρωμικα) , οταν ομως το κανω εγω αυτο (πιθανον αντιγραφοντας τον ασυνειδητα) ο ιδιος αντιδραει λεγοντας οτι "τα χερια σου ειναι βρωμικα , να τα πλαινεις". Και του λεω "Μην κανεις πατερα αυτο που οι αλλοι δεν θελεις να σου κανουν. Τωρα που το κανω εγω αντιδρας, αλλα οταν το κανεις εσυ δεν σε νοιαζει". 2. Πολλες φορες ενας φιλος μου κανει πλακα με εμενα και με πειραζει. Οταν ομως τον πειραζω εγω, αντιδρα. Τοτε του λεω "τωρα που σου το κανω εγω , αντιδρας, αλλα οταν μου το κανεις εσυ ειναι καλα; Μην κανεις αυτο που δεν θες να σου κανουν οι αλλοι". Ετσι κ. Κοτανιδη απο τα 2 παραδειγματα αυτα βλεπουμε οτι οι αλλοι φερθηκαν με τροπο που δεν ηθελαν να τους φερονται. Αν ισχυε η φραση "οι αλλοι μας φερονται οπως θελουν να τους φερομαστε" τοτε ο πατερας μου θα χαιροταν οταν με εβλεπε να παιρνω το φαγητο με τα χερια , και ο φιλος μου θα χαιροταν οταν τον πειραζω κι εγω. Τι εχετε να πειτε;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Λευτέρη ! Η πρόκληση κάποιας συμπεριφοράς δεν είναι απαραίτητο , κατά την άποψη μου , να συνδέεται οπωσδήποτε με θετικά συναισθήματα , πολλές φορές οι άνθρωποι καταφεύγουν στην πρόκληση αρνητικής προσοχής διότι δεν είναι σε θέση , λόγο των ανασφαλειών τους , να προσελκύσουν την θετική ή αισθάνονται την ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης μέσω μείωσης των άλλων .



Νικητας Ελευθερίου    27/09/2006 05:32
K. Κοτανιδη μου, σας ευχαριστώ για την θεσπέσια απάντησή σας. Εμένα ο χαρακτήρας μου είναι αυτός που βρίζει, περπατάει μιλιταριστικά (γεμάτος ορημτικότητα και ζωντάνια), γελάει και χαμογελάει με δύναμη, δηλαδή δείχνω πολύ δυνατός , πειράζω, γελάω, βρίζω , βλέπω γυναίκαες και μπορεί να τις πω "μουνιά" κτλ , τις πειράζω όταν ειμαι με φιλους μου στο αυτοκινητο κτλ . Αποδοχη του εαυτου μου σημαινει αποδοχη των αδυναμιων μου, αρα κατα συνεπεια απο τη στιγμη που τις εχω αναγνωρισει, θα προσπαθησω να τις βελτιωσω ή αποδοχη σημαινει να αφησω τονεαυτο μου ετσι χωρις καμια προσπαθεια βελτιωσης του;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Νικήτα ! Πιστεύω ότι οι αλλαγές των αδυναμιών προκύπτουν αναγκαίες αυτόματα όταν αντιμετωπίζουμε την έλλειψη ευχαρίστησης από την καθημερινότητα μας , αλλά είναι επιτυχημένες όταν είμαστε σε θέση να γνωρίσουμε την πραγματική αιτία δυσλειτουργίας .



Αθηνά Στεργίου    24/09/2006 02:27
Kαλή σας μέρα πρίγκιπα των ψυχών μας! Είμαι αρκετά θρησκευόμενη και γενικά θα ήθελα και την άποψή σας, δηλαδή τι εσείς πιστεύετε πάνω στο θέμα που θα σας πω. Το θέμα ειναι η προφητεία που είχε γίνει κατά την βάπτιση του Ιησού Χριστού που έλεγε "Εσύ θα γίνεις αντικείμενο μεγάλης αμφισβήτησης εις τους αιώνας των αιώνων. Θα αμφισβητού ντην Θεία Παρουσία σου, θα αμφισβητούν τα λόγια σου, θα σε συκοφαντούν, όμως εσύ θα συνεχίσεις να υπάρχεις και να νικάς". Και πραγματικά κ. Κοτανίδη βλέπουμε ότι ο Ιησούς Χριστός διαρκώς αμφισβητείται. Μία με τα σκάνδαλα της Εκκλησίας, μία με το Κώδικα Ντα βίντσι, μία με βιβλία νέας εποχής, αλλά παρατηρούμε ότι όλα ειναι παροδικά. Ο Κώδικας Ντα Βίντσι έσβησε, πια δεν υπάρχει. Τα σκάνδαλα φύγανε πια δεν μας απασχολούν. Ο Χριστός πραγματικά διαρκώς αμφισβητείται. Αμφισβητούνται τα λόγια του, αμφιβάλλουμε για τα θαύματά του, κλπ. Τα λόγια της θρησκείας ειναι αρκετά αλληγορικά , και τη σημασία της προφητείας αυτής μας την εξήγησε ο Μητροπολίτης μας (ότι όλοι τον αμφισβητούν). Ερωτήσεις : Πρωτον, το έχετε παρατηρήσει ότι διαρκώς αμφισβητείται ο Χριστός άρα αυτό ειναι Θεικό σημάδι που αντιστοιχεί στην προφητεία ότι "το όνομά σου Χριστέ θα είναι σημείο αντιλεγόμενο εις τους αιώνας των αιώνων" . Δεύτερον, παρατηρείτε ότι στον κόσμο αρέσει πολύ το "μυστήριο" π.χ. Big Brother (να βλέπει μέσα πο τις κλειδαρότρυπες), θεωρίες συνομωσίας όπως Κώδικας Ντα Βιντσι κτλ; Γιατί άραγε; είναι φαινόμενο τώρα τελευταία;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Αθηνά ! Πιστεύω πως η αντίληψη της πραγματικότητας είναι επώδυνη για αρκετούς , έτσι προκύπτει η ανάγκη αμφισβήτησης . Αυτός που προτιμάει να εμμένει στα υποκατάστατα που τον «βολεύουν» προσωρινά δεν μπορεί να είναι δεκτικός στην αναζήτηση των πραγματικών λύσεων των προβλημάτων του και ασυνείδητα «χαίρεται» με την υποβάθμιση των θεωριών που τον «ενοχλούν» διότι μέσω του υποβιβασμού τους αισθάνεται την αυτοεπιβεβαίωση .



Σταμάτης Αλεξάκης    23/09/2006 14:03
Κύριε Κοτανίδη, σας συγχαίρω για την ακραιότητα και δύναμή σας. Θα ηθελα να σας ρωτησω καποια πραγματα γενναιε ανθρωπε. 1) Εχετε πει οτι υπερβολικο αλκοολ καλειται να καλυψει ψυχικες συγκρουσεις. Το να πάμε σε μια κοινωνικη συγκεντρωση (οπως ρεμπεταδικο, μπουζουκια, κτλ) οπου συνηως πινουν κρασακι , και να πιουμε ενα ποτηρι για την "παρεα" (παρολο που μπορουμε να κανουμε κεφι και χωρις κρασι, συνηθως πινουμε για την "παρεα" , οπως πχ οτι οταν μας κερνανε ενα γλυκακι στην γιορτη εμεις το παιρνουμε ετσι για τη "γιορτη"), δειχνει ανασφαλεια; 2) Το να κερναμε την κοπελα που γνωριζουμε ενα ποτηρακι αλκοολ γιαν α γινει "πιο χαλαρη" ειναι πιστευετε προς οφελος μας και ωριμο; (βεβαια δεν θα μπορουμε να της δινουμε διαρκως αλκοολ για να γινεται χαλαρη, ωστοσο ισως αν μας "κατσει" την πρωτη φορα, τοτε θα ειναι και πιο ευκολα για εμας) ; Σας ευχαριστώ πολύ !

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Σταμάτη ! Πιστεύεις ότι το να καταπιέζω τον εαυτό μου για την ικανοποίηση των άλλων θα είναι αποτελεσματικό μακροπρόθεσμα ; Εάν ένα άτομο χρειάζεται το αλκοόλ για να ξεπεράσει κάποιες ανασφάλειες , ποια θα είναι η συμπεριφορά του στη σχέση , όπου δεν μπορείς συνέχεια να είσαι υπό την επήρεια του ;



Nικος Καρατζόπουλος    22/09/2006 15:20
Αγαπητε μου κ. Κοτανιδη , σας ευχαριστω για την Ανασταση της Ψυχης μου! Εσεις ειστε ο Κυριος που την κανατε! 1) Η κοπέλα, την οποία φλερτάρει ένας άντρας, θα εκτιμήσει ως θετικό χαρακτηριστικό στον άντρα όταν αυτός ξέρει να την χορεύει; Δλδ η γνωση χορου σε εναν αντρα, αυξανει πιθανοτητες αποδοχης του απο τη γυναικα; 2) Οταν αισθανομαι ντροπη (φοβο απορριψης) οταν ειμαι με μια κοπελα που εχω βγει για καφε (κοκκινισμα, λιγο τρεμουλο, χτυποκαρδι αγχους, οταν χαμογελω τρεμοπαισμα χειλιων και μυων των ματιων κτλ) φανερωνει κατα βαθος οτι δεν ειμαι ετοιμος την προκειμενη στιγμη να κανω σχεση; Δηλαδη ο φοβος απορριψης (συνεπειες του οποιου ειναι τρεμουλο κτλ) ειναι στην ουσια ενα μηνυμα/ειδοποιηση του οργανισμου οτι "Κοιταξε Νικο αγορι μου. Δεν εισαι ετοιμος αυτη τη στιγμη για μια δεσμευση διοτι πρεπει να τακτοποιησεις καποια αλλα πραγματα. Ή αυτή η κοπέλα δεν ειναι για σενα Νικο. Ας την.". Συνεπώς μήπως οι φόβοι είναι ένας συναγερμός - μία ειδοποίηση του οργανισμού μας; μήπως είναι μια ειδοποίηση όταν διαισθάνεται ότι ο μαγνήτης τον απωθεί; (όπως δύο μαγνήτες του ιδιου πολου αλληλο-απωθουνται).

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Νίκο ! Κατά την άποψη μου , περισσότερη σημασία για την ευτυχία του ανθρώπου έχει η ικανότητα του να επιλέξει και να διατηρήσει μακρόχρονα μια σχέση , παρά οι δεξιότητες του στο φλερτ , διότι η αντίληψη και η αποδοχή του πραγματικού εαυτού μας έχει περισσότερες πιθανότητες μακροπρόθεσμης επιτυχίας μιας σχέσεις . Υπόλοιπες προσπάθειες εντυπωσιασμού συνήθως έχουν μια ημερομηνία λήξεως . Ενώ η αποτελεσματική αντιμετώπιση των ανασφαλειών μας , επιτρέπουν την βέλτιστη συμπεριφορά και εύρεση καταλληλότερων λύσεων .



Bαρβάρα Δελισήμβρη    21/09/2006 10:23
Διαβασα μολις τωρα ένα περιστατικο οπου μια γυναικα 84 χρονων απελαθηκε από τις ΗΠΑ μολις αξιωματικοι μαθανε ότι ηταν φρουρος πριν 47 χρονια σε στρατοπεδο συγκεντρωσης. Ναζι. Η ιδια για 47 χρονια κρατουσε κρυφο το μυστικο από τον αντρα της που πια εχει πεθανει, και ο ιδιος ηταν μεταναστης εβραιος!!! Η ιδια ειπε , ότι παντρευτηκε εβραιο σαν μια πραξη υποσυνειδητης εξιλεωσης , που εδειχνε ότι κατά βαθος ειχε μετανιωσει για ο,τι ειχε κανει και με τον τροπο της ηθελε να δειξει την αγαπη της στον Εβραιο αντρα της και να ξορκισει ο,τι κακο ειχε κανει, γι’ αυτό αλλωστε το κρατουσε επτασφραγιστο μυστικο. Εγω όμως κατά βαθος κ. Κοτανιδη πιστευω ότι οι γυναικες ειμαστε πολύ πονηρες και εσεις οι αντρες πιστευετε τις σοφιστιες μας. Εγω πιστευω ότι τον παντρευτηκε για να μην κινησει ποτε υποψιες!! Με παρομοιο τροπο οι αντρες καλοι μαθητες πιστευουν ότι «υποσυνειδητα» εμεις οι γυναικες τους κολλαμε γιατι νιωθουμε ασφαλεια όμως η αληγθεια είναι ότι ειμαστε πολύ πονητες (με την κακη εννοια) και στοχο εχουμε να «εκμεταλευτουμε» τους καλους μαθητες και φυσικα δεν το κανουμε «υποσυνειδητα» αλλα «συνειδητα». Με αλλα λογια, η κυρια ειπε ότι «υποσυνειδητα» παντρευτηκε τον εβραιο για να «εξλεωθει» (δηθεν λεω εγω) αλλα στην πραγματικοτητα πιστευω ότι συνειδητα το εκανε για να μη ντην υποπτευθουν αφου η ιδια μεταναστευσε στις ΗΠΑ ερχομενη από Γερμανια λεγοντας ότι ηταν γερμανιδα αλλα δεν ειχε καμια σχεση με ναζι. Συνεπως συμφωνειτε ότι εμεις οι γυναικες ειμαστε πολύ πιο πονηρες και ευκολα (λογω διαισθησης) «γραπωνουμε» τους ανδρες και τους κανουμε του χεριου μας; (η παροιμια λεει ότι «μουνι σερνει καραβι» που σημαινει ότι αν εισαι ομορφη περνας χαλιναρι στον αντρα και τον κανεις ο,τι θες πχ πολλες γυναικες εχουν «κατσει» στον προισταμενο τους και πηραν προαγωγη… - συγνωμη αν γινμαι χυδαια, πραγματικα την γραφω επειδη είναι παροιμια). Τι λετε;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Bαρβάρα ! Πιστεύεις ότι μπορεί κανείς να χτίσει την ευτυχία του με υποκρισία ή στην δυστυχία των άλλων ;



Νικολέττα Μαντέλου    21/09/2006 09:53
Πρώτη φορά σας στέλνω κατενθουσιασμένη απο τα λόγια σας τα οποία σταδιακά έρχονται εντός των πανεπιστημίων μας. Ας παρουμε ενα παραδειγμα. Ενας φοιτητης που σπουδαζει στον τοπο διαμονης του, αρα για λογους οικονομιας μενει με τους γονεις του, και ενας αλλος που σπουδαζει σε τοπο διαφορετικο του τοπου διαμονης, αρα μενει μονος. Περισσοτερες πιθανοτητες ωριμανσης εχει αυτος που μενει μονος επειδη αναγκαζεται να βασιζεται στον εαυτο του και δεν εχει τη σιγουρια της προστασιας των γονιων του; Η η ωριμανση δεν εξαρταται απ οτο αν μενεις μονος, αλλα απο το ποσο θα "δουλεψεις" τον εαυτο σου;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Νικολέτα ! Θεωρώ ότι τις περισσότερες (ως προς το χρόνο) πιθανότητες ωρίμανσης έχει αυτός που έχει λιγότερες ανασφάλειες .



ευη    20/09/2006 07:40
Γεια σας!Εδώ και ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν νιώθω καλά ψυχολογικά. Νιώθω σχεδόν συνέχεια στεναχωρημενη και αγχώνομαι και ανησυχώ με το παραμικρό. Μάλιστα εδώ και 3 χρόνια, κάθε φορά που αγχώνομαι με πονάει το στομάχι μου η με πιάνει πονοκέφαλος. Τα τελευταία 4 χρόνια βρίσκομαι σε μία σχέση την οποία δεν μπορώ να χαρακτηρίσω πολύ κάλη. Σίγουρα υπάρχουν καλές στιγμές αλλά τις περισσότερες φορές μαλώνουμε και γενικά δεν είμαι πολύ ικανοποιημένη. Από την αρχή αυτής της σχέσης άλλαξαν πολλά πράγματα στην ζωή μου. Ξέκοψα από τις παρέες μου(γενικά κράτησα επαφές μόνο με 2-3 στενές μου φίλες, τώρα μόνο έκανα καινούργια παρέα που είμαι στο πανεπιστήμιο), σταμάτησα να βγαίνω(όχι απλά δεν εβγαίνα με τους φίλους μου αλλά ούτε και με το αγόρι μου επειδή προτιμούσε να μένουμε μέσα) και γενικά κλείστηκα στον εαυτό μου(μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν είχα ενα φυσιολογικό ξέσπασμα,να φωνάξω κλπ, μονο κλάμα και στεναχώρια και τα κρατούσα όλα μέσα μου). Τον 2ο χρόνο αυτής της σχέσης ήμουν πολύ χάλια. Και τον τεέυταίο μήνα είμαι πάλι έτσι.Νιώθω οτι δεν κάνω τιποτα για μένα, οτι περνάει η ζωή μου και χάνω όλα αυτά που θα μπορούσα να ζήσω και αυτο μου δημιουργει αισθήματα απογοητευσης για τον εαυτό μου αλλα και απελπισίας πολλές φορές. Κατά την διάρκεια της ημέρας νυστάζω συνέχεια και τρώω συνέχεια η το αντίθετο,μπορει να μην φάω καθόλου.Επίσης έχω μειωμένη σεξουαλική διάθεση και κατά την επαφή πονάω. Ξέρω οτι ίσως η λύση είναι να τελείωσω αυτην την σχέση αλλα δεν μπορώ 1. γιατί ξέρω οτι έγω μου φταίω και κανείς άλλος και 2.γιατί νιώθω πολυ αδυνάμη και φοβάμαι το μετα. Κάθε φορά λέω οτι θα χωρίσω αν συνεχίσω να μην είμαι ικανοποιημένη αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Ξέρω οτι έχω πρόβλημα και προσπάθω να βρω μια λύση. Αποφάσισα να βρω τον εαυτό μου, το κέφι μου, κάνω κάποια πράγματα που πάντα ήθελα και άρχισα πάλι να βγαίνω πιο πολύ αλλα δεν με ευχαριστεί το ίδιο. Πλέον δεν ξέρω τι άλλο να κάνω, απλά θέλω να νιώθω καλά, ευτυχισμένη και γεμάτη γιάτι τώρα νιώθω άδεια... και είμαι μόλις 19 χρονών και δυστύχως αυτά που σας ανέφερα είναι τα μισά απ'όσα νιώθω..εσείς τι θα με συμβουλεύατε??Ευχαριστώ εκ των προτέρων...

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Εύη ! Πιστεύω ότι η γνώση των πραγματικών μας αναγκών , όπως και αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας συμβάλλει αποφασιστικά στην αντιμετώπιση και στην πρόληψη «προβληματικών» καταστάσεων , που στην ουσία είναι δικό μας δημιούργημα



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>