ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 160 Σελίδα: 11η Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχώσεις


Θάνου Β.    20/01/2007 23:08
Το 1999 σε ηλικία 27 ετών είχα κάποιο ψυχωτικό επεισόδιο. Επισκέφθηκα ψυχίατρο και έκτοτε μου χορηγείται φαρμακευτική αγωγή. Η διάγνωση είναι ψυχωσική συνδρομή. Στην κατηγορία Διαταραχές βρήκα ότι στην Ψυχωσική Συνδρομή υπάρχει η κατηγορία Ψυχωσική συνδρομή με "επίμονες ακουστικές ψευδαισθήσεις με απουσία οποιωνδήποτε άλλων στοιχείων" που νομίζω ότι ταιριάζει στην περίπτωσή μου. Οι ακουστικές ψευδαισθήσεις έχουν μειωθεί και κατά διαστήματα δεν υπάρχουν. Συνίσταται να εξακολουθήσω την φαρμακευτική αγωγή?

Α. Κοτανίδης Η σκοπιμότητα της μείωσης ή διακοπής της φαρμακευτικής αγωγής κρίνεται καλύτερα από τον θεράποντα ιατρό , οποίος γνωρίζει τις λεπτομέρειες της εξέλιξης της νόσου .



δανάη δημοπούλου    27/10/2006 19:22
καλησπέρα κύριε Κοτανίδη, θα ήθελα να μου απαντήσετε στο εξής ερώτημα:Είναι δυνατόν ένα άτομο στην ηλικία των σαρανταπέντε ετών να εμφανίσει παρανοειδής σχιζοφρένεια ενώ δύο χρόνια πριν είχε νοσήσει απο αγχώδης διαταραχή με ψυχοσωματικά συμπτώματα η οποία αντιμετωπίστηκε επαρκώς με την χορήγηση ladose για ένα πεντάμηνο;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Δανάη ! Δεν είμαι σίγουρος για την σχιζοφρένια , αλλά παρανοϊκή διαταραχή μπορεί να εμφανιστεί σε τέτοια ηλικία .



EleniN    08/09/2006 19:13
Κ. Κοτανίδη ευχαριστω για την κατατοπιστική σας απάντηση, αλλά θα ήθελα μια διευκρίνιση όσο αφορά τις πρωταρχικές συγκρούσεις του ατόμου.Τώρα πια εντόπισα και κατανόησα μέσα και από τον ψυχολόγο της κλινικής, την κύρια αιτία της σύγκρουσης που υπάρχει στον ψυχικό κόσμο του Ν. Οι συνθήκες που μεγάλωσε ήταν καταπιεστικές με παντελή έλλειψη προσωπικής ελευθερίας, ακόμη και στα μικρότερα και ασήμαντα πράγματα τις καθημερινότητας, όπως η επιλογή ρούχων ή διατροφής ή επιλογής επαγγέλματος ή ότι μπορείτε να φανταστείτε, από την μητέρα του που δρούσε από υπερβολική προστασία μάλλον, αν όχι από δική της ψυχασθένεια.Μεγάλωσε υπό παρακολούθηση κυριολεκτικά , και όταν ο ίδιος μου έλεγε ότι θέλει να μείνουμε μαζί, στο παρελθόν, γιατί σπίτι του δεν μπορούσε να αναπνεύσει, εγώ δεν το είχα πάρει στα σοβαρά.Η μητέρα του σε ανύποπτο χρόνο, του έκανε σιωπηλούς εφόδους στο δωμάτιο του ακόμα και όταν κοιμόμασταν μαζί, και μας παρατηρούσε (μου συνέβη μία φορά).Λοιπόν, υπό αυτές τις συνθήκες βρήκε διέξοδο και ελευθερία στις ουσίες. Ο ίδιος αγαπά πολύ την μητέρα του, και τους δύο γονείς δηλαδή , όπου δυστηχώς ο πατέρας του δεν αντιδρά \"πατριαρχικά\" στα οικογενειακά ζητήματα, δηλαδή δεν πατάει πόδι που λέμε.Η θέση μου καταλαβαίνω ότι θα πρέπει να είναι ανάμεσα στην μητέρα του και αυτόν.Ο Ν. με νοιάζει να μην υφίσταται καμία μορφή εξουσίας ή καταπίεσης, και να μην μπολιάζεται τα μίση της μητέρας του, όταν θα τελειώσει η αγωγή του και γυρίσει σπίτι.Πως θα το καταφέρω : αν του επισημάνω οτι η μητέρα του είναι η αιτία για τις συγκρούσεις του ή αν τον πάρω απλά μακριά από όλα αυτά?Αν συγκατοικήσουμε και είναι μακριά από το καταπιεστικό αυτό περιβάλλον, θα έχει πιθανότητες να ξεπεράσει τις πρωταρχικές συγκρούσεις?Κάθε φορά που θα έρχεται αντιμέτωπος με μία μεγάλη δοκιμασία στη ζωή του(θάνατος ή καποιο γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σοκ, στρες κτλ) θα έχει φόβο να παρουσιάσει τις ακραίες μορφές των ψυχολογικών του συγκρούσεων (με γνώμωνα οτι απέχει πλήρως από ουσίες)?Οπότε και δεν θα πέζει ρόλο η ομαλή ζωή που θα είχε έως \"το\" γεγονός?Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ελένη ! Κατά την αντίληψη μου , οι ομαλές συνθήκες διαβίωσης οπωσδήποτε παίζουν σημαντικό ρόλο στην επίτευξη της ισορροπίας , αλλά είναι απαραίτητο το ίδιο το άτομο να κατανοήσει τις πραγματικές αιτίες των συγκρούσεων και της δυστυχίας του ώστε να είναι σε θέση να προβεί σε κάποιες αλλαγές με προσωπική πρωτοβουλία .



Παναγιώτης    11/03/2006 08:08
Καλησπέρα Ανακάλυψα το site τυχαία μέσα απο την προσπαθειά μου να βρω πληροφορίες για ένα ψυχικό νόσημα που ταλαιπωρεί την οικογενειά μου. Συγκεκριμένα η θεία μου ,ετών 43 , έπειτα απο μια κρίση που έπαθε νοσηλεύτικε σε ψυχιατρικό ίδρυμα και η διάγνωση ήταν Ψυχωσική Συνδρομή.Θα είθελα να με ενημερώσετε σχετικά με αυτό το νόσημα και αν υπάρχει περίπτωση να θεραπευτεί. Να σημειώσω οτί αυτή την στιγμή η θεία μου βρίσκεται μαζί μας με άδεια απο το ίδρυμα ακολουθόντας θεραπευτική αγωγή. Θα μπορέσει να επιστρέψει στο σπίτι της κάποτε? Υπάρχει περίπτωση να γίνει επικύνδυνη προς τον ευατό της ή και σε εμάς? Σημειωτέον μένει μόνη σε ένα διαμέρισμα πάνω απο εμάς και έχει χάσε και τους δύο γονείς της. Έχει μόνο την μητέρα μου να την φροντίζει Ευχαριστώ

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Παναγιώτη ! Θα μπορούσες να αντλήσεις τις πληροφορίες που αναζητάς , ακολουθώντας την διαδρομή Διαταραχές - Σχιζοφρένια και Άλλες Ψυχωτικές Διαταραχές της σελίδας , στις οποίες θα μπορούσα να προσθέσω ότι η ψύχωση , κατά την άποψη μου είναι μια αμυντική προσπάθεια αποχώρησης από την σκληρή πραγματικότητα την οποία δεν είναι σε θέση να αποδεχθεί το συγκεκριμένο άτομο , επομένως όσο περισσότερη υποστήριξη , αποδοχή και «ζεστασιά» θα μπορέσει να εισπράξει από την οικογένεια του , τόσο περισσότερες θα είναι οι πιθανότητες θετική εξέλιξης της κατάστασης . Η συμμετοχή των ειδικών της ψυχικής υγείας στην επανένταξη του εννοείται .



πανος    27/01/2006 09:28
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ! Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΑΣΧΕΙ ΑΠΟ ΜΑΝΙΑ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗΣ!ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΜΟΝΙΚΗΣ "ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ" ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ, ΤΟΝ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΑ ΠΙΟ ΤΡΕΛΑ ΠΡΑΜΑΤΑ! ΥΠΟΨΙΑΖΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ! ΛΟΓΙΚΟ ΗΤΑΝ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΜΕΝΑ Η ..ΜΠΑΛΑ! ΜΟΥ ΕΚΟΨΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ...ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΜΟΥ!!! ΤΟΝ ΛΥΠΑΜΑΙ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ! ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ 50ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΕΝΗΣ! ΚΟΙΝΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙ! ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ? ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΣΗ ΕΧΩ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Πάνο ! Ο θυμός των ψυχωτικών ατόμων συνήθως εστιάζεται στα πλησιέστερα συγγενικά πρόσωπα .



ΕΛΕΝΗ    30/11/2005 15:26
Γιατρε καλησπερα σας, ειμαι 29 ετων και απο τοτε που γεννηθηκα φαινεται πως η σχιζοφρενεια παιζει κρυφτουλι μαζι μου.. Η μητερα μου πασχει απο αυτη την καταστρεπτικη ασθενεια , απο τοτε που ηταν 18 ετων . Νοσηλευτηκε πολλες φορες σε ψυχιατρικες κλινικες αλλα παρ'ολα αυτα , παντρευτηκε, με γεννησε , ατυχησε στο γαμο της .. ατυχησαν ολοι με αυτον το γαμο.. εκεινη, εκεινος και εγω.. Σημερα ζει μονη της , με δυσκολια και ευτυχως τη συμπαρασταση των αδερφων της . Εγω μενω μακρια της .. Σαν να θελω να ξεφυγω.. Εκεινη υποφερει και το ξερω.. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΨΥΧΩΣΗ .. Σημερα που σας γραφω , συμβαινει να γνωριζω οτι ο αδερφος του φιλου μου, εχει το ιδιο προβλημα με την μητερα μου.. Πως μπορω να τον βοηθησω να καταλαβει πως το βημα απο την καταστολη - στην εξαρση , ειναι πολυ μικρο , και αν δεν εχεις βιωσει την εμπειρια .. ξαφνικα καταλαβαινεις πως εχασες πολυτιμο χρονο σκεφτομενος το τι θα ηταν προτειμοτερο να κανεις ; .. Βοηθηστε με γιατρε.. νομιζω πως δεν θα ξεφυγω ποτε απο ολο αυτο το πανηγυρι της παρανοιας και της δυστυχιας . Πως μπορω να ειμαι σιγουρη οτι τα παιδια που θα κανω δεν θα αντιμετωπισουν την ιδια κολαση;; Σας ευχαριστω πολυ .

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Ελένη ! Πιστεύω ότι οι ψυχώσεις είναι ακραίες αντιδράσεις των ανθρώπων στις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης , έτσι εάν καταφέρεις να κτήσεις μια ισορροπημένη σχέση με τον άνδρα σου έτσι , ώστε στην οικογένεια σου να επικρατήσει αγάπη , κατανόηση και αλλιλοστήριξη τα παιδιά σου δεν θα είναι «αναγκασμένα» να ξεφεύγουν από την πραγματικότητα μέσω των ψευδαισθήσεων .



Mίκης Νικολάου    12/11/2005 20:09
Χαίρεται ψυχίατρε ! Συγχαρητήρια για το κόπο σας και το μεράκι σας. Συμφωνώ μαζί σας στο ότι όλα είναι σχετικά. Από τη στγμή λοιπόν που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ας προβληματιστούμε από κοινού. Η μητέρα μου 56 ετών είναι μια φυσιολογική γυναίκα. Είχε επηρεαστεί πολύ από το θάνατο του συζύγου της , ο οποίος είχε συμβεί από τροχαίο δυστύχημα πριν 14 έτη. Προχθές λοιπόν, η μητέρα μου καθώς περπατούσε στο σπίτι, και ήταν πολύ χαρούμενη είδε για λίγα δευτερόλεπτα μία οπτασία. Μία φιγούρα ενός άντρα διαμελισμένου που να σπαρταράει από τον πόνο. Αμέσως φοβήθηκε , φώναξε, και ο άντρας εξαφανίστηκε. Η μητέρα μου δεν ξέρει αν ήταν αλήθεια ή όχι. Ρωτήσαμε έναν φίλο μας, και μας είπε ότι το να εμφανίστηκε ο άντρας αυτός ως φάντασμα μίας περασμένης ζωής, είναι το ίδιο πιθανό με το ενδεχόμενο η οπτασία αυτή να ήταν κατασκεύασμα του εγκεφάλου της μητέρας μου γιατί και για τα δύο έχουμε ίσες αποδείξεις. Εσείς λοιπόν ως ψυχίατρος και με το γεγονός ότι τα πάντα είναι σχετικά, αφήνετε ενδεχόμενο η οπτασία να ήταν πραγματική και όχι κατασκεύασμα του μυαλού της μητέρας μου;

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Μίκη ! Πιστεύω ότι τα όνειρα έχουν τον ίδιο μηχανισμό , ενώ όταν τα συναισθήματα και οι ψυχικές συγκρούσεις είναι έντονα εμφανίζονται παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις .



med    19/10/2005 17:20
Κύριε Κοτανίδη, θα ήθελα τη γνώμη-συμβουλή σας στο εξής θέμα>Στη σχολή μου(ιατρική) είναι μια κοπέλα συμφοιτήτρια,της οποίας η συμπεριφορά με προβληματίζει ιδιαίτερα.Ενώ τα πρώτα 2 χρόνια της φοίτησής της είχε πολύ καλη,θαυμάσια θα έλεγα,πορεία,εδω και 2 χρόνια (φοιτούμε στο 4ο έτος)έχει μέινει πολύ πίσω στα μαθήματα.Αυτά τα 2 χρόνια είχα χάσει επαφή μαζί της επειδή παρακολουθούσα σε άλλο τμήμα και φέτος έτυχε να βρεθούμε πάλι μαζι στο αμφιθέατρο.Αφού τα είπαμε λίγο στην αρχή(να σημειώσω επίσης ότι η συμπεριφόρα της ήταν πολύ ευγενική,ενώ στο παρελθόν χαρακτηριζόταν από υπεροψία και σνομπισμό)ήρθε η συζήτηση στα μαθήματα.Δεν μπήκα στην διαδικάσία να ρωτήσω τι έγινε,άλλωστε λόγος δεν μου πέφτει,και έμεινε ουσιαστικά πίσω 2 ολόκληρα χρόνια..Η ίδια όμως ισχυρίστηκε,επαναλαμβάνω χωρίς να την ρωτήσω,ότι για την κατάσταση έφταιγε ένα παιδί με το οπίο έμπλεξε.Ερωτική απογοήτευση σκέφτηκα..κι όμως το θέμα δεν ήταν τόσο απλό.στην πορεία της συζήτησης,ή καλύτερα στην πορεία τπυ μονολόγου της,διαπίστωσα ότι δεν μπορούσε καν να περιγράψει το εν λόγω παιδί.Μου έλεγε λόγου χάριν,γνωρίζεις τον τάδε?Πώς είναι?Πού μένει?Κάτι δεν πήγαινε καλά σίγουρα,σκέφτηκα.Της λέω λοιπόν,πώς είναι δυνατόν να σε έβλαψε κάποιος χωρίς να τον γνωρίζεις?Τελοσπάντων,για να μην τα πολυλογώ,η συζήτηση μας έληξε κάπου εκεί,απέφυγε να μου απαντήσει και μου έλεγε συνεχώς ότι κάποια στιγμή θα μου μιλήσει,αλλά αυτό θα γίνει όταν θα έχει στοιχεία.Μετά από 2-3 μέρες τυχαίνει να συναντηθούμε τυχαία με έναν φίλο μου.Τον ρώτησα αν γνωρίζει κάτι για την περίπτωση,μιας και ήξερα ότιτην γνώριζε και μου είπε ότι εδώ και ένα χρόνο τον ενοχλεί πού συχνά,καλώντας τον στο τηλέφωνο κια λέγοντας του ότι την παρακολουθούν,έχουν κάμερες στο σπίτι της,μάλιστα έχει αλλάξει κάμποσα σπίτια,4 νομίζω,αλλά πάντα οι από πάνω καταφέρνουν να την παρακολουθούν,σβήνει το φως όταν πρέπει να αλλάξει ρούχα και τα συναφή.Το εν λόγω παιδί που λέει ότι την πήγε πίσω στις σπουδές της δεν το γνωρίζει,δεν έχουν συστηθεί ποτέ.Επίσης κάποτε είχε πάρει τηλ έναν φίλο μου,ο οπίος δεν την γνωρίζει καν,κατηγορώντας τον ότι την παρακολουθεί. Ας μην μακρυγορούμε...βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίπτωση παραληρητικής διαταραχής-διορθώστε με εαν κάνω λάθος. Πώς πρέπει να χειριστώ την κατάσταση?Την βλέπω καθημερινά στη σχολή,ομολογώ ότι σοκαρίστηκα όταν έμαθα τα περί ιδεών παρακολούθησης της...Δεν είχε περάσει απο το μυαλό μου ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι ψέμματα.. Οι απορίες μου είναι πολλές!1.Πώς πρέπει να την αντιμετωπίσω?2.Ποιές είναι οι αιτίες του προβλήματος της?3.Τι πυροδοτεί την εμφάνιση αυτής της διαταραχής?Τι πιθανότητες έχει ένας μέσος φυσιολογικός άνθρωπος να παρουσιάσει αυτή ή πάρόμοιου τύπου διαταραχή? με εκτίμηση

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ med ! Κατά την άποψη μου , ο παραληρητικός τρόπος σκέψης είναι μια αμυντική αντίδραση του οργανισμού σε εξαιρετικά επώδυνες ψυχολογικές συγκρούσεις . Δυστυχώς όμως , ακόμα και ένας ειδικός δεν θα είναι σε θέση να βοηθήσει αποτελεσματικά , εάν το ίδιο άτομο δεν αντιληφθεί ότι αυτό που έχει δημιουργεί προβλήματα στον εαυτό του .



Σπύρος    11/10/2005 05:26
Καλημέρα. Το όνομα μου είναι Σπύρος και το θεμα αφορά τον κολλητό μου. Το καλοκαίρι (μετά τον γάμου του και το νεο πως θα γίνει μπαμπας-συνειδητές επιλογες και τα δύο), νόμιζε πως τον παρακολουθούσαν, πως άκουγε φωνές και πως μιλούσαν γι άυτόν. Υπήρχε κάποιο επεισόδιο όπου τον πείσαμε να δει κάποιο ψυχίατρο. Ακολούθησε αγωγή.Τώρα έχει κοψει την αγωγή θεωρώντας πως θα τα καταφέρει μόνος του. Δεν θελει να μιλήσει στον γιατρό του. Υπάρχει περιπτωση να τα καταφέρει μόνος του; Έίναι προτιμότερο να συνεχίσει την αγωγή;Τι θα γίνει αν συνεχίσει έτσι; Πόσο επικίνδυνο είναι για την γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά; Ευχαριστώ! Υ.Γ. Εχουμε επικοινωνήσει φυσικά με τον γιατρό του. Από το e-mail αυτό ζητάω μια τρίτη γνώμη!

Α. Κοτανίδης – Αγαπητέ Σπύρο ! Υποθέτω ότι εφόσον οι ψυχολογικές συγκρούσεις είχαν τέτοια ένταση ώστε να εξωτερικευτούν με ακραίο τρόπο είναι εξαιρετικά δύσκολο να περάσουν μόνο με την ατομική προσπάθεια του ατόμου .



τζενη    04/10/2005 03:22
η μητερα της φιλης πασχει απο σχιζοφρενια τα τελευταια 5 χρονια. υπαρχει φοβος για κληρονομικοτητα? υπαρχει προληψη ή κατι αλλο που θα μπορουσαμε να κανουμε?

Α. Κοτανίδης – Αγαπητή Τζένη ! Δεν συμμερίζομαι την άποψη για την γονιδιακή κληρονομικότητα των ψυχικών παθήσεων και πιστεύω ότι αυτές προκαλούνται από έντονες ψυχικές συγκρούσεις οι οποίες προέρχονται από απορριπτικό και καταπιεστικό κλίμα στην οικογένεια



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | >>