ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 173 Σελίδα: 11η Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχώσεις


Πάνος    11/05/2011 15:51
Γιατρέ γειά σας,σας ανακάλυψα τυχαία και διαβασα όλες τις απαντήσεις σας.Συγχατηρήρια για τη σελίδα σας. Μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση που με βασανίζει.Ο αδελφός μου έχει διάγνωση εδώ και εναμιση χρόνο περίπου οξύ ψυχωσικό σύνδρομο πιθανής παροδικής διάρκειας.Λαμβάνει αγωγή.Την διάγνωση αυτή δεν την βρήκα πουθενά,έχει σχέση με σχιζοφρένεια? υπάρχει περίπτωση ο αδελφός μου αν γίνει καλά.Ευχαριζτβωώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Πάνο, η ταξινομήσεις των παθήσεων είναι σχετικές και αυθαίρετες. Εξυπηρετούν κυρίως τους ειδικούς στις συναλλαγές μεταξύ τους, ενώ η πορεία της κάθε περιπτώσεις εξατομικεύεται. Γενικά, θα μπορούσα να σημειώσω ότι η έκβαση των ψυχώσεων έχει σχετικά καλές προοπτικές εφόσον το ίδιο το άτομο έγκαιρα αντιληφτεί και αποδεχτεί την προβληματικότητα της κατάστασης του και καταβάλλει ο ίδιος προσπάθειες στην αντιμετώπιση της.



ΓΙΑΝΝΗΣ    09/05/2011 17:36
Κύριε Κοταμανίδη, συγχαρητήρια για τη βοήθεια,μόλις σας ανακάλυψα. Θα ήθελα να σας κάνω δυο ερωτήσεις. Εαν σε νεαρό ατομο με διάγνωση, ο ενας γιατρός ψυχωσική συνδρομη παραδικής διάρκειας και ο άλλος πρωτο ψυχωσικό επεισόδιο, για πόσο διάστημα ο ασθενής θα πρέπει να λαμβάνει αγωγή και εαν επιτρέπεται η διακοπή αγωγής μετά από συμβουλή γιατρού, πόσο αυξάνεται ο κίνδυνος της υποτροπής. Και δεύτερον, η ψυχωσική συνδρομή όπως τη χαρακτήρισε ο πρώτος και ο δευτερος γιατρος ψυχωσικό επισόδιο και η σχιζοφρένεια είναι το ίδιο πράγμα? Σας ευχαριστώ πολύ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Γιάννη, κατά την άποψη μου οι ταξινομήσεις είναι αυθαίρετες και αντικατοπτρίζουν την γενική τάση των πραγμάτων, ενώ κάθε περίπτωση εξατομικεύεται και απαιτεί την προσωπική προσέγγιση.



ΧΡΙΣΤΙΝΑ    09/05/2011 17:00
ΓΙΑΤΡΕ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ., ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ. Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΔΩ 20 ΜΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΝΤΙΨΥΧΩΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑ 4MG RISPENTARAL ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΕΚΔΗΛΩΘΗΚΕ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΩΝΤΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ.ΜΑΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΟΥΣ,ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΜΥΘΟ ΠΟΥ ΟΣΟΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑΚΑΝΟΥΝ ΚΑΚΟ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΡΑΣΑΜΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ.ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΣΕ 10ΜΕΡΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΘΕΩΡΗΣΕ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΟΒΑΤΑΝ ΗΤΑΝ ΣΩΣΤΑ ΤΑ ΑΜΦΕΒΑΛΕ ΑΛΛΑΞΕ ΣΧΟΛΗ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΑ .ΖΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ ΕΧΕΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ Η ΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟ ΝΙΩΣΕΙ ΩΣ ΑΝΑΓΚΗ. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΕ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ..ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΟΤΙ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΠΕΜΠΟΥΝ ΣΕ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΣΕ ΑΝΙΑΤΗ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΑΣΗ ΣΤΙΣ ΨΥΧΩΣΕΙΣ ΓΙΑΤΡΕ? ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή ΧΡΙΣΤΙΝΑ, η ψύχωση είναι μια εσχάτη μορφή αμυντικού μηχανισμού αποφυγής της πραγματικότητας η οποία επιτρέπει το άτομο που την παρουσιάζει να βιώνει μια εικονική πραγματικότητα, ώστε να αποφύγει τις επώδυνες ψυχικές συγκρούσεις τις καθημερινότητας του. Υπάρχουν δυο πιθανές εκδοχές της έκβασης: ή απαιτείται εφ’όρου ζωής λήψης μικρής δοσολογίας του φαρμάκου, ή, μετά από λήψη μηνών, η ανάγκη της φαρμακευτικής προστασίας υποχωρεί και με τη σταδιακή μείωση της δοσολογίας επιτυγχάνεται μια σταθερή ύφεση. Στη δεύτερη εκδοχή συμβάλλουν η νεαρή ηλικία του ατόμου και οι αλλαγές των συνθηκών, της αντίληψης του ατόμου και του τρόπου ζωής του, οι οποίες δεν του προκαλούν έντονες ψυχικές συγκρούσεις.



Σίσυ     23/04/2011 12:30
Αγαπητέ κύριε Κοτανίδη,πρόκειται να παντρευτώ με τον άνθρωπο που διατηρώ δεσμό εδώ και τρία χρόνια. Πρόσφατα μου αποκάλυψε ότι στο άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον υπάρχει περιστατικό ήπιας σχιζοφρένειας και συνδρόμου ντάουν. υπάρχει κίνδυνος για τα παιδιά που πρόκειται να φέρω κάποια στιγμή στον κόσμο;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Σίσυ, υποθέτω πως για το σύνδρομο Down θα ήταν να καλύτερα να απευθυνθείς σε έναν γενετιστή. Όσο αφόρα τη σχιζοφρένια, δεν ακολουθώ την άποψη ότι είναι αυστηρά κληρονομούμενη κατάσταση. Κατά την άποψη μου, και να υπάρχει μια γενετική προδιάθεση, για την εμφάνιση της είναι αναγκαίο να τηρηθούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, όταν δημιουργούνται αρκετά δυσμενείς ψυχολογικές συνθήκες κατά την ανατροφή ενός ατόμου. Οπότε και ψυχική υγεία των παιδιών εξαρτάται από τις γνώσεις των γονιών και από τον τρόπο της διαχείρισης τους των καταστάσεων.



mba    02/01/2011 10:24
Πριν 2 καλοκαίρια και ενώ έπαιρνα ladose και topamak για να χάσω κιλά(για 4 μήνες) τα διέκοψα χωρίς τη συγκατάθεση του γιατρού μου.Ταυτόχρανα κάπνιζα ασταμάτητα παρόλο που είμαι φανατική αντικαπνίστρια και έπινα.Αυτή τη βδομάδα είχα όλα τα συμπτώματα του μανιακού επεισοδίου.τελικά επαθα διπολική διαταραχή.Θεωρείται ότι οφείλεται στο ότι σταματησα απότομα τα φάρμακα ή στο ότι ξεκίνησα να τα παίρνω??αν δεν τα είχα πάρει θα μου είχαν συμβεί όλ αυτα???ή μήπως ήταν γραμμενο στο dna μου να συμβεί άσχετα από τη χρονική αυτη στιγμη???

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Mba, σχεδόν όλοι μας έχουμε μεγαλώσει με ένα σύστημα έλεγχου που βασίζεται στο διπολικό συναίσθημα υπερηφάνειας – ντροπής. Κατά την ανατροφή, στον εγκέφαλο μας έχει φυτευτεί ιδέα ότι «πρέπει» να είμαστε πάντα «καλοί» και να είμαστε υπερήφανοι για αυτό. Από μικρά παιδιά μας έλεγαν παραδείγματα με αλλά παιδάκια που είναι «καλά», και που κάνουν τους γονείς τους να είναι περήφανοι για αυτό. Όπως είναι γνωστό, κάθε παιδί, αρχίζοντας από την πρώτη βρεφική ηλικία αισθάνεται την ανάγκη της επιβεβαίωσης της φροντίδας των γονιών (και ειδικά - της μητέρας), χωρίς την οποία αισθάνεται αβοήθητο και διακατέχεται από τον φυσικό φόβο θανάτου, και η οποία (η επιβεβαίωση) εκφράζεται συναισθηματικά ως αγάπη. Η αγάπη, στην αρχή της μητέρας, και μετά και των γονιών, σημαίνει για το παιδί μια μορφή εγγύησης της συνέχειας της ύπαρξης του. Επομένως, κάθε παιδί θα προσπαθήσει να κάνει το παν για να μην την χάσει. Όταν, λοιπόν, οι γονείς του το μαθαίνουν ότι «πρέπει» να είναι υπερήφανοι για αυτόν, το παιδί ανταποκρίνεται σ’αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποδείξει ότι είναι «άξιο» της αγάπης των γονιών. Η αυτοεκτίμηση του βασίζεται πλέον στην «αξία», η εκτίμηση της οποίας εξαρτάται από τον βαθμό της έγκρισης της συμπεριφοράς του από τους γονείς. Όταν οι γονείς εγκρίνουν την συμπεριφορά του, το παιδί χαίρεται και αισθάνεται την τάση να επαναλαμβάνει την ίδια συμπεριφορά. Αυτός είναι «θετικός» τρόπος ενίσχυσης της συμπεριφοράς. Αντίθετος σε αυτόν είναι ο αρνητικός τρόπος, όταν το παιδί κάνει κάτι που δεν εγκρίνουν οι γονείς του και πρέπει να «ντρέπεται» για τις πράξεις ή για τη συμπεριφορά του. Η μη έγκριση των γονιών σημαίνει για το παιδί ότι οι γονείς θα θυμόσουν και δεν θα το αγαπούν, στερώντας το την φροντίδα και την προστασία που παρέχουν ως γονείς. Ο συναισθηματικός χειρισμός της συμπεριφοράς του παιδιού είναι αρκετά αποτελεσματικός, αλλά εμπεριέχει κάποιες επιπλοκές. Η πρώτη είναι η υποκειμενική εκτίμηση των ίδιων των γονιών. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η εκτίμηση της συμπεριφοράς του παιδιού από τους γονείς του βασίζεται περισσότερο στο δικό τους βόλεμα, παρά στο πραγματικό συμφέρον του παιδιού. Π.χ. το να παίρνει το παιδί καλούς βαθμούς στο σχολείο, να χαιρετά τους γείτονες, να είναι ευγενικό και να υπακούει τους μεγάλους αυτόματα σημαίνει ότι οι ίδιοι οι γονείς έχουν επιτύχει στην εκτέλεση του ρόλου τους ως γονείς. Στην ουσία, οι ίδιοι οι γονείς προσπαθούν να παρόν με τον τρόπο αυτό την έγκριση των άλλων για τη δική τους συμπεριφορά, ακλουθώντας τα σχήματα συμπεριφοράς που έχουν υιοθετήσει κατά την δική τους ανατροφή. Η ανάγκη αυτή είναι τόσο μεγάλη που τους παρακινεί να αψηφούν τις πραγματικές ανάγκες και την θέληση του παιδιού τους. Εκτός από αυτό, όσο πιο βολικό είναι το παιδί, δηλ. όσο λιγότερες προσπάθειες απαιτεί η ανατροφή του, τόσο «καλό» είναι. Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση – «Να είσαι καλό παιδί, να μην κάνεις φασαρίες»; Η φράση αυτή στην ουσία σημαίνει – «Να είσαι καλό παιδάκια, να μην απαιτείς περισσότερη προσοχή, αλλιώς η μαμά δεν θα σε αγαπά». Είναι ελάχιστοι αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι η φασαρία που κάνει το παιδί – είναι ο βασικός φυσικός τρόπος προσέλκυσης προσοχής. Τι κάνει ένα βρέφος για να προσελκύσει την προσοχή της μητέρας του; - Κλαίει. Το ίδιο ακριβώς κάνει ένα μεγαλύτερο παιδί που έχει καταπιεστεί στην έκφραση των αναγκών του μέσα από το απαγορευτικό σύστημα της επιβολής – εκφράζει την ανάγκη της προσοχής με πράξεις έστω και αν αυτές ακολουθούνται από τιμωρία. Αρνητική προσοχή είναι προτιμότερη από την αδιαφορία. Κατά την ανατροφή με τον τρόπο αυτό, το παιδί δεν μαθαίνει να είναι ανεξάρτητο, ελεύθερο, δημιουργικό. Μαθαίνει όμως ένα πλήθος απαγορεύσεων, μαθαίνει ότι δεν έχει δικαίωμα να κάνει λάθος, διότι στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί να είναι υπερήφανο, αλλά θα ντρέπεται επειδή δεν είναι τέλειο. Τα σχήματα συμπεριφοράς που έχουμε υιοθετήσει ως μικρά παιδιά μεταφέρονται στην ενήλικη ζωή ως βάση συμπεριφοράς του ενηλίκου. Εμείς παραμένουμε «μικρά παιδιά» και αναθέτουμε τον ρόλο των γονιών σε τρίτα πρόσωπα: σε φίλους, σε γνωστούς, στην κοινωνία στο σύνολο της. Όπως προσπαθούσαμε να δείξουμε ότι είμαστε «καλά» παιδιά στους γονείς μας, έτσι συνεχίζουμε την προσπάθεια να το κάνουμε στην κοινωνία που ζούμε. Σχετικά λίγες φορές το καταφέρνουμε, ενώ σε υπόλοιπες περιπτώσεις αισθανόμαστε ντροπή και αναξιότητα. Από την άλλη πλευρά, όταν μια ανάγκη απωθείται και αναβάλλεται, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή εξαφανίζεται. Αντίθετα – αυξάνεται και δημιουργεί ένα απωθημένο συναίσθημα το οποίο αναζητά την παραμικρή αφορμή για να εκδηλωθεί, καθώς και τους αμυντικούς μηχανισμούς για να απαλύνει τον βαθμό δυσαρέσκειας. Όσο περισσότερα αποθεμένα συναισθήματα έχει κανείς, τόσο μικρότερες αφορμές είναι αναγκαίες για την εμφάνιση του συνόλου του προβλήματος. Η κατάθλιψη είναι μια μορφή εκδήλωσης της έκπτωσης της διάθεσης που συνοδεύεται από συναισθήματα ντροπής και αναξιότητας. Την κατάσταση αυτή βιώνει ο κάθε άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής του με ένα ή άλλο τρόπο. Ο βαθμός της εξαρτάται από την ισχύ των ψυχολογικών αμυντικών μηχανισμών της συγκεκριμένης προσωπικότητας, από την αντικειμενική δυσκολία των καταστάσεων που βιώνει, καθώς και από την υποκειμενική αξιολόγηση τους. Η μανία είναι μια κατάσταση αντίθετη της κατάθλιψης, όταν ένα άτομο προσπαθεί να αντισταθμίσει την πραγματικότητα με την βοήθεια του ψυχολογικού αμυντικού μηχανισμού της αποφυγής της πραγματικότητας. Όταν δεν μπορούμε να βρούμε μια επιθυμητή λύση, προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας, δημιουργώντας μια εικονική πραγματικότητα, όπου όλα τα πράγματα είναι έτσι όπως τα θέλουμε, και όπου θα είμαστε «υπερήφανοι» που μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα (να κτίσουμε παλάτια, να φροντίσουμε όλους τους φτωχούς κ.λπ.), να εισπράξουμε με τον τρόπο αυτό την επιβράβευση του περιγύρου μας και να αντισταθμίσουμε τα συναισθήματα ντροπής και αναξιότητας, που έχουμε μάθει να αισθανόμαστε, όταν δεν καταφέρνουμε να είμαστε τέλειοι.



dora    23/02/2008 18:54
Η ρίζα των ψυχώσεων και της σχιζοφρένειας είναι η αποκοπή από τον εαυτό του κάθε ανθρώπου και η είσοδος στη χώρα της φαντασίας με άλλα λόγια? Υπάρχει ολοκληρωτική θεράπεια δηλαδή κάποιος να μπορέσει να ξανακάνει τη "σύνδεση" με τον πραγματικό του εαυτό? Και αν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο,υπάρχει κίνδυνος να πάθει κάτι στην σωματική του υγεία?(εφόσον η αποκοπή του υπάρχει σχεδόν 20 χρόνια-σταδιακή βέβαια). Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή dora ! Κατά την άποψη μου , η ψύχωση είναι μια ακραία μορφή άμυνας του εαυτού μας από την δυσάρεστη και επώδυνη πραγματικότητα . Θεωρητικά , εάν αρθούν οι αιτίες που προκάλεσαν μια τέτοια αντίδραση υπάρχει πιθανότητα οριστικής λύσης , όμως για να πραγματοποιηθεί ανάλογη προσπάθεια , απαιτείται μια σειρά προϋποθέσεων όπως η νοητική λειτουργικότητα του ατόμου , ανάλογη μόρφωση , δυνατότητα αφηρημένης σκέψεις , ομαλό περιβάλλον της καθημερινότητας κ.τ.λ.



δαναη    18/02/2008 10:47
Κατά την επισκεψή μου σε έναν ψυχίατρο με χαρακτήρισε νευρωτική και ψυχαναγκαστική.Κατα την γνώμη σας το προφίλ αυτό είναι ευάλωτο στις ψυχώσεις;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Δανάη ! Δεν είμαι οπαδός των «στανταρισμένων» χαρακτηρισμών , πιστεύοντας πως κάθε περίπτωση εξατομικεύεται , αλλά , όπως και να είναι , ένας ψυχωτικός δεν φοβάται την ψύχωση , διότι αυτή είναι η άμυνα του από τις ακραίες δυσάρεστες κατάστασης της πραγματικότητας του .



δαναη    13/02/2008 20:23
Γεια σας, σας εχω ξαναθέσει ερώτημα πριν από λίγες ημέρες.Αυτό που με απασχολεί τώρα είναι ότι ο φόβος μου να μην εμφανίσω ψύχωση όπωσ την μητέρα μου είναι μεγάλος.Συχνά πιάνω τον ευατό μου να περνάν από το μυαλό μου στιγμιαία παραλογες ιδέες όπωσ αυτές που είχε οι μητέρα μου και μόλις συνηδειτοποιώ ότι είναι παρανοϊκές και δεν έπρεπε να τις έχω κάνει με πιάνει κρίση πανικού.Παραδείγματος χάριν: το Σάββατο ήμουν σε ένα πάρτυ και για δύο δευτερόλεπτα αναρωτήθηκα αν δύο συναδελφοί μου μιλάνε για μένα.όταν συνειδητοποίησα ότι αυτή η σκέψη πρόκειται για παρανοϊκή έπαθα κρίση πανικού και αναγκάστηκα να φύγω από το πάρτυ άρον-αρον.Δυστυχώς όλη η συμπτωματολογία τησ παράνοιας τριγυρνά στο μυαλό μου και μερικές φορές τσεκάρω τον ευατό μου ως προς αυτή.Όλα αυτά που σας περιγράφω αφορούν ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ή αγγίζουν στην σφαίρα της ψύχωσης;Φοβάμαι ότι θα αυθυποβάλλω τον εαυτό μου.Υπάρχει ο κίνδυνος αυτός;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Δανάη ! Ο φόβος της «τρέλας» είναι πολύ χαρακτηριστικός στις εξωτερικεύσεις της Διαταραχής Πανικού .



δαναη    09/02/2008 20:18
Καλησπέρα, ειμαι και εγω μια κόρη που στηρίζω την μητέρα μου που τα τελευταια δύο χρόνια έχει αρρωστησει με παρανοια.Δεν μπορώ να το πιστέψω ακόμη ότι η μητέρα μου το πιο λογικό και ισορροπημένο άτομο που έχω γνωρίσει στα σαρανταπέντε της εμφάνισε ψυχωση. Της χρωστάω πολλα για τί μου έδωσε πολύ αγάπη και φροντίδα μέχρι τα 24 μου χωρίς ωστόσο να με κάνει άβουλη ή μαμόθρεφτη.Δεν υπήρχε κληρονομικότητα στηνοικογένεια της.Το παράξενο είναι μετά από δύο μήνες που ξεκίνησε την αγωγή της (solian)όλα τα συμπτώματα της εξαφανίστηκαν με αποτέλεσμα ο γιατρός που την παρακολουθεί να αποφασίσει να διακόψει την αγωγή όταν έκλεισε χρόνο.Πράγμα το οποιό δεν ήταν ιδιαίτερα σοφό γιατί στους δύο μήνες επανεμφάνισε τα συμπτώματα.Αυτή η υποτροπή είναι η αλήθεια ότι με έχει πιέσει ψυχολογικά αρκετά.Είναι πολύ δύσκολο μόνος σου να στηρίζεις ένα πολύ αγαπημένο σου άτομο που εμφανίζει ψύχωση. Ο πατέρας μου δεν ασχολείται ιδιαίτερα γιατί νοιάζεται κυρίως για τον ευατό του όπως πάντα ενώ ο αδερφός μου είναι μικρός και ευαίσθητος επομένως και αυτός χρειάζεται στήριξη. Πολλές φορές νοιώθω δυσφορία, πονοκέφαλο, έλλειψη διάθεσης.Με έπιασε και μια αρρωστοφοβία με αποτέλεσμα να κάνω απανωτές επισκέψεις σε γιατρούς και αρκετές εξετάσεις. Αφού αποδείχθηκε ότι χαίρω άκρα υγείας τώρα στο μυαλό μου τριβελλίζει η ιδέα ότι θα εμφανίσω και εγώ ψύχωση.Η αληθεια είναι ότι τα παιδικά μου χρόνια θα τα έκρινα ως ευτυχισμένα πέρα από κάποια προβλήματα που υπήρχαν με τον πατέρα μου. Είμαι εικοσιπέντε χρονών και έχω σπουδάσει οικονομικά ενώ έχω ήδη μια σταθερή δουλειά στο δημόσιο με προοπτικές.Όλοι οι γύρω μου με θεωρούν επιτυχημένη.Σχέση δεν έχω και αυτό με κάνει να νοιώθω κάπως ανασφαλή. Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μου απαντήσετε σε καποιες από τις ερωτήσεις που έχω να σας θέσω.Πιστεύετε στην κληρονομικότητα για την εμφάνιση ψυχώσεων;Η παιδική ηλικία είναι σημαντική;Εσείς τι θα μου προτείνατε για να αντιμετωπίσω την ψυχολογική πίεση που υφίσταμαι;Αγωγή ή ψυχοθεραπεία;Θεωρείται ότι η ψυχοθεραπεία μπορεί να με βοηθήσει να οχυρωθώ απέναντι στην ψύχωση;Το ότι σε όλες τις δύσκολες στιγμές εμφανίζω νευρώσεις και φοβίες δεν συνεπάγεται μειωμένη πιθανότητα εμφάνισης ψύχωσης;Το γνωρίζω ότι ακόμα και για σας τους ψυχιάτρους οι ψυχώσεις αποτελούν σε καποια σημεία τους ένα άλυτο μυστήριο αλλά η εμπειρία σας είναι πολύτιμη για μένα να βγω από τον λαβύρινθο που νιώθω ότι βρίσκομαι.Ευχαρστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή δαναη ! Κατά την άποψη μου , ψύχωση είναι μια ακραία μορφή άμυνας από την επώδυνη πραγματικότητα , που βιώνει το άτομο , και η μετάδοση της πραγματοποιείται μέσω της αντιγραφής των σχημάτων συμπεριφοράς και τρόπων αντιμετώπισης των προβλημάτων της ζωής . Έτσι όταν κάποιο άτομο παρουσιάζει σωματοποίηση των ψυχολογικών συγκρούσεων , κατά κάποιο τρόπο , μειώνεται η «εσωτερική πίεση» του εγκεφάλου και οι πιθανότητες εμφάνισης της ψύχωσης . Ενώ η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των ψυχολογικών συγκρούσεων και προβλημάτων απαιτεί την αιτιολογική προσέγγιση , η οποία βασίζεται στην αλλαγή αντιλήψεων και σχημάτων συμπεριφοράς , που έχουμε υιοθετήσει στην παιδική ηλικία κατά την ανατροφή μας στην πατρική οικογένεια



δαναη    12/01/2008 15:14
θεωρείται ότι υπάχρει ίαση στα ψυχωσικά φαινόμενα όταν αυτά εμφανιστούν μετά την ηλικία των 40;Υπάρχει κάποια μορφής ψυχοθεραπεία που μπορεί να τα ανακουφίσει;Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντηση σας

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή δαναη ! Απ’ ότι περιγράφεται στην βιβλιογραφία , οι ψυχωσικές εκδηλώσεις μετά τα 40 , έχουν καλύτερες προοπτικές . ενώ η ένδειξη για ψυχοθεραπεία και ο βαθμός επιτυχίας της συσχετίζονται με τις ικανότητες του ατόμου στην αφηρημένη σκέψη και με την βαρύτητα των συμπτωμάτων που παρουσιάζεται και που την επηρεάζει .



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | >>