ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 1140 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Ξένια    01/02/2007 22:41
Είναι πιθανό να γίνεται κάποιος έντονα αυτοκαταστροφικός με ακραίες συμπεριφορές, μόνο και μόνο για να προκαλέσει αυτό που ονομάζετε "αρνητική προσοχή"; Επίσης είναι δυνατόν να πείθει τον εαυτό του για πόνο και δυστυχία και να τα εκδηλώνει επισοδειακά για να κερδίσει την εύνοια, ερωτική ή μή; Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ξένια ! Αυτά που περιγράφεις , είναι χαρακτηριστικά , κατά την άποψη μου , για τις προσπάθειες προσέλκυσης της προσοχής .



Aναστασία Δαμουλή    31/01/2007 23:03
Αγαπητέ κ. Κοτανίδη. Έχω ένα παιδικό φίλο ο οποίος έχει μεγαλώσει άσχημα (ο πατέρας του έπασχε από σχιζοφρένεια). Τον ξέρω από παιδί και κοντεύουμε τα 40. Είχαμε χαθεί μερικά χρόνια και, ενώ περίμενα πως η εξέλιξή του θα ήταν θεαματική αφού ήταν ο άριστος μαθητής του σχολείου, συνάντησα έναν άνθρωπο σχεδόν άνεργο, αντικοινωνικό, μπλοκαρισμένο, με υποκατάστατα, με απίστευτη ρητορεία έχοντας πάντα "απαντήσεις" οι οποίες όμως δεν είναι λειτουργικές και δεν του εξασφαλίζουν την κάλυψη των πραγματικών του αναγκών με αποτέλεσμα να μου εκμυστηρευτεί -και να το διαπιστώσω κι εγώ- πως είναι βαθιά δυστυχισμένος. Μέχρι πρόσφατα, μου απαντούσε αρνητικά στις προτροπές μου για ψυχανάλυση. Όμως, σιγά-σιγά, αρχίζει να μου λέει πως τελικά θα χρειαστεί βοήθεια. Δεν προσπάθησα να τον βοηθήσω με εξηγήσεις (πέραν του να του προτείνω να δει κάποιον ειδικό) επειδή δεν είναι η επαγγελματική ειδικότητά μου αυτή και επίσης η γνώμη μου είναι οτι χρειάζεται εξειδικευμένη στήριξη. Όταν η απόφαση ωριμάσει μέσα του, έχω σκοπό να του δώσω τα στοιχεία σας για web συνεδρίες -επειδή μένουμε σε νησί-, αλλά μόνο όταν θα το αποφασίσει ο ίδιος. Οι ερωτήσεις μου είναι οι εξής: 1. ο άνθρωπος μπορεί να επανατοποθετηθεί στα 38 ή είναι αργά? 2. η εξυπνάδα σε έναν άνθρωπο σε σχέση με τις γνώσεις του ορίζεται, ή εξυπνάδα είναι να κατορθώνεις να λύνεις τις εσωτερικές συγκρούσεις? 3. κάνω καλά που πιστεύω πως η συμπεριφορά μου απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό, στους άλλους ανθρώπους και στον τρόπο που διεκδικώ τη ζωή μου και αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα ίσως να είναι η καλύτερη βοήθεια σ αυτόν -αν θα το δει ως παράδειγμα- ή πρέπει να κάνω κάτι περισσότερο? 4. κάνω καλά που δεν αναλώνομαι σε συζητήσεις για το πρόβλημά του και τον αφήνω αβοήθητο για να βρει μόνος του τη λύση, ή είναι αναγκαίο να βρω την υπομονή και τη θέληση να του συστήσω το δικό μου τρόπο σκέψης, ο οποίος μου εξασφαλίζει καθαρότερη αντίληψη της πραγματικότητας και εαυτό με λιγότερες συγκρούσεις? Μαθαίνει ο άνθρωπος με τη διδαχή ή με το παράδειγμα? Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την επίλυση των αποριών μου.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Αναστασία ! Το γεγονός , που εμείς προτιμούμαι να πιστεύουμε στα πράγματα τα οποία έχουν θέση στην πραγματικότητα σημαίνει ότι το παράδειγμα είναι ο καλύτερος τρόπος να δείξουμε την αποτελεσματικότητα των αντιλήψεων . Όσο αφορά το «αβοήθητο» γνωρίζεις κανένα ενήλικα οποίος , βασίζεται στην πρόσφορα των άλλων και προοδεύει στη ζωή του ;



Οδυσσέας    24/01/2007 07:58
Αγαπητέ κύριε Κοτανίδη, Συγχαρητήρια για την προσπάθεια που κάνετε. Καθημερινά βιώνω ένα πρόβλημα διαχείρισης χρόνου. Συνεχώς αναλαμβάνω πρωτοβουλίες και ευθύνες που δεν μου αναλογούν γιατι απλώς είμαι εκείνος που δεν θα πει όχι η που δεν θα θέλει να δυσαρεστήσει τον άλλο. Στον ελεύθερο χρόνο που μου απομένει...τον καταναλώνω στον να ξεκουράζομαι ή να κάνω πράγματα που δεν θέλουν σκέψη και όχι στο να εκπληρώνωνω τις υποχρεώσεις μου, πράγματα που αφορούν δηλαδή εμένα και την επαγγελματική μου ανέλιξη. Με αποτέλεσμα πάντα να τρέχω την τελευταία στιγμή να προλαβαίνω τις προθεσμίες και μερικές φορές να μην τις προλαβαίνω ή όταν γίνεται να τις αναβάλλω πάντα το κάνω...ποτέ δεν κάνω κάτι στην ώρα του ειδικά εάν ξέρω ότι παίρνει αναβολή...πως μπορώ να λύσω αυτό το πρόβλημα γιατρέ μου? που με ταλανίζει από τα παιδικά μου χρόνια? από μικρός άκουγα...θέλει σύστημα...θέλει προγραμματισμό...εγώ συμφωνούσα...αλλά πάντα η ζωή μου ήταν χωρίς πρόγραμμα....να φανταστείτε ένα απλό ραντεβού δίνω...και το αφήνω και αυτό τελευταία στιγμή...εάν είναι με γυναίκα πηγαίνω πέντε λεπτά αργότερα...τουλάχιστον...ποτέ δεν είμαι εκεί ακριβώς..Ζητώ συγνώμη εάν σας κούρασα, απλά τυχαίνει να είμαι σήμερα αντιμέτωπος με μία υπέρβαση προθεσμίας μιας επαγγελαματικής προσωπικής υποχρέωσης που είχα και νιώθω απελπισμένος και απογοητευμένος με τον εαυτό μου για αυτό. Θα ήθελα τη συμβουλή σας. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την πολύτιμη βοήθεια σας. Ξέρω ότι με συμβουλές δεν λύνεται τίποτα αλλά με πράξεις...εκεί χωλαίνουμε...

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Οδυσσέα ! Μήπως έφτασε η στιγμή να καταλάβεις ότι δεν μπορείς να είσαι πάντα αρεστός σε όλους , θυσιάζοντας τις πραγματικές σου ανάγκες στην προσπάθεια κάλυψης της ανασφάλειας αποδοχής και αναγνώρισης ;



ταξιάρχης αποστόλης    23/01/2007 14:13
Καταρχήν κ. Κοτανίδη εγώ σας θεωρώ πρώτα φιλόσοφο, έπειτα κέντρο της ψυχής μας και μετά ψυχίατρο-θεραπευτή. Έτσι η ερώτηση που θα σας κάνω αφορά κάτι θεωρητικό. Ως γνωστόν οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές προσωπικότητες, λόγω διαφορετικών εμπειριών που έζησαν. Η ωρίμανση τους κάνει να αντιλαμβάνονται αντικειμενικά την πραγματικότητα. Παρόλο που η συμπεριφορά τους ωριμάζει, στην πραγματικότητα δεν ταυτίζεται μεταξύ τους. Δηλαδή όλοι οι ώριμοι άνθρωποι της Γης δεν έχουν ίδια συμπεριφορά - σε μία κατάσταση θα αντιδρούσαν πιθανότατα με διαφορετικούς τρόπους, για ένα θέμα επικαιρότητας μπορεί να είχαν πιθανότατα διαφορερικές απόψεις. Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα : Πώς από τη στιγμή που η ωρίμανση τους κάνει να έχουν ίδιες αντιλήψεις , δεν τους κάνει να έχουν και ίδια συμπεριφορά , δεδομενου οτι η συμπεριφορα ειναι η εξωτερικευση των αντιληψεων ; Εστω 2 πελατες δικοι σας οι οποιοι ωριμανσαν υιοθετωντας τις ωριμες αντιληψεις σας. Για πιο λογο δεν παρουσιαζουν ιδια συμπεριφορα δεδομενου οτι η συμπεριφορα βασιζεται στις αντιληψεις που εχουμε υιοθετησει;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Αποστόλη ! Η ωρίμανση δεν είναι αντιγραφή των αντιλήψεων , αλλά η ικανότητα της αντικειμενικής αντίληψης της πραγματικότητας , η οποία εξατομικεύεται σύμφωνα με τον βαθμό των ανασφαλειών του καθενός .



Μαριάντα και Νάνσυ    22/01/2007 14:23
Κύριε Κοτανίδη μας είστε η συντροφιά μας στη δουλειά. Όποτε κάνουμε διάλειμμα σας μελετάμε.΄Στο παρελθόν ένιωθα μειονεκτικά σεπ άραπ ολλά θέματα . Κάνω αυτογνωσία και έχω βρει ότι ευθυνόταν η στάση της οικογένειας και άλλα πολλά. Η αυτογνωσία προχωράει. Οπως ειπατε θα με κανει να αλλαξω οπτικη γωνια αλλαζοντας το θυμο σε αγαπη και κατανοηση (για τους γονεις). Στη συνεχεια η μειονεξια για να φυγει χρειαζεται εμπρακτη αποδειξη ; δηλαδη ενιωθα μειονεξια για εμφανιση και δεν εβρισκα συντροφο. Τωραπ ου κατανοησα οτι δεν εφταιγε η εμφανιση αλλα η ιδια η μειονεκτικη συμπεριφορα, χρειαζεται να γινω ενεργητικη και να προσπαθησω να βρω συντροφο ωστε εμπρακτα να δω οτι ειμα ικανη;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαριάντα ! Θεωρώ ότι όταν πραγματοποιηθεί η αποδοχή της αλλαγής της αντίληψης , δεν απαιτούνται ιδιαίτερες προσπαθείς για την επίτευξη των αναγκών μας διότι λύνονται αυτόματα οι κατασταλτικοί παράγοντες που μας εμπόδιζαν στο παρελθόν .



Τήλωρος    21/01/2007 06:07
Αφήνω τα ευγενικά λόγια και προχωράω απευθείας στην ερώτηση μου . Αρκετά συχνά σε μία συζήτηση ,μιλάω ακατάπαυστα με συνειρμούς που αρκετές φορές αδυνατούν να κατανοήσουν οι συνομιλητές μου .Διάβασα στην ιστοσελίδα σας σχετικά με την Ιδεοφυγή . Είναι αυτό μία τέτοια περίπτωση; Το εν λόγω φαινόμενο χρήζει κάποιας ιδιαίτερης φροντίδας; Να αναφέρω επίσης ότι είμαι ένα αρκετά κοινωνικό άτομο το οποίο οι υπόλοιποι συνομιλητές βρίσκουν ευχάριστο (τουλάχιστον απο ότι μπορώ να κρίνω) και αρκετές φορές διασκεδάζουν με την τάση μου αυτή. Ευχαριστώ προκαταβολικά για κάθε απάντηση

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Τήλωρε ! Εάν το φαινόμενο που περιγράφεις δεν εμποδίζει την καθημερινή ομαλή λειτουργία σου , ποιος θα είναι ο λόγος για κάποια παρέμβαση ;



Μάκης Σεραφείμ    21/01/2007 02:03
Κ. Κοτανίδη, έχω καταλάβει ότι έχω ένα σύμπλεγμα μειονεξίας στη ζωή μου, έχω καταλάβει τις αιτίες ότι η έλλειψη οικογενειακής ζεστασιάς με έκανε να νιώθω μειονεκτικά, έχω καταλάβει πολλά . Γίνεται , υπάρχει η δυνατότητα να σβηστούν οριστικά από μέσα μου όλες αυτές οι αναμνήσεις , ή το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μειώσω την έντασή τους ; (πάντα με την ωρίμανση). Είναι δηλαδή δυνατόν να διαγράψουμε οριστικά από το μυαλό μας σκέψεις και αναμνήσεις που μας πίκραναν και μας πλήγωσαν ή το μόνο που μπροούμε να κάνουμε ειναι να μειωσουμε την ενταση τους ως δυσαρεστα συναισθηματα ; Σας ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μάκη ! Κατά την άποψη μου , η διαδικασία της αυτογνωσίας και γνώσης γενικά δεν «σβήνει» τις αναμνήσεις αλλά αλλάζει την οπτική γωνία της αντίληψης μας , επιτρέποντας την αλλαγή του θυμού σε αγάπη και κατανόηση .



Διονύσης Λαγόπουλος    21/01/2007 01:50
Γειά σας Κύριε Κοτανίδη, και το κύριε το λέω με Κ κεφαλαίο . Γιατί είστε Κύριος και έχετε μεταβάλλει το ίντερνετ σε πιο ώριμο , όπως και τα μυαλά μας! Έχω σχέση με μία πολύ όμορφη γυναίκα και σκεφτόμαστε να παντρευτούμε. Είχα με πολλούς φίλους μου μία συζήτηση για το γάμο και φυσικά είναι πολύ γνωστό ότι με το γάμο πολλές γυναίκες επηρεαζόμενες από το μητρικό ένστικτο παύουν να ενδιαφερονται τοσο για την εμφανιση τους, μπορει να παρουν καποια κιλα παραπανω, μπορει να μην περιποιουνται τα νυχια τους και ολα τα αλλα θυληκα τους χαρακτηριστικα κτλ. Αυτό είναι αναμενόμενο σε κάθε γάμο και αν ο άντρας της δείχνει αγάπη θα ξεπεράσει το ατάδιο αυτό και θα συνεχίσει να προσέχει την εμφάνισή της; διότι οι περισσότεροι άντρες αρχίζουν και της κάνουν παρατηρήσεις προξενώντας ενοχές στην γυναίκα τους ή την συγκρίνουν με τον εαυτό τους. Τι έχετε να πείτε και από την δική σας προσωπική εμπειρία ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Διονύση ! Όταν κάποιος προκαλεί το πραγματικό ενδιαφέρον εσύ αμελείς τον εαυτό σου ;



Δημητρέλλης Πάνος    20/01/2007 10:03
Κύριε Κοτανίδη έχω εκπλαγεί με την γαλήνη που αποπνέουν τα λόγια σας. Μακράν το σημαντικότερο έργο που έχει επιτελεσθεί ποτέ στην ελληνική κοινωνία είναι το δικό σας έργο! Θέλω να αναφερθώ στην αγάπη και στον έρωτα. Λένε ότι τα δύο αυτά συναισθήματα είναι στην ουσία η έκφραση της ανάγκης μας για αναπαραγωγή του είδους, αλλά με παραλλαγές που οφείλονται στην νοητική ανάπτυξη προιόν της εξέλιξης τόσων χιλιάδων ετών. Ωστόσο ενώ στο παρελθόν έψαχνα μόνο για σεξ (ίσως να ήταν λόγω φόβου δέσμευσης και ανασφαλειών) , τώρα που έχω ωριμάσει ψάχνω για αγάπη. Νιώθω έντονη την ανάγκη να αγαπηθώ, να γίνω αποδεκτός από μία κοπέλα, να την αγκαλιάζω, να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας κτλ. Η ανάγκη για σεξ, μπροστά στην ανάγκη μου να αγαπηθώ, να με κατανοούν (κάτι που δεν έζησα στην οικογένειά μου) , να περνάμε όμορφα χωρίς υπονοούμενα, χωρίς μπιχτές, κτλ, είναι πολύ πολύ μικρότερη. Ενω η αναγκη για σεξ εξελικτικα ερμηνευεται ως αναγκη αναπαραγωγης, αυτο το αίσθημα, η αγάπη, πώς ερμηνεύεται ; γιατί η εξέλιξη μας την έχει δώσει; (έχετε γράψει ότι η αγάπη είναι η εκτίμηση που προκύπτει απο την ικανοποίηση των αναγκών μας- όμως οι συναισθηματικες ανάγκες της αποδοχής, κατανόησης κτλ πώς ερμηνεύονται εξελικτικα; δηλαδη γιατι μας τις εδωσε η φυση; εξυπηρετουν την αναγκη για αναπαραγωγη;)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Πάνο ! Πιστεύω πως εξελεγκτικά η ανάγκη της αγάπης οφείλεται στην ανάγκη για την φροντίδα από την μικρή ηλικία όταν όλα τα ζωντανά πλάσματα είναι αβοήθητα χωρίς την στοργή των γονιών και η ανάγκη αυτή παρουσιάζεται σε κάθε περίπτωση όταν απαιτείται υποστήριξη κάποιας σχέσης για την επίτευξη της ικανοποίησης των αναγκών μας .



Ερευνητης    18/01/2007 22:47
Γειά σας γιατρέ. Σκεφτομουν ολη μερα σημερα καποια πραγματα, και μεσω ερωταπαντησεων κατελληξα σε καποια δεδομενα. Θα καταγράψω το σκεπτικό μου μέσα απο ερωταπαντήσεις και θα ήθελα να πείτε μία άποψη επι αυτού. Γνωρίζω αρκετά καλά την ιστορία , και εσείς ως εμπειρο ματι και γνωστης τεχνικων αντιληψης πραγματικοτητας, πώς πιστεύετε ότι γίνονται οι αλλαγές σε μία κοινωνία οταν παρατηρειται οτι το συγκεκριμενο μοντελο λειτουργιας της δεν ειναι αποδοτικο ; απο την γνωση σας , οι πορειες, οι διαμαρτυριες και οι επαναστάσεις (για την κατάλληψη της εξουσιας του χρηματοδοτη, ωστε αυτος να επιβαλλει τις αλλαγες που κρινει οτι η κοινωνια χρειαζεται) ώθησαν σε αλλαγές ; ή μονο εναποκειται η αλλαγη προς το καλυτερο , στην γενικοτερη ωριμανση του πληθυσμου ; η γενικοτερη ωριμανση του πληθυσμου ομως πως γινεται ; μεσω εκπαιδευσης ή μεσω αυτογνωσίας ; μαλλον μεσω αυτογνωσιας γιατι αν ηταν μονο η εκπαιδευση τοτε ολοι οι πανεπιστημιακοι και μορφωμενοι θα ηταν και ωριμοι. Αρα καταλληγουμε στο οτι γινεται μονο μεσω αυτογνωσιας. Και πως επιτυγχάνεται η αυτογνωσία; βάσει της άποψής σας μονο με ψυχοθεραπεία. Αρα , εσείς θα συστήνατε κατα καποιο τροπο η ψυχοθεραπεια να ειναι υποχρεωτικο σαν μαθημα μαλιστα στο σχολειο. Διοτι μονο μεσω αυτης ανακαλυπτουμε τον εαυτο μας. Αν ολα αυτα ισχυουν (οπως ειδατε απαντω εγω στις ιδιες μου τις ερωτησεις με τροπο που υποθετω οτι θα απαντουσατε εσεις και καθε ψυχιατρος σε μενα), τοτε εχω μια μεγαλη απορια. Τοσο απαραιτητοι πια ειναι οι ψυχολογοι; Γιατι θα μου πειτε οτι ενας ανθρωπος που εχει αποκτησει ωριμες αντιληψεις απο την οικογενεια του τοτε δεν θα εχει αναγκη κανενος ειδικου. Ομως , μου ειναι αδυνατο να φανταστω ανθρωπο που να εχει τις δικες σας αντιληψεις χωρις να εχει συμβουλευτει ψυχολογο. Ας πω ενα παραδειγμα (τοσα υπαρχουν). Πχ η αποψη που γραψατε χτες νομιζω προς την Ελη, οτι οι γυναικες μπερδευονται μεταξυ της επιλογης ενος αντρα στην παιδικη του πλευρα, και ενος στην γυναικεια του , πιστευω οτι ειναι γνωση που κατακτησατε μεσα απο τις σπουδες σας ως ψυχιατρος (δηλαδη μετα απο εκπαιδευση και μορφωση) χωρις απαραιτητα να εννοω οτι σας το διδαξαν στο πανεπιστημιο αλλα απλα γνωση αποκτημενη απο την ψυχοθεραπεια που και εσεις ακολουθησατε καποτε. Αυτο ειναι υποθεση που κανω. Η μονη απαντηση που μπορω να δωσω εδω ειναι οτι οι γονεις δεν χρειαζεται να κανουν πολλα για τα παιδια τους , απλα να τους δινουν αγαπη , προσοχη και ελευθερια. Δηλαδη πολυ ελευθερια, αγαπη και προσοχη (κατι που ενστικτωδως δινεται) . Αυτο οκ δεν θελει καποια ψυχολογικη γνωση. Ετσι τα παιδια θα γινουν ισορροπημενα και αυτοματως θα ικανοποιουν τον εαυτο τους χωρις συνειδητες προσπαθειες για ευρεση τροφης / σχεσης κτλ . Η εκπαιδευση απλα θα τους δωσει την ικανοτητα να εκφραζουν τις πραξεις τους - δεν θα καθορισει τις πραξεις τους! Συνεπως μονο αυτη την περιπτωση μπορω να φανταστω οπου δεν χρειαζονται οι ειδικοι. Πανω στο σκεπτικο μου συμφωνειται ; (δινω εγω απαντησεις στις ερωτησεις μου)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Ερευνητή ! Η ωριμότητα , κατά την αντίληψη μου , σημαίνει – αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας , ο βαθμός της οποίας εξαρτάται από τον βαθμό με τον οποίο μας επηρεάζουν ανασφάλειες , επομένως , όσο περισσότερη ελευθερία , αγάπη , προσοχή και αποδοχή έχουμε εισπράξει στην παιδική μας ηλικία , τόσο λιγότερες ανασφάλειες θα έχουμε και τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες της εκλογίκευσης και αντικειμενικότερης αντίληψης .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>