ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1321 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


ειρηνη    01/03/2013 00:04
οταν εχεις χαμηλη αυτοεκτιμηση δημιουργειται συγκρουση του ιδεατου εαυτου με τον πραγματικο; η οποια δημιουργει αγχος; και φοβιες; καθως και αναβλητικοτητα; αποφυγη καταστασεων που δημιουργουν αγχος; οποτε η λυση ειναι να κατεβασουμε λιγακι τον ιδεατο εαυτο μας; και λυθηκαν ολα; δηλαδη να προσγειωθουμε στην πραγματικοτητα; μηπως οσο προγειωνομαστε υποφερουμε πολυ και μπορει να παθουμε καταθλιψη επειδη συνειδητοποιουμε τα λαθη μας;

Αγαπητή Ειρήνη, εάν προτιμήσουμε την παθητική στάση και περιμένουμε τα πράγματα της ζωής μας να φτιάξουν μόνα τους, υιοθετώντας τα υπολείμματα των παιδικών αντιλήψεων (όπως π.χ. ο φόβος αποτυχίας ή η ανάγκη ευρύτατης αναγνώρισης και απόλυτης αποδοχής), τότε προκύπτει σοβαρό ενδεχόμενο να υποστούμε την απογοήτευση, συνοδευόμενη από την έκπτωση της διάθεσης, η οποία σε μια παρατεταμένη μορφή κοινώς ονομάζεται κατάθλιψη. Και αντίθετα, εάν χρησιμοποιήσουμε τις προσαρμοστικές μας ικανότητες, αλλάζοντας τις αντιλήψεις και τροποποιώντας την συμπεριφορά και τις επιλογές, όπως κάνουν όλοι ζωντανοί οργανισμοί σε αυτόν τον πλανήτη, το ενδεχόμενο διολίσθησης σε μια τέτοια ψυχική κατάσταση μειώνεται αισθητά ή και εκμηδενίζεται, αρκεί να προϋπάρχει η αποδοχή του γεγονότος ότι οι θετικές, επιθυμητές εξελίξεις επί το πλείστον απαιτούν αντίστοιχο χρόνο και προσπάθειες για την υλοποίησή τους. Επομένως, το κύριο ζήτημα είναι η υπέρβαση των υπολειμμάτων του παιδικού τρόπου αντίληψης και η αποδοχή της υπόστασης του ενηλίκου, συνοδευόμενης από τα ανάλογα προνόμια, δικαιώματα, ευθύνες και υποχρεώσεις.



questions    19/02/2013 15:52
Γιατί η εφηβική και η μετεφηβική ηλικία είναι οι πιο εύθραυστες για το άτομο; Γιατί δηλαδή εκεί είναι πολύ προβληματισμένος, αδύναμος και εμφανίζονται τυχόν ψυχολογικά προβλήματα; Ποτέ επιτυγχάνεται η εσωτερική ωρίμανση; Έχει να κάνει με την ηλικία; Μπορεί κανείς να ξεφύγει απ\\\\\\\' τις παιδικές ανασφάλειες που λέτε σε παρακάτω μηνύματα; Όλοι δεν διακατέχονται από τέτοιες έστω και στιγμιαία;

Η εφηβική ηλικία είναι ένα στάδιο μετάβασης από την παιδικότητα στην ενήλικη πραγματικότητα, όταν ένα άτομο καλείται να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, εκμεταλλεύοντας τα εφόδια που έχει αποκτήσει κατά την προηγούμενη εκπαίδευση του. Όσο λοιπόν περισσότερο είχε εισπράξει από τους γονείς του και από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο την αποδοχή της διαφορετικότητας και της ατομικότητας του, το σεβασμό προς την προσωπικότητά του, την εμπιστοσύνη στις αποφάσεις του, το δικαίωμα να δοκιμάζει το ίδιο, να κάνει λάθη και να μαθαίνει έμπρακτα από αυτά, τόσο περισσότερη θα είναι η αυτοπεποίθηση (η εμπιστοσύνη προς τον εαυτό του) και η αυτοεκτίμηση (ο σεβασμός προς τον εαυτό του) του έφηβου, και τόσο ομαλότερη θα είναι η μετάβαση. Και αντίθετα, όσο περισσότερο έχει μάθει να δέχεται περιορισμούς, καθοδήγηση, αποδοκιμασίες, να εξαρτάται από τη βούληση και άποψη των άλλων, τόσο θα δυσκολεύεται να μετατραπεί σε αυτόνομη προσωπικότητα, καλούμενη να λαμβάνει προσωπικές αποφάσεις και ευθύνες για την πορεία της. Εξίσου καθοριστικό ρόλο παίζει και το προσωπικό παράδειγμα των γονιών, καθώς οι αντιλήψεις και οι συμπεριφορές τους αντιγράφονται κατά τη διάρκεια την περιόδου εύπιστης μίμησης, και εδραιώνονται ως βάση αντίληψης και συμπεριφοράς. Η ωρίμανση, στην ουσία ταυτίζεται με τη σοφία, και αποτελείται από τη γνώση του εαυτού και των πραγματικών αναγκών του, σε αρκετές περιπτώσεις, άσχετα με τη χρονολογική ηλικία. Ενώ οι ανασφάλειες αποτελούν κατά βάση την αμφιβολία του ατόμου για τις ικανότητες του να λειτουργεί αυτόνομα και να πετυχαίνει τους στόχους του, καθώς περιορίζεται από τους φόβους μοναξιάς, αποτυχίας και απόρριψης.



thinker    13/02/2013 17:03
Απλά αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα ότι έχω αρνητισμό, απαισιοδοξία και εμμονές ίσως γιατί όπως λέτε δεν παίρνω ευχαρίστηση απ\\\\\\\' την καθημερινότητα. Και μετά τι; Πέρα απ\\\\\\\' αυτά όμως, σκέφτομαι ότι ίσως λειτουργώ με τέτοιους τρόπους σκέψης επειδή δεν έχω οικοδομήσει μέσα μου λογικές βάσεις. Δυστυχώς είμαι θύμα των προκαταλήψεων και προλήψεων της κοινωνίας. Τα τελευταία χρόνια έκανα με επιτυχία προσπάθειες για αποβολή παράλογων πιστεύω (σαν 10χρονο πίστευα σε μαγικές σκέψεις, έπειτα σαν έφηβη σε προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες, αυτός ο κύκλος έσπασε όταν ενηλικιώθηκα, μαζί με αυτόν έσπασαν και οι κύκλοι θρησκείας-πολιτικής). Πλέον όμως, αναρωτιέμαι τι άλλο πρέπει να κάνω με τον εαυτό μου για να νιώθω καλά; σε ποιό άλλο κομμάτι πρέπει να δουλέψω με την λογική μου; καθημερινά την εξασκώ με προβλήματα σκέψης, με γρίφους, αριθμούς και γλώσσα, ωστόσο παρατηρώ ότι αυτά έχουν να κάνουν με τις διανοητικές μου ικανότητες πιο πολύ και όχι με τον τρόπο αντίληψης. Έχω καταλάβει ότι μου λείπουν ορθολογιστικές βάσεις και πιο πολύ στο θέμα χειρισμού των σκέψεων. Για παράδειγμα πιστεύω ότι το κακό μ\\\\\\\' εμένα είναι πως εξισώνω πολλές φορές την σκέψη με την πράξη και εκεί δημιουργούνται προβλήματα. Ενώ σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάνουν με την αφηρημένη σκέψη σενάρια για το υποθετικό μέλλον, δεν μένουν σε αυτά αλλά ούτε καν τα συνειδητοποιούν γιατί είναι απλές σκέψεις και τις προσπερνούν, εγώ πολλές φορές κολλάω στις σκέψεις επειδή τις αναλύω μια προς μια ενώ δεν χρειάζεται και επηρεάζομαι δίνοντας αξία-δύναμη-σημασία στο περιεχόμενό τους γιατί ακριβώς τις κρίνω/βιώνω σαν πράξεις/γεγονότα. Επομένως, αν προσπαθούσα έμπρακτα να διαπιστώνω ότι η σκέψη δεν έχει καμία σχέση με την πράξη και ότι γενικότερα αυτός ο τρόπος σκέψης δεν είναι ρεαλιστικός γιατί προσπαθώ με την λογική να καταπολεμήσω το παράλογο, αν καταλάβω ότι εγώ είμαι αυτή που δίνω χρώμα στις σκέψεις και τις ερμηνεύω με έναν καταστροφικό για μένα τρόπο, δεν θα μπορούσα σιγά σιγά να δώσω καλές βάσεις στον εαυτό μου για να φύγω απ\\\\\\\' αυτό το τρυπάκι; είμαι μορφωμένη, έχω υπομονή και θέληση και ψάχνω τον εαυτό μου.

Αγαπητή thinker, ο αρνητικός τρόπος σκέψης που εκφράζεται με την τάση να βιώνονται τα υποθετικά σενάρια ως πραγματικά δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με ετυμηγορίες και χαρακτηρισμούς παραλογισμού, οι οποίες κατά κανόνα συνοδεύονται από ενοχές και μειονεξία, βάζοντας το άτομο σε αμυντική θέση, και εμποδίζοντας τη δυνατότητα προσεκτικής μελέτης. Η αρχή σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματοποιείται με την αποδοχή της αναγκαιότητας του λάθους ως αναπόσπαστου μέρους και βασικού τρόπου εκμάθησης. Αυτό θα μας παρέχει τη δυνατότητα να επικεντρώνουμε την προσοχή μας περισσότερο στην ουσία των φαινομένων που προσπαθούμε να μελετήσουμε, παρά στο δικό μας υποκειμενικό συναισθηματικό χρωματισμό τους, και να δεχόμαστε πιο εύκολα τη διαφορετικότητα, προσφέροντας ασύγκριτα μεγαλύτερες δυνατότητες γνώσης και εκμάθησης.



no-name    12/02/2013 00:25
Κύριε Κοτανίδη, ευχαριστώ για την απάντησή σας... Πάντα είχα θέματα \\\\\\\"πρεπει\\\\\\\" και με αυτό τον τρόπο καταπίεζα υπερβολικά το συναίσθημά μου... Να είμαι φιλική, υποχωρητική, με κατανόηση, αόρατη, \\\\\\\"νορμαλ\\\\\\\"...Και ενώ άρχισα μεσω της θεραπείας σταδιακά να γίνομαι πιο αυθεντική, μέσα σε ένα χρόνο,μετατρέπομαι σε ένα ρομποτάκι χειρότερο κι από πριν. Οι εσωτερικευμένοι μου γονείς με τη μορφή εμμονών σχετικά με την οργάνωση, την καθαριότητα, την οικονομική διαχείρηση, δε με αφήνουν να ανασάνω στιγμή μέσα στην ημέρα... Χειρότερο κι από κρίσεις πανικού που αντιμετώπισα και παλιά όπως σας είπα... Κι όλο το πισωγύρισμα ίσως εξαιτίας ενός εσωτερικού κριτή που λέει συνεχώς: \\\\\\\"δεν είσαι πια μικρή να είσαι ανοργάνωτη, ακατάστατη, σπάταλη κτλ κτλ, άλλοι στην ηλικία σου έχουν προχωρήσει, γάμος, παιδιά...\\\\\\\" Κι ενώ ξέρω λογικά ότι η σύγκριση με τους άλλους είναι η χειρότερη λούμπα στην οποία μπορεί να πέσει κανείς, κι ότι η σύγκριση με φαινομενικά κριτήρια και κοινωνικά σττερεότυπα είναι τουλάχιστον ανεδαφική, δεν μπορώ να σταματήσω αυτό τον εσωτερκό μου κριτή να μου υπενθυμίζει πόσο άχρηστη και \\\\\\\"μεγάλη\\\\\\\" πλέον είμαι. Ο κριτής αυτός μαζί με το μικροαστικό περιβάλλον με πνίγει κι εγώ κάθομαι και προσπαθώ να υπακούω στους χαζούς ψυχαναγκασμούς μου για να νιώθω ότι κάτι κάνω καλά, στιγμιαία... Με πρόδωσε η γενιά μου, η και καλά τότε επαναστατική, που τώρα ακολουθεί συμβατικά την προηγούμενη γενιά, χωρίς συνοικέσια αλλά συμβατικούς γάμους και νιώθω πολύ μόνη... Μα πάνω απ\\\\\\\' όλα με προδίδει κάθε μέρα ο εαυτός μου που νιώθει περιθωριοποιημένος και δεν μπορώ νε τίποτα να τον βρω...να με βρω...

Αγαπητή no-name, συνήθως, για να αποκτήσουμε αρκετά ισχυρά κίνητρα, ώστε να παρατήσουμε την κατάσταση απραγίας και να μεταβούμε σε συγκεκριμένες ενέργειες, απαραίτητες για την αλλαγή της, είναι αναγκαίο, φτάνωντας στον πάτο της δυσαρέσκειας και των αντοχών μας, να διαπιστώσουμε ότι πλέον είναι αδύνατο να συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο. Οπότε, οι παραπάνω διαπιστώσεις σου μπορούν να σταθούν ως αιτίες για να αξιολογήσεις κατά πόσο λειτουργικό είναι να συνεχίζουμε να εξαρτόμαστε υπερβολικά από την άποψη των άλλων, και σε τι μας εξυπηρετεί πραγματικά αυτό;



thinker    11/02/2013 19:57
Χθες διάβασα σ\\\\\\\' ένα περιοδικό για έναν νευρολόγο που έλεγε πως όταν κανείς μεγαλώνει σε απαισιόδοξο και αγχώδες περιβάλλον, γίνεται απαισιόδοξος και αγχώδης ενήλικας. Ο δημοσιογράφος τον ρωτούσε αν αυτό το άτομο είναι καταδικασμένο και αυτός είπε ότι δεν είναι αλλά θα χρειαστούν πολλαπλάσιες προσπάθειες και μεγάλη δουλειά με τον εαυτό του για να επαναπρογραμματιστεί. Έχω διαβάσει σ\\\\\\\' εσάς να λέτε ότι ο εγκέφαλος είναι σαν υπολογιστής. Θα ήθελα να μου πείτε, αν μπορείτε, πως μπορούμε να αλλάξουμε προγράμματα στον εγκέφαλό μας, πως γίνεται η διαδικασία έμπρακτα, πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί, πως αντικαθιστούμε τις παλιές με τις νέες πεποιθήσεις. Επίσης, μπορούμε να διαχειριστούμε την αφηρημένη σκέψη; Είναι καλό εργαλείο για την αφηρημένη σκέψη η λογική; Και τέλος, το να είναι κάποιος ευτυχισμένος πιστεύετε πως έχει να κάνει με τα ενδιαφέροντα και τους στόχους ή με το ν\\\\\\\' αρχίσει να εκτιμά αντικειμενικά τη ζωή του (καλό σπίτι, καλή σχέση, καλή εργασία); Δηλαδή ν\\\\\\\' αλλάξει οπτική. Αν και έτσι πέφτουμε μετά στην παγίδα της κοινωνικής σύγκρισης..όλα αυτά είναι καλά σε σχέση με τι;! Τα ερωτήματα μου ξέρω πως είναι πολλά, απαντήστε μου όπου κρίνετε εσείς καλύτερο. Ευχαριστώ.

Αγαπητή thinker, ο «επαναπρογραμματισμός» των αντιλήψεων, οι οποίες και αποτελούν τα «προγράμματα» του κεντρικού υπολογιστή του οργανισμού μας (του εγκεφάλου), επιτυγχάνεται, όπως έχεις εύστοχα παρατηρήσει, με την αλλαγή της οπτικής, βασισμένη στο διευρυμένο γνωστικό πλαίσιο. Τα προβλήματα της αφηρημένης σκέψης εμφανίζονται όταν αυτή αρχίζει να επηρεάζεται περισσότερο από τα συναισθήματα (κυρίως αρνητικά, διαμορφωμένα από τις ανασφάλειες), παρά από τη λογική, συνδεδεμένη με την πραγματικότητα. Η έννοια της ψυχικής ισορροπίας διαφέρει από την κοινή αντίληψη της ευτυχίας. Η ισορροπία επιτυγχάνεται με την ικανοποίηση με τα «μικρά» και «ασήμαντα» πράγματα της καθημερινότητας και συσχετίζεται με την ικανοποίηση των πραγματικών, φυσικών αναγκών, χαρακτηριστικών για τον κάθε ζωντανό οργανισμό (ο ύπνος, η τροφή, η ξεκούραση κ.λπ.). Ενώ η κοινή έννοια της ευτυχίας συνήθως συνοδεύεται από την ανάγκη παιδικής ανεμελιάς και από διάφορες παραλλαγές της κοινωνικής αποδοχής και αναγνώρισης. Επιγραμματικά το σχήμα αλλαγής των πεποιθήσεων θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως εξής: Αρχικά διαμορφώνεται μια όσο είναι δυνατό αντικειμενικότερη γνωστική βάση (πως είναι τα πράγματα στην πραγματικότητα, ποια είναι η διαδικασία αντίληψης, πως διαμορφώνεται και από τι επηρεάζεται κ.λπ.). Ύστερα η γνώση μεταφέρεται στην καθημερινότητα μέσω παρατήρησης και κατανόησης. Μετά ακολουθούν οι προσπάθειες πρακτικής εφαρμογής. Όταν η εφαρμογή επιτυγχάνεται, δημιουργείται μια διαπίστωση. Η επανάληψη των διαπιστώσεων οδηγεί στην εδραίωση μια νέας πεποίθησης, η οποία σταδιακά αντικαθιστά την παλαιότερη, ανάλογα με το βαθμό της παλαιότητας και την ισχύ της προηγούμενης. Γενικά, το σχήμα αυτό χαρακτηρίζει την οποιαδήποτε διαδικασία εκμάθησης (βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater).



Εγώ    07/02/2013 17:02
Παρατηρώ ότι ξοδευόμαστε σε αρνητικές, άσκοπες και ανούσιες σκέψεις και διαθέσεις. Ποιός ο λόγος; Η ζωή είναι τόσο σύντομη, είναι μια και μοναδική, και είμαστε μια στιγμή όχι μόνο στο σύμπαν αλλά και στην αιωνιότητα. Και παρόλο που είμαστε τα μόνα όντα που το γνωρίζουμε αυτό, αναλωνόμαστε εδώ κι εκεί.. και στο τέλος τι θα μείνει; Όλα θα τα πάρουμε μαζί μας στο χώμα και η ζωή θα κυλάει κανονικά και μετά από εμάς όπως και πριν χωρίς εμάς, όπως και πάντα! Γιατί γίνεται αυτό; Και πραγματικά, έχοντας αυτή τη θεώρηση, τι μπορεί να θεωρείται τόσο τραγικό και μη αναστρέψιμο στη ζωή πέρα απ\\\\\\\' τον θάνατο;

Η έλλειψη της αναγκαίας προσοχής κατά την πρώτη παιδική ηλικία και το κοινό σύστημα χειραγώγησης δημιουργούν ένα πλαίσιο των ανασφαλειών και, στη συνέχεια εξασφαλίζουν τις ευνοϊκές συνθήκες για τη διατήρηση του, όταν επιτυγχάνεται η υπερβολική εξάρτηση των ανθρώπων από τη κοινή γνώμη και τις κοινές αξίες. Ο χειρισμός ενός εξαρτημένου ανθρώπου απαιτεί λιγότερες προσπάθειες, διότι, στην ουσία, αυτός είναι δέσμιος των φόβων και των φοβικών πεποιθήσεων του, οι όποιοι το συγκρατούν και τον ελέγχουν πολύ πιο αποτελεσματικά σε σύγκριση με άλλους, άμεσους τρόπους περιορισμών. Βραχυπρόθεσμα το κοινωνικό σύστημα το συμφέρει να έχει περισσότερο «υπάκουα» μέλη, επειδή έτσι επιτυγχάνεται η ευκολία και η απλοποίηση της γενικής τους διεύθυνσης, ξεκινώντας από το βασικό του συστατικό, την οικογένεια, και τελειώνοντας με το σύνολο του. Εκτός από αυτά, οι δύσκολες συνθήκες επιβίωσης και η έλλειψη αναγκαίας γνώσης ευνοούν την εμφάνιση των «τεχνητών», λιγότερο αποτελεσματικών στόχων, οι όποιοι εκλαμβάνονται προσωρινά ως βέλτιστη λύση, και απαιτούνται αρκετός χρόνος, αρκετές επώδυνες εμπειρίες και ανάλογες θυσίες ώστε να αποδειχθεί και να γίνει αποδεκτό το αντίθετο. Το δικό της ρόλο εκτελεί και η έλλειψη της επαρκούς δεξιότητας χρήσης της νέας, από την εξελικτική άποψη των ζωντανών οργανισμών, ικανότητας της αφηρημένης σκέψης των ανθρώπων, η οποία, η έλλειψη προκαλεί την τάση να βιώνονται νοητές, εικονικές απειλές ως πραγματικές και να προκαθορίζουν το σύνολο των αντιδράσεων και των προσπαθειών. Αλλά, οι απειλές αυτές είναι υποθετικές, δεν έχουν έμπρακτη βάση, και η αντιμετώπιση τους εκ των πραγμάτων δεν είναι εφικτή ή υλοποιήσιμη. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, όπου η νοητές απειλές τροφοδοτούν τις ανασφάλειες, και η ανασφάλειες, με τη σειρά τους, πολλαπλασιάζουν τις νοητές απειλές. Ο άνθρωπος διαρκώς βιώνει ψυχολογικές συγκρούσεις, αναλώνεται στις προσπάθειες επίτευξης των εικονικών στόχων, δεν ικανοποιεί τις πραγματικές του φυσικές ανάγκες και εξαναγκάζεται να καταφεύγει στους ψυχολογικούς μηχανισμούς άμυνας για να είναι σε θέση να διατηρεί έστω την υποτυπώδη, σχετική ψυχική ισορροπία (βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=421219484602521&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater)



Κατερίνα    01/02/2013 18:05
Γειά σας γιατρέ! Ένα γνωμικό λέει: «Κύριε, κάνε με να δεχτώ αυτά που δεν μπορώ ν’ αλλάξω, δύναμη ν’ αλλάξω αυτά που μπορώ, και σοφία να διακρίνω τη διαφορά» Διάκριση, όμως πως μπορούμε να κάνουμε? Μετά υπάρχουν δλδ και θέματα που δεν μπορούμε τελικά ν\\\\\\\\\\\\\\\' αλλάξουμε? Ίσως π.χ. μια αναπηρία νάναι ένα θέμα, που δεν αλλάζει.. Αλλά εννοεί μόνο κάτι τέτοιο? Κι μετά όταν λέμε βλέπω ή αντιμετωπίζω διαφορετικά, όσα δεν μπορώ ν\\\\\\\\\\\\\\\' αλλάξω, δλδ ποιός ή ποιοί μπορεί να είν\\\\\\\\\\\\\\\' αυτοί οι τρόποι? Κατ\\\\\\\\\\\\\\\' αρχάς βέβαια εσείς δέχεστε αυτές τις τοποθετήσεις? Ευχαριστώ!

Αγαπητή Κατερίνα, υπάρχει μια παροιμία, σύμφωνα με την οποία υπήρχε ένας άνθρωπος που αρχικά, όσο ήταν νέος πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει όλο τον κόσμο. Κάποια στιγμή, καθώς μεγάλωσε κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν εφικτό, και τότε άρχισε να πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει τη γυναίκα του. Με την πάροδο του χρόνου απέτυχε και σε αυτό. Μετά πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τα παιδιά του. Και μόνο όταν απέκτησε αρκετή σοφία κατάλαβε ότι το μόνο που μπορεί να αλλάξει είναι ο εαυτός του, και όταν πέτυχε αυτό, με έκπληξη διαπίστωσε ότι άλλαξαν τα παιδιά του, η γυναίκα του και ο κόσμος γύρω του. /////////Εάν μεταβούμε από τη γλώσσα των παροιμιών σε περισσότερο επιστημονική βάση, όλα αυτά σημαίνουν ότι το νόημα της ζωής αποτελείται από την ικανότητα της συνέχειάς της μέσω της προσαρμογής. Όσο πιο προσαρμοστικός είναι ένας οποιοσδήποτε οργανισμός, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες του να εξασφαλίσει τις μέγιστα δυνατές ευνοϊκές συνθήκες για την καθημερινότητα του, η οποία ταυτίζεται με την ίδια την ύπαρξη του. ////////Επομένως, όπως έγραφε και ο Μαχάτμα Γκάντι, όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι στον κόσμο γύρω μας, είναι πιο εύστοχο να ξεκινάμε από τον εαυτό μας μέσω της αλλαγής των αντιλήψεων, οι οποίες καθορίζουν τους τρόπους συμπεριφοράς και επιλογών, και όταν πετύχουμε αυτό, η νέα, διαφορετική προσέγγιση θα μας επιτρέψει να προβούμε στις υπόλοιπες αλλαγές, εφόσον αυτές συμβαδίζουν με την πραγματικότητα.///////Όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση της μη εκπλήρωσης της ανάγκης ευρύτερης αποδοχής και αποκλειστικά θετικής αξιολόγησης, εάν αντιληφτούμε και αποδεχθούμε τις αιτίες της (οι οποίες βασίζονται στο φόβο αποτυχίας, στο φόβο της μοναξιάς και στην ανασφάλεια ότι δε θα τα καταφέρουμε χωρίς την έστω και ιδεατή υποστήριξη των άλλων), προκύπτει ισχυρό ενδεχόμενο συνολικής αλλαγής της στάσης απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα. Και αυτό που εθεωρείτο από εμάς ως πιο σημαντικό συστατικό και το νόημα της ζωής, μετατρέπεται σε κάτι παρείσακτο, και παύει να ασκεί επιρροή στην ποιότητα της καθημερινότητας μας.//////////Όσον αφορά τη δυνατότητα της διάκρισης, αυτή προκύπτει από τη σύνδεση με την πραγματικότητα, βασισμένη στη διαρκή μελέτη και στη χρήση όσο το δυνατόν αντικειμενικής γνώσης των αρχών και των κανόνων της.



Αναγνώστρια    28/01/2013 19:11
Καλησπέρα σας! Γι άλλη μια φορά προβληματίζομαι γύρω απ\\\\\\\' την προσωπικότητα και όπως θα έχετε καταλάβει, ζητώ τις απαντήσεις σας! Οι εμπειριστές πιστεύουν πως ο άνθρωπος όταν γεννιέται είναι tabula rasa - είμαι κι εγώ αυτής της άποψης. Κατά την ανατροφή λαμβάνει με μεγάλη ισχύ και τελικώς κάνει κτήμα του, γονεϊκές και κοινωνικές εντολές (οι περισσότερες εκ των οποίων είναι και παράλογες) που για τον έναν ή τον άλλον λόγο δημιουργούν συγκρούσεις, δυσαρέσκεια και ανασφάλειες. Κάποιοι δεν το συνειδητοποιούν ποτέ. Έχω γνωρίσει και κάποιους - λίγους, που έχουν αλλάξει ριζικά αυτές τις \\\\\\\"εντολές\\\\\\\"..ή έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται. Η ηλικία τέτοιων ατόμων είναι συνήθως η μέση και αυτό μου κάνει ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση καθώς είχαν ως συνήθεια δεκαετιών συγκεκριμένες αντιλήψεις, αντιδράσεις, συμπεριφορές. Η ερώτηση μου έγκειται ακριβώς σ\\\\\\\' αυτό, αν οι γονεϊκές και κοινωνικές εντολές είναι δυνατόν ν\\\\\\\' αλλάξουν. Ευχαριστώ!

Αγαπητή Αναγνώστρια, όταν μια ιδιότητα είναι επίκτητη, δηλαδή αφομοιώνεται κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης, υπάρχει αρκετό ενδεχόμενο να επιτευχθεί η αλλαγή της με την καταβολή αναλόγων και κατάλληλων προσπαθειών, με μια προϋπόθεση, η αλλαγή αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα. Ο χρόνος καταβολής των προσπαθειών και η ποσότητα τους συνήθως είναι πολλαπλάσια του χρόνου και της ποσότητας επιρροών που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της προηγούμενης αντίληψης ή πεποίθησης, διότι απαιτείται να αφομοιωθεί η νέα γνώση, να δοκιμαστεί εμπειρικά και σταδιακά (έτσι λειτουργεί η διαδικασία απομνημόνευσης, βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=354765531247917&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater) να αντικαταστήσει τις παλαιότερες αντιλήψεις. Και αυτή είναι η κυριότερη αίτια των αποτυχημένων προσπαθειών βελτίωσης μιας προβληματικής κατάστασης.



Αννα    27/01/2013 22:41
Κυριε Κοτανίδη, διαβαζοντας ενα αρθρο <Το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» είναι δυνατό να βρεθεί επίσης σε οικογενειακές, ρομαντικές και διαπροσωπικές σχέσεις. Οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας για παράδειγμα, στις οποίες το άτομο δέχεται παθητικά απειλή και αναγκάζεται να υποστεί την οποιαδήποτε πράξη προκειμένου να επιβιώσει αλλά και να κερδίσει την εύνοια του «δράστη» λαμβάνοντας έτσι δείγματα αγάπης που θα το βοηθήσουν να συνεχίσει, αρνούμενο όμως πολλές φορές την βοήθεια τον γύρω του.> θα ηθελα να σας ρωτησω ποιες ειναι οι αιτιες που οδηγουν εναν ανθρωπο να εχει την παρομοια συμπεριφορα του θυματος; Και γενικα γιατι στις πολλες γυναικες αρεσουν τα <κακά> παιδια; Ευχαριστω εκ των προτερων.

Αγαπητή Άννα, η συμπεριφορά του θύματος συνήθως διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία, όταν κατά την ανατροφή το παιδί εκπαιδεύεται να είναι υπάκουο, να συμμορφώνεται με τις εντολές πρωτίστως των γονιών, να αγνοεί τις δίκες του προτιμήσεις και ανάγκες, και να υποκύπτει στις οδηγίες των άλλων. Στην ουσία, είναι η κοινώς αποδεκτή βία, την οποία το άτομο μαθαίνει να βιώνει ως κάτι αυτονόητο και δεδομένο. Για αυτό και, σε όμοιες καταστάσεις στην ενήλικη ζωή, προτιμά την αδράνεια και την υποταγή, και επειδή οι συμπεριφορές αυτές είναι οικείες, δεν αποκλείεται υποσυνείδητα να αναζητά ανάλογες καταστάσεις, και όταν δεν τις βρίσκει έτοιμες, ασυνείδητα να συμβάλλει στη δημιουργία τους. Το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης», η πλήρης ανάλυση του οποίου δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε μια απάντηση, και η προτίμηση των «κακών» παιδιών από τις γυναίκες μπορούν να έχουν έναν κοινό παρονομαστή σε μορφή αναζήτησης της ελευθερίας (βασισμένης στην αντίσταση κατά των αρχών σε μορφή της παραβατικής συμπεριφοράς), η ανάγκη της οποίας επίσης διαμορφώνεται κατά το βίωμα της πίεσης της κοινωνίας με το σύνολο παρεμβατικότητας, απαγορεύσεων, επιτακτικών οδηγιών και επιβολής των κοινότυπων «πρέπει» της.



Σταύρος    24/01/2013 18:55
Αγαπητέ γιατρέ , μετά από άκαρπη προσωπική αναζήτηση ο προβληματισμός μου αφορά , την θεωρία του αμυντικού μηχανισμού απόσπασης της προσοχής με την εκδήλωση νέας επιπρόσθετης πηγής άγχους ως επικρατέστερη διέγερση σε απάντηση του οργανισμού σε κάποιο δύσκολο πρόβλημα.Σε όλη αυτή την θεωρία βρίσκω μια σύγκρουση με τα παρακάτω : από την μια μεριά , το να έχω ένα αντικειμενικό πρόβλημα και να ψάχνω συνεχώς εύκολες λύσεις ως υποκατάστατα μάλλον δεν θα το λύσω ποτέ λέει η ψυχρή λογική.Γιατί λοιπών ο εγκέφαλος μας να έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να επιλέγει για κάποιο δύσκολο πρόβλημα ένα υποκατάστατο ( μια νέα πηγή άγχους ) αφού όλο μαζί δημιουργεί ένα φαύλο αδιέξοδο κύκλο ; Έχοντας υπόψη πως στην φύση υπάρχει ατόφια σοφία η οποία έχει προικίσει με τους νόμους της εξέλιξης την \\\\\\\"βέλτιστη\\\\\\\" προσαρμογή σε όλους τους οργανισμούς ; συγκρούεται επίσης και με την άποψη πως η ένταση των προβλημάτων δημιουργεί κίνητρα , και τελευταία η οποιαδήποτε επιπρόσθετη αρνητική επιβάρυνση στα συναισθήματα μας μειώνει την ικανότητα εκλογίκευσης μιας προβληματικής κατάστασης άρα και επίλυσης της.Όσο και να φοβίζει το άγνωστο με την έννοια των απαιτούμενων αλλαγών δεν θα έπρεπε να είναι η κατεύθυνση μιας και είναι ο μοναδικός τρόπος υπέρβασης ενός προβλήματος ;

Αγαπητέ Σταύρο, η ανάπτυξη των ψυχολογικών αμυντικών μηχανισμών συσχετίζεται κυρίως με τις δραστηριότητες του ίδιου του ανθρώπου και με τον τρόπο διαχείρισης του εαυτού του. Η κάθε ομαδοποίηση, η οποία προκύπτει από την ανάγκη αντιμετώπισης των αντίξοων συνθηκών, ακολουθείται από τις αλλαγές στον τρόπο προσέγγισης των ατομικών αναγκών, καθώς ο υπέρτατος σκοπός επιβίωσης επισκιάζει τις υπόλοιπες ανάγκες. Την ίδια οδό ακολούθησε και ο άνθρωπος. Η διαφορά του με τους υπόλοιπους ζωντανούς οργανισμούς έγκειται στο γεγονός ότι απέκτησε ένα νέο εργαλείο, το οποίο του επέτρεψε να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά τα υπόλοιπα πλάσματα, την αφηρημένη σκέψη. Ωστόσο, επειδή το εργαλείο αυτό είναι νέο (δηλαδή δεν έχει δοκιμαστεί από δεκάδες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης), παρουσιάστηκαν αρκετά λάθη και υπερβολές, οι οποίες αποτελούν το κοινό αντιληπτικό δόγμα, και λειτουργούν αντίθετα στους βασικότερους φυσικούς νόμους. Το αντιληπτικό δόγμα συνήθως αποσκοπεί την επίτευξη της σταθερότητας και εξοικονόμηση των ενεργειακών πόρων, αλλά από την άλλη πλευρά, παρεμποδίζει την ικανότητα αναπροσαρμογής της αντίληψης όταν προκύπτουν κάποιες αλλαγές. Η σύνθετη κοινωνική δομή και οι μη λειτουργικές αντιλήψεις ωθούν τον άνθρωπο σε αρκετές περιπτώσεις να λειτουργεί εναντίον στον εαυτό του και εξαναγκάζει τον εγκέφαλο να προσαρμοστεί στο φαινόμενο αυτό με την ανάπτυξη των ψυχολογικών μηχανισμών άμυνας, οι όποιοι αποτελούν την απάντηση του εγκεφάλου στις άστοχες επαναλαμβανόμενες επιλογές μέσω της προσπάθειας εξασφάλισης της ομαλής λειτουργίας του. Με αλλά λόγια, εμείς οι ίδιοι πιέζουμε τον εαυτό μας αφόρητα με τις επιλογές μας, βασισμένες στις αντιλήψεις και τα σχήματα συμπεριφοράς υιοθετημένες κατά την ανατροφή, και τον εξαναγκάζουμε να αμύνεται και να βρίσκει βέλτιστους (που δεν σημαίνει τέλειους, αλλά τους καλύτερους δυνατούς στις παρούσες συνθήκες) τρόπους αντιμετώπισης των καταστάσεων, τις οποίες δημιουργούμε. Όταν λοιπόν εμείς οι ίδιοι συνέχεια βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά, το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο εγκέφαλος είναι να αντιστέκεται σε αυτό με κάθε δυνατό τρόπο, ακόμα και με τον πιο προβληματικό.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>