ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1234 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


ΓΡΗΓΟΡΗΣ    26/02/2008 18:17
Τι συμπερασμα μπορουμε να βγαλουμε για μια κοπελα 30-31 ετων που συνηθιζει μετα απο καθε σχεση της , πολύ άμεσα να κανει γνωριμιες με σεξ ή πολυ γρηγορα νεα ξεκινηματα σχεσεων?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ ΓΡΗΓΟΡΗ ! Προφανώς ένα τέτοιο άτομο , άσχετα με το φύλο του , διακατέχεται από την ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης μετά από αποτυχία .



ΝΙΚΗ    26/02/2008 13:34
Προφανώς δικιο εχετε πως δινω την ευκαιρια στο υποσυνείδητο μου , να αφομοιώσει το σύνολο της κατάστασης και να βγάλει το οριστικό συμπέρασμα , εξαντλώντας τα περιθώρια της επιθυμητής φαντασίωσης.Αλλα θελω να προσθέσω και κατι άλλο:Δεν ειναι κριμα, οταν η ζωη σου δινει ευκαιριες να προχωρησεις.... να ξεχάσεις... εσυ (εγω εν προκειμένου) να λειτουργεις σαν μυρικαστικο με τις καταστασεις.... παραμένοντας σε φαυλο κυκλο?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Νίκη ! Πιστεύω πως οι δραστηριότητες μας ωθούνται από τα κίνητρα , τα οποία διαχωρίζονται σε αρνητικά και θετικά . Η τάση όλων των ζωντανών οργανισμών είναι η ισορροπία , επομένως εάν είμαστε καλά , τείνουμε προς την απραγία , διαφορετικά – πρώτα εμφανίζονται τα αρνητικά κίνητρα (πείνα , πόνος , έλλειψη ικανοποίησης .. ) , τα οποία μας παρακινούν να τα αποφύγουμε , και ύστερα , όταν εμφανιστεί ευχαρίστηση από την κατάσταση που πετυχαίνουμε τα αρνητικά κίνητρα , σταδιακά αντικαθίστανται με θετικά .



Ελένη Β.    21/02/2008 23:02
Κύριε Κοτανίδη,είμαι 21 ετών,στα 17 μου βίωσα τον χωρισμό των γωνιών μου έχοντας περάσει όλη μου την παιδική ηλικία με καβγαδες στο σπίτι.Ζω με τον πατερα μου απο τότε..νιώθω συνέχεια πως κάνω στην ζωή μου λαθος επιλογές (σε σχέσεις,σε φιλίες)και κάνω τα λάθη που΄καναν και κάνουν οι γονείς μου.Το τελευταια χρόνο εκνευρίζομαι με το παραμικρό και δεν μπορω να ελεγξω τα νεύρα μου,φτάνω σε σημείο να κλαίω να φωνάζω με κραυγές χτυπόντας διάφορα αντικείμενα με οργή και δύναμη,το περίεργο είναι πως φτάνω σε αυτό το σημείο και για πολυ ασήμαντα πράγματα π.χ γιατι ο πατέρας μου πείραξε την τηλεόραση..επίσεις πολλές φορες νιώθω πολύ διστυχισμένη και είμαι απογοητευμένη απο την ζωή μου.Νομίζεται πως πρέπει να επισκεφτώ κάποιον ειδίκό?Φοβάμαι πως παθαίνω νευρικό κλονισμό κάθε φορα..

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ελένη ! Συνήθως εμείς , άθελα μας , αντιγράφονται τα σχήματα συμπεριφοράς των γονιών μας (ιδιαίτερα του γονιού του ίδιου φύλου) όσο δυσλειτουργικά και να είναι αυτά . Υποθέτω πως η αντιμετώπιση αυτών των σχημάτων συμπεριφοράς , των παιδικών ανασφαλειών και θυμού , μέσω της ανάληψης των ευθυνών του ενηλίκου και αλλαγής του συνόλου της αντίληψης , είναι αρκετά χρονοβόρα και περίπλοκη διαδικασία . Έτσι , στην πλειοψηφία των περιπτώσεων απαιτείται η παρέμβαση και η καθοδήγηση του ειδικού για την αντικειμενικότερη αντίληψη της πραγματικότητας (στην περίπτωση σου προστίθεται και η ανάγκη κατανόησης της συμπεριφοράς των γονιών , ώστε να ξεπεράσεις τον θυμό σου προς αυτούς).



Μαρια    13/02/2008 14:58
to teleytaio diastima niotho keni den xero ti ftaiei pantos oti kai na kano den me enthoysiazei.me to agori m exo kapoies fovies poso tha travixi i sxesi mas an to mathoyn oi dikoi m ti tha gini(oi dikoi m den ton theloyne).kai epidi einai arketa ziliaris fovamai pote tha stravosi gia kati k tha malosoyme(arpazomaste arketa syxna kai polles fores xoris logo)prospatho na eimaste kala alla ta neyra moy kai oi antoxes m den einai arketes.thelo na toy miliso alla den tha katalavi prospathisa na toy miliso kapoies fores alla katalixame se kavga kai etsi den thelo na toy po i den xero ton tropo gia na ton plisiaso.tha perimeno na mou apantisete.eyxaristo

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία ! Πιστεύω πως η ευχαρίστηση από τη ζωή μας άμεσα συσχετίζεται με την ποιότητα της καθημερινότητας , την οποία μπορεί να επισκιάζουν τα προβλήματα της σχέσης που περιγράφεις .



Ελένη S.    13/02/2008 13:56
Αυτο το αισθημα μειονεξίας, εχει τις ριζες του στην παιδικη ηλικία.. Μπορει αραγε ποτε να αλλαξει? Εχετε δικιο σ αυτο που λετε, την καθε υποψια απωλειας ή αποτυχιας την αφηνω να με επισκιαζει. Ασυναισθητα, στο τελος καθε μερας, κανω απολογισμο ψαχνοντας να βρω που εσφαλα, τι δεν εκανα καλα, το μαυραδι δηλαδη και να κολλησω σ αυτο. Ολο αυτο φυσικα με βαζει σε ενα υπογειο καθεστως αγωνιας αφου καθημερινα περναω απο "δικη". Η αναγκη να ειμαι τελεια για να με αγαπουν και να με βοηθουν, να μην μενω μονη, μου φαινεται πολυ δυσκολο να παψει να υπαρχει. Μαλλον θα πρεπει να εισβαλλω στη συναισθηματικη μου λογικη και να της "μαθω" κατι καινουργιο, οτι δηλαδη μπορουν να με αγαπουν και οταν ειμαι απλα ο εαυτος μου, με ολα τα υπερ και τα κατα που εχει. Νομιζω οτι η θεραπεια μου εχει και αυτο σαν αξονα...Επισης εχω παρατηρησει οτι εχω δωσει προνομιακη θεση στον Αλλον. Κανω και τον καθε αλλο κριτη μου εν τελει. Νομιζω οτι εξαρταμαι απο την προσοχη και αποδοχη των αλλων πολυ περισσοτερο απο οτι εκεινοι απο τη δικη μου και αυτο μου δημιουργει επισης ενα αισθημα μειονεξιας.Η αναγκη να με αγαπουν η αλλοι δεν θα ειναι πιο χρησιμο να μειωθει απο το να αγαπω εγω η ιδια τον εαυτο μου? Απο θεωρια προσπαθω να το κανω πραξη.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ελένη ! Πιστεύω πως εάν καταφέρουμε να αποδεχθούμε την «μοναξιά» του ενηλίκου , όλα τα αρνητικά συναισθήματα , που συζητάμε θα υποχωρήσουν αυτόματα , αφήνοντας χώρο για την σιγουριά για τον εαυτό μας , διότι η ανάγκη της ασφάλειας μέσω της αγάπης χαρακτηρίζει την παιδική ηλικία ξεκινώντας από βρεφική , όταν το παιδί φυσιολογικά και αποκλειστικά εξαρτάται από την φροντίδα των γονιών και ειδικά , της μητέρας του



χρηστος    12/02/2008 21:50
γιατρε καλησπερα, εχω προβλημα κ δεν μπορω με τιποτα να ελεγξω τον θυμο μου, που αφο πολεσ φορες ειναι και κατστροφικο (στη σχεση μου και ενιοτε στην ζωη μου).Δεν μπορω να εναντιωθω σε πολλα πραγματα που δεν μου αρεσουν και κυριως οσον αφορα τους γονεις μου(μεγαλο προβλημα).Με την κοπελα μου εχουμε περασει πολλες δυσκολες στιγμες αλλα συνεχιζουμε να αγαπαμε και να θελουμε ο ενας τον αλλο.μονο που δεν μπορω πουθενα να βρω δυναμη και θαρρος να πω αυτα που θελλω, στους αλλους οποτε βρισκομαι συνεχως σε μια κατασταση παρακμης.θα εκτιμουσα παρα πολυ την βοηθεια σας εστω και μεσω internet.Ευχαριστω

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Χρήστο ! Μήπως η δυσκολία σου οφείλεται στον φόβο απόρριψης , οποίος έχει υιοθετηθεί στην παιδική ηλικία και συνεχίζει να σε επηρεάζει σαν σχήμα συμπεριφοράς ;



sandrina    11/02/2008 16:28
Γιατρέ, κάναμε και όλα τα τεστ και εμφανίσθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα παιδικά πρότυπα και η καταπίεση. Είπαμε όμως να ξεκινήσουμε άμεσα από τα ψυχοσωματικά για δική μου άμεση ανακούφιση. Αυτό που με φοβίζει είναι ότι ενώ καταλαβαίνω μόνη μου την υπερβολή των αντιδράσεων μου σχετικά με το άγχος δεν μπορώ να το κοντρολάρω. Δεν μπορώ να καταλάβω που είναι ακριβώς το πρόβλημα. Τα πρέπει με τα οποία μεγάλωσα και η υπερευαισθησία μου όπως βγήκε από τα τέστ? Φαύλος κύκλος. Ελπίζω να βγάλω άκρη κάποτε γιατί κουράστηκα.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή sandrina ! Κατά την άποψη μου , τα στανδαρισμένα τεστ δεν μπορούν εκ’ των πραγμάτων να απεικονίσουν την περιπλοκότητα της προσωπικότητας ενός ατόμου , έτσι ίσως θα είναι προτιμότερη η ανάλυση της κάθε συμπεριφοράς που καταλήγει στα δυσάρεστα συναισθήματα με σκοπό – αποκάλυψη της επιρροής των σχημάτων συμπεριφοράς , βασισμένων στις παιδικές ανασφάλειες , αποδοχή από το ίδιο το άτομο της μη αποτελεσματικότητας τους η οποία θα οδηγήσει στην εύρεση των εναλλακτικών συμπεριφορών , πράγμα που θα επιτρέψει το άτομο , αντί να προσπαθεί , να «κοντρολάρει» τον εαυτό του (καταπίεση προκαλεί και ενισχύει τις ανασφάλειες) , να χαλαρώσει και να συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις φυσιολογικές προτιμήσεις του .



ΝΙΚΗ    11/02/2008 09:31
Γιατρέ μου καλημέρα και καλή εβδομάδα. Σας γράφω προκειμένου να με βοηθήσετε στις σκέψεις μου.Η ζωή μου κυλά ήρεμα, με τα επαγγελματικά μου σε άνοδο… ελπίζοντας πως θα βελτιωθούν παράλληλα και τα οικονομικά μου.«Χτίζω» και «επενδύω»…..σε μένα και αυτό με κάνει αφενός να νιώθω πολύ καλά, αλλά και να στέκομαι πια στα πόδια μου. Τα δύσκολα τα άφησα πίσω .Έρχομαι τώρα στο δια ταύτα. «Κοιτάζοντας» το μέλλον μου, βλέπω πως θα πρέπει ξανά σε ένα εύλογο διάστημα (πχ το καλοκαίρι)να αλλάξω πόλη κι αυτό για καθαρά πρακτικούς λόγους μια που οι δουλειές μου «ανοίγουν» πάλι στην πόλη από την οποία ήρθα εδώ…..στην πόλη που γεννήθηκα….. που μένουν οι γονείς μου. Επέστρεψα 12 χρόνια πριν. Εδώ και αρκετό καιρό πηγαινοέρχομαι (60χλμ απόσταση είναι!!!)Ξέρω πως αν μείνω εδώ δεν θα έχω την ζωή που επιθυμώ, όντας σε μια πόλη δίχως προοπτικές ανάπτυξης- κάθε μορφής .Ζω κάτω από το «βλέμμα»της πόλης, γεγονός που το διαπιστώνω καθημερινά. Εδώ όπως και σε κάθε επαρχιακή μικρή πόλη σου βάζουν μια ετικέτα, που σε ακολουθεί….σε παρακολουθεί σε κρινει…. Γιατί δεν μπορώ να αποφασίσω και στη συνέχεια να «δρομολογήσω» την «μετάβαση» μου στην άλλη πόλη….. και κατά συνέπεια την πορεία της ζωής μου, τόσο όσον αφορά την επαγγελματική αλλά και την προσωπική μου ζωή; Γιατί αυτή η απόφαση έχει τόσο μεγάλο βαθμό δυσκολίας ; Αφού ήδη έχω μεταφέρει «κομμάτι» της ζωής μου εκεί… κι εδώ δεν βγαίνω…. Ηρεμώ όμως στον σπίτι μου… ένα χώρο που τον έφτιαξα με πολύ κόπο και μεράκι. Θα με βοηθήσετε να ξεμπερδέψω τούτο το «κουβάρι»;Ειμαι πια 41 χρονώ....και οι "ευκαιριες" λίγες.... για ολα!Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΝΙΚΗ ! Η τελευταία σου φράση «αποκαλύπτει» κάποιες ανασφάλειες σου («πίεση» του χρόνου και τον φόβο ότι δεν θα έχεις τις πιθανότητες να ευτυχίσεις) . Ενώ στην απάντηση του υπόλοιπου μέρους της επιστολής σου , θα πρότεινα να αναρωτηθείς – η σχέση με τον πρώην άνδρα σου έχει λήξει οριστικά ;



Ελενη S.    07/02/2008 17:27
Κυριε κοτενιδη αναφερθηκατε στον φοβο του παλιου συναισθηματος,οταν πχ.αισθανοταν καποιο παιδι εκγαταλειμενο.υπαρχουν φορες, που με καταλαμβανει μια εντονη ανασφαλεια,σαν γενικο συναισθημα ντροπης θα μπορουσα να το πω,που νιωθω οτι χανω ολο το συγχρονο φασμα του εαυτου μου με οτι αυτο περιεχει(ωριμοτητα,αντιληψη)και γινομαι ενα φοβισμενο πλασμα-παιδι.Αυτη η επιστροφη στο τοτινο συναισθημα και η παγιδευση μεσα στην ανασφαλεια μετρομαζουν πολυ.Οσο περνα ο καιρος συμβαινει ολο και λιγοτερο και γρηγορα επανερχομαι,αποκτω επαφη με τον εαυτο μου.Πιστευετε,εχω αρχισει να διαγιγνωσκω την διαστρεβλωση,οπως αυτη ομως συμβαινει στο αρχικο σταδιο,στο εσωτερικο μου,εν συνεχεια δε οδηγει σε δυσλειτουργικη συμπεριφορα.Θελω να βρω και ποια ειναι τα ερεθισματα που με "πετανε" στο παρελθον. Οσο για την μοναδικοτητα της θεραπευτικης μεθοδου,αναλογαμε τον θεραπευομενο,συμφωνω απολυτα μαζι σας.Οπως το βλεπω εγω,ο ποιητης δημιουργει ποιηματα,ο μαγειρας γευσεις,ετσι και ο θεραπευτης βρισκει τον θεραπευτικο δρομο, που ταιριαζει στον καθε ασθενη του,δηλαδη για την ακριβεια,τον βρισκουνε μαζι.Σας ευχαριστω για τον χρησιμο διαλογο.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ελενη S. ! Νομίζω , πως το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων μας συσχετίζεται με το συναίσθημα μειονεξίας , το οποίο βασίζεται στην ανάγκη τελειότητας (παιδικός φόβος – «εάν δεν είμαι τέλειος / τέλεια – δεν θα με αγαπάνε και θα μείνω μόνος / μόνη και αβοήθητος / η ) . Έτσι , η παραμικρή «αποτυχία» ή απόρριψη , μας αγχώνει και μας πανικοβάλλει σε βαθμό υπερβολής , στερώντας την ικανότητα λογικής και ψύχραιμης αντιμετώπισης τους



stelios.s    06/02/2008 21:50
Ειναι αληθεια οτι η πρωσοπικοτητα καθοριζεται απο την ικανοτητα δημιουργιας σχεσεων;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ stelio ! Μάλλον , το αντίθετο – η ικανότητα δημιουργίας και διατήρησης των σχέσεων εξαρτάται από την προσωπικότητα



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>