ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 966 Σελίδα: 55η Επιλέξτε κατηγορία:   


Προσωπικότητα


Πανεπιστημιακός - Φιλοσοφία    02/04/2006 15:28
Θα ήθελα να παρέμβω και να συνομιλίσω μαζί σας αναφέροντας κάποια πράγματα για την ερωτική έλξη και θα ήθελα να μου πείτε αν συμφωνούν με τις δικές σας αντιλήψεις. Διότι διάβασα οτι το ζήτημα ετέθη. H ερωτική έλξη εμφανίζεται λόγω του ενστίκτου αναπαραγωγής. Αλλά εμφανίζεται όντας χαλαρός και χωρίς να προσπαθώ να την ελέγξω με την λογική διότι είναι υποσυνείδητη διεργασία. Και αν αναρρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να νιώσω έλξη για έναν άνθρωπο που απλά διαφέρει σε ελάχιστα χαρακτηριστικά (στήθος,γεννητικά όργανα, κτλ) η απάντηση είναι στο να σκεφτώ πώςείναι δυνατόν να αισθανόμαστε τεράστια λαχτάρα για μια υγρή διαφανή ουσία που δεν είναι άλλη από το νερό. Όταν μείνουμε διψασμένοι κάνουμε πώς και πώς για νερό. Το νερό μετουσιώνεται στο μυαλό μας σε ζωή , και νιώθουμε μια ακαταμάχητη έλξη που αν το σκεφτούμε λογικά : τι όμορφο βλέπουμε στο νερό και αισθανόμαστε τόση έλξη; Είναι το ένστικτο διατροφής που τη δημιουργεί. Έτσι και με το φαγητό. Η αξία του να είμαστε χαλαροί και να μην παρεμβαίνουμε με τη λογική μας φαίνεται στο εξής παράδειγμα : Ακόμη και αν έχουμε μπροστά μας το πιο όμορφο φαγητό και είμαστε πεινασμένοι , τότε αν πιέσουμε τον εαυτό μας να το φάει (παρέμβαση της λογικής σε μια υποσυνε΄'ιδητη διεργασία) τότε μπορεί σαν αντίδραση το υποσυνείδητο να μας αποτρέψει από το να φάμε ! Έτσι ακριβώς και με το αντίθετο φύλο. Αν αφεθούμε χαλαροί, η έλξη θα δημιουργηθεί από μόνη της και αυθόρμητα θα αισθανθούμε την ανάγκη να πούμε «μου αρέσεις». Θα ήθελα τη γνώμη σας μιας και είστε περισσότερο ειδικός. Ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Πανεπιστημιακέ ! Θα ήθελα να προσθέσω στο σκεπτικό σου ότι στην φυσιολογική και ενστικτώδης ανάγκη προσέγγισης του αντίθετου φύλου , στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει υποσυνείδητη παρέμβαση των υποκειμενικών βιωμάτων , που έχουμε αποκτήσει κατά την ανατροφή και από τις προηγούμενες εμπειρίες μας .



Γεώργιος Ανδριτσάνος    01/04/2006 10:27
Καλή σας μέρα και καλό σας μήνα. Είμαι 20 ετών και θα σας αποκαλύψω κατι που ποτέ δεν αποκάλυψα. Σε όλη μου τη ζωή , δοκίμασα πάμπολλους χαρακτήρες. Προσπαθούσα να με προσδιορίσω ως προς τους άλλους ανθρώπους. Ο χαρακτήρας μου ήταν ασταθής και εξαρτιόταν από το άτομο που είχα απέναντί μου. Για παράδειγμα : Αν ο άλλος ήταν σοβαρός και λογικός εγώ έτεινα να τον πειράζω ενώ αν ήταν πειραχτήρι εγώ έτεινα να γίνομαι σοβαρός. Αυτή η αστάθεια χαρακτήρα με ταλάνιζε εσωτερικά και ήταν ψυχοφθόρα. Έτσι κρατήθηκα μακριά απο στενές σχέσεις (ερωτική, φιλική) και έτσι έγινα υπερ-κοινωνικός αλλά επιφανειακά φιλικός προς τους άλλους. Σπάνια ανοιγόμουν. Μόνος μου έκανα τεράστιες προσπάθειες να καθορίσω επιτέλους έναν χαρακτήρα , μια προσωπικότητα η οποία θα έχει ένα σταθερό ύφος προς όλους. Διότι βάδιζα στα τυφλά. Δεν ήξερα πώς να προσανατολίσω τον εαυτό μου σε σχέση με τους άλλους. Η αυτογνωσία προωθούνταν τόσο μέσω της μελέτης βιβλίων ψυχολογικών (διάβασα πάμπολλα), όσο και με τη μελέτη των λόγων σας όσο και με την κοινωνικοποίηση. Κάθε κοινωνική συναλλαγή με τροφοδοτούσε με πολύτιμα συμπεράσματα. Διαρκώς η σκέψη μου ήταν στην ψυχολογία μου. Καθημερινά δύο και τρείς ώρες σκεφ΄τομουν τη συμπεριφορά μου. Και αυτό γινόταν από μόνο του. Δεν προσπαθούσα να τη σκεφτώ αλλά σαν μια εσωτερική ανάγκη, σκέψεις για τη συμπεριφορά μου εμφανίζονταν αυτόμάτως στο μυαλό μου. Προσπαθούσα να είμαι χαμογελαστός, ειλικρινής, διπλωμάτης κτλ. Προσπαθούσα να εκτοπίσω την αστάθεια του χαρακτήρα και να εγκαθιδρύσω σταθερότητα. Εκανα φοβερούς ψυχικούς αγώνες, και μακροχρόνιους. Η βελτίωση ήταν σταθερή, μιας και η σχέση μου με τους άλλους βελτιωνόταν και ήμουν εξαιρετικά αγαπητός με τον καιρό. Ωστόσο έπειτα από πάμπολλες αλλαγές χαρακτήρα (διότι ποτέ δεν ήξερα ποιός είναι ο πραγματικός χαρακτήρας μου) όπως για παράδειγμα : χαρακτήρας παιχνιδιάρης, χαρακτήρας υπο-εγωισμού, χαρακτήρας μιλιταριστής και φωνακλάς, κτλ τελικά άρχισα να καταλλήγω στο ποιός είμαι. πιστεύω λοιπόν τελικά, ότι το μυστικό της σταθερότητας του χαρακτήρα εδράζεται στο πώς βλέπω τον εαυτό μου σε σχέση με κάθε γνωστό μου κ γενικά με κάθε άνθρωπο. Αν π.χ. απέναντι στην κοπέλα μου με βλέπω ως φιλόσοφο , τότε απέναντί της θα έχω σοβαρή συμπεριφορά, βαρύγδουπο λόγο, απόμακρος κτλ , αν με βλέπω απέναντι στην μητέρα μου ως το μαύρο πρόβατο της οικογένειας τότε η συμπεριφορά μου απέναντί της μπορεί να είναι ενισχυτική μιας κακής συμπεριφοράς ενώ αν με βλέπω ως ένα ευγενικό παιδί, τότε η συμπεριφορά μου θα βγάζει ευγένεια και καλοσύνη. Συνεπώς είμαστε όπως βλέπουμε τον εαυτό μας , σωστά; Αν καταφέρουμε λοιπόν να βλέπουμε τον εαυτό μας ως προς κάθε πρόσωπο με το οποίο συναλλασσόμαστε κοινωνικά, με τον ίδιο τρόπο τότε ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ (ίδιο ύφος απέναντι προς όλους). Σωστά; Το θέμα είναι λοιπόν πώς θα βλέπουμε τον εαυτό μας. Εδώ η απάντηση εξατομικεύεται νομίζω για τον καθένα. Ο πραγματικός μας χαρακτήρας βρίσκεται στα παιδικά μας χρόνια. Προσωπικά λοιπόν, εγώ πλέον βλέπω τον εαυτό μου ως προς τους άλλους, ως ο απλός Γιωργάκης, ο ταπεινός, ο συναισθηματικός, αυτός που θέλει να τον αγαπούν οι άλλοι και όχι να τον θαυμάζουν , ως ο πολύ απλός άνθρωπος χωρίς ανάγκη να δείχνει ότι υπερέχει, που είναι συναισθηματικά χαμογελαστός με ανοικτό βλέμμα, χωρίς φωνές ,αλλά με γλυκύτητα. Για καλύτερη προσέγγιση ανακάλυψα ότι το ύφος μας εξαρτάται από τη συμπεριφορά που ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ να προκαλέσουμε στους γύρω μας , διότι η συμπεριφορά των άλλων είναι συνάρτηση της δικής μας συμπεριφοράς απέναντί τους. Έτσι, εγώ θέλω οι άλλοι να με αγαπήσουν, να με πουν Γιωργάκη, να κάνουν ειλικρινή συναισθηματική συζήτηση μαζί μου και αυτό θα το πετύχω κοιτάζοντάς τους με βλέμμα συναισθηματικό, όντας χαλαρός, χαμογελαστός , χωρίς ειρωνεία και χωρίς χιούμορ. Χαμογελαστός, όπου το βλέμμα μου θα ακτινοβολεί συναίσθημα . Αν τώρα έχει συμβεί ένα γεγονός που με έχει αναστατώσει , τότε και πάλι όμως το συναίσθημα ότι θέλω να προκαλώ την αγάπη από τους γύρω μου θα υπάρχει. Έτσι η συμπεριφορά μου θα διαμορφωθεί ανάλογα, και έτσι για κάθε περίσταση θα επιτυγχάνεται ο χαρακτήρας μου. Αυτή νομίζω είναι και η οριστική λύση στις αναζητήσεις μου... Εσείς τι λέτε;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιώργο ! Κατά την άποψη μου πραγματικά δυνατός και θαρραλέος είναι αυτός , που δεν φοβάται να παραδεχθεί τις αδυναμίες του , μόνο τότε δεν χρειάζεται να κάνει επιπρόσθετες προσπάθειες για την αντιμετώπιση τους .



Μένιος Ηλιάδης    31/03/2006 03:40
Χαίρεται. Είμαι 23 χρονών και έπειτα από τεράστιους ψυχικούς αγώνες ξεπέρασα τις ανασφάλειες που είχα και είμαι στην φάση του να δημιουργήσω μία σχέση. Ωστόσο η προοπτική της σχέσης μου προκαλεί δέος δηλαδή κατά κάποιο τρόπο ένα μεγάλο ερωτηματικό για το πώς θα είναι. Αυτό τι δείχνει;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μένιο ! Νομίζω πως η νοητική προοπτική κάποιας κατάστασης έχει άμεση σχέση με τις προηγούμενες εμπειρίες και τα αρχικά βιώματα της ζωής μας .



Στεφανος    28/03/2006 15:47
Γεια σας και συγχαρητήρια για το site. Είμαι 24 ετών και εδώ και 3 χρόνια βρίσκομαι σε βαριά κατάθλιψη μετά από μία πολύ επεισοδιακή σχέση. Μπαίνοντας σε αυτή τη κατάσταση άρχισα ψυχοθεραπεία όπως και πήρα για 18 μήνες φάρμακα (Seroxat + Efexor XR). Σημειώστε ότι είχα από μικρός μία προδιάθεση προς κατάθληψη. Είχα έντονους ψυχαναγκασμούς, φοβίες, πανικούς, και άλλα. Τα περισσότερα από αυτά έχουν φύγει κατά ένα μεγάλο ποσοστό, δυστυχώς υπάρχουν αρκετά συμπτώματα που δεν έχουν αποχωρήσει. Νιώθω ότι δεν μπορώ να αντλήσω ευχαρίστηση από απολύτως τίποτα, ούτε καν πράγματα που μου άρεσαν πριν μπω στην κατάσταση αυτή. Όλα μου φαίνονται μαύρα, κρύα, άχρωμα, ιδιαίτερα τη διάρκεια της νύχτας Έχω γενικότερη έλλειψη ενέργειας, κουράζομαι εύκολα, δεν έχω όρεξη για τίποτα, με κουράζουν σχεδόν τα πάντα. Και το χειρότερο, νιώθω τον εαυτό μου σαν 3ο πρόσωπο, δεν έχω την παραμικρή επαφή με τα αισθήματά μου με τον εαυτό μου, νιώθω σαν να είμαι σε ταινία, η κοιμισμένος. Αυτό κορυφώνεται τα βράδια, και αποχωρεί λίγο όταν ξυπνάω το πρωί, ή όταν βγαίνω κάνω ένα μπάνιο (για λίγα λεπτά). Σε αυτή τη διάρκεια αυτών των 3ων χρόνων η ζωή μου ήταν ανά περιόδους καλή, και κακή. Παρόλα αυτά, δεν νιώθω ότι οι καταστάσεις επηρέασαν θετικά στη κατάστασή μου. Αντιλαμβάνομαι τη κατάσταση μου σαν παθολογική. Οποιαδήποτε βοήθεία είναι δεκτή. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Στέφανε ! Έχεις αναζητήσει την αιτία της έλλειψης αγάπης προς τον εαυτό σου ;



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡ.    27/03/2006 15:57
ΚΥΡΙΕ ΚΟΤΑΝΙΔΗ, ΕΙΜΑΙ ΩΡΑΙΟ ΠΑΙΔΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΑΡΡΟΣ ΓΕΝΙΚΑ. ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΠΕΛΕΣ, ΕΙΜΑΙ ΜΗ-ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΛΛΗΓΩ ΝΑ ΤΙΣ ΕΧΩ ΣΑΝ ΦΙΛΕΣ... ΔΗΛΑΔΗ ΕΝΩ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΩ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΤΑΛΛΗΓΩ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΩ ΣΑΝ ΦΙΛΗ... ΔΕΝ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΕΣΩ ΕΡΩΤΙΚΑ ΓΑΜΩΤΟ.. ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ , ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΘΑΡΡΟΣ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ - ΑΝΤΡΙΛΙΚΙ. ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ GAY . ΕΙΜΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΑΝΤΡΑΣ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΙ ΕΥΚΟΛΑ. KAI EΤΣΙ , ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΩ ΜΕ ΕΙΡΩΝΕΙΑ, Ή ΥΠΟΣΚΑΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΠΙΣΟΠΛΑΤΑ. ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΧΑΤΕ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΟΣ, ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΛΥΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ; ΚΑΙ ΠΏΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΗ - ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΙΕΣΤΙΚΟΣ;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Δημήτρη ! Νομίζω ότι εάν καταφέρεις να αποδεχθείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι θα είσαι σε θέση να αντιμετωπίσεις τον φόβο απόρριψης και αποτυχίας .



ξένια    27/03/2006 11:16
Καλησπέρα σας.Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ένα άτομο που θέλει να τον θαυμάζει για τις γνώσεις του σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται αντιπαθητικός αν και έχει γνώσεις. Καταλαβαίνω πως έχει αυτή την ανάγκη της τόνωσης της υπεροχής του, όπως έχει λεχθεί και παρακάτω στο site. Άλλες φορές όμως βλέπω ότι έχει συμπλέγματα κατωτερώτητας, μήπως αυτά πάνε μαζί? Υπάρχει διπολικότητα σε τέτοιου είδους ανασφάλειες?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ξένια ! Οι προσπάθειες αναγνώρισης και αυτοεπιβεβαίωσης , κατά την αντίληψη μου , είναι ο αμυντικός μηχανισμός για την αντιμετώπιση του συναισθήματος της κατωτερότητας . Το ζήτημα είναι , από τη στιγμή , που το καταλαβαίνεις , γιατί σου προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα ;



μάριος θεοχάρης    26/03/2006 14:06
ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σας. Συμφωνώ ότι η βασικότερη ανάγκη του ανθρώπου είναι η ανάγκη για αγάπη, κατανόηση και αποδοχή από τους συνανθρώπους του. Από την άλλη, εσείς θεωρείτε ως σημάδι ωριμότητας, την μη εξάρτηση από την γνώμη του περιβάλλοντος. Πώς γίνεται αυτά τα δύο να συμφωνούν; δηλαδή ενώ λέτε ότι σημάδι ωριμότητας είναι να μην μας ενδιαφέρουν τα λόγια των άλλων και γενικά το τι λένε και τι κάνουν οι άλλοι, από την άλλη λέτε ότι η βασικότερη ανάγκη (ή έστω μια απο τις βασικοτερες) είναι ανάγκη για αποδοχή από τους συνανθρώπους μας. μήπως αυτά τα δύο ως νοήματα διαφωνούν;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μάριε ! Μήπως συγχέουμε την αποδοχή και αγάπη με την ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης μέσω θαυμασμού , διότι η αποδοχή σημαίνει ότι με αποδέχονται έτσι όπως είμαι , ενώ μέσω της αυτοεπιβεβαίωσης προσπαθώ να υπογραμμίσω την υπεροχή μου . Στην πρώτη περίπτωση είναι ισορροπία , στη δεύτερη – ανασφάλεια .



ιδεολόγος    24/03/2006 08:06
Γειά σου αλέξανδρε φίλε μου. Σε παρακαλώ , πολλές φορές αναφέρεις ότι είναι σημαντικό να αποδεχτούμε την πραγματικότητα , η μη αποδοχή της οποίας οφείλεται σε ανασφάλειες. Το ζήτημα είναι ότι από τη στιγμή που όλα είναι σχετικά, τι νόημα έχει η φράση «αποδοχή της πραγματικότητας» και μήπως είναι παράλογο από κάποιον να διατείνεται ότι την έχει κατανοήσει;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Ιδεολόγε ! Για να γίνω περισσότερο κατανοητός στο θέμα αυτό θα παραθέσω το εξής παράδειγμα . Η αποδοχή της πιθανότητας του θανάτου μου (όσο σχετική και να είναι) , θα μου επιτρέψει να απαλλαχτώ από το άγχος και να απολαύσω την ευτυχία της καθημερινότητας μου , εκπληρώνοντας τις πραγματικές μου ανάγκες .



ΜΙΧΑΛΗΣ    23/03/2006 05:17
Αγαπητέ κύριε Κοτανίδη!Συχαρητήρια για το έργο σας.Θα ήθελα να σας θέσω το εξής ερώτημα.? Ο φόβος της απόρριψης που αναφέρετε συχνά σε τι οφείλεται.Είναι πρωταρχικός φόβος όπως ο φόβος του θανάτου και από τι δημιουργείται?Τι ρόλο παίζει στη δημιουργία του η σχέση μητέρας παιδιού?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μιχάλη ! Κατά την άποψη μου , η σχέση του παιδιού με τους γονείς και ιδιαίτερα με την μητέρα παίζει καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία και ανάπτυξη του φόβου απόρριψης , οποίος , όπως σωστά παρατήρησες οφείλεται βασικά στον φόβο θανάτου , διότι η επιβίωση του παιδιού μετά την γέννηση του εξαρτάται πλήρως από τον βαθμό προσοχής που εισπράττει από την μητέρα και ύστερα και από τον πατέρα , βλ. το άρθρο «Η ανάπτυξη του παιδιού» της σελίδας .



Σπύρος    22/03/2006 11:34
Γιατρέ συγχαρητήρια για το έργο σας. Θέλω να μου πείτε τη γνώμη σας σχετικά με το για πιο λόγο όλοι οι ώριμοι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες αντιδράσεις; δεν έχω καταλάβει το λόγο. Απαντήσετε και πρόσφατα ωστόσο και πάλι δεν το έχω αντιληφθει. Π.χ. αν θεωρήσουμε ότι ο Α και ο Β ειναι ώριμοι άνθρωποι τότε έχουμε παρατηρήσει ότι άλλο τρόπο γέλιο έχει ο ένας από τον άλλο, διαφορετική ποσότητα γέλιου , άλλα γούστα γυναικών (αν ο Α και ο Β ειναι αντρες) , διαφορετικό τρόπο αντίδρασης σε διάφορες καταστάσεις κτλ. Συνεπώς πού οφείλονται αυτές οι διαφορές; λογικά η ωρίμανση δεν θα έπρεπε να διαγράφει όλες τις ανασφάλειες (ή την πλειοψηφία τους) και τις επιδρασεις της παιδικης ηλικιας κάνοντας την συμπεριφορά των ώριμων ανθρώπων να φαίνεται ίδια;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Σπύρο ! Κατά την αντίληψη μου , οι διαφορές στην προσωπικότητα των ανθρώπων δομούνται κατά την ανατροφή τους , ενώ η ωρίμανση τους καλείται να βοηθήσει στην κατανόηση των αιτιών των προβλημάτων τους και στην ανακάλυψη της βέλτιστης συμπεριφοράς σε κάθε νέα περίπτωση , διότι δεν δύναται να προβλεφθεί όλη η γκάμα των ποικίλλων διαντιδράσεων σε μια ζωή η οποία συνέχεια αλλάζει .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | >>