ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 969 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


φοιτητής νομικής    06/04/2006 07:16
Γιατρέ έχω απορία . Είπατε ότι η φροντίδα του εαυτού μας , δείχνει πόσο τον αγαπούμε. Φαντάζομαι εννοείτε όχι τις υπερβολές, σωστά; διότι εγώ έχω συμφοιτητές οι οποίοι έρχονται στη σχολή με σακάκι και μανικετόκουμπα ! Επίσης έχω συμφοιτήτριες που έρχονται με τακούνια ψηλά, φορέματα ποιότητας κτλ , και ειλικρινά η άποψή σας μεέβαλε σε σκέψεις : πραγματικά αυτά τα άτομα αγαπούν τον εαυτό τους ή καλύπτουν ανασφάλεια;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Φοιτητή Νομικής ! Κατά την άποψη μου η οποιαδήποτε υπερβολή ασκεί δυσλειτουργική επίδραση (όπως το φαγητό , που είναι απαραίτητο για επιβίωση , μετατρέπεται σε πρόβλημα σε περίπτωση υπερκατανάλωσης) . Όσο αφορά τους συμφοιτητές και συμφοιτήτριες σου , νομίζω ότι η ανάγκη τους να φαίνονται ξεχωριστοί μέσω της ενδυμασίας δεν είναι κατακριτέα διότι , σε φάσεις προσωπικής αναζήτησης και επαγγελματικής προόδου όλοι άνθρωποι προσπαθούν να προσελκύσουν θετική προσοχή .



Σωτήρης Κάπρου    05/04/2006 19:17
Συγχαρητήρια για την εργασία σας. Ειλικρινά θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με την τάση μου για ενδοβολή . Πολλές φορές όταν βλέπω μία προσωπικότητα η οποία αποσπά θετικά σχόλια, ή όταν κινείται με σχετική άνεση ανάμεσα στις κοπέλες , ή όταν είναι γενικά επιτυχημένη, τείνω να την ενδοβάλλω. Δηλαδή ταυτίζομαι μαζί της σε τέτοιο βαθμό, που αντιγράφω τις κινήσεις της, τον τρόπο βαδίσματος, τον τρόπο ομιλίας της, τον τρόπο στάσης της και γενικά επιδιώκω να την ξαναδώ από κοντά ξανά ώστε να διευρύνω το ρεπερτόριο των γνώσεών μου για αυτή την προσωπικότητα ώστε να ενισχύσω περισσότεορ την ενδοβολή αυτή. ΈΤσι πολλές φορές έχω ενδοβάλλει τον τραγουδιστή Αντώνη Ρέμο , τον τραγουδιστή Σάκη Ρουβά , κάποιους γνωστούς ή φίλους μου, και διάφορές άλλες προσωπικότητες. Τι με ωθεί λοιπόν σε αυτές τις κινήσεις; (εδώ να πω παρενθετικά ότι εν τέλλει όσο και αν τους αντιγράφω, τελικά δεν αντέχω και σταματώ την ενδοβολή)

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Σωτήρη ! Υποθέτω πως η μειωμένη αυτοεκτίμηση , ο φόβος απόρριψης και η ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης σε ωθούν να αντιγράφεις «πετυχημένες» συμπεριφορές των διασημοτήτων , πιστεύοντας ότι η επιτυχία του οφείλεται σε συγκεκριμένη συμπεριφορά ή στάση .



ΜΑΡΙΑ17    04/04/2006 14:08
Κ.ΚΟΤΑΝΙΔΗ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ...ΕΙΜΑΙ 17ΕΤΩΝ Κ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΙΝΩ ΦΕΤΟΣ ΠΡΩΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ!ΓΕΝΙΚΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΖΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΕΧΩ ΑΡΚΕΤΑ ΚΕΝΑ ΤΩΡΑ..ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΧΩ ΑΓΧΩΘΕΙ ΚΑΠΩΣ...ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΙΩΘΩ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ...ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΟΥΝ...ΟΛΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ..ΔΕΝ ΞΕΡΩ...ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΩ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΛεΨΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΛΕΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΠΑΝΤΕΙΟΥ...ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΩΣ ΨΗΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΤΑΒΑΖΩ ΤΟΝ ΠΗΧΗ ΚΑΙ ΥΠΟΛΟΓΙΖΩ ΦΠΨ Η ΚΑΤΙ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ..Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ...ΟΛΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΜΕΝΑ...Κ ΕΓΩ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΛΕΩ''ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΣ?ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΟΣΕΣ 1000ΑΔΕΣ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΝ 100ΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ?ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΕΙΣ???ΜΕΤΑ ΤΙ?ΤΖΑΜΠΑ ΤΟΣΟΣ ΚΟΠΟΣ?ΤΟΣΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ?ΤΟΣΑ ΞΕΝΥΧΤΙΑ?Κ ΑΝ ΔΕΝ ΓΡΑΨΕΙΣ ΚΑΛΑ?''ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΚΟΥΩ...ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΝ...ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ Κ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ...ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΤΛΗΣΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ ΚΟΥΡΑΓΙΟ...ΝΑ ΣΥΝΝΕΧΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ...ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?(ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ)ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΩ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΜΑΡΙΑ17 ! Για να αποβάλλει κανείς το άγχος και να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση του είναι αναγκαίο , κατά την άποψη μου , να αποδεχθεί τον εαυτό του έτσι όπως είναι και να ξεπεράσει την ανάγκη τελειότητας δίνοντας στον εαυτό του το δικαίωμα να κάνει λάθη να τα αναγνωρίζει και να μαθαίνει από αυτά .



Πανεπιστημιακός - Φιλοσοφία    02/04/2006 15:28
Θα ήθελα να παρέμβω και να συνομιλίσω μαζί σας αναφέροντας κάποια πράγματα για την ερωτική έλξη και θα ήθελα να μου πείτε αν συμφωνούν με τις δικές σας αντιλήψεις. Διότι διάβασα οτι το ζήτημα ετέθη. H ερωτική έλξη εμφανίζεται λόγω του ενστίκτου αναπαραγωγής. Αλλά εμφανίζεται όντας χαλαρός και χωρίς να προσπαθώ να την ελέγξω με την λογική διότι είναι υποσυνείδητη διεργασία. Και αν αναρρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να νιώσω έλξη για έναν άνθρωπο που απλά διαφέρει σε ελάχιστα χαρακτηριστικά (στήθος,γεννητικά όργανα, κτλ) η απάντηση είναι στο να σκεφτώ πώςείναι δυνατόν να αισθανόμαστε τεράστια λαχτάρα για μια υγρή διαφανή ουσία που δεν είναι άλλη από το νερό. Όταν μείνουμε διψασμένοι κάνουμε πώς και πώς για νερό. Το νερό μετουσιώνεται στο μυαλό μας σε ζωή , και νιώθουμε μια ακαταμάχητη έλξη που αν το σκεφτούμε λογικά : τι όμορφο βλέπουμε στο νερό και αισθανόμαστε τόση έλξη; Είναι το ένστικτο διατροφής που τη δημιουργεί. Έτσι και με το φαγητό. Η αξία του να είμαστε χαλαροί και να μην παρεμβαίνουμε με τη λογική μας φαίνεται στο εξής παράδειγμα : Ακόμη και αν έχουμε μπροστά μας το πιο όμορφο φαγητό και είμαστε πεινασμένοι , τότε αν πιέσουμε τον εαυτό μας να το φάει (παρέμβαση της λογικής σε μια υποσυνε΄'ιδητη διεργασία) τότε μπορεί σαν αντίδραση το υποσυνείδητο να μας αποτρέψει από το να φάμε ! Έτσι ακριβώς και με το αντίθετο φύλο. Αν αφεθούμε χαλαροί, η έλξη θα δημιουργηθεί από μόνη της και αυθόρμητα θα αισθανθούμε την ανάγκη να πούμε «μου αρέσεις». Θα ήθελα τη γνώμη σας μιας και είστε περισσότερο ειδικός. Ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Πανεπιστημιακέ ! Θα ήθελα να προσθέσω στο σκεπτικό σου ότι στην φυσιολογική και ενστικτώδης ανάγκη προσέγγισης του αντίθετου φύλου , στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει υποσυνείδητη παρέμβαση των υποκειμενικών βιωμάτων , που έχουμε αποκτήσει κατά την ανατροφή και από τις προηγούμενες εμπειρίες μας .



Γεώργιος Ανδριτσάνος    01/04/2006 10:27
Καλή σας μέρα και καλό σας μήνα. Είμαι 20 ετών και θα σας αποκαλύψω κατι που ποτέ δεν αποκάλυψα. Σε όλη μου τη ζωή , δοκίμασα πάμπολλους χαρακτήρες. Προσπαθούσα να με προσδιορίσω ως προς τους άλλους ανθρώπους. Ο χαρακτήρας μου ήταν ασταθής και εξαρτιόταν από το άτομο που είχα απέναντί μου. Για παράδειγμα : Αν ο άλλος ήταν σοβαρός και λογικός εγώ έτεινα να τον πειράζω ενώ αν ήταν πειραχτήρι εγώ έτεινα να γίνομαι σοβαρός. Αυτή η αστάθεια χαρακτήρα με ταλάνιζε εσωτερικά και ήταν ψυχοφθόρα. Έτσι κρατήθηκα μακριά απο στενές σχέσεις (ερωτική, φιλική) και έτσι έγινα υπερ-κοινωνικός αλλά επιφανειακά φιλικός προς τους άλλους. Σπάνια ανοιγόμουν. Μόνος μου έκανα τεράστιες προσπάθειες να καθορίσω επιτέλους έναν χαρακτήρα , μια προσωπικότητα η οποία θα έχει ένα σταθερό ύφος προς όλους. Διότι βάδιζα στα τυφλά. Δεν ήξερα πώς να προσανατολίσω τον εαυτό μου σε σχέση με τους άλλους. Η αυτογνωσία προωθούνταν τόσο μέσω της μελέτης βιβλίων ψυχολογικών (διάβασα πάμπολλα), όσο και με τη μελέτη των λόγων σας όσο και με την κοινωνικοποίηση. Κάθε κοινωνική συναλλαγή με τροφοδοτούσε με πολύτιμα συμπεράσματα. Διαρκώς η σκέψη μου ήταν στην ψυχολογία μου. Καθημερινά δύο και τρείς ώρες σκεφ΄τομουν τη συμπεριφορά μου. Και αυτό γινόταν από μόνο του. Δεν προσπαθούσα να τη σκεφτώ αλλά σαν μια εσωτερική ανάγκη, σκέψεις για τη συμπεριφορά μου εμφανίζονταν αυτόμάτως στο μυαλό μου. Προσπαθούσα να είμαι χαμογελαστός, ειλικρινής, διπλωμάτης κτλ. Προσπαθούσα να εκτοπίσω την αστάθεια του χαρακτήρα και να εγκαθιδρύσω σταθερότητα. Εκανα φοβερούς ψυχικούς αγώνες, και μακροχρόνιους. Η βελτίωση ήταν σταθερή, μιας και η σχέση μου με τους άλλους βελτιωνόταν και ήμουν εξαιρετικά αγαπητός με τον καιρό. Ωστόσο έπειτα από πάμπολλες αλλαγές χαρακτήρα (διότι ποτέ δεν ήξερα ποιός είναι ο πραγματικός χαρακτήρας μου) όπως για παράδειγμα : χαρακτήρας παιχνιδιάρης, χαρακτήρας υπο-εγωισμού, χαρακτήρας μιλιταριστής και φωνακλάς, κτλ τελικά άρχισα να καταλλήγω στο ποιός είμαι. πιστεύω λοιπόν τελικά, ότι το μυστικό της σταθερότητας του χαρακτήρα εδράζεται στο πώς βλέπω τον εαυτό μου σε σχέση με κάθε γνωστό μου κ γενικά με κάθε άνθρωπο. Αν π.χ. απέναντι στην κοπέλα μου με βλέπω ως φιλόσοφο , τότε απέναντί της θα έχω σοβαρή συμπεριφορά, βαρύγδουπο λόγο, απόμακρος κτλ , αν με βλέπω απέναντι στην μητέρα μου ως το μαύρο πρόβατο της οικογένειας τότε η συμπεριφορά μου απέναντί της μπορεί να είναι ενισχυτική μιας κακής συμπεριφοράς ενώ αν με βλέπω ως ένα ευγενικό παιδί, τότε η συμπεριφορά μου θα βγάζει ευγένεια και καλοσύνη. Συνεπώς είμαστε όπως βλέπουμε τον εαυτό μας , σωστά; Αν καταφέρουμε λοιπόν να βλέπουμε τον εαυτό μας ως προς κάθε πρόσωπο με το οποίο συναλλασσόμαστε κοινωνικά, με τον ίδιο τρόπο τότε ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ (ίδιο ύφος απέναντι προς όλους). Σωστά; Το θέμα είναι λοιπόν πώς θα βλέπουμε τον εαυτό μας. Εδώ η απάντηση εξατομικεύεται νομίζω για τον καθένα. Ο πραγματικός μας χαρακτήρας βρίσκεται στα παιδικά μας χρόνια. Προσωπικά λοιπόν, εγώ πλέον βλέπω τον εαυτό μου ως προς τους άλλους, ως ο απλός Γιωργάκης, ο ταπεινός, ο συναισθηματικός, αυτός που θέλει να τον αγαπούν οι άλλοι και όχι να τον θαυμάζουν , ως ο πολύ απλός άνθρωπος χωρίς ανάγκη να δείχνει ότι υπερέχει, που είναι συναισθηματικά χαμογελαστός με ανοικτό βλέμμα, χωρίς φωνές ,αλλά με γλυκύτητα. Για καλύτερη προσέγγιση ανακάλυψα ότι το ύφος μας εξαρτάται από τη συμπεριφορά που ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ να προκαλέσουμε στους γύρω μας , διότι η συμπεριφορά των άλλων είναι συνάρτηση της δικής μας συμπεριφοράς απέναντί τους. Έτσι, εγώ θέλω οι άλλοι να με αγαπήσουν, να με πουν Γιωργάκη, να κάνουν ειλικρινή συναισθηματική συζήτηση μαζί μου και αυτό θα το πετύχω κοιτάζοντάς τους με βλέμμα συναισθηματικό, όντας χαλαρός, χαμογελαστός , χωρίς ειρωνεία και χωρίς χιούμορ. Χαμογελαστός, όπου το βλέμμα μου θα ακτινοβολεί συναίσθημα . Αν τώρα έχει συμβεί ένα γεγονός που με έχει αναστατώσει , τότε και πάλι όμως το συναίσθημα ότι θέλω να προκαλώ την αγάπη από τους γύρω μου θα υπάρχει. Έτσι η συμπεριφορά μου θα διαμορφωθεί ανάλογα, και έτσι για κάθε περίσταση θα επιτυγχάνεται ο χαρακτήρας μου. Αυτή νομίζω είναι και η οριστική λύση στις αναζητήσεις μου... Εσείς τι λέτε;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιώργο ! Κατά την άποψη μου πραγματικά δυνατός και θαρραλέος είναι αυτός , που δεν φοβάται να παραδεχθεί τις αδυναμίες του , μόνο τότε δεν χρειάζεται να κάνει επιπρόσθετες προσπάθειες για την αντιμετώπιση τους .



Μένιος Ηλιάδης    31/03/2006 03:40
Χαίρεται. Είμαι 23 χρονών και έπειτα από τεράστιους ψυχικούς αγώνες ξεπέρασα τις ανασφάλειες που είχα και είμαι στην φάση του να δημιουργήσω μία σχέση. Ωστόσο η προοπτική της σχέσης μου προκαλεί δέος δηλαδή κατά κάποιο τρόπο ένα μεγάλο ερωτηματικό για το πώς θα είναι. Αυτό τι δείχνει;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μένιο ! Νομίζω πως η νοητική προοπτική κάποιας κατάστασης έχει άμεση σχέση με τις προηγούμενες εμπειρίες και τα αρχικά βιώματα της ζωής μας .



Στεφανος    28/03/2006 15:47
Γεια σας και συγχαρητήρια για το site. Είμαι 24 ετών και εδώ και 3 χρόνια βρίσκομαι σε βαριά κατάθλιψη μετά από μία πολύ επεισοδιακή σχέση. Μπαίνοντας σε αυτή τη κατάσταση άρχισα ψυχοθεραπεία όπως και πήρα για 18 μήνες φάρμακα (Seroxat + Efexor XR). Σημειώστε ότι είχα από μικρός μία προδιάθεση προς κατάθληψη. Είχα έντονους ψυχαναγκασμούς, φοβίες, πανικούς, και άλλα. Τα περισσότερα από αυτά έχουν φύγει κατά ένα μεγάλο ποσοστό, δυστυχώς υπάρχουν αρκετά συμπτώματα που δεν έχουν αποχωρήσει. Νιώθω ότι δεν μπορώ να αντλήσω ευχαρίστηση από απολύτως τίποτα, ούτε καν πράγματα που μου άρεσαν πριν μπω στην κατάσταση αυτή. Όλα μου φαίνονται μαύρα, κρύα, άχρωμα, ιδιαίτερα τη διάρκεια της νύχτας Έχω γενικότερη έλλειψη ενέργειας, κουράζομαι εύκολα, δεν έχω όρεξη για τίποτα, με κουράζουν σχεδόν τα πάντα. Και το χειρότερο, νιώθω τον εαυτό μου σαν 3ο πρόσωπο, δεν έχω την παραμικρή επαφή με τα αισθήματά μου με τον εαυτό μου, νιώθω σαν να είμαι σε ταινία, η κοιμισμένος. Αυτό κορυφώνεται τα βράδια, και αποχωρεί λίγο όταν ξυπνάω το πρωί, ή όταν βγαίνω κάνω ένα μπάνιο (για λίγα λεπτά). Σε αυτή τη διάρκεια αυτών των 3ων χρόνων η ζωή μου ήταν ανά περιόδους καλή, και κακή. Παρόλα αυτά, δεν νιώθω ότι οι καταστάσεις επηρέασαν θετικά στη κατάστασή μου. Αντιλαμβάνομαι τη κατάσταση μου σαν παθολογική. Οποιαδήποτε βοήθεία είναι δεκτή. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Στέφανε ! Έχεις αναζητήσει την αιτία της έλλειψης αγάπης προς τον εαυτό σου ;



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡ.    27/03/2006 15:57
ΚΥΡΙΕ ΚΟΤΑΝΙΔΗ, ΕΙΜΑΙ ΩΡΑΙΟ ΠΑΙΔΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΑΡΡΟΣ ΓΕΝΙΚΑ. ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΠΕΛΕΣ, ΕΙΜΑΙ ΜΗ-ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΛΛΗΓΩ ΝΑ ΤΙΣ ΕΧΩ ΣΑΝ ΦΙΛΕΣ... ΔΗΛΑΔΗ ΕΝΩ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΩ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΤΑΛΛΗΓΩ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΩ ΣΑΝ ΦΙΛΗ... ΔΕΝ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΕΣΩ ΕΡΩΤΙΚΑ ΓΑΜΩΤΟ.. ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ , ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΘΑΡΡΟΣ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ - ΑΝΤΡΙΛΙΚΙ. ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ GAY . ΕΙΜΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΑΝΤΡΑΣ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΙ ΕΥΚΟΛΑ. KAI EΤΣΙ , ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΩ ΜΕ ΕΙΡΩΝΕΙΑ, Ή ΥΠΟΣΚΑΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΠΙΣΟΠΛΑΤΑ. ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΧΑΤΕ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΟΣ, ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΛΥΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ; ΚΑΙ ΠΏΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΗ - ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΙΕΣΤΙΚΟΣ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη ! Νομίζω ότι εάν καταφέρεις να αποδεχθείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι θα είσαι σε θέση να αντιμετωπίσεις τον φόβο απόρριψης και αποτυχίας .



ξένια    27/03/2006 11:16
Καλησπέρα σας.Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ένα άτομο που θέλει να τον θαυμάζει για τις γνώσεις του σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται αντιπαθητικός αν και έχει γνώσεις. Καταλαβαίνω πως έχει αυτή την ανάγκη της τόνωσης της υπεροχής του, όπως έχει λεχθεί και παρακάτω στο site. Άλλες φορές όμως βλέπω ότι έχει συμπλέγματα κατωτερώτητας, μήπως αυτά πάνε μαζί? Υπάρχει διπολικότητα σε τέτοιου είδους ανασφάλειες?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ξένια ! Οι προσπάθειες αναγνώρισης και αυτοεπιβεβαίωσης , κατά την αντίληψη μου , είναι ο αμυντικός μηχανισμός για την αντιμετώπιση του συναισθήματος της κατωτερότητας . Το ζήτημα είναι , από τη στιγμή , που το καταλαβαίνεις , γιατί σου προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα ;



μάριος θεοχάρης    26/03/2006 14:06
ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σας. Συμφωνώ ότι η βασικότερη ανάγκη του ανθρώπου είναι η ανάγκη για αγάπη, κατανόηση και αποδοχή από τους συνανθρώπους του. Από την άλλη, εσείς θεωρείτε ως σημάδι ωριμότητας, την μη εξάρτηση από την γνώμη του περιβάλλοντος. Πώς γίνεται αυτά τα δύο να συμφωνούν; δηλαδή ενώ λέτε ότι σημάδι ωριμότητας είναι να μην μας ενδιαφέρουν τα λόγια των άλλων και γενικά το τι λένε και τι κάνουν οι άλλοι, από την άλλη λέτε ότι η βασικότερη ανάγκη (ή έστω μια απο τις βασικοτερες) είναι ανάγκη για αποδοχή από τους συνανθρώπους μας. μήπως αυτά τα δύο ως νοήματα διαφωνούν;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μάριε ! Μήπως συγχέουμε την αποδοχή και αγάπη με την ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης μέσω θαυμασμού , διότι η αποδοχή σημαίνει ότι με αποδέχονται έτσι όπως είμαι , ενώ μέσω της αυτοεπιβεβαίωσης προσπαθώ να υπογραμμίσω την υπεροχή μου . Στην πρώτη περίπτωση είναι ισορροπία , στη δεύτερη – ανασφάλεια .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>