ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 971 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Δημήτρης Μπουγιουκτζής    06/04/2006 12:03
Αισθάνομαι απογοητευμένος. Είμαι φοιτητής Οικονομικών Αθηνών τέταρτο έτος. Από την πρώτη ημέρα που πάτησα στη σχολή είχα βάλλει στόχο να με μάθει όλος ο κόσμος, δηλαδή να γίνω ο πιο γνωστός και φημισμένος φοιτητής του έτους ή και όλης της σχολής και να αφήσω, αν γίνεται, όνομα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δηλαδή να γίνω star! Αμέσως λοιπόν από την πρώτη ημέρα άρχιζα και γνώριζα άτομα και με την ευγένεια και τη διπλωματία μου, τους εντυπωσίαζα. Ειδικά μέσα στην πρώτη βδομάδα είχα γνωρίσει περίπου 200 άτομα , ακόμη και αν φαίνεται απίστευτο και όλους τους έλεγα με το όνομά τους όταν τους χαιρετούσα. Ο χρόνος περνούσε, και αποφάσισα και να μπω σε φοιτητική παράταη στην οποία έδωσα τα πάντα. Ειλικρινά μέσω αυτής γνώρισα πάαααρα πολύ κόσμο . Κοπέλα δεν ήθελα να βρω διότι την έβλεπα ως εμπόδιο στην κοινωνικοποίησή μου. Με τα μαθήματα της σχολής ασχολιόμουν λίγο γιατί το μυαλό μου ήταν στα κοινωνικά. Το χαιρόμουν ιδιαιτέρως το να βλέπω σχεδόν όλους τους συμφοιτητές μου να με χαιρετούν. Με το που έμπαινα σεένα αμφιθέατρο ήταν σίγουρο ΄ότι όλοι θα με κοιτάξουν και με όσους συναντηθούν τα βλέμματά μας θα κλείσουμε το μάτι. Με το που ήρθε ο δεύτερος χρόνος , κλείστηκα μέσα μου διότι υπήρχαν κάποια πράγματα που με απασχολούσαν π.χ. διαφορές με την οικογένεια. Στη σχολή πατούσα αραιά. Αυτό όμως με έκανε να χάσω τις επαφές με το πρώτο έτος, να συμμετέχω λιγότερο με τη φοιτητική παράταξη και αρκετοί από τους συμφοιτητές μου να με έχουν ξεχάσει κάπως! Ειλικρινά αυτό με πείραζε πολύ. Ο καιρός περνούσε και τώρα που είμαι στο τέταρτο έτος νιώθω λύπη. Όντας στο τελευταίο εξάμηνο της σχολής κάνω έναν απολογισμό και βλέπω ότι 1. Δεν έκανα σχέση με καμία κοπέλα 2. Επιδόθηκα στο να γίνω κοινωνικά γνωστός. Όμως το αποτέλεσμα : κανείς (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δεν με ξέρει από μικρότερα έτη, ενώ από το δικό μου, με ελάχιστους πια μιλώ φιλικά. Πλέον με τους άλλους 400 πάψαμε να χαιρετιόμαστε όχι επειδή είμαστε θυμωμένοι αλλά απλά γιατί χαθήκαμε και ο χρόνος ψύχρανε τη σχέση. Εγώ χρωστώ κάποια μαθήματα και τώρα θα φύγω μάλλον από Ελλάδα για μεταπτυχιακό. Σκέφτομαι : καλά, και που γνώρισα τόσους , τι κατάλαβα; τώρα ήρθε η ώρα να χωριστούμε, να πάρει ο καθένας το δρόμο του, άλλοι θα παντρευτούν, άλλοι θα πάνε εξωτερικό.. Αισθάνομαι ότι ναι μεν ένιωσα σαν στάρ (γνωρίζοντας όλα τα ονόματα των συμφοιτητών μου και άλλα πολλά στοιχεία για αυτούς) όμως.. τελικά δεν κατάλαβα και τίποτα το ιδιαίτερο... Τώρα που το έψαξα κατέλληξα ότι ο βαθύτερος λόγος που γνώριζα τόσους πολλούς ήταν το ότι πίστευα ότι όσο το δυνατόν περισσότερους γνωρίζω τόσο μεγαλύτερες γνωριμίες θα έχω, και έτσι τόσο ευκολότερα θα βρω δουλειά. Δηλαδή το συναίσθημα μειονεξίας ότι εγώ δεν θα τα καταφέρω μόνος μου κρυβόταν πίσω από την υπερ-κοινωνικοποίηση. Τι σχόλιο έχετε να κάνετε, και πώς να ξεπεράσω αυτή την απογοήτευση; ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη ! Νομίζω πως τώρα που έχεις αντιληφθεί ότι το κυνήγι της αυτοεπιβεβαίωσης μέσω το starsystem δεν συμβάλλει στην ευτυχία του ανθρώπου , έχεις περισσότερες πιθανότητες να αναζητήσεις και να ικανοποιήσεις τις πραγματικές σου ανάγκες και όχι υποκατάστατα .



Γρηγόρης Νικολόπουλος    06/04/2006 08:05
Καλημέρα . Είμαι ενθουσιασμένος με τις απαντήσεις σας και αποφάσισα να ανοιχτώ σε εσάς. Είμαι 19 χρονών και γενικά αντιμετωπίζω πρόβλημα με την προσωπικότητά μου. Έχω εντοπίσει ότι η αιτία αυτού εστιάζεται στην ανατροφή όπου ο πατέρας μου γενικά δεν μου μιλούσε και ήταν γενικά απών από το σπίτι. Περισσότερο παρούσα ήταν η μητέρα μου, ενώ ο πατέρας μου γενικά είναι ένας εξαιρετικά υποχωρητικός άνθρωπος με πολύ πολύ πολύ «βλακώδες» χιούμορ. Έτσι, έγινα και εγώ. Ήμουν πολύ πειραχτήρι, και γενικά ένας τελείος ασταθής χαρακτήρας. Δενυπήρχε πρότυπο να «αντιγράψω» στην παιδική μου ηλικία και έτσι μεγάλωσα δίχως ένα πρότυπο. Ο πατέρας μου δεν μου στεκόταν, δεν μου μιλούσε και έτσι είχα αρκετά προβλήματα με τον εαυτό μου. Δεν ήξερα πώς να είμαι. Ταλαντευόμουν μεταξύ διαφορετικών χαρακτήρων, ήμουν ελάχιστα διεκδικητικός και σε ό,τι μου έλεγαν εγώ έλεγα «ναι». Επίσης κολάκευα πολύ, και γενικά θύμωνα πολύ αλλά ποτέ δεν το εξέφραζα. Πώς να αποκτήσω ένα πρότυπο άντρα από τη στιγμή που δεν έζησα τον πατέρα μου; πώς τελικά να γίνω ένας χαρακτήρας οργανωμένος και δομημένος;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γρήγορη ! Νομίζω ότι το κυριότερο εμπόδιο στην επίτευξη της ισορροπίας είναι οι ανασφάλειες μας , έτσι εάν καταφέρουμε να εντοπίσουμε τις αιτίες και να τις αποδεχθούμε , δεν θα χρειαστεί να πιέζουμε τον εαυτό μας για να μιμηθούμε κάποια άλλη , «πετυχημένη» συμπεριφορά .



φοιτητής νομικής    06/04/2006 07:16
Γιατρέ έχω απορία . Είπατε ότι η φροντίδα του εαυτού μας , δείχνει πόσο τον αγαπούμε. Φαντάζομαι εννοείτε όχι τις υπερβολές, σωστά; διότι εγώ έχω συμφοιτητές οι οποίοι έρχονται στη σχολή με σακάκι και μανικετόκουμπα ! Επίσης έχω συμφοιτήτριες που έρχονται με τακούνια ψηλά, φορέματα ποιότητας κτλ , και ειλικρινά η άποψή σας μεέβαλε σε σκέψεις : πραγματικά αυτά τα άτομα αγαπούν τον εαυτό τους ή καλύπτουν ανασφάλεια;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Φοιτητή Νομικής ! Κατά την άποψη μου η οποιαδήποτε υπερβολή ασκεί δυσλειτουργική επίδραση (όπως το φαγητό , που είναι απαραίτητο για επιβίωση , μετατρέπεται σε πρόβλημα σε περίπτωση υπερκατανάλωσης) . Όσο αφορά τους συμφοιτητές και συμφοιτήτριες σου , νομίζω ότι η ανάγκη τους να φαίνονται ξεχωριστοί μέσω της ενδυμασίας δεν είναι κατακριτέα διότι , σε φάσεις προσωπικής αναζήτησης και επαγγελματικής προόδου όλοι άνθρωποι προσπαθούν να προσελκύσουν θετική προσοχή .



Σωτήρης Κάπρου    05/04/2006 19:17
Συγχαρητήρια για την εργασία σας. Ειλικρινά θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με την τάση μου για ενδοβολή . Πολλές φορές όταν βλέπω μία προσωπικότητα η οποία αποσπά θετικά σχόλια, ή όταν κινείται με σχετική άνεση ανάμεσα στις κοπέλες , ή όταν είναι γενικά επιτυχημένη, τείνω να την ενδοβάλλω. Δηλαδή ταυτίζομαι μαζί της σε τέτοιο βαθμό, που αντιγράφω τις κινήσεις της, τον τρόπο βαδίσματος, τον τρόπο ομιλίας της, τον τρόπο στάσης της και γενικά επιδιώκω να την ξαναδώ από κοντά ξανά ώστε να διευρύνω το ρεπερτόριο των γνώσεών μου για αυτή την προσωπικότητα ώστε να ενισχύσω περισσότεορ την ενδοβολή αυτή. ΈΤσι πολλές φορές έχω ενδοβάλλει τον τραγουδιστή Αντώνη Ρέμο , τον τραγουδιστή Σάκη Ρουβά , κάποιους γνωστούς ή φίλους μου, και διάφορές άλλες προσωπικότητες. Τι με ωθεί λοιπόν σε αυτές τις κινήσεις; (εδώ να πω παρενθετικά ότι εν τέλλει όσο και αν τους αντιγράφω, τελικά δεν αντέχω και σταματώ την ενδοβολή)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Σωτήρη ! Υποθέτω πως η μειωμένη αυτοεκτίμηση , ο φόβος απόρριψης και η ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης σε ωθούν να αντιγράφεις «πετυχημένες» συμπεριφορές των διασημοτήτων , πιστεύοντας ότι η επιτυχία του οφείλεται σε συγκεκριμένη συμπεριφορά ή στάση .



ΜΑΡΙΑ17    04/04/2006 14:08
Κ.ΚΟΤΑΝΙΔΗ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ...ΕΙΜΑΙ 17ΕΤΩΝ Κ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΙΝΩ ΦΕΤΟΣ ΠΡΩΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ!ΓΕΝΙΚΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΖΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΕΧΩ ΑΡΚΕΤΑ ΚΕΝΑ ΤΩΡΑ..ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΧΩ ΑΓΧΩΘΕΙ ΚΑΠΩΣ...ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΙΩΘΩ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ...ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΟΥΝ...ΟΛΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ..ΔΕΝ ΞΕΡΩ...ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΩ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΛεΨΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΛΕΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΠΑΝΤΕΙΟΥ...ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΩΣ ΨΗΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΤΑΒΑΖΩ ΤΟΝ ΠΗΧΗ ΚΑΙ ΥΠΟΛΟΓΙΖΩ ΦΠΨ Η ΚΑΤΙ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ..Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ...ΟΛΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΜΕΝΑ...Κ ΕΓΩ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΛΕΩ''ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΣ?ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΟΣΕΣ 1000ΑΔΕΣ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΝ 100ΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ?ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΕΙΣ???ΜΕΤΑ ΤΙ?ΤΖΑΜΠΑ ΤΟΣΟΣ ΚΟΠΟΣ?ΤΟΣΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ?ΤΟΣΑ ΞΕΝΥΧΤΙΑ?Κ ΑΝ ΔΕΝ ΓΡΑΨΕΙΣ ΚΑΛΑ?''ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΚΟΥΩ...ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΝ...ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ Κ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ...ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΤΛΗΣΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ ΚΟΥΡΑΓΙΟ...ΝΑ ΣΥΝΝΕΧΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ...ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?(ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ)ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΩ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΜΑΡΙΑ17 ! Για να αποβάλλει κανείς το άγχος και να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση του είναι αναγκαίο , κατά την άποψη μου , να αποδεχθεί τον εαυτό του έτσι όπως είναι και να ξεπεράσει την ανάγκη τελειότητας δίνοντας στον εαυτό του το δικαίωμα να κάνει λάθη να τα αναγνωρίζει και να μαθαίνει από αυτά .



Πανεπιστημιακός - Φιλοσοφία    02/04/2006 15:28
Θα ήθελα να παρέμβω και να συνομιλίσω μαζί σας αναφέροντας κάποια πράγματα για την ερωτική έλξη και θα ήθελα να μου πείτε αν συμφωνούν με τις δικές σας αντιλήψεις. Διότι διάβασα οτι το ζήτημα ετέθη. H ερωτική έλξη εμφανίζεται λόγω του ενστίκτου αναπαραγωγής. Αλλά εμφανίζεται όντας χαλαρός και χωρίς να προσπαθώ να την ελέγξω με την λογική διότι είναι υποσυνείδητη διεργασία. Και αν αναρρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να νιώσω έλξη για έναν άνθρωπο που απλά διαφέρει σε ελάχιστα χαρακτηριστικά (στήθος,γεννητικά όργανα, κτλ) η απάντηση είναι στο να σκεφτώ πώςείναι δυνατόν να αισθανόμαστε τεράστια λαχτάρα για μια υγρή διαφανή ουσία που δεν είναι άλλη από το νερό. Όταν μείνουμε διψασμένοι κάνουμε πώς και πώς για νερό. Το νερό μετουσιώνεται στο μυαλό μας σε ζωή , και νιώθουμε μια ακαταμάχητη έλξη που αν το σκεφτούμε λογικά : τι όμορφο βλέπουμε στο νερό και αισθανόμαστε τόση έλξη; Είναι το ένστικτο διατροφής που τη δημιουργεί. Έτσι και με το φαγητό. Η αξία του να είμαστε χαλαροί και να μην παρεμβαίνουμε με τη λογική μας φαίνεται στο εξής παράδειγμα : Ακόμη και αν έχουμε μπροστά μας το πιο όμορφο φαγητό και είμαστε πεινασμένοι , τότε αν πιέσουμε τον εαυτό μας να το φάει (παρέμβαση της λογικής σε μια υποσυνε΄'ιδητη διεργασία) τότε μπορεί σαν αντίδραση το υποσυνείδητο να μας αποτρέψει από το να φάμε ! Έτσι ακριβώς και με το αντίθετο φύλο. Αν αφεθούμε χαλαροί, η έλξη θα δημιουργηθεί από μόνη της και αυθόρμητα θα αισθανθούμε την ανάγκη να πούμε «μου αρέσεις». Θα ήθελα τη γνώμη σας μιας και είστε περισσότερο ειδικός. Ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Πανεπιστημιακέ ! Θα ήθελα να προσθέσω στο σκεπτικό σου ότι στην φυσιολογική και ενστικτώδης ανάγκη προσέγγισης του αντίθετου φύλου , στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει υποσυνείδητη παρέμβαση των υποκειμενικών βιωμάτων , που έχουμε αποκτήσει κατά την ανατροφή και από τις προηγούμενες εμπειρίες μας .



Γεώργιος Ανδριτσάνος    01/04/2006 10:27
Καλή σας μέρα και καλό σας μήνα. Είμαι 20 ετών και θα σας αποκαλύψω κατι που ποτέ δεν αποκάλυψα. Σε όλη μου τη ζωή , δοκίμασα πάμπολλους χαρακτήρες. Προσπαθούσα να με προσδιορίσω ως προς τους άλλους ανθρώπους. Ο χαρακτήρας μου ήταν ασταθής και εξαρτιόταν από το άτομο που είχα απέναντί μου. Για παράδειγμα : Αν ο άλλος ήταν σοβαρός και λογικός εγώ έτεινα να τον πειράζω ενώ αν ήταν πειραχτήρι εγώ έτεινα να γίνομαι σοβαρός. Αυτή η αστάθεια χαρακτήρα με ταλάνιζε εσωτερικά και ήταν ψυχοφθόρα. Έτσι κρατήθηκα μακριά απο στενές σχέσεις (ερωτική, φιλική) και έτσι έγινα υπερ-κοινωνικός αλλά επιφανειακά φιλικός προς τους άλλους. Σπάνια ανοιγόμουν. Μόνος μου έκανα τεράστιες προσπάθειες να καθορίσω επιτέλους έναν χαρακτήρα , μια προσωπικότητα η οποία θα έχει ένα σταθερό ύφος προς όλους. Διότι βάδιζα στα τυφλά. Δεν ήξερα πώς να προσανατολίσω τον εαυτό μου σε σχέση με τους άλλους. Η αυτογνωσία προωθούνταν τόσο μέσω της μελέτης βιβλίων ψυχολογικών (διάβασα πάμπολλα), όσο και με τη μελέτη των λόγων σας όσο και με την κοινωνικοποίηση. Κάθε κοινωνική συναλλαγή με τροφοδοτούσε με πολύτιμα συμπεράσματα. Διαρκώς η σκέψη μου ήταν στην ψυχολογία μου. Καθημερινά δύο και τρείς ώρες σκεφ΄τομουν τη συμπεριφορά μου. Και αυτό γινόταν από μόνο του. Δεν προσπαθούσα να τη σκεφτώ αλλά σαν μια εσωτερική ανάγκη, σκέψεις για τη συμπεριφορά μου εμφανίζονταν αυτόμάτως στο μυαλό μου. Προσπαθούσα να είμαι χαμογελαστός, ειλικρινής, διπλωμάτης κτλ. Προσπαθούσα να εκτοπίσω την αστάθεια του χαρακτήρα και να εγκαθιδρύσω σταθερότητα. Εκανα φοβερούς ψυχικούς αγώνες, και μακροχρόνιους. Η βελτίωση ήταν σταθερή, μιας και η σχέση μου με τους άλλους βελτιωνόταν και ήμουν εξαιρετικά αγαπητός με τον καιρό. Ωστόσο έπειτα από πάμπολλες αλλαγές χαρακτήρα (διότι ποτέ δεν ήξερα ποιός είναι ο πραγματικός χαρακτήρας μου) όπως για παράδειγμα : χαρακτήρας παιχνιδιάρης, χαρακτήρας υπο-εγωισμού, χαρακτήρας μιλιταριστής και φωνακλάς, κτλ τελικά άρχισα να καταλλήγω στο ποιός είμαι. πιστεύω λοιπόν τελικά, ότι το μυστικό της σταθερότητας του χαρακτήρα εδράζεται στο πώς βλέπω τον εαυτό μου σε σχέση με κάθε γνωστό μου κ γενικά με κάθε άνθρωπο. Αν π.χ. απέναντι στην κοπέλα μου με βλέπω ως φιλόσοφο , τότε απέναντί της θα έχω σοβαρή συμπεριφορά, βαρύγδουπο λόγο, απόμακρος κτλ , αν με βλέπω απέναντι στην μητέρα μου ως το μαύρο πρόβατο της οικογένειας τότε η συμπεριφορά μου απέναντί της μπορεί να είναι ενισχυτική μιας κακής συμπεριφοράς ενώ αν με βλέπω ως ένα ευγενικό παιδί, τότε η συμπεριφορά μου θα βγάζει ευγένεια και καλοσύνη. Συνεπώς είμαστε όπως βλέπουμε τον εαυτό μας , σωστά; Αν καταφέρουμε λοιπόν να βλέπουμε τον εαυτό μας ως προς κάθε πρόσωπο με το οποίο συναλλασσόμαστε κοινωνικά, με τον ίδιο τρόπο τότε ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ (ίδιο ύφος απέναντι προς όλους). Σωστά; Το θέμα είναι λοιπόν πώς θα βλέπουμε τον εαυτό μας. Εδώ η απάντηση εξατομικεύεται νομίζω για τον καθένα. Ο πραγματικός μας χαρακτήρας βρίσκεται στα παιδικά μας χρόνια. Προσωπικά λοιπόν, εγώ πλέον βλέπω τον εαυτό μου ως προς τους άλλους, ως ο απλός Γιωργάκης, ο ταπεινός, ο συναισθηματικός, αυτός που θέλει να τον αγαπούν οι άλλοι και όχι να τον θαυμάζουν , ως ο πολύ απλός άνθρωπος χωρίς ανάγκη να δείχνει ότι υπερέχει, που είναι συναισθηματικά χαμογελαστός με ανοικτό βλέμμα, χωρίς φωνές ,αλλά με γλυκύτητα. Για καλύτερη προσέγγιση ανακάλυψα ότι το ύφος μας εξαρτάται από τη συμπεριφορά που ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ να προκαλέσουμε στους γύρω μας , διότι η συμπεριφορά των άλλων είναι συνάρτηση της δικής μας συμπεριφοράς απέναντί τους. Έτσι, εγώ θέλω οι άλλοι να με αγαπήσουν, να με πουν Γιωργάκη, να κάνουν ειλικρινή συναισθηματική συζήτηση μαζί μου και αυτό θα το πετύχω κοιτάζοντάς τους με βλέμμα συναισθηματικό, όντας χαλαρός, χαμογελαστός , χωρίς ειρωνεία και χωρίς χιούμορ. Χαμογελαστός, όπου το βλέμμα μου θα ακτινοβολεί συναίσθημα . Αν τώρα έχει συμβεί ένα γεγονός που με έχει αναστατώσει , τότε και πάλι όμως το συναίσθημα ότι θέλω να προκαλώ την αγάπη από τους γύρω μου θα υπάρχει. Έτσι η συμπεριφορά μου θα διαμορφωθεί ανάλογα, και έτσι για κάθε περίσταση θα επιτυγχάνεται ο χαρακτήρας μου. Αυτή νομίζω είναι και η οριστική λύση στις αναζητήσεις μου... Εσείς τι λέτε;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιώργο ! Κατά την άποψη μου πραγματικά δυνατός και θαρραλέος είναι αυτός , που δεν φοβάται να παραδεχθεί τις αδυναμίες του , μόνο τότε δεν χρειάζεται να κάνει επιπρόσθετες προσπάθειες για την αντιμετώπιση τους .



Μένιος Ηλιάδης    31/03/2006 03:40
Χαίρεται. Είμαι 23 χρονών και έπειτα από τεράστιους ψυχικούς αγώνες ξεπέρασα τις ανασφάλειες που είχα και είμαι στην φάση του να δημιουργήσω μία σχέση. Ωστόσο η προοπτική της σχέσης μου προκαλεί δέος δηλαδή κατά κάποιο τρόπο ένα μεγάλο ερωτηματικό για το πώς θα είναι. Αυτό τι δείχνει;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μένιο ! Νομίζω πως η νοητική προοπτική κάποιας κατάστασης έχει άμεση σχέση με τις προηγούμενες εμπειρίες και τα αρχικά βιώματα της ζωής μας .



Στεφανος    28/03/2006 15:47
Γεια σας και συγχαρητήρια για το site. Είμαι 24 ετών και εδώ και 3 χρόνια βρίσκομαι σε βαριά κατάθλιψη μετά από μία πολύ επεισοδιακή σχέση. Μπαίνοντας σε αυτή τη κατάσταση άρχισα ψυχοθεραπεία όπως και πήρα για 18 μήνες φάρμακα (Seroxat + Efexor XR). Σημειώστε ότι είχα από μικρός μία προδιάθεση προς κατάθληψη. Είχα έντονους ψυχαναγκασμούς, φοβίες, πανικούς, και άλλα. Τα περισσότερα από αυτά έχουν φύγει κατά ένα μεγάλο ποσοστό, δυστυχώς υπάρχουν αρκετά συμπτώματα που δεν έχουν αποχωρήσει. Νιώθω ότι δεν μπορώ να αντλήσω ευχαρίστηση από απολύτως τίποτα, ούτε καν πράγματα που μου άρεσαν πριν μπω στην κατάσταση αυτή. Όλα μου φαίνονται μαύρα, κρύα, άχρωμα, ιδιαίτερα τη διάρκεια της νύχτας Έχω γενικότερη έλλειψη ενέργειας, κουράζομαι εύκολα, δεν έχω όρεξη για τίποτα, με κουράζουν σχεδόν τα πάντα. Και το χειρότερο, νιώθω τον εαυτό μου σαν 3ο πρόσωπο, δεν έχω την παραμικρή επαφή με τα αισθήματά μου με τον εαυτό μου, νιώθω σαν να είμαι σε ταινία, η κοιμισμένος. Αυτό κορυφώνεται τα βράδια, και αποχωρεί λίγο όταν ξυπνάω το πρωί, ή όταν βγαίνω κάνω ένα μπάνιο (για λίγα λεπτά). Σε αυτή τη διάρκεια αυτών των 3ων χρόνων η ζωή μου ήταν ανά περιόδους καλή, και κακή. Παρόλα αυτά, δεν νιώθω ότι οι καταστάσεις επηρέασαν θετικά στη κατάστασή μου. Αντιλαμβάνομαι τη κατάσταση μου σαν παθολογική. Οποιαδήποτε βοήθεία είναι δεκτή. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Στέφανε ! Έχεις αναζητήσει την αιτία της έλλειψης αγάπης προς τον εαυτό σου ;



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡ.    27/03/2006 15:57
ΚΥΡΙΕ ΚΟΤΑΝΙΔΗ, ΕΙΜΑΙ ΩΡΑΙΟ ΠΑΙΔΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΑΡΡΟΣ ΓΕΝΙΚΑ. ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΠΕΛΕΣ, ΕΙΜΑΙ ΜΗ-ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΛΛΗΓΩ ΝΑ ΤΙΣ ΕΧΩ ΣΑΝ ΦΙΛΕΣ... ΔΗΛΑΔΗ ΕΝΩ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΩ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΤΑΛΛΗΓΩ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΩ ΣΑΝ ΦΙΛΗ... ΔΕΝ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΕΣΩ ΕΡΩΤΙΚΑ ΓΑΜΩΤΟ.. ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ , ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΘΑΡΡΟΣ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ - ΑΝΤΡΙΛΙΚΙ. ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ GAY . ΕΙΜΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΑΝΤΡΑΣ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΙ ΕΥΚΟΛΑ. KAI EΤΣΙ , ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΩ ΜΕ ΕΙΡΩΝΕΙΑ, Ή ΥΠΟΣΚΑΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΠΙΣΟΠΛΑΤΑ. ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΧΑΤΕ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΟΣ, ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΛΥΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ; ΚΑΙ ΠΏΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΗ - ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΙΕΣΤΙΚΟΣ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη ! Νομίζω ότι εάν καταφέρεις να αποδεχθείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι θα είσαι σε θέση να αντιμετωπίσεις τον φόβο απόρριψης και αποτυχίας .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>