ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 926 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Χριστόφορος    07/02/2006 09:10
Αγαπητέ κύριε Κοτανίδη, Ευχαριστώ για την απάντηση σας στην ερώτηση μου στις 3/2/06. Το πρόβλημα είναι όταν γνωρίζεις (βλ. αυτογνωσία) και αντιλαμβάνεσαι (βλ. αντικειμενική αντίληψη) ότι δεν έχεις εργαστεί σωστά π.χ. δεν προγραμματίζεις σωστά τις δουλειές σου κατ εξακολούθηση ή λες ναι ενώ ξέρεις ότι πρέπει να πεις όχι και δυστυχώς δεν μπορείς να αντισταθείς και να το αλλάξεις τι σημαίνεί; Μήπως ότι δεν έχει σωστή αυτοπειθαρχία; αν ναι πως επιτυγχάνεται αυτό.....επιτέλους;;;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Χριστόφορε ! Αυτό σημαίνει , κατά την άποψη μου , ότι οι ανασφάλειες δεν μας αφήνουν να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά . Έτσι , εάν μπορέσουμε να ανακαλύψουμε τις αιτίες τους και είμαστε σε θέση να τις αποδεχθούμε και να αντιμετωπίσουμε , η συμπεριφορά μας θα αλλάξει αυτόματα , ενώ η «αυτοπειθαρχία» δύναται να φέρει αποτελέσματα αντίθετα από τα επιθυμητά , διότι κάθε καταπίεση μπορεί να ασκηθεί μέχρι κάποια όρια .



θωμάς    06/02/2006 14:41
κ. Κοτανίδη γειά σας. Δυσκολεύομαι να πω το πρόβλημα μου αλλά πργαματικά με βασανίζει ..μαζί με πολλά άλλα το τελευταίο διάστημα...θα προσπαθήω να είμαι όσο πιο σφαής μπορώ.Σε όλη μου την ζωή, είμαι 45 χρον΄λων, υπήρξα αυτό που λένε χύμα.. πιστεύω ότι είμαι πολύ καλός άνθρωπος.. η τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω.. παρ όλα αυτάνοιώθω μία ζωή ανικανοποίητος μκια αδικημένος.. αυτά είναι τα γενικά το ειδικότερο π΄ρόβλημα ΄τωρα.. σ εόλη μου την ζωή ήμουν αδιάφορος, από λίγο ως πολύ για την προσωπικήμου υγιεινή και για την εμφάνιση μου.. παράλληλα είμαι πολύ τσαπατσούλης..από αυτό έχω εσπ΄ραξει πολλά αρνητικά σχόλια και αποτυχίες.. και δεν με ενοχλούθσε καθόλου..όπως δεν με ενωχλούσν τα σχόλια ότιν τ αρούχα μου ληταν λερωμένα .. ΄λοτι μύριζα ..δεν ήμουν καλά ξυρισμένος κλπ..θεωρούσα το αντικέιμ,ενο των σχολίων ανάξιο ενδοαφέροντος με την χαζή δικαιολογία ότι όλα αυτά είναι δείγματα ενός "καθωςπρεπισμού" και μάις αναελευθερίας που εγώ αρνιόμουν..για την ακρίβεια το απολάμβαν που ήμουν διαφορετικός..άσχετα να πληγωνόμουνα από τις απουτυχίες και τα σχόλια ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΕΡΒΆΛΛΩ Η ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ΉΤΑΝ ΚΆΠΩς ΕΛΕΓΧΌΜΕΝη πριν πέντε χρόνια όμως μετά πό συνεχείς αποτυχίες έπεσα σε κατάθλιψη η οποία κράτησε μεχρι και πέρυσι το καλοκάιρι οπότε χάνοντας πολλά κιλά ξαναβρήκα το κέφι μου....χωρίς όμως ν αλλα΄ξς πολύ όσον αφορά την συμπεριφορά μου και την υγιεινλη μου...σε όλο το διάστημα τη ςκατάθλιψηςε μία από τις μεγαλύτερες αυτομομφές μου ήταν ακριβώς αυτή.. ότι δηλαδή ο βρώμικος τρόπος ζωής μου αποδέικνυε ένα ηλίθιο άτομο..το τελευταίο διάστημα, εξ αιτίας κάποιων οικογενεικάων καταστασεων που μου έχουν δημιουργήσει πάρα πολύ άγχος τ ασθήματ αναξιότηατς για το συγκκεριμένο θέμα ξανάρχισαν ..αυτό οφέλιται και στο ότι στην δουλειά μου ΄δεχομαι επικριτικά σχόλια και παρατηρήσεις ...ενοχλούμαι αφάνταστα και όμως δεν προσπαθώ να γίνω καλύτερος αν και ξέρω ότι έιναι πολύ εύκολο..μέσα μου νοιώθω ότι ακόμα και αν αλλα΄ξω τώρα τίποτα δεν θα βγάλει από το μυαλό μου την ντροπή και την υποτίμηση που νοιώθω για αυτό που ήμουν τόσα χρόνια.. σας παρκαλώ πέιτ εμου που οφέιλεται αυτή η απάθεια; πως νπορώ να ξεπεράσς τις ενοχές; γιατί αν και κατάλαβα το λαθος μου δεν προσπαθώ να αλλάξω...ειλικρινά μπορεί να θεωρείται σαν πρόβλημα "αστείο" αλλά με βασαν΄ζει παρ απολύ και δεν μπορώ να δώσω λογικές απαντήσεις.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Θωμά ! Μήπως εισπράττοντας τις απορρίψεις κατά την ανατροφή σου , έχεις πειστεί ότι δεν αξίζεις κάτι καλύτερο και προσπαθείς υποσυνείδητα να τιμωρήσεις τον εαυτό σου με συνεχόμενες αποτυχίες ;



Μαρία    06/02/2006 08:29
Κύριε Α. Κοτανίδη ευχαριστώ καταρχάς για την απάντησή σας (01/02/2006 07:06). Ίσως τελικά το έχουμε "κουράσει" λίγο το θέμα του χιούμορ, αλλά αν δεν έχετε αντίρρηση θα ήθελα κάποιες διευκρινήσεις στην απάντησή σας. Λέτε ότι το χιούμορ όπως και η επιθετικότητα είναι αμυντικοί μηχανισμοί και απαντώντας φέρνετε ένα παράδειγμα σχετικά με την επιθετικότητα, το οποίο όμως δυσκολεύομαι να το συνδυάσω και με το χιούμορ. Στην απάντηση - ερώτησή σας σίγουρα η δική μου απάντηση είναι θετική στο να προβλέπουμε και να αποφεύγουμε τις πιθανές δυσάρεστες καταστάσεις από το να είμαστε επιθετικοί, πως σχετίζονται όμως αυτά με το χιούμορ; Άλλωστε το τελευταίο δεν χρησιμοποιείται και για άλλους λόγους όχι αμυντικούς; π.χ. κάποιος που γνωρίζει ότι διαθέτει έξυπνο χιούμορ δεν το χρησιμοποιεί για να προσελκύσει το ενδιαφέρον (φιλικό ή ερωτικό), ή για να είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος μιας παρέας (κάτι που υποδηλώνει μεν ανασφάλεια, αλλά δεν κατανοώ κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί αμυντικό), ή ακόμη για να φτιάξει τη διάθεση κάποιου άλλου, που ίσως έχει πάρει κάποια πράγματα πολύ στα σοβαρά (ενώ ίσως δεν θα έπρεπε); Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Μαρία ! Υποθέτω ότι η συναισθηματική σου αντίδραση προκαλείται από την σύγχυση των εννοιών «αμυντικός» και «αρνητικός» , π.χ. η λήψη και η απόλαυση του φαγητού επίσης μπορεί να θεωρηθεί αμυντικός μηχανισμός διότι συμβάλλει στην διατήρηση απαραίτητου για την επιβίωση επιπέδου ενέργειας . Έτσι και ο φόβος (ανασφάλεια) δεν κακοχαρακτηρίζει ένα άτομο , απλά είναι απαραίτητο να διακρίνουμε πότε αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και πότε είναι προϊών της φαντασίας μας



Δανάη    05/02/2006 05:18
Γιατρέ, γειά σας. Προσπαθώ να κατανοήσω ποιός είναι ο λόγος που βάζω τις ανάγκες των άλλων πάνω από μένα. Ενώ είμαι αρκετά δυναμική νιώθω πως πρέπει να υποχωρήσω σε κάποιον που αγαπώ θεωρώντας τις ανάγκες του επιτακτικές κι έτσι οι δικές μου έρχονται πάντα δεύτερες - κι έτσι μένουν ανικανοποίητες. Σαν να είναι θράσσος να ζητάς να νιώσεις κάτι? Τους κάνω το χατήρι, ή κάνω υπομονή, ή λέω πως τα πράγματα θα αλλάξουν κι εστιάζω την ευτυχία μου στο μέλλον όπου οι συνθήκες θα είναι ευκολότερες.Μεγάλωσα μόνο με τη μητέρα μου που ήταν πολύ ανταγωνιστική κι εγωκεντρική,όμως προσπαθούσε να μην μου λείψει τίποτε ακόμα αφήνοντας όπως έλεγε τη ζωή της πίσω. Έχει σχέση αυτό με το πώς διαμορφώνω τις σημερινές μου σχέσεις? Ελπίζω πραγματικά σε μια σας απάντηση, καθώς βρίσκομαι σε μια κρίσημη εποχή αποφάσεων για τη ζωή μου. Όταν ήμουν παιδί έβλεπα έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη, ότι κρεμόμουν από τα σκοινιά του ασανσέρ της πολυκατοικίας μου και λίγο πριν αυτό με λιώσει, ξυπνούσα. Τώρα τελευταία βλέπω έναν άντρα που ενώ έχω κλειδώσει την εξώπορτα μπαίνει γιατί είχε κρυμμένα κλειδιά και με αγριοκοιτάζει που τόλμησα να τον κλείσω απ' έξω. Θα ήθελα πολύ να μάθω τί σημαίνουν τα όνειρα-όχι σε σύγκριση μεταξύ τους.Κι ακόμα τί σημαίνει όταν ένα όνειρο επαναλαμβάνεται τόσο πεισματικά?Σας ευχαριστώ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Δανάη ! Πιστεύω ότι υποχωρητικότητα μας οφείλεται σε φόβο αποτυχίας (σύμπλεγμα τελειότητας και παλαιότερες εμπειρίες απόρριψης) . Όσο αφορά τα όνειρα , αυτά αναδύουν τις εντονότερες συναισθηματικές ανάγκες . Το ασανσέρ μπορεί να σημαίνει μια απειλητική καταπίεση , ενώ ο άνδρας πιθανόν να είναι ο πατέρας σου .



VICK    04/02/2006 18:11
Αγαπητέ κύριε Κοτανίδη, υπέφερα αρκετό καιρό από κατάθλιψη και πανικούς και επί 6 περίπου χρόνια ακολούθησα φαρμακευτική αγωγή. Πέρυσι έκανα για περίπου ένα χρόνο ψυχοθεραπεία και μάλλον συνέβαλλε κάπως στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Υποθέτω οτι αυτά τα προβλήματα μου δημιουργούνται λόγω της χαμηλής μου αυτοπεποίθησης και οικογενειακών προβλημάτων. Πιο συγκεκριμένα, έχω τρομερό φόβο αποτυχίας και ιδιαίτερα στη δουλειά μου. Αν και πάντα είχα αξιόλογες επιδόσεις και στο σχολείο (άριστη μαθήτρια) και στο Πανεπιστήμιο (καλή φοιτήτρια) είμαι πεπεισμένη ότι πάντα δεν είμαι αρκετά καλή, ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι και οτι γενικότερα δεν θα τα καταφέρω και ότι δεν θα σταθώ αντάξια των οιονδήποτε προσδοκιών. Που μπορεί να οφείλεται αυτή η καταναγκαστική συμπεριφορά?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή VICK ! Η συμπεριφορά και οι ανασφάλειες σου μπορούν να οφείλονται στην απόρριψη ή στην έλλειψη προσοχής από τους γονείς , κατά την ανατροφή σου



Στράτος Βερνέζης    04/02/2006 04:10
Για σας κύριε Α. Κοτανίδη. Εκφράζω την αγάπη μου προς το πρόσωπό σας που με τόση καλοσύνη και ευγένειας μας παρέχει τη γνώση σας, και την αγάπη σας! Έχω μία ανασφάλεια με το ρουχισμό παρόλο που είμαι 24 χρόνων. Έχω πολύ όμορφα ρούχα στο σπίτι μου. Ωστόσο μερικά μόνο εξ' αυτών (ελάχιστα στον αριθμό) έχω παρατηρήσει ότι μου ταιριάζουν τόσο μα τόσο πολύ που με αυτά δείχνω πανέμορφος. Τα υπόλοιπα δεν με κάνουν άσχημο, ωστόσο δεν είναι τόσο όμορφα όσο αυτά που με μεταμορφώνουν σε πολύ όμορφο. Έτσι, επειδή θέλω να δείχνω όσο το δυνατόν πιο όμορφος , αναγκάζομαι να φορώ όλο τα ρούχα που κατά τη γνώμη μου με μεταμορφώνουν σε πολύ όμορφο (για να αρέσω στις κοπέλες και έτσι να αυξήσω τις πιθανότητες αποδοχής). Επειδή όμως ο αριθμός τους είναι ελάχιστος , αναγκάζομαι να φορώ συνεχώς τα ίδια! Αυτό όμως δεν μου αρέσει, διότι θα δείχνω φτωχός (ότι έχω μόνο αυτά τα ρούχα). Έτσι μου περνά από το μυαλό να πηγαίνω να αγοράζω συνεχώς ρούχα που να με κάνουν πανέμορφο. Επειδή όμως δεν έχω τόσα χρήματα, καταλλήγω να αγοράζω νέα ρούχα πολύ σπανιότερα. Έτσι - τελικά - διστάζω να βγαίνω έξω για διασκέδαση εξαιτίας του ρουχισμού. Πώς να αμφισβητήσω αυτές τις ανασφάλειες; με ποιές αντιλήψεις; σας ευχαριστώ θερμά!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Στράτο ! Επέτρεψε μου να σου υπενθυμίσω δυο πράγματα : 1 Οι συμπεριφορές που εισπράττουμε είναι αποτέλεσμα δικής μας συμπεριφοράς . 2. Οι γυναίκες που είναι στην γυναικεία τους πλευρά εκτιμούν περισσότερο την αρσενικοτητα του άντρα , που συμβαδίζει με τον ρόλο κυνηγού – προστάτη – προμηθευτή , παρά την ομορφιά του ή τα όμορφα ρούχα του .



Ηλίας Μακρίδης    04/02/2006 03:57
Χαίρεται αγαπητέ γιατρέ.Θα ήθελα να συνθέσω την γνώμη σας , μελετώντας τις απαντήσεις που έχετε δώσει. Έχετε πει ότι η τάση των ανθρώπων να ταξιδεύουν (πχ σε ξένες χώρες, ή εντός της χώρας στην οποία κατοικούν) οφείλεται στην έλλειψη ικανοποίησης από την καθημερινότητά τους. Δηλαδή η προσπάθεια ενός ανθρώπου να γνωρίσει νέους τόπους πιστεύετε ότι οφείλεται στην έλλειψη ικανοποίησης από την καθημερινότητά του. Προσφάτως απαντήσατε ότι ένας ώριμος άνθρωπος «εκμεταλεύεται» τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται για διεύρυνση των κοινωνικών επαφών του. Εδώ όμως παρατηρώ μια αντίθεση στα λεγόμενά σας. Δηλαδή πώς από την μία θεωρείτε σημάδι ωριμότητας την γνωριμία με άλλους ανθρώπους , και από την άλλη θεωρείτε την γνωριμία με άλλες τοποθεσίες (πολιτισμούς, τρόπους διασκέδασης κτλ) ως ένδειξη έλλειψης ικανοποίησης από την καθημερινότητα; Μήπως κάθε γνωριμία μας με κάτι καινούριο συμβάλλει στην περαιτέρω ωρίμανσή μας;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Ηλία ! Κατά την αντίληψη μου , ωριμότητα όπως και οτιδήποτε άλλο δεν είναι απόλυτη έννοια , επομένως ένας ώριμος άνθρωπος έχει και τις πιθανότητες αλλά και το δικαίωμα να κάνει λάθη και να μην είναι ικανοποιημένος με την παρούσα φάση της ζωής του . Η συμπεριφορά του ώριμου ατόμου διαφέρει με την ικανότητα του να καταλάβει τις αιτίες της δυσαρέσκειας του , τις αιτίες της συμπεριφοράς του που τον οδήγησαν στην συγκεκριμένη κατάσταση και να αντιδράσει με μέγιστο (για τις δυνατότητες του) αποτελεσματικό τρόπο . Ενώ ένας λιγότερο ώριμος άνθρωπος θα παρασυρθεί από τα υποκατάστατα , που προωθούνται από την κοινωνία (ταξίδια , χλιδή , κοσμική ζωή , σκάφη αναψυχής , ακριβά αυτοκίνητα , κοσμήματα κ.τ.λ.)



Λάμπρος Νικολάου    03/02/2006 16:44
Αφού συγχαρώ το πολυσχιδές έργο σας, θέλω να επικεντρώσουμε σε ένα από τα λόγια σας. Έχετε υποστηρίξει ότι ένας ώριμος άνθρωπος αποφεύγει τις εντάσεις. Εγώ όμως θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με αυτό για να μην γίνει παρανόηση. Και θα φέρω ως παράδειγμα εσάς που είσαστε ώριμος και σοφός κατά την γνώμη μου. Συνεπώς αποφεύγετε τις εντάσεις. Ας υποθέσουμε ότι ένας αναγνώστης σας τυχαία μπαίνει στην σελίδα σας και αρχίζει να διαβάζει τις απαντήσεις που δίνετε. Αυτός λοιπόν ο αναγνώστης έχει το χαρακτηριστικό να πιστεύει ότι οι απόψεις του είναι οι αλάνθαστες και ότι εσείς σφάλετε , κάνετε λάθος και μάλιστα το ότι παρουσιάζετε τις απόψεις σας στο ίντερνετ το θεωρεί ως προσπάθεια προπαγάνδας και ότι ρίχνετε στάχτη στα μάτια του κόσμου. Παράδειγμα φέρνω. Αυτός λοιπόν αποφασίζει να σας στείλει μία επιστολή η οποία λέει «Διαφωνώ με τις απόψεις σας και για να αποφευχθεί ένταση μεταξύ μας , θα ήθελα να σωπάσετε και να αποσύρετε το site απο το ίντερνετ.». Εσείς λοιπόν ως ώριμος άνθρωπος που θέλει να αποφύγει εντάσεις θα το αποσύρατε το site ? Ένα ανάλογο παράδειγμα είναι όταν εγώ πάω σε μία γιορτή καλεσμένος και σε μία συζήτηση όπου ανταλλάσσονται απόψεις , εγώ βλέπω ότι υπάρχουν δύο άτομα στην παρέα τα οποία πιστεύουν σε αντιλήψεις με απόλυτο τρόπο και διακρίνω ότι υποστηρίζουν τις απόψεις τους με φωνές . Εγώ λοιπόν ως ώριμος άνθρωπος θα σωπάσω και δε νθα πω τη γνώμη μου ή θα την πω (μη φοβούμενος μήπως «στενοχωρήσω» τα άλλα άτομα που δεν θέλουν να ακούσουν άλλες γνώμες) με τρόπο ήρεμο και σίγουρο (δηλαδή στο πώς αντιδράσουν οι άλλοι μετρά και ο τρόπος που τα λέω) ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Λάμπρο ! Νομίζω ότι δεν είναι απαραίτητο να συγχέουμε την ωριμότητα με την υποχωρητικότητα , η οποία υπερβαίνει τα συγκεκριμένα όρια του καθενός , έτσι εάν μπει στο σπίτι μου ένας βιαστής και απειλεί την κόρη μου , θα αντιδράσω , απλά η αντίδραση του ώριμου ατόμου (που σημαίνει ψυχραιμία και έλλειψη φόβου) είναι πιο αποτελεσματική διότι βασίζεται στην αντικειμενική κατάσταση και στην συγκεκριμένη απειλή .



Κωνσταντίνος    03/02/2006 15:57
Κε Κοτανίδη, νομίζω πως το χιούμορ είναι τρόπος έκφρασης και όχι τρόπος άμυνας. Θεωρώ πως είναι ανεξάρτητες οι ανασφάλειές μας ( όλοι έχουμε άλλωστε)από το χιούμορ. Ο σαρκασμός και πολύ περισσότερο ο αυτοσαρκασμός δεν είναι χιούμορ και είναι εκδήλωση που έχει αμυντικές προεκτάσεις απένταντι στις αμνασφάλειές μας. Επίσης νομίζω ότι δεν είστε από τους δογματικούς τύπους χαρακτήρων και μου προκαλεί εντύπωση η εμμονή σας πως το χιούμορ δεν είναι υγιείς εκδήλωση κοινωνικότητας. Θα ήθελα να μου διευκρινήσετε αν τα γράφόμενα από εσάς είναι σύμφωνα με τις βασικές αρχές της ψυχολογίας ή είναι ένα δικό σας πιστεύω ή συμπέρασμα μέσα από την εμπειρία σας. Επι τη ευκαιρία θα σας πω ένα δικό μου πιστεύω (τουλάχιστον μέχρι ν΄αλλάξω γνώμη): Το χιούμορ είναι χιούμορ μόνο όταν αναφέρεται στο παρόν, σε οποιονδήποτε άλλο χρόνο παρελθόν ή μέλλον κι αν αναφέρεται είναι κατά περίπτωση υπεκφυγή, δικαιολογία, άμυνα, σαρκασμός κοροϊδία, ανέκδοτο κλπ. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας και το δικαίωμα να εκφράσω τις απορίες μου και τη γνώμη μου μέσα από την ιστοσελίδα σας.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Κωνσταντίνε ! Κατά την προσωπική μου άποψη , το χιούμορ είναι ένας αμυντικός (φυσιολογικός) μηχανισμός , όπως και ο θυμός και η επιθετικότητα , αλλά το ερώτημα είναι κατά πόσο αποτελεσματικό είναι να χρησιμοποιούμε κάποιον μηχανισμό και εάν είμαστε σε θέση να μην υπερβάλλουμε στην συγκεκριμένη χρήση ;



Γιώργος    03/02/2006 08:39
Αξιότιμε κύριε Κοτανίδη!Είμαι φοιτήτης,πριν 2 μέρες έγραφα ένα μάθημα και δεν πήγα τόσο καλά όσο θα μπορούσα και τσαντίστηκα.Κάτι με πνίγει μέσα μου και λέω:ρε γαμώτο αφού το ήξερα πως το έκανα λάθος!Λέω να πω στον καθηγητή να με κόψει όμως το θέμα είναι οτι αυτό με επηρρέασε και στο διάβασμα μου και δε μπορώ να διαβάσω εύκολα τα επόμενα μαθήματα.help please!!!!!!!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιώργο ! Πιστεύω πως όταν είμαστε αγχωμένοι και διακατεχόμαστε από τον φόβο αποτυχίας , είναι αναπόφευκτο να μην είμαστε σε θέση να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά , ακόμα και στις πιο συνηθισμένες μας ασχολίες .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>