ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 164 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Ψυχώσεις


Κώστας    20/02/2013 08:59
Γιατρέ ευχαριστώ για την απάντησή σας, πιστεύω όμως ότι δεν απαντήθηκε ένα μέρος της ερώτησης. Όπως αντιλαμβάνεστε, όταν οι γιατροί μου συστήνουν ότι η φαρμεκευτική είναι απαραίτητη για το γιο μου και εκείνος αρνείται να πάρει φάρμακα, οι επιλογές που μου απομένουν είναι τρεις: 1. Είτε να κλειστεί σε ίδρυμα με δικαστικό διάταγμα και να παίρνει φάρμακα διά της βίας 2. Είτε να παίρνει φάρμακα εν αγνοία του 3. Είτε να μην παίρνει φάρμακα καθόλου και να έχει μόνο τη ψυχολογική συμπαράσταση της οικογένειας του. Εσείς ποια νομίζετε ότι είναι η καλύτερη επιλογή; Επίσης με ανησυχεί τι θα κάνει ο γιος μου όταν εγώ φύγω από τη ζωή. Η νομοθεσία προβλέπει να δίνεται κόποιο επίδομα σε τέτοια άτομα; Σας ευχαριστώ.

Αγαπητέ Κώστα, ο όρος «εγκλεισμός» είτε είναι ξεπερασμένος, είτε χρησιμοποιείται λανθασμένα. Η σύγχρονη ψυχιατρική στοχεύει περισσότερο στην αντιμετώπιση των οξέων συμπτωμάτων κατά τη βραχύχρονη νοσηλεία, και έπειτα στην επανένταξη του ατόμου στις κοινωνικές δραστηριότητες και στο κοινωνικό σύνολο. Ενώ επί του εγκλεισμού πρόκειται για τα άτομα με ψυχικές διαταραχές που έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα (συνήθως φόνο), και η πολιτεία αποφασίζει την απομόνωση τους σε ειδικά ψυχιατρικά ιδρύματα, ώστε να αποφευχθεί η φυλάκιση τους και να πραγματοποιηθεί η προσπάθεια θεραπευτικής αντιμετώπισης, τα αποτελέσματα της οποίας διαπιστώνονται με το χρόνο. Διαφορετικά πρόκειται για ακούσια εξέταση και επακόλουθα βραχύχρονη νοσηλεία (εφόσον διαπιστωθεί ότι υπάρχουν ενδείξεις), κατά την οποία πραγματοποιούνται προσπάθειες αντίληψης από το άτομο της προβληματικότητας της κατάστασής του. Φυσικά, η ακούσια προσαγωγή για εξέταση δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο για το άτομο, και για αυτό αποτελεί την αναγκαία λύση όταν όλοι υπόλοιποι τρόποι έχουν εξαντληθεί και αποτύχει.



Κώστας    18/02/2013 12:24
Ο γιος μου είναι 17 ετών και πριν από 2 χρόνια διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Δεν πάει σχολείο και αρνείται να δει κάποιον ειδικό. Οι γιατροί μας λένε ότι πρέπει να παίρνει φάρμακα, ίσως και εφ όρου ζωής διαφορετικά η κατάσταση θα χειροτερέψει και ότι δε βλέπουν η κατάσταση να θεραπεύεται. Από τις απαντήσεις που δίνετε βλέπω ότι υποστηρίζετε ότι η σχιζοφρένεια προκαλείται από καταστάσεις κυρίως στην παιδική ή/και βρεφική ηλικία και ότι τα φάρμακα θεραπεύουν μόνο τα στμπτώματα, ενώ για όλες τις ψυχικές νόσους πρέπει ο ασθενής να αλλάξει τρόπο αντίληψης για να θεραπευτεί. Όμως όσους γιατρούς είδαμε(και είδαμε αρκετούς) μας είπαν ότι η σχιζοφρένεια είναι καθαρά κληρονομική και δεν έχει καμία σημασία ο τρόπος ανατροφής του ατόμου. Βάσει των πιο πάνω θα ήθελα να σας κάνω τις πιο κάτω ερωτήσεις: 1. Τελικά η σχιζοφρένεια είναι κληρονομική ή όχι; Πως συσχετίζετε αυτά που λέτε εσείς δηλ. ότι οφείλεται καθαρά στον τρόπο ανατροφής ενώ εμάς όλοι οι γιατροί που είδαμε μας είπαν ότι είναι κληρονομική. 2. Υπάρχουν γιατροί που υποστήριξαν ότι ο γιος μας πρέπει να μπει δια της βίας σε ίδρυμα και να παίρνει φάρμακα δια της βίας. Διότι έστω και αν δεν είναι επικίνδυνος για τους άλλους, με το να μην παίρνει φάρμακα, είναι επικίνδυνος για τον εαυτό του. Εσείς συμφωνείτε με αυτό; 3. Πως μπορούμε να βοηθήσουμε το γιο μας όταν ο ίδιος αρνείται να δει κάποιον και αρνείται να πάρει φάρμακα; 4. Έχετε υπόψην σας περιπτώσεις που άτομο αποθεραπεύτηκε πλήρως από σχιζοφρένεια; 5. Πόσο αποτελεσματική είναι η λήψη φαρμάκων κάποιου εν αγνοία του; Σας ευχαριστώ πολύ.

Αγαπητέ Κώστα, θα προσπαθήσω να απαντήσω επιγραμματικά: 1. Εάν συμφωνήσουμε ότι η σχιζοφρένεια είναι αυστηρά κληρονομική, τότε πως εξηγούνται τα εξής: Α. Σε αρκετές περιπτώσεις η κατάσταση εμφανίζεται χωρίς να υπάρχει σε προηγούμενες γενιές. Β. Σύμφωνα με τα τεκμηριωμένα και πειραματικά αποδεδειγμένα κριτήρια της σύγχρονης γενετικής, οι γονιδιακές μεταλλάξεις εδραιώνονται κατά της διαμόρφωση του νεοσύστατου οργανισμού (στην περίπτωση του ανθρώπου είναι το έμβρυο), και μεταδίδονται σταθερά από γενιά σε γενιά. Αυτό σημαίνει ότι η εκδήλωση τους εμφανίζεται από τα πρώτα χρόνια ζωής του νέου οργανισμού, όπως και συμβαίνει στις περιπτώσεις συγγενικών παθήσεων, που δεν συμβαδίζει με την συνηθισμένη εμφάνιση της σχιζοφρένειας στην εφηβική ηλικία. Γ. Αρκετές φορές οι ψυχωτικές εκδηλώσεις προκύπτουν στην ηλικία άνω των 30 ετών, και συχνά συνοδεύουν τα ακραία ψυχοτραυματικά γεγονότα. Δ. Πως εξηγείται το γεγονός ότι σε ορισμένες περιπτώσεις τα παιδιά των σχιζοφρενών γονιών δεν νοσούν; 2. Η αντίληψη της ιδρυματοποίησης ατόμων με ψυχικά προβλήματα έχει μείνει στο παρελθόν σε βάθος τουλάχιστον 20ετίας, όταν δεν υπήρχαν ακόμα τα φάρμακα με αρκετή αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και η χρήση των φαρμάκων εκείνης της εποχής συνοδευόταν από αρκετές παρενέργειες. 3. Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν οι γονείς για το άτομο με ψυχικά προβλήματα είναι το ισορροπημένο παράδειγμα τους και η σταθερή θετική αντιμετώπιση με κατανόηση. Όσο το άμεσο περιβάλλον είναι περισσότερο σταθερό και ισορροπημένο (χωρίς άγχος, προβληματισμούς, πίεση, ανταγωνισμό, ανασφάλειες κ.λπ.), τόσο αυξάνονται πιθανότητες θετικής έκβασης. 4. Οι περιπτώσεις πλήρους ίασης από σχιζοφρένεια είναι εξαιρετικά σπάνιες, διότι η κατάσταση αυτή επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως: η αποδιοργάνωση της προσωπικότητας, έντονη προσκόλληση σε αντιλήψεις και συναισθήματα της παιδικής ηλικίας, έκρυθμη κατάσταση στην οικογένεια, μη λειτουργικά πρότυπα αντιλήψεων και συμπεριφοράς των γονιών κ.λπ. 5. Η λήψη φαρμάκων εν άγνοια του είναι μια αναγκαστική λύση προσωρινού χαρακτήρα, η οποία δεν μπορεί να διαρκέσει αρκετά και δεν προσφέρει σταθερά αποτελέσματα, διότι μόνο η συνειδητοποίηση του προβληματισμού της κατάστασης από το ίδιο το άτομο και οι προσωπικές του προσπάθειες συμβάλλουν αποφασιστικά στη σταθερά θετική έκβαση.



    17/02/2013 23:38
Ερώτηση περί ντοπαμίνης. Διάβασα σε ένα άρθρο ότι η ντοπαμίνη μαζί με άλλες είναι ορμόνη της χαράς και πως όταν υπάρχει υπερβολική ροή της στο σώμα μας που δεν μπορεί να απορροφηθεί απ\\\\\\\' τους νευρώνες, προκαλείται σχιζοφρένεια. Πως γίνεται να είναι ορμόνη της χαράς και επειδή είναι υπερβολική να προκαλεί σχιζοφρένεια και όχι πχ μανια (σε στυλ μανιοκατάθλιψης), αφού υποτίθεται ότι στη σχιζοφρένεια οδηγείσαι από ακραία επώδυνες συνθήκες; Τελικά και η χαρά κακό προκαλεί; Επίσης, ντοπαμίνη δεν ρέει στον οργασμό; Άρα οι συχνοί οργασμοί μπορούν να το προκαλέσουν (ίσως γι αυτό και οι άντρες έχουν διπλάσσιες πιθανότητες απ\\\\\\\' τις γυναίκες στην εμφάνιση της;); Και, εφόσον η ντοπαμίνη είναι αυτή που ευθύνεται, τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να διατηρείται σε σωστά επίπεδα;

Η παραγωγή των οποιωνδήποτε ουσιών στον οργανισμό μας ανταποκρίνεται στην επιρροή των εξωτερικών συνθηκών και καταστάσεων, βάσει του προσαρμοστικού μηχανισμού που στοχεύει την επιβίωση. Δηλαδή, πρώτα προκύπτει μια κατάσταση, η οποία αξιολογείται ανάλογα συναισθηματικά, και μετά ο οργανισμός μας αντιδρά με την παραγωγή κάποιων ουσιών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι νευροδιαβιβαστές τύπου ντοπαμίνης. Οι ουσίες αυτές καλούνται να καλύψουν την επιρροή των εξωτερικών παραγόντων και να ισορροπήσουν τη λειτουργία των οργάνων και των συστημάτων του οργανισμού. Όταν η επιρροή είναι υπερβολική, οι ουσίες παράγονται σε υπερβολικό βαθμό, και αυτό διαστρεβλώνει τους προσαρμοστικούς μηχανισμούς και προκαλεί προβλήματα (στην προκειμένη περίπτωση ψυχικά, εφόσον πρόκειται για τη λειτουργία του εγκεφάλου βλ. http://www.facebook.com/photo.php?fbid=321894411201696&set=a.260321524025652.62464.183113208413151&type=1&theater).



παρασκευας    16/01/2013 19:56
καλησπέρα, Ο αδελφός μου ηλικίας 38 ετών τον Αύγουστο Ννοσηλεύτηκε με οξύ ψυχωσικο επεισόδιο, και έκτοτε παρακολουθείται από ψυχίατρο και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή.καθώς έχουν περάσει περίπου έξι μήνες από το επεισόδιο που είχε παρουσιάζει έντονη καταθλιπτική συμπεριφορά χωρίς να έχει διάθεση για τίποτα, με αποτέλεσμα ο γιατρός να του δώσει πριν μια εβδομάδα αντικαταθλιπτικά. θα ήθελα να ρωτήσω αν η πορεία αυτή μετά από ένα επεισόδιο είναι σύνηθες και πως μπορούμε να τον βοηθήσουμε. ευχαριστώ.

Αγαπητέ Παρασκευά, ο αποτελεσματικότερος τρόπος αντιμετώπισης μιας κατάστασης με ψυχικά προβλήματα από τα οικεία άτομα είναι η προσπάθεια δημιουργίας και διατήρησης όσο είναι δυνατό ισορροπημένης κατάστασης στις ενδοοικογενειακές σχέσεις, χωρίς πιέσεις, ανησυχίες, προβληματισμούς, απαιτήσεις και, κυρίως χωρίς προσδοκίες για γρήγορη και θεαματική αλλαγή. Με αλλά λόγια τα άτομα που παρουσιάζουν ψυχικά προβλήματα έχουν ανάγκη να αισθάνονται από του κοντινούς συγγενείς την αποδοχή, την κατανόηση και την υπομονή. Όσον αφόρα την πορεία της κατάστασης, σύμφωνα με την περιγραφή σου υπάρχει ένα ενδεχόμενο της διπολικής διαταραχής, η οποία μπορεί να τεκμηριωθεί ή να διαψευθεί κατά την παρακολούθηση της πορείας.



Dreamer    07/01/2013 14:00
Ευχαριστώ για τις μέχρι τώρα απαντήσεις σας, θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι τελευταίο και θα ξεκινήσω τις προσπάθειες. Αρχικά, έχω διαβάσει πως η σχιζοφρένεια έρχεται όταν ο εγκέφαλος συρρικνώνεται, ισχύει; Οι εμμονές μπορούν να συρρικνώσουν τον εγκέφαλο; Εν ολίγοις ο φόβος της τρέλας μπορεί να οδηγήσει σε τρέλα; Και τέλος, πότε μια σκέψη θεωρείται παρανοϊκή; Πριν μέρες πχ, ταξίδευα με το λεωφορείο και κάποια από πίσω ακούμπησε τα μαλλιά μου, στην αρχή σκέφτηκα μπορεί να είχα κανένα χνούδι, μετά μου ήρθε αστραπιαία η εικόνα από ένα ψυχολογικό θρίλερ που είχα δει, που προκειμένου να εξοντώσει ένας τον εχθρό του, τον είχε αγγίξει στα μαλλιά τοποθετώντας του ένα τζελ με μίνι κοριούς για να ξέρει τις κινήσεις του. Με αυτό το σενάριο και μεταφέροντας το στον εαυτό μου, σταμάτησα την σκέψη και ταράχτηκα, όχι επειδή πίστεψα ότι μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο σ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' εμένα, αλλά επειδή απλά και μόνο μου πέρασε απ\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\' το μυαλό και έκρινα πως είναι παρανοϊκό και παράλογο και σκέφτηκα πως ίσως σημαίνει ότι τρελάθηκα ή ότι μπορεί να το πιστέψω. Από την άλλη και το μυαλό είναι σαν ένα υπολογιστικό μηχάνημα με απεριόριστη μνήμη. Έχει μέσα τόσες εικόνες, εντυπώσεις, σκηνές και δεν μπορείς να προβλέψεις ποια θα έρθει πότε. Βέβαια, πρέπει να παραδεχτώ ότι σε παρόμοια κατάσταση στο παρελθόν, πιθανόν δεν θα μου ερχόταν αυτή η εικόνα γιατί δεν ήμουν υπό το καθεστώς του φόβου της τρέλας, ενώ τώρα που φοβάμαι, μοιάζει όλα γύρω μου και μέσα μου να έχουν να κάνουν με αυτό το θέμα αποκλειστικά. Η γνώμη σας;

Αγαπητή Dreamer, η συρρίκνωση του εγκεφάλου χαρακτηρίζει μόνο τη γεροντική άνοια ή κάποια οργανική πάθηση, συνοδευόμενη από την μηχανική πίεση του. Δεν έχουν βρεθεί στοιχεία οργανικών αλλοιώσεων στα άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένια. Συνήθως η σκέψη θεωρείται παρανοϊκή εφόσον το άτομο είναι απόλυτα πεπεισμένο για την πραγματικότητα των ψευδαισθήσεών του. Στην περίπτωση του φόβου της «τρέλας», και να προσπαθήσει το άτομο να «τρελαθεί» δεν πρόκειται να το πετύχει. Η συγκεκριμένη φοβία, όπως μπορείς να το διαπιστώσεις και η ίδια διαβάζοντας τη στήλη «Πανικός», δεν διαφέρει σε τίποτα από τις υπόλοιπες περιπτώσεις των εμμονών, και είναι αντιπροσωπευτική για τη Διαταραχή Πανικού.



θοδωρος    27/12/2012 19:20
Γιατρέ γεια σας.Μπραβο για ότι κάνετε.Να ρωτήσω και εγώ παρακαλώ. Ο αδελφός μου 22 ετών είχε ένα ψυχωσικό επεισόδιο πριν 4 χρόνια περίπου.Λάμβανε αγωγή και ογιατρός ήταν ικανοποιημένος,πριν 6 μήνες και ενώ ή αγωγή είχε ελλατωθεί στο ελάχιστο έπαθε υποτροπή.Αυτό τι μπορεί να σημαίνει ότι κακώς έγινε η μείωση.ότι δεν πρέπει στο μέλλον να επιχερηθεί νέα μείωση ή ότι θα λαμβάνει αγωγή εφόρου ζωής αφού δεν μπορεί χωρίς φάρμακα.Ευχαριστώ,ευγνώμων.

Αγαπητέ Θόδωρε, η εμφάνιση της υποτροπής με την ελάττωση της αγωγής σημαίνει ότι οι αρχικές αιτίες που προκάλεσαν και συνεχίζουν να υποκινούν το πρόβλημα δεν έχουν αντιμετωπιστεί. Έχω επισημάνει αρκετές φορές ότι κανένα φάρμακο εκτός από αντιβιοτικά και αντιπαρασιτικά δεν επηρεάζουν τις αιτίες, διότι καμία λαμβανόμενη ουσία δεν μπορεί να αλλάξει τις συνθήκες καθημερινότητας, τις οποίες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δημιουργούμε οι ίδιοι και τις οποίες ακολουθούμε πιστά και αμετάκλητα οδηγούμενοι από τα κοινά πρότυπα που έχουμε υιοθετήσει κατά την ανατροφή μας. Το κάθε φάρμακο απλά μειώνει τις επιπτώσεις των δυσμενών καταστάσεων. Αν το παρουσιάσουμε απλουστευμένα, είναι τα παυσίπονα, τα οποία μας ανακουφίζουν. Εάν εγώ έχω πονοκέφαλο επειδή χτυπώ κάθε μέρα το κεφάλι μου, το παυσίπονο μπορεί να μείωση τον πόνο που αισθάνομαι, όμως δεν μπορεί να με κάνει να μην πονώ εφόσον συνεχίζω να χτυπώ το κεφάλι. Προφανώς η οριστική λύση θα έρθει όταν σταματήσω να χτυπώ το κεφάλι, και στην περίπτωση αυτή δε θα έχω ανάγκη να συνεχίζω την αγωγή ς.



ΜΑΡΚΕΛΛΑ    09/12/2012 19:19
Σας ευχαριστώ για την απάντησή σας. Ήταν μια σημαντική ερμηνεία για μένα.. Δηλ. τελικά υπάρχει κι η πραγματικότητα εκείνη που ο άνθρωπος δεν μπορεί να την αντέξει;.. Ισχύει δηλ. ότι οι αδύναμοι χαρακτήρες είναι περισσότερο επιρρεπείς στα ψυχικά νοσήματα; Κι αναρωτιέμαι τώρα, τί θα μπορούσε τότε να κάνει, για να καταφέρει να ισορροπήσει; Η μητέρα μου όταν ασθένησε ήταν 35 ετών. Απ\\\\\\\' ότι αναφέρετε, ίσως λοιπόν και θα μπορούσε να το είχε ξεπεράσει, επειδή δεν νόσησε και σε πολύ μικρή ηλικία; Και πάλι σας ευχαριστώ!

Αγαπητή ΜΑΡΚΕΛΛΑ, η κάθε προβληματικότητα δύναται να αντιμετωπιστεί οριστικά μόνο όταν το ίδιο το άτομο θα αποκτήσει αρκετά ισχυρά κίνητρα για τη διαφορετική από τη συνηθισμένη προσέγγιση του θέματος, θα αναζητήσει τους νέους τρόπους, αντί να βολεύεται με τους γνωστούς και θα καταβάλλει ανάλογες προσπάθειες για την υλοποίηση τους.



ΜΑΡΚΕΛΛΑ    08/12/2012 12:01
Χαίρετε γιατρέ! Καταφεύγω συχνά στα θέματα της ιστοσελίδας σας και βέβαια τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις που δίνετε. Προέρχομαι από οικογένεια με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, η μητέρα μου υπέφερε από ψύχωση(σχιζοφρένεια) και ήθελα να σας ρωτήσω, επειδή διαβάζω πως αντιμετωπίζοντας τα αίτια των ψυχολογικών προβλημάτων, ουσιαστικά αντιμετωπίζεις το ίδιο το πρόβλημα, αν τελικά ακόμα και χωρίς ψυχοφάρμακα μπορεί κάποιος να συνεχίσει τη ζωή του, ή υπάρχουν και οι ψυχικές εκείνες παθήσεις, που δυστυχώς χρειάζεται να παίρνεις χαπάκια εφ\\\\\\\' όρου ζωής, ακόμα κι αν καταφύγεις και στην ψυχοθεραπεία. Θα μου πείτε τώρα, ότι οι περιπτώσεις εξατομικεύονται, αλλά θάθελα να γνωρίζω αν κάποιος, όσο σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα κι αν έχει, μπορεί ίσως από κάποια στιγμή και μετά να συνεχίσει και χωρίς φάρμακα, που λόγω παρενεργειών, αλλά και κόστους σήμερα τελικά είναι ασύμφορα! Μ\\\\\\\' άλλα λόγια μόνο με ψυχοθεραπεία μπορεί κάποιος, ν\\\\\\\' αποφύγει την όποια φαρμακευτική αγωγή? Σας ευχαριστώ πολύ και συγχαρητήρια για το έργο σας!

Αγαπητή ΜΑΡΚΕΛΛΑ, η ψύχωση είναι μια ακραία μορφή ψυχολογικής άμυνας, όταν το άτομο προσπαθεί να ξεφύγει από τις ψυχικές συγκρούσεις και ένταση μέσω του παραλογισμού και της προσφυγής στον κόσμο της φαντασίωσης, αντικαθιστώντας με αυτά την σκληρή για τις δυνατότητες του πραγματικότητα. Θεωρητικά υπάρχει ένα ενδεχόμενο αντιμετωπίσεις των αρχικών αιτιών της συγκρουσιακής κατάστασης. Ωστόσο οι πιθανότητες επιτυχίας είναι σχετικά μικρές, διότι στις περισσότερες περιπτώσεις το άτομο προσκολλά συναισθηματικά και λογικά σε πολύ μικρή παιδική ηλικία για να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εκλογίκευσης. Επομένως, σε όσο μεγαλύτερη ηλικία πρωτοεμφανίζεται η ψύχωση, τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες διαφυγής από την αποκλειστική φαρμακευτική αντιμετώπιση της.



ΚΑΤΕΡΙΝΑ    14/11/2012 13:38
η μητερα μου πασχει απο ψυχωσικη συνδρομη,λαμβανει αγωγη σχεδον 25ετη. καθημερινα την αφηνω με την κορη μου προσχολικης ηλικιας καθως εργαζομαι. τι πιθανοτητες εχει η μικρη να εμφανισει προβληματα στο μελλον, δεδομενου οτι εγω και τα αδερφια μου δεν εχουμε επηρεαστει απ την ιατρικη κατασταση της μητερας μας.

Αγαπητή Κατερίνα, η ψύχωση αποτελείται από τη χρήση των αμυντικών μηχανισμών, βασισμένων στη διαστρέβλωση της αντίληψης, και μπορεί να μεταδοθεί στα παιδιά μόνο μέσω της αντιγραφής των λανθασμένων αντιλήψεων. Επομένως, εάν η ψυχική κατάσταση της μητέρας σου είναι ρυθμισμένη με φαρμακευτική αγωγή, τότε δεν υπάρχουν πιθανότητες αρνητικής επιρροής στην εγγονή, και τόσο περισσότερο που η διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού επηρεάζεται κυρίως από την αντιγραφή των αντιλήψεων και των σχημάτων συμπεριφοράς των γονιών του.



Angie    13/11/2012 15:05
Καλησπέρα σας! Θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής! Πρόσφατα έμαθα πως ο αδερφός μου απότο καλοκαίρι βλέπει οράματα, είτε είναι κάποιο πεθαμένο συγγενικό πρόσωπο, είτε είναι κάποιος άγιος, οι οποίοιμτου λένε διάφορα πράγματα να κάνει, όχι άσχημα μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Οφείλω να σας πω ότι τα τελευταία 3 χρόνια περνάει μια ιδιαίτερα στρεσσογονα οικογενειακή κατάσταση λόγω επικείμενου διαζυγίου, με πολλά προβλήματα ειδικά όσο αναφορά στα δύο του παιδιά! Επίσης, θεωρεί ότι έχει χρέοςνα σώσει ψυχές και πιστεύει οτι στις 21.12.2012 θα γίνει κάτι πολύ κακό σε εκείνον προσωπικά. Παρόλα αυτά στην καθημερινή του ζωή, είναι συννενοήσιμος, γελαστός, κουβεντιάζει κανονικά, ασχολείται με τα παιδιά του, πηγαίνει στην δουλειά του, σε σημείο που αν δεν ξέρει καποιος αυτά που προανέφερα, δεν του πάει το μυαλό! Θα θεωρήσει κάποιος οτι περνάει τρομερό στρες και ίσως μια κατάθλιψη. Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι τί ακριβώς έχει, πώς μπορεί να πειστεί να δει έναν ψυχίατρο, αν χρήζει φαρμακευτικής αγωγής και αν μπορει να κάνει κακό στον εαυτό του ή και σε άλλους συμφωνα με το πιστεύω του για τις 21.12,2012. Επίσης, είναι κάτι που θεραπέυεται? πώς μπορεί να βοηθήσει το οικογενειακό του περιβάλλον? Ευχαριστώ πολύ

Αγαπητή Angie, οι οπτικές ψευδαισθήσεις συνήθως συνηγορούν υπέρ της Μανιακής φάσης της Διπολικής Διαταραχής, ενώ επί ακουστικών ψευδαισθήσεων και παρανοϊκού ιδεασμού πρόκειται για κάποια μορφή ψύχωσης. Ίσως μια προσεκτική προσέγγιση, με εστίαση της αναφοράς στην προβληματική πλευρά της διαταραγμένης σκέψης και αντίληψης μπορέσει να πείσει το άτομο για την ανάγκη λήψης εξειδικευμένης βοήθειας, αλλά, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η κάθε κατάσταση αντιλαμβάνεται μέσω των έμπρακτων προβληματικών συνεπειών της. Οι εξωτερικές εκδηλώσεις και της Μανίας, και των ψυχώσεων αντιμετωπίζονται αρκετά αποτελεσματικά με σύγχρονα φάρμακα, τα οποία ωστόσο δεν μπορούν να επηρεάσουν τις αιτίες, που, κατά κανόνα, οφείλονται στην άκρως δυσάρεστη και επώδυνη πραγματικότητα, την οποία βιώνει το άτομο, και την οποία προσπαθεί να αποφύγει, ασυνείδητα ενεργοποιώντας τους ακραίους αμυντικούς μηχανισμούς, και στο σημείο αυτό απαιτείται η ψυχολογική παρέμβαση. Όσον αφόρα τη στάση του οικογενειακού περιβάλλοντος, όσο πιο ανεκτική και λιγότερο προβληματισμένη θα είναι αυτή, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες της ομαλής εξέλιξης της κατάστασης.



Σελίδες:   << στη αρχή | << | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | >>