ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 181 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχώσεις


ΔΗΜΗΤΡΗΣ    26/10/2013 04:18
Καλησπερα σας.Ειμαι 31 ετων και εχω εναν μικροτερο εδελφο 27 ετων ο οποιος φερει πολλα συμτωματα της σχιζοφρενειας.Μιλαει ασταματητα με πολυ δυνατη φωνη ολη την ωρα λεγοντας κυριως αερολογιας και το επιπεδο των θεματων ειναι αρκετα χαμηλο.Πριν 10 μερες που γυρισε απο την Κρητη οπου και ζει εχει παθει μια μανια οτι οι γονεις μας κρυβουν αρχαια κειμιλια στο σπιτι και κανουν λαθρεμποριο και οτι με ακουσε και εμενα να μιλαω ταχα μου με τους γονεις οτι τα ξερω ολα και ειμαι μεσα στο κολπο.Προσπαθουμε να του εξηγησουμε οτι ολα αυτα ειναι παρεσθησεις και οτι χρειαζετε αγωγη αλλα η αντιδραση του οταν ακουει κατι τετοιο ειναι επιθετικη και θεωρει οτι προσπαθουμε να τον βγαλουμε τρελο.Πως μπορει αν τον δει καποιος γιατρος για να κανει γνωματευση και αν χρεισατει να παρει και αγωγη χωρις να τον παμε με το ζορι γιατι κατι τετοιο θα πυροδοτούσε χειροτερα πραγματα στον μυαλο του?

Αγαπητέ Δημήτρη, οι προσπάθειες να πεισθεί κάποιος για τον παραλογισμό των ιδεών του συνήθως προκαλούν την αντίσταση και ενισχύει την ήδη υπάρχουσα καχυποψία του, διότι με τον τρόπο αυτό ενεργοποιείται ο μηχανισμός των ενοχών και του φόβου για λάθη. Ενώ η επισήμανση κάποιων λιγότερο μεμπτών κοινωνικά προβλημάτων, όπως για παράδειγμα η διαταραχή του ύπνου, σε ορισμένες περιπτώσεις, συμβάλλει στη διαμόρφωση της οικειοθελούς πρόθεσης για την επίσκεψη κάποιου ειδικού.



Nlefk    14/10/2013 19:06
Κύριε Κοτανίδη, Ο αδερφός μου διαγνωστεί με σχιζοφρένεια στα 18 του, εγώ από μικρός είχα τίκ (τα οποία ελέγχω όταν είμαι σε δημόσιους χώρους) , ενώ ο ετεροθαλής αδερφός μου (από τον πατέρα μου) είναι αυτιστικός. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν σε μικρή ηλικία. Στα χρόνια πριν τον χωρισμό τσακώνονταν σφοδρά μπροστά μας. Στα χρόνια αμέσως μετά τον χωρισμό προσπαθούσαν κάνουν εμάς να πάρουμε σαφή θέση υπέρ του ενός ή του άλλου. Πρωταγωνιστής σε αυτό το διαρκές ψυχολογικό σαμποτάζ ήταν με διαφορά ο πατέρας μου. Για πάνω από 10 συνεχή χρόνια μας ασκούσε πολύ μεγάλη ψυχική πίεση να καταδικάσουμε την μητέρα μας ως καταστροφέα της οικογένειας μέχρι που τελικά η επαφή μαζί του έφτασε στο απροχώρητο και διεκόπη. Νόμιζα για καιρό πώς οι βίαιες αντιδράσεις του, οι συνεχείς προσβολές και ταπεινώσεις προς εμάς ήταν επειδή ήταν αυστηρός, παλαιών αρχών,ήθελε να μας σκληραγωγήσει, ή «έχανε τον έλεγχο» λόγο έντονου χαρακτήρα. Διαβάζοντας όμως την περιγραφή της παραληρητικής διαταραχής στην ιστοσελίδα σας, νομίζω αναγνωρίζω τώρα πολλές από τις συμπεριφορές του πατέρα μας. Σας γράφω γιατί με απασχολεί πολύ το θέμα της κληρονομικότητας. Νομίζω οι κληρονομικοί παράγοντες δείχνουν ότι γονιδιακά κάτι δεν πάει και πολύ καλά με όλους τους απογόνους. Ταυτόχρονα νομίζω ότι (ενδεχομένως εξαιτίας αυτού του περιβάλλοντος?) δεν ξεπέρασα ποτέ και τον παιδικό τρόπο σκέψης που συχνά περιγράφετε στις απαντήσεις σας. Αισθάνομαι ανασφαλής , ευαίσθητος, αφελής εκ φύσεως μπερδεμένος με τα πάντα, παρότι είμαι 35 ζω μόνος μου χρόνια και είμαι καλά επαγγελματικά και οικονομικά χωρίς υποστήριξη από κανέναν . Δεν είμαι σίγουρος τι θέλω να σας ρωτήσω γιατί δεν έχω κάποιο σύμπτωμα ακόμα πέραν του ότι πάντα κατά βάθος ήμουν θλιμμένος ακόμα κι όταν ξεφάντωνα. Γενικά πιστεύω ότι οιαδήποτε προοπτική να κάνω δική μου οικογένεια είναι εξαρχής καταδικασμένη και είναι βέβαιο πως καταλήξω εντελώς μόνος. Δυσκολεύομαι να βρω ένα κίνητρο ή ένα στόχο για το μέλλον. Με εκτίμηση

Αγαπητέ Nlefk, οι αντιλήψεις, η συμπεριφορά, όπως και οι διαταραχές τους δε μεταδίδονται γονιδιακά, διότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα διατάραζε την προσαρμοστικότητα, η οποία προϋποθέτει τον κατάλληλο αναπροσδιορισμό τους κατά την αντιμετώπιση της κάθε απρόοπτης αλλαγής των συνθηκών που περιβάλλουν το συγκεκριμένο άτομο τη συγκεκριμένη στιγμή. Από την άλλη πλευρά, η παρουσία των άλλων ως εγγύηση της ευτυχίας είναι περισσότερο μια ψευδαίσθηση, καθώς ο κάθε ενήλικας σε τελική ανάλυση βρίσκεται μόνος του, πρόσωπο με πρόσωπο με τα προβλήματά του.



manos    06/10/2013 00:27
πρωτα απ\\\\\\\'ολα να ειστε καλα και να συνεχισεται το κοινωνικο σας αυτο εργο.εργαζομουν σε μια γνωστη εταιρεια με \\\\\\\'\\\\\\\'κακους\\\\\\\'\\\\\\\' διεφθαρμενους συνεργατες και σε κυκλο εξαρτημενων ατομων που δε θελησα να μπω.το θεμα ειναι αλλο,πηγα υγιης και οσο περνουσε ο καιροσ δεν αισθανομουν καλα,ζαλαδεσ αδυναμια αρχισα να αδυνατιζω και γινομου χλωμοσ,ασπροσ σα να σκελετωνα..εχασα μυικο ογκο ,αυτο συνεχιζοταν πανω απο ενα εναμιση χρονο.πηγα εκανα αιματολογικεσ,τιποτα ολα καλα,μετα ειδα εγω και αλλοσ παθων οτι κατι μασ πετουσαν στο νερο η στο καφε για να μας στειλουν απο εκει.επινα εν αγνοια μου κατι αλλα τι?πιστευω οτι μου πετουσαν κοκκαινη για πολυ καιρο.αν ηταν κοκα σε ποσο καιρο θα συνελθω τελειωσ?μετα απο πεντε μηνες που εφυγα απο εκει νοιωθω καταβεβλημενος ακομη.τι θα μπορουσε να παθει καποιοσ αν πινει κοκαινη εν αγνοια του για μεγαλο χρονικο διαστημα μεσα στο φραπε του ασ πουμε?χιλια ευχαριστω εκ των προτερων

Αγαπητέ Μάνο, η επίδραση της κοκαΐνης, και η θετική και οι αρνητικές συνέπειες, συνήθως εξαλείφεται εντός κάποιων ημερών. Ωστόσο είναι αμφίβολο κατά πόσο κάποιος θα χρησιμοποιούσε τέτοια δαπανηρή μέθοδο για την απαλλαγή από τον ανεπιθύμητο εργαζόμενο, και αυτό προβάλλει την αναγκαιότητα αποκλεισμού των ιδεών συσχέτισης και επίδρασης, οι οποίες προκύπτουν ως αμυντική αντίδραση σε μια διαρκής και αρκετά έντονη ψυχοφθόρα κατάσταση.



χρύσα    20/09/2013 22:56
αγαπητέ κ Κοτανίδη Εχω μητέρα (80χρ) η οποία πάσχει από ψύχωση εδώ και 40χρ. (παίρνει τα φάρμακά της και είναι αρκετά λειτουργικό άτομο). Εδώ και ένα χρόνο η αδερφή μου, 44χρ. (εργαζόμενη, διαζευγμένη με 2 παιδιά) παρουσιάζει επίσης συμπτώματα παρόμοια με τα αρχικά συμπτώματα της μητέρας μου (άρνηση επικοινωνίας με τους συγγενείς, κάποια κοινωνική απόσυρση, αισθητή μείωση σωματικού βάρους κλπ). Πιστεύετε ότι είναι καλύτερο να την πιέσουμε να δεχτεί ψυχιατρική βοήθεια τώρα ή να περιμένουμε να δουμε πως θα εξελιχθεί η κατάσταση (η ίδια δεν θέλει να να ζητήσει ψυχιατρική βοήθεια);

Αγαπητή Χρύσα, η παρέμβαση των τρίτων μπορεί να απαλλάξει από κάποιο άμεσο κίνδυνο, ωστόσο ο τρόπος αυτός φαίνεται να μην είναι και τόσο αποτελεσματικός στο μακροπρόθεσμο ορίζοντα, καθώς δεν επιτρέπει το άτομο να βιώσει την προβληματικότητα της κατάστασης του, να διαπιστώσει έμπρακτα ότι ο τρόπος λειτουργίας που ακολουθεί δεν συμβαδίζει με τον επιθυμητό και να προβεί συνειδητοποιημένα σε αναγκαίες ενέργειες για την αυτόβουλη αντιμετώπισή της.



ΕΛΕΝΗ    07/09/2013 21:02
Γιατρέ καλησπέρα. Τον Μάιο του 2007 έπαθα οξύ ψυχωτικό επεισόδιο, έκανα θεραπεία για 10 μήνες και μετά διέκοψα την αγωγή από μόνη με αποτέλεσμα την υποτροπή μέσα σε έναν μήνα. Από τον Ιούνιο του 2008 κάνω θεραπεία με GEODON 40 πρωι και βράδυ και δεν υποτροπίασα μέχρι σήμερα. Από τον Ιούνιο του 2013 μειώσα την δόση με τις οδηγίες του γιατρού που με παρακολουθεί σε GEODON 20 με την αιτιολογία ότι θα τα πάρω για λίγους μήνες έως ότου τα σταματήσω εντελώς. Θα ήθελα να ξέρω σε περίπτωση διακόπης της θεραπείας τι πιθανότητες υποτροπής υπάρχουν. Το πρώτο επεισόδιο το έπαθα σε ηλικία 33 ετών.

Αγαπητή Ελένη, επειδή τα φάρμακα δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες των ψυχολογικών συγκρούσεων, εάν δεν αλλάξει ο τρόπος αντίληψης και σκέψης, η κάθε νέα σχετική δυσκολία είναι σε θέση να προκαλέσει τη συνηθισμένη αμυντική αντίδραση της ψύχωσης ανεξάρτητα από το χρόνο προηγούμενης αντιψυχωτικής αγωγής.



Μαρία    16/08/2013 16:58
Γιατρέ, γεια σας. Ήθελα να ρωτήσω, όταν κάποιος αρνήται πως πάσχει από ψύχωση και πιστεύει πως όλα είναι οκ και δεν χρειάζεται να επισκευθεί γιατρό, ενώ στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, εμέις σας συγγενείς τι μπορούμε να κάνουμε?

Αγαπητή Μαρία, οι τυποποιημένες αντιδράσεις στα σύνθετα ζητήματα συνήθως συνοδεύονται περισσότερο από επιπλοκές παρά από εύστοχες λύσεις, καθώς σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτείται η εκτίμηση πολλών λεπτομερειών, όπως για παράδειγμα η ηλικία του πάσχοντα, η κοινωνικό-οικονομική του κατάσταση, οι συνθήκες τις ανατροφής του, οι σχέσεις του με τους γονείς, ο βαθμός ωριμότητάς του, τα πραγματικά κίνητρα και ψυχολογικό υπόβαθρο των ανθρώπων που ανησυχούν για αυτόν κ.λπ.



Μαίρη     12/08/2013 01:11
Γεια σας και συγχαρητήρια για τη σελιδα σας, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής, ο σύζυγος μου (43 ετων) πρόσφατα εκανε παραλληρηματικό -μανιακο επεισόδιο και νοσηλεύθηκε οπου του εγινε διάγνωση διπολικη διαταραχη με παρον μανιακο επεισόδιο. Εκτοτε επανηλθε οπως ηταν και κανει τη zypadhera 405gr καθε μηνα και για 2 χρονια περίπου. Αφου κανει τη θεραπεία αυτη ποσο πιθανο ειναι μετα να ξανακάνει παραλήρημα σύμφωνα με την εμπειρία σας; Γνωρίζω πως η διπολικη δεν είναι ιασιμη θα παίρνει φάρμακα εφ όρου ζωής; Η θα το ελέγχει με γνώσιακή ψυχοθεραπεια; Σας ευχαριστω

Αγαπητή Μαίρη, θεωρητικά το παραλήρημα αποτελεί έναν ακραίο τρόπο ψυχολογικής άμυνας και θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με την αυτογνωσία, ωστόσο στην πράξη αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί, καθώς συνήθως τα άτομα που καταφεύγουν στο συγκεκριμένο αμυντικό μηχανισμό παραμένουν καθηλωμένοι αρκετά βαθιά στον παιδικό τρόπο αντίληψης και παρουσιάζουν δυσκολίες στην αποδοχή της διαφορετικής πραγματικότητας, στην εκλογίκευση και στη διαχείριση των αφηρημένων, μη αντίστοιχων στην πραγματικότητα συναισθημάτων. Εξού και η ανάγκη της συνεχούς φαρμακευτικής υποστήριξης, διότι εάν δεν αλλάξουν οι αντιλήψεις, μια νέα, αρκετά επώδυνη εμπειρία μπορεί να ενεργοποιήσει τον ίδιο μηχανισμό αμυντικής διαφυγής.



Κώστας    18/07/2013 09:41
Γιατρέ γεια σας, υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπιστεί η σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα; Αν όχι τι κάνουμε όταν ο ασθενής αρνείται να παίρνει τα φάρμακα του;

Αγαπητέ Κώστα, η αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας χωρίς φαρμακευτική αγωγή είναι εξαιρετικά δύσκολη, διότι απαιτεί μια σχετική ωριμότητα της σκέψης και της αντίληψης, η οποία στην περίπτωση της σχιζοφρένιας παρεμποδίζεται από την προσκόλληση στα παιδικά σχήματα. Όσον αφορά την αντιμετώπιση της άρνησης της λήψης του φαρμάκου, οι επιλογές είναι αρκετές, και εξαρτώνται από τις προτιμήσεις του συγκεκριμένου κοινωνικού περιβάλλοντος, το οποίο συνήθως προσπαθεί να αναλάβει το υπερπροστατευτικό ρόλο και να καθοδηγήσει το κάθε μέλος της κοινωνίας υποδεικνύοντάς του, τι είναι «καλό» και τι είναι «κακό» για τον ίδιο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις συγκεκριμένες περιστάσεις. Από την άλλη πλευρά όμως, ο κάθε άνθρωπος αποκτά κίνητρα μόνο μέσω της προβληματικότητας της κατάστασής του. Όσο παράξενο και να ακούγεται για τα συνηθισμένα κοινωνικά δεδομένα, στο πλαίσιο αυτού του σκεπτικού, υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να ενεργοποιηθεί το άτομο, και να αναλάβει το ίδιο τα ινία της αντιμετώπισης της προβληματικότητάς του, η οποία θα είναι πλέον αντιληπτή και παραδεκτή, εάν και εφόσον πάψει να δέχεται τις πιέσεις και τη φροντίδα των άλλων.



ΕΛΕΝΗ    10/07/2013 23:38
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΓΙΑΤΡΕ Ο Ι=ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΨΥΧΩΣΗ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΓΩΓΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΖΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΚΤΙΚΟΣ ΣΤΗ ΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Η ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΟ ΕΙΝΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ Η ΤΡΕΙΣ Ή ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΙΑ ΜΕΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΥΧΟΝ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΑΝΗΣΥΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΟΥΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Αγαπητή Ελένη, η βάση της επιτυχίας της κάθε αγωγής έγκειται στην ενεργή συμμετοχή του ίδιου του ατόμου, ή μάλλον, στη δική του πρωτοβουλία στην προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος. Ο καθένας από εμάς έχει την τάση να αξιολογεί κάποιο πρόβλημα μόνο όταν οι επιπτώσεις του είναι αρκετά αισθητές ή και επώδυνες, και μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις είναι αναγκαίο να φτάσουμε στον πάτο, για να κινητοποιηθούμε. Εάν λοιπόν, υπάρχουν τρίτα άτομα, που μας «προστατεύουν» και συνεχώς παρεμβαίνουν στην πραγματικότητά μας στοχεύοντας να μας προφυλάξουν από τυχόν προβλήματα, προφανώς, οι πιθανότητες να αποκτήσουμε οι ίδιοι τα κίνητρα για τη φροντίδα του εαυτού μας μειώνονται αισθητά, καθώς η κατάσταση ενδέχεται ποτέ να μη φτάσει στο απροχώρητο, διατηρούμενη σε σχετικά ανεκτό επίπεδο χάρη στις προσπάθειές τους. Επίσης είναι αναγκαίο, να αποδεχθούμε ότι ο κάθε ενήλικας έχει την υποχρέωση της φροντίδας του εαυτού. Συνεπώς, όσο εμείς ανησυχούμε για αυτόν, και προσπαθούμε να τον καθοδηγήσουμε με έναν ή άλλον τρόπο, τόσο μειώνουμε τη δική του πρωτοβουλία, τόσο τον βοηθάμε να παραμένει παγιδευμένος στην παιδικότητα, και τόσο, στην ουσία, του αφαιρούμε τις πιθανότητες της μελλοντικής ικανοποίησης με την καθημερινότητά του, καθώς δε μαθαίνει να τη διαμορφώνει σύμφωνα με προσωπικές του ανάγκες.



ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ    27/05/2013 18:52
Γιατρε τα σέβη μου.Παρακαλώ μπορείτε να μου πειτε τι ειναι οι ιδεες συσχέτισης.Η κόρη μου έχει ψυχωση (ψυχωσικό σύνδρομο μας είπαν) λαμβάνει αγωγή κατα καιρούς μου ρωταει το εξής, αν διαβάσει κάτι σχετικό με το επίθετό μας,ρωτάει αν έχουμε καμμία σχεση οικογειακή αν διαβασει κάτι απο την ιστορία ρωτάει αν είχαμε αντίστοιχο στην οικογένειά μας οχι σε παραλογα πράγματα, αλλά λόγω της έλλειψης ψυχραιμίας από μέρους μας φοβόμαστε μήπως είναι σημάδια κάποιας υποτροπής.(Σας αναφέρνω συγκεκριμένα τα παραδείγματα για να αντιληφθειτε το μεγεθοσ και πως θα τα αξιολογογούσατε.Ασχολείται μετην πολιτική είναι κομματικο μέλος νεολαίας και με ρώτησε αν στην οικογένεια μας είχαμε καποιο μέλος ή αν ασχολιούταν καποιος πολιτικάμ, αλλη φορά εβαλε στο google μου είπε το επίθετο μας και βγήκε αντίστοιχο κάποιο ενος Μακεδομάχου ( όντως)και αν είχαμε καποια σχεση.Είανι ψυχαναγκασμοί αυτές οι ιδεες της ? ευχαριστω. θα είμαι ευγνωνωβ αν μου απαντούσατε.

Αγαπητέ Κωνσταντίνε, οι ιδέες συσχέτισης συνήθως αφορούν στην πεποίθηση του ατόμου ότι τα λόγια η οι σκέψεις του αναμεταδίδονται από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, από άλλους. Ότι οι άλλοι μιλούν για εκείνον, τον σχολιάζουν (κατά κύριο λόγο αρνητικά), συνωμοτούν εις βάρος του και γενικά ασχολούνται μαζί του. Δεν αποκλείεται το φαινόμενο αυτό να προέρχονται από τη διαστρέβλωση της υπερβολικής ανάγκης για προσοχή, η οποία αντιλαμβάνεται ως ελλιπής. Όσον αφορά τα συμπεράσματα για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά, αυτά δε μπορούν να τεκμηριωθούν μέσω των γραπτών μηνυμάτων και προαπαιτούν την άμεση επαφή, όπως και κάθε άλλη εξέταση οποιασδήποτε ειδικότητας.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | >>